II SA/Gd 617/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Górska po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na rozstrzygnięcie Burmistrza Miasta z dnia 22 kwietnia 2010r. w przedmiocie rozpatrzenia skargi na czynności dotyczące przetargu postanawia odrzucić skargę. W dniu 12 marca 2010r. Burmistrz ogłosił przetarg ustny nieograniczony na dzierżawę nieruchomości niezabudowanej położonej w J. przy ul. M. na okres 10 lat. Nieruchomość ta stanowi działkę nr [...] o pow. 2.902 m2 i przeznaczona jest pod prowadzenie działalności rekreacyjnej związanej z obsługa turystów – camping. Do przetargu w dniu 12 kwietnia 2010r. przystąpiły trzy podmioty: S. M., R. K. oraz spółka A. Wskutek przeprowadzonej procedury przetargowej nieruchomość została oddana w dzierżawę S. M. W dniu 15 kwietnia 2010r. M. Ś. działając w imieniu własnym wniosła odwołanie od rozstrzygniętego przetargu dotyczącego dzierżawy nieruchomości położonej w J. przy ul. M. Jako podstawę wskazano okoliczność, iż w treści ogłoszenia o przetargu podana została informacja, iż przedmiotowa nieruchomość nie jest obciążona żadnymi roszczeniami ze strony osób trzecich oraz iż nieruchomość jest niezabudowana. Burmistrz uznał skargę tę za niezasadną. Wskazał, iż wnosząca skargę nie była uczestnikiem postępowania przetargowego, jak również nie była wcześniej dzierżawcą przedmiotowej nieruchomości. Zatem jakiekolwiek kwestionowanie przez nią procedury jest bezpodstawne. W dniu 14 maja 2010r. wpłynęło do Burmistrza wezwanie spółki A do usunięcia naruszenia prawa poprzez unieważnienie przetargu ustnego nieograniczonego na dzierżawę nieruchomości niezabudowanej położonej w J. przy ul. M. W uzasadnieniu wskazano, iż spółka A brała udział w przetargu i go przegrała. Czynności przetargowe zostały zaskarżone w imieniu Spółki przez M. Ś., zaś organ uznał skargę za nieuzasadnioną. Spółka podniosła, iż w trakcie procedury przetargowej miało miejsce szereg uchybień, które winny skutkować unieważnieniem przetargu. Przede wszystkim opis nieruchomości nie odpowiada rzeczywistości, ponadto nieruchomość jest przedmiotem roszczeń Spółki względem Gminy J. o zwrot nakładów poniesionych przez Spółkę. Spółka uznała za nieprawidłowe uznanie skargi M. Ś. za niezasadną poprzez uznanie że jest nieuprawnioną do wniesienia skargi na procedurę przetargową, gdyż Burmistrz nie wziął pod uwagę, iż już w piśmie z dnia 10 kwietnia 2010r. M. Ś. wskazywała, iż działa jako pełnomocnik A. O., który reprezentuje Spółkę. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Burmistrz odmówił unieważnienia przetargu ustnego nieograniczonego uznając zgłoszone zarzuty za niezasadne. W złożonej do Sądu skardze na rozstrzygnięcie Burmistrza z dnia 22 kwietnia 2010r., o uznaniu na niezasadną skargi na czynności związane z przeprowadzeniem przetargu, wniesionej przez M. Ś. dnia 14 kwietnia 2010r., skarżąca spółka A domaga się uchylenia tegoż rozstrzygnięcia w całości, względnie stwierdzenie, że jest ono bezskuteczne w całości. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy tj. § 11 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości w związku z art. 35 ust. 2 pkt 3 i art. 38 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz § 11 ust. 4 w zw. z § 13 pkt 3, § 11 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości w związku z art. 38 ust. 2 i art. 40 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Skarżący wskazał, iż w jego ocenie rozstrzygnięcie wydane przez Burmistrza należy do kategorii innych (niż decyzja lub postanowienie) aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a których zaskarżalność do sądu administracyjnego przewiduje art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niewątpliwie bowiem zaskarżone rozstrzygnięcie spełnia oba wymogi, o których mowa w tym przepisie, gdyż dotyczy sprawy z zakresu administracji publicznej i dotyczy obowiązków lub uprawnień wynikających z przepisów prawa. Skarżący wywiódł, iż oddanie nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego w dzierżawę w trybie przetargowym mieści się w zakresie pojęcia "gospodarka nieruchomościami", zaś zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 11 ustawy o samorządzie gminnym sprawy gospodarki nieruchomościami należą do zadań publicznych (własnych) gminy. Ponadto z ogłoszenia o przetargu z dnia 12 marca 2010r. wynika, że nieruchomość położona w J. przy ul. M. miała zostać przeznaczona pod prowadzenie działalności rekreacyjnej związanej z obsługą turystów. Uznać zatem należy, iż miała ona służyć bezpośredniemu zaspokajaniu potrzeb publicznych czy też celom użyteczności publicznej. Dodatkowo zaskarżone rozstrzygnięcie dotyczy skargi na czynności związane z przeprowadzeniem przetargu z dnia 12 marca 2010r. do której wniesienia uczestnik przetargu był uprawniony na mocy art. 40 ust. 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie wskazując, iż zarzuty dotyczący naruszenia procedury przetargowej są bezzasadne, zaś działanie skarżącej Spółki ma na celu przedłużenie procedury, gdyż skarżąca uchyla się od wykonania ciążącego na niej obowiązku usunięcia nakładów i wydania przedmiotowej nieruchomości właścicielowi. Takie działanie skarżącej stanowi uchylanie się dłużnika od spełnienia zobowiązania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do § 2 tegoż artykułu kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach ( § 3 ). Z art. 58 § 1 pkt 1 tej ustawy wynika natomiast, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Art. 37 ust 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jednolity Dz.U. z 2004, nr 261, poz. 2603 ze zm.) stanowi, że zawarcie umów użytkowania, najmu lub dzierżawy na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje w drodze przetargu. Przetargi na zbycie nieruchomości zostały uregulowane w rozdziale 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami Art. 40 ust. 5 tej ustawy stanowi, że uczestnik przetargu może, w terminie 7 dni od dnia ogłoszenia wyniku przetargu ustnego lub doręczenia zawiadomienia o wyniku przetargu pisemnego, zaskarżyć czynności związane z przeprowadzeniem przetargu do wojewody, jeżeli przetarg dotyczy nieruchomości Skarbu Państwa, albo do organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli przetarg dotyczy nieruchomości stanowiących własność tej jednostki. Jeżeli przetarg dotyczy nieruchomości, o których mowa w art. 57 ust. 1, oraz nieruchomości ujętych w ewidencji, o której mowa w art. 60a ust. 2 pkt 1, uczestnik przetargu może zaskarżyć czynności związane z przeprowadzeniem przetargu do ministra właściwego do spraw Skarbu Państwa. Z kolei § 11 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości (Dz. U. nr 207, poz. 2108 ze zm.) stanowi, że minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, wojewoda albo organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego rozpatruje skargę w terminie 7 dni od daty jej otrzymania. Minister właściwy do spraw Skarbu Państwa, wojewoda albo organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego może uznać skargę za zasadną i nakazać powtórzenie czynności przetargowych lub unieważnić przetarg albo uznać skargę za niezasadną (ust. 4). Po rozpatrzeniu skargi wojewoda albo organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego zawiadamia skarżącego, a właściwy organ wywiesza niezwłocznie, na okres 7 dni, w swojej siedzibie informację o sposobie rozstrzygnięcia skargi (ust. 5). Rozpatrzenie przez organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego skargi na czynności związane przeprowadzeniem przetargu nie stanowi rozstrzygnięcia wymienionego w cytowanym wyżej art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w szczególności wbrew twierdzeniom skarżącej nie może być zakwalifikowane jako inny niż określone w pkt 1-3 akt ani też czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W przepisach regulujących postępowanie przetargowe nie przewidziano również sądowej kontroli takiego rozstrzygnięcia, co więcej nie przysługuje od niego nawet odwołanie. W ramach procedury przetargowej organ podejmuje działania mające charakter cywilny, a nie czynności, które w sposób władczy określają prawa i obowiązki uczestników przetargu czy też innych osób. Skutkiem zaś tego skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna. Powyższe stanowisko potwierdza również analiza orzecznictwa sądowego, które w tym przedmiocie zdecydowanie wyklucza właściwość sądów administracyjnych i jednolicie przyjmuje, że spory związane z przeprowadzeniem procedury przetargowej to spory cywilne, a prawidłowość czynności związanych ze zorganizowaniem i wynikiem przetargu może podlegać weryfikacji jedynie w ramach właściwie skonstruowanego powództwa przed sądem cywilnym ( por. uchwała SN z dnia 2 sierpnia 1994 r., III CZP 96/94, OSNC 1995/1/11; postanowienie WSA w Lublinie z dnia 15 października 2007 r., II SA/Lu 749/07; postanowienie NSA z dnia 12 kwietnia 2007 r., I OSK 348/07; postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 28 grudnia 2007 r., II SA/Wr 591/07; postanowienie WSA w Gdańsku z 17 września 2008 r., II SA/Gd 496/08 - wszystkie dostępne na https://cbois.nsa.gov.pl ). Z powyższych względów Sąd odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.