II SA/Ke 700/15

II SA/Ke 700/15 POSTANOWIENIE Dnia 7 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 7 września 2015 r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] spółki z o.o. w [...] na wadliwe postępowanie przetargowe oraz udzielenie pomocy de minimis przez [...] postanawia: odrzucić skargę. II SA/Ke 700/15 UZASADNIENIE W skardze z 1 lipca 2015 r. spółka [...] z o.o. w W. wniosła skargę na: - wadliwe postępowanie przetargowe [...] przeprowadzone niezgodnie z art. 35 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami przez (...) będący wydzieloną jednostką organizacyjną Miasta K., działającą w formie jednostki budżetowej, - udzielenie pomocy de minimis udzielanej na warunkach określonych w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. Podnosząc powyższe skarżący wniósł, na podstawie art. 58 § 1 Kodeksu Cywilnego "o uchylenie rozstrzygnięcia wadliwie przeprowadzonego postępowania przetargowego oraz zawartej w wyniku tego rozstrzygnięcia umowy." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej określanej jako p.p.s.a. - sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Właściwość sądu określa art. 3 § 2 pkt 1 - 8 p.p.s.a. W myśl tych przepisów kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Zaskarżone "postępowanie przetargowe" nie mieści się w żadnej z wymienionych w tym przepisie kategorii spraw. Przetargi na zbycie nieruchomości zostały uregulowane w rozdziale 4 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Art. 40 ust. 5 tej ustawy stanowi, że uczestnik przetargu może, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyniku przetargu ustnego lub doręczenia zawiadomienia o wyniku przetargu pisemnego, zaskarżyć czynności związane z przeprowadzeniem przetargu do wojewody, jeżeli przetarg dotyczy nieruchomości Skarbu Państwa, albo do organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli przetarg dotyczy nieruchomości stanowiących własność tej jednostki. Jeżeli przetarg dotyczy nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1, oraz nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60a ust. 2 pkt 1, uczestnik przetargu może zaskarżyć czynności związane z przeprowadzeniem przetargu do ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa. Zaskarżanie czynności związanych z przeprowadzeniem przetargu na sprzedaż nieruchomości zostało uregulowane w § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości (Dz. U. z 2014 r. poz. 1490). W poszczególnych jednostkach redakcyjnych tego paragrafu wskazano na sposób wnoszenia skargi, termin jej rozpoznania, możliwe rozstrzygnięcia procedury skargowej, a także sposób ich publikacji. Podkreślić należy, że w judykaturze jednoznacznie przyjmuje się, że prawidłowość przeprowadzenia procedury przetargowej może być zweryfikowana wyłącznie w postępowaniu wszczętym powództwem do sądu powszechnego. Takie stanowisko wyrażone zostało m. in. w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 sierpnia 1994 r. sygn. akt III CZP 96/94, OSNC 1995/1/11 i powtórzone w uchwale z dnia 13 lutego 2003 r., sygn. akt III CZP 95/02, OSNC 2003/11/146. Tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 207/10 oraz w postanowieniu z dnia 31 marca 2011 r., I OSK 492/11, Lexis.pl nr 2557688). Także rozpatrzenie przez organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego skargi na czynności związane z przeprowadzeniem przetargu nie stanowi rozstrzygnięcia wymienionego w cytowanym wyżej art. 3 § 2 p.p.s.a., a w szczególności nie może być zakwalifikowane jako inny niż określony w pkt 1-3 akt, ani też czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ramach procedury przetargowej organ podejmuje działania mające charakter cywilny, a nie czynności, które w sposób władczy określają prawa i obowiązki uczestników przetargu czy też innych osób (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 30 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Gd 617/10, LEX nr 768151 oraz postanowienie NSA z 31 marca 2011 r., sygn. I OSK 492/11, LEX nr 1079780). Nie może być również wątpliwości, że kognicją sądów administracyjnych nie jest objęte udzielenie pomocy de minimis, które miało w sprawie nastąpić poprzez zastosowanie preferencyjnych stawek czynszu przy umownym wynajmie pomieszczeń na rzecz podmiotu wyłonionego w toku wadliwego, zdaniem strony skarżącej, przetargu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się bowiem, że do aktów organów gminy objętych zakresem skargi z art. 101 u.s.g. należy zaliczyć te z nich, które nie są czynnościami cywilnoprawnymi i nie wywołują bezpośrednio skutków cywilnoprawnych, choć są podejmowane z zamiarem podjęcia w przyszłości określonych czynności cywilnoprawnych (uchwała NSA z 6 listopada 2000 r., OPS 11/2000, LexisNexis nr 350842, ONSA 2001, nr 2, poz. 52). Podobna reguła dotyczy uchwał określających sposób i zasady korzystania z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Natomiast oświadczenia woli gminy jako podmiotu prawa cywilnego, w tym również w zakresie, w jakim wynika to z obowiązującego prawa - wyrażone w formie uchwał organów kolegialnych gminy, skierowane do oznaczonego podmiotu w konkretnej sprawie, a stanowiące realizację powyższych ogólnych zasad i reguł, nie powinny podlegać kontroli sądu administracyjnego (T. Woś, "Nowa" regulacja..., s. 24-25). Skoro więc realizacja wspomnianej pomocy de minimis nastąpiła w sprawie w drodze umowy cywilnoprawnej, to nie można mieć wątpliwości, że oświadczenie woli jednostki budżetowej gminy, jaką jest [...] dotyczące zawarcia tej umowy, nie może podlegać kontroli sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niedopuszczalną i odrzucił ją na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.