II SA/Ke 706/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 roku sprawy ze skargi S.L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się wyroku; III. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyj-nego w Kielcach) na rzecz adwokata M.S. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania S. L. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] znak: [...], odmawiającej S. L. wydania dla A. K. decyzji na rozbiórkę budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego na działce nr 128 w B. przy ul. B., uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 42 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. nałożył na A. K. obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie samowolnie wybudowanego budynku gospodarczo-garażowego usytuowanego na działce nr 128 w B. przy ulicy B.. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji wyjaśnił, że w oparciu o ustalenia dokonane podczas oględzin przeprowadzonych w dniu 8 kwietnia 2009 r. na działce nr 128 w B. przy ul. B. oraz w oparciu o wypisy i wyrysy z miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego z lat 1988 – 1994, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. w dniu 26 października 2009 r. wydał decyzję odmawiającą na podstawie art. 37 i 54 Prawa budowlanego z 1974 r. S. L. wydania dla G. i A. G., A. K. i G. L. nakazu rozbiórki budynku gospodarczego z częścią garażową, usytuowanego na działce nr 128 w B. przy ul. B.. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił tę decyzję w trybie odwoławczym decyzją z dnia 15 grudnia 2009 r., w której wyjaśnił, że postępowanie administracyjne prowadzone przez organ I instancji powinno się zakończyć decyzją merytoryczną w oparciu o przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. Następnie na wniosek A. K., G. G. i A. G. domagających się umorzenia postępowania w sprawie budynku gospodarczo-garażowego przy ul. B. 16, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. decyzją z dnia [...] odmówił umorzenia postępowania w sprawie budowy tego budynku. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 15 czerwca 2010 r. Wcześniej, bo w dniu 19 stycznia 2010 r. organ I instancji przeprowadził na przedmiotowej działce kontrolę i ustalił, że ściana północna przedmiotowego budynku gospodarczo–garażowego (znajdująca się w linii ogrodzenia działki) jest usytuowana w odległości 1,7 m od krawędzi chodnika, 4 m od krawędzi ulicy i 7,4 m od jej osi. W oparciu o informację Burmistrza Miasta i Gminy B. organ ustalił ponadto, że ulica B. jest drogą publiczną i posiada kategorię drogi gminnej. W związku z tym decyzją z dnia 26 lipca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. nakazał A. K. rozbiórkę budynku gospodarczo–garażowego usytuowanego na działce nr 128 w B. przy ul. B.. Decyzja ta została uchylona przez organ II instancji decyzją z dnia [...], a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Jako przyczyna uchylenia został wskazany brak działań organu I instancji w celu ustalenia kiedy i jakie roboty budowlane były przy tym obiekcie wykonywane po 1992 roku, a więc brak ustalenia daty zakończenia robót budowlanych. W dniu 8 lutego 2011 r. organ I instancji na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 1 i art. 54 Prawa budowlanego z 1974 r. w zw. z art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazał A. K. rozbiórkę budynku gospodarczo–garażowego usytuowanego na działce nr 128 w B. przy ul. B.. Również i ta decyzja została uchylona przez organ II instancji (decyzja z dnia 12 maja 2011 r.), a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Jako przyczyna uchylenia została wskazana konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości. W dniu [...] organ I instancji wydał opisaną na wstępie decyzję odmawiającą S. L. wydania dla A. K. decyzji na rozbiórkę przedmiotowego budynku. Po zrelacjonowaniu przebiegu postępowania organ II instancji stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż A. K. będąca współwłaścicielką działki nr 128 położonej w B. przez ulicy B., nie posiada żadnych dokumentów świadczących o legalności wybudowanego na tej działce budynku garażowo–gospodarczego konstrukcji murowanej o wymiarach zewnętrznych 8,0 x 7,0 m usytuowanego na tej działce w ten sposób, że jego ściana północna posiadająca bramę wjazdową i otwór drzwiowy, o 0,2 m wystaje poza ogrodzenie od drogi publicznej, od której jest oddalona o 1,7 m licząc do krawędzi chodnika, 4,0 m do krawędzi ulicy i 7,4 m do jej osi, natomiast ściana południowa jest w odległości 1,3 m od murowanego budynku mieszkalnego. Posadowienie tego budynku organ zakwalifikował jako budowę stosownie do definicji zawartej w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Następnie organ II instancji stwierdził, że z oświadczenia inwestorki przedmiotowego budynku tj. A. K. można uznać, iż budynek ten w kształcie i wymiarach obecnie istniejących budowany był w latach 1991 – 1994, a użytkowany był jako budynek gospodarczy już od roku 1994. Natomiast wykonane w tym budynku po 1995 roku roboty budowlane, tj. wstawienie obecnie istniejącej bramy wjazdowej w miejsce okna i ocieplenie styropianem, nie zmieniły ani jego kształtów, ani wymiarów, lecz spowodowały częściową zmianę sposobu jego użytkowania – dodatkowo użytkowany był jako garaż. Według natomiast znajdujących się w aktach sprawy oświadczeń świadków, których jednak organ nie wymienił, przedmiotowy budynek został wykonany w latach 1990 – 1992. Jak stwierdził dalej organ "Pani K. wraz z Państwem G. i A. G. w piśmie z dnia 22 stycznia 2010 r. podają, że do końca 1994 r. zostało wstawione okno we wcześniej przygotowaną wnękę od strony północnej oraz wymienione pokrycie dachu, a jedyną zmianą w całym tym budynku po 1 stycznia 1995 r. było wstawienie zamiast okna od strony północnej bramy garażowej i ocieplenie budynku". Organ powołał się jeszcze na protokół z rozprawy z dnia 17 lipca 2006 r. odbytej przed Sądem Rejonowym, gdzie D. L. podała, że nie ma dokumentów odbiorowych na ten garaż, co w ocenie organu nie oznacza, że budowa tego budynku nie mogła być zakończona, a "budynek był w takim stanie, by mógł być użytkowany". Jako dowód użytkowania tego budynku mimo braku w nim części betonowej posadzki i tynków, organ II instancji uznał stwierdzenie składowania w nim w czasie oględzin przeprowadzonych w dniu 8 kwietnia 2009 r. narzędzi gospodarczych. W oparciu o takie tylko dowody WINB uznał, że do przedmiotowego budynku garażowo–gospodarczego zastosowanie mają przepisy Prawa budowlanego z 1974 roku. Zgodnie bowiem z art. 103 ust. 2 obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane z 1994 r. w stosunku do obiektów budowlanych, których budowa została zrealizowana bez pozwolenia na budowę i zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r., a więc także w stosunku do przedmiotowego budynku garażowo-gospodarczego mają zastosowanie przepisy dotychczasowej ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, dotyczące samowoli budowlanych. Zgodnie z tymi przepisami natomiast i utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, postępowanie administracyjne w sprawie samowoli wybudowanych przed 1 stycznia 1995 r. powinno zakończyć się merytoryczną decyzją organu; albo nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego w trybie art. 37 Prawa budowlanego z 1974 r., albo nakazującą inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego do stanu zgodnego z przepisami, a następnie uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, na podstawie art. 40 i 42 Prawa budowlanego z 1974 r. W wypadku przedmiotowego budynku jego istnienie, ze względu na jego usytuowanie w pasie drogowym ulicy B., która jest drogą publiczną i posiada kategorię drogi gminnej zaliczonej do dróg lokalnych miejskich, zależy od przepisów szczególnych zawartych w ustawie o drogach publicznych. Z art. 43 ust. 1 tej ustawy w brzmieniu z 1985 r. jak i obecnym wynika natomiast, że odległość obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi gminnej w terenie zabudowanym winna wynosić co najmniej 6 metrów. Wniosek stąd, że usytuowanie przedmiotowego budynku nie jest zgodne z obecnie obowiązującymi przepisami. Jednak według art. 38 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, istniejące w pasie drogowym obiekty budowlane i urządzenia niezwiązane z gospodarką drogową lub obsługą ruchu, które nie powodują zagrożenia i utrudnień ruchu drogowego i nie zakłócają wykonywania zadań zarządu drogi, mogą pozostać w dotychczasowym stanie. Za potwierdzenie, że przedmiotowy budynek może pozostać w dotychczasowym stanie organ uznał pismo UMiG w B. z dnia 2 września 2010 r. informujące, że nie wnosi się zastrzeżeń w kwestii jego lokalizacji w granicy pasa drogowego drogi gminnej, ponieważ obecna zabudowa działki nr 128 nie przeszkadza w sprawowaniu zarządu nad drogą i wykonywaniu prac porządkowo – utrzymaniowych. Nie utrudnia też utrzymania stanu technicznego drogi, ani też nie stwarza niebezpieczeństwa dla jej użytkowników. W konkluzji organ uznał, że brak jest podstaw do nakazania rozbiórki tego obiektu na podstawie art. 37 ust. 1 Prawa budowlanego z 1974 r., w świetle którego obiekty budowlane lub ich części, będące w budowie lub wybudowane niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie ich budowy, podlegają przymusowej rozbiórce albo przejęciu na własność Państwa bez odszkodowania i w stanie wolnym od obciążeń, gdy terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego stwierdzi, że obiekt budowlany lub jego część: 1) znajduje się na terenie, który zgodnie z przepisami o planowaniu przestrzennym nie jest przeznaczony pod zabudowę albo przeznaczony jest pod innego rodzaju zabudowę, lub 2) powoduje bądź w razie wybudowania spowodowałby niebezpieczeństwo dla ludzi lub mienia albo niedopuszczalne pogorszenie warunków zdrowotnych lub użytkowych dla otoczenia. Nie zachodzą również w ocenie organu inne ważne przyczyny, o których mowa w art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. uzasadniające rozbiórkę przedmiotowego obiektu. W chwili obecnej brak jest dla obszaru, na którym położony jest ten obiekt ważnego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co nie pozwala na ocenę zgodności jego usytuowania z obecnymi przepisami o planowaniu przestrzennym. Nie ma również zdaniem organu podstaw do wydawania w sprawie rozstrzygnięcia opartego na treści art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r., zgodnie z którym w wypadku wybudowania obiektu budowlanego niezgodnie z przepisami, jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 37, właściwy terenowy organ administracji państwowej wyda inwestorowi, właścicielowi lub zarządcy decyzję nakazującą wykonanie w oznaczonym terminie zmian lub przeróbek, niezbędnych do doprowadzenia obiektu budowlanego, terenu nieruchomości lub strefy ochronnej do stanu zgodnego z przepisami. Uzasadnione natomiast w ocenie organu II instancji jest zastosowanie w sprawie art. 42 ust. 2 w/w ustawy, zgodnie z którym poza wypadkiem określonym w ust. 1 właściwy terenowy organ administracji państwowej może nałożyć obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie wybudowanego obiektu budowlanego, gdy jest to uzasadnione względami bezpieczeństwa ludzi lub mienia, ochrony środowiska albo innymi względami interesu społecznego. Inwestorka bowiem wykonując samowolnie przedmiotowy obiekt budowlany poniosła określone nakłady rzeczowe i finansowe. Skoro więc przedmiotowy budynek może pozostać w dotychczasowym stanie, w interesie inwestorki jest doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem i zalegalizowanie poprzedniej samowoli budowlanej. Na koniec organ II instancji wyjaśnił, że ponieważ wydana przez organ I instancji decyzja nie rozstrzyga merytorycznie o losach przedmiotowego budynku, to korzystając z uprawnień, jakie daje organowi odwoławczemu art. 138 ust. 1 pkt 2 kpa, należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy bez konieczności przekazywania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W skardze na tę decyzję skorygowanej i sprecyzowanej na rozprawie w dniu 21 grudnia 2011 r. S. L. wniósł o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Decyzji organu I instancji zarzucił: 1. zaniechanie obowiązku zastosowania prawa materialnego określonego w art. 58 § 1 i 2 oraz w art. 199 kc oraz zaniechanie zastosowania art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego z 1994 r., 2. że ustalenia WINB zawarte w decyzji nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym i są sprzeczne z dowodami zebranymi przez PINB w B. od 2009 r., z których wynika, że budowa przedmiotowej samowoli była kontynuowana co najmniej do 2007 r., a dopiero od 2005 r. rozpoczęto użytkowanie tej samowoli jako budynku gospodarczo-garażowego, 3. że ustalenia poczynione w sprawie nie spełniają wymagań zawartych w art. 107 kpa, gdyż są sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym i ze stanem faktycznym sprawy, a nadzór budowlany nie posiada uprawnień do podważania wiarygodności dokumentów sądowych i faktur VAT, 4. że ustalenia organu są sprzeczne z utrwalonym orzecznictwem NSA i WSA, gdzie stwierdzono, że jeżeli samowola budowlana jest ciągiem pewnych zdarzeń faktycznych mających miejsce na przestrzeni lat (1969 – 2001), to mają w takim przypadku zastosowanie przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie orzekania, 5. że w jego odczuciu zaskarżona decyzja ma na celu maksymalne przewlekanie postępowania pod pozorem nieznajomości przez PINB i WINB przepisów kpa, kc i prawa budowlanego w celu ochrony przestępstwa budowlanego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ nadzoru budowlanego już od momentu przyjęcia skargi S. L. inicjującej postępowanie posiadał wiedzę, że inwestorka/ki nie dysponowały zgodą skarżącego jako współwłaściciela nieruchomości zabudowanej przedmiotowym obiektem budowlanym na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu nieruchomością wspólną i w związku z tym nie posiadają do chwili obecnej prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co uniemożliwiało inwestorkom uzyskanie pozwolenia na budowę w 1992 r. i uniemożliwia zalegalizowanie tej samowoli obecnie bez względu na to, w jakim okresie zakończyłaby się ta budowa. Organ II instancji bez podania jakiejkolwiek przyczyny, a więc sprzecznie z art. 77 § 1 i 107 § 3 kpa odmówił wiarygodności jedynym dowodom z dokumentów urzędowych, które się zachowały z okresu sprzed rozpoczęcia postępowania i które jednoznacznie określają ,że co najmniej do 2007 r. budowa ta nie była zakończona. Autor skargi powołał się tu na wyjaśnienia A. K. zawarte w protokole rozprawy z dnia 23 lutego 2007 r. odbytej przed Sądem Rejonowym w sprawie I Ns 680/05, z których wynika, że do dnia tej rozprawy inwestorka nie zakończyła budowy, a ponadto na oświadczenie D. L. złożone do protokołu sądowego w tej samem sprawie cywilnej dniu 17 lipca 2006 r., z którego wynika, że jej córka A. K. nie posiada dokumentu odbioru przedmiotowego garażu. Zdaniem autora skargi inwestorka nie przedstawiła żadnego dowodu z dokumentu na okoliczność daty ukończenia przedmiotowej samowoli, nie licząc fałszywego wpisu w rejestrze budynków Starostwa Powiatowego w B., z którego wynika, że ukończenie budowy przedmiotowej samowoli nastąpiło w 1986 r., a więc 6 lat przed jej rozpoczęciem. Skarżący powołał się również na pominięcie przez organy administracji oświadczenia świadka T. L., z którego wynika, że po roku 2000 inwestorka dokonała nadbudowania szczytów na ścianie zachodniej, wykonania więźby dachowej w sposób zgodny ze sztuką budowlaną i przykrycie blachą trapezową, wyburzenie części ściany nośnej usadowionej w pasie drogowym od strony północnej i zmiana konstrukcji budynku przez wykonanie zbrojenia i wybudowanie nadproża w miejscu poprzednio istniejącego okna o szerokości 150 cm w celu wykonania otworu na bramę wjazdową do budynku gospodarczego o szerokości 300 cm. i przekształcenie go w ten sposób w 2005 r. w budynek gospodarczo-garażowy. Skarżący stwierdził również, że robót wykonanych przez inwestorkę po 2000 r. nie można zakwalifikować jako remontu zdefiniowanego w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, gdyż w sposób oczywisty nie odtwarzały one stanu pierwotnego, skoro były kolejnym etapem budowy nowych elementów tworzących nowy budynek. Skarżący powołał się również na sprzeczność budowy budynku gospodarczego o pow. 56 m² z przepisami obowiązującego w latach 1988 - 1992 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który uniemożliwiał i uniemożliwia obecnie zalegalizowanie budowy budynków gospodarczych i garażowych o powierzchni zabudowy przekraczającej 25 m². W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy stwierdzić, że skarga jest zasadna, częściowo z przyczyn jakie w niej wskazano. Wojewódzki Sąd Administracyjny dopatrzył się bowiem naruszenia przepisów postępowania, polegającego na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, naruszeniu zasad przeprowadzania postępowania dowodowego określonych w art. 75 § 2, 77 § 1, 78, 79, 80 kpa, zasad sporządzania uzasadnień decyzji administracyjnych określonych w art. 107 § 3 kpa oraz naruszeniu zasad ogólnych postępowania administracyjnego wskazanych w art. 7 i 8 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a.). O zgodności z prawem decyzji administracyjnej decyduje to, czy organ rozstrzygnął sprawę administracyjną w zgodzie z przepisami prawa materialnego, a także, czy rozstrzygnięcie było wynikiem prawidłowo przeprowadzonego postępowania administracyjnego. W sytuacji gdy prawidłowe ustalenie stanu faktycznego determinuje zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego, naruszenie przepisów postępowania polegające na niedopełnieniu obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także naruszeniu obowiązku dokonania oceny, czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 7, 77 § 1 i 80 kpa) może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Okolicznością faktyczną determinującą w kontrolowany postępowaniu zastosowanie właściwych przepisów prawa materialnego, tj. przepisów prawa budowlanego była data zakończenia budowy przedmiotowego obiektu budowlanego. Zgodnie bowiem z zasadą bezpośredniego działania nowej ustawy, przy załatwianiu spraw organy administracji mają obowiązek stosowania przepisów obowiązujących w dacie rozstrzygania, chyba że z przepisów międzyczasowych wynika co innego. Z dniem 1 stycznia 1995 r. weszła w życie ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, dalej Prawo budowlane z 1994 r. (Dz. U. Nr 243/10 poz. 1623 ze zmianami) zastępując przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane, dalej Prawo budowlane z 1974 r. (Dz. U. Nr 38/74 poz. 229 ze zmianami). Reguły normujące wpływ nowego prawa na stosunki powstałe pod rządami prawa dotychczasowego zamieszczone zostały w przepisie przejściowym art. 103 prawa budowlanego z 1994 r. W ustępie pierwszym tego artykułu przyjęto, że do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy ustawy, z zastrzeżeniem ustępu 2. Natomiast w ustępie 2 wskazano, że przepisu art. 48 nie stosuje się do obiektów, których budowa została zakończona przed dniem wejścia w życie ustawy. Do tych obiektów stosuje się przepisy dotychczasowe. Przyjęto zatem, że regułą podstawową wynikającą z ustępu 1 jest stosowanie nowej ustawy. Obejmuje ona nie tylko sprawy w których postępowanie jest wszczynane po wejściu jej w życie (niezależnie od tego czy dotyczy zdarzeń faktycznych powstałych jeszcze w okresie obowiązywania poprzedniej ustawy), ale także sprawy wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie nowej ustawy, to jest sprawy będące w toku w dniu 1 stycznia 1995 r. Wyjątek od tej zasady został przewidziany w art. 103 ust. 2. Wyjątek ten dotyczy wyłączenia stosowania prawa budowlanego z 1994 r., po dniu 1 stycznia 1995 r. tylko w odniesieniu do przepisu art. 48 tej ustawy i wyłącznie wówczas, gdy przed dniem 1 stycznia 1995 r. budowa została zakończona. W niniejszej sprawie konieczna była ocena tej ostatnie kwestii, ponieważ nie było sporne, ani wątpliwe, że przedmiotowy budynek garażowo–gospodarczy został wybudowany bez pozwolenia na budowę. W razie więc wykazania, że jego budowa nie została zakończona przed 1 stycznia 1995 r., miałby do niego zastosowanie art. 48 prawa budowlanego z 1994 r., co stanowi najistotniejszy element hipotezy normy zawartej w art. 103 § 2 prawa budowlanego z 1994 r. W sprawie zostały przedstawione dwie odmienne wersje przebiegu budowy przedmiotowego budynku. Według wersji przyjętej przez organ II instancji opartej na oświadczeniu inwestorki A. K., budynek ten w kształcie i wymiarach obecnie istniejących budowany był w latach 1991 – 1994, a użytkowany był jako budynek gospodarczy już od roku 1994. Natomiast wykonane w tym budynku po roku 1995 roboty budowlane polegające na wstawieniu obecnie istniejącej bramy wjazdowej w miejsce okna i ociepleniu styropianem, nie zmieniły ani jego kształtów, ani wymiarów, lecz spowodowały częściową zmianę sposobu jego użytkowania, dodatkowo jako garaż. Powyższe ustalenie, w części dotyczącej daty wykonania budynku, organ oparł na oświadczeniach niewymienionych z nazwiska świadków, a w części dotyczącej wstawienia okna w przygotowaną wcześniej wnękę i wymienienia pokrycia dachu do końca 1994 r. oraz wstawienia po 1 stycznia 1995 r. zamiast okna bramy garażowej i ocieplenia budynku – na twierdzeniach zawartych w piśmie "Pani K. wraz z Państwem G. i A. G. z dnia 22 stycznia 2010 r.". Organ powołał się jeszcze na protokół rozprawy odbytej w dniu 17 lipca 2006 r. w Sądzie Rejonowym w B., gdzie D. L. podała, że nie ma dokumentów odbiorowych na ten garaż, co w ocenie organu nie oznacza, aby budowa tego budynku nie mogła być zakończona, a budynek był w takim stanie, że nie mógł być użytkowany. Organ powołał się ponadto na oględziny przeprowadzone w dniu 8 kwietnia 2009 r., ale tylko jako dowód użytkowania przedmiotowego budynku w tej dacie mimo częściowego braku w nim betonowej posadzki i tynków. Żadnych innych dowodów na poparcie przyjętej wersji organ nie wskazał. Organ pominął też w swoich ustaleniach całkowitym milczeniem zupełnie odmienną wersję przebiegu budowy przedstawioną przez skarżącego S. L. - współwłaściciela nieruchomości zabudowanej przedmiotowym budynkiem, który w toku całego postępowania domagał się rozbiórki tego obiektu twierdząc, że został on wzniesiony nielegalnie, sprzecznie z obowiązującym w latach 1988 - 1992 miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz bez wymaganej zgody jego jako współwłaściciela działki nr 128 na dysponowanie tą nieruchomością na cele budowlane. Według tej wersji przedstawionej już w piśmie do WINB z dnia 23 listopada 2009 r. (k. II-4) oraz usystematyzowanej i rozwiniętej w piśmie z dnia 26 stycznia 2011 r. (k. I-60), A. K. do grudnia 1992 r. wykonała fundamenty i ściany nośne oraz przykryła obiekt prowizorycznie przed opadami eternitem na drewnianych żerdziach oraz zabezpieczyła płytami i deskami otwory drzwiowe i okienne. W 1993 r. przerwała budowę, a wznowiła ją około 2002 r. wstawiając drzwi wejściowe, wykonując więźbę dachową i pokrycie z blachy. W 2005 r. natomiast wyburzyła część ściany nośnej od strony ulicy i wstawiła bramę garażową oraz wykonała wylewkę cementową, natomiast w 2006 lub 2007 r. wykonała elewację. W celu udowodnienia swoich twierdzeń S. L. zawnioskował w piśmie z dnia 26 stycznia 2011 r. przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadka T. L. dołączając jej oświadczenie (k. I-59), a także powołał się na pismo procesowe pełnomocnika A. K. złożone do sprawy cywilnej (k. I-58 i n.), z którego wynika, że przebudowa garażu i wymiana bramy wjazdowej do garażu miała miejsce w latach 1996 – 2005. Powołał się również na protokół z rozprawy (k. I-1 i n.) odbytej w dniu 23 lutego 2007 r. przed Sądem Rejonowym w sprawie z wniosku G. G. i A. K. o dział spadku, zniesienie współwłasności i podział majątku dorobkowego, na której A. K. przyznała, że odbiór budynku nie był przeprowadzony, ponieważ budynek nie jest jeszcze skończony. Organ II instancji nie odniósł się ani do wskazanych twierdzeń, ani do przedstawionych na ich poparcie dowodów, ani też nie uwzględnił wniosku dowodowego skarżącego nie wyjaśniając przy tym, dlaczego tak czyni. Organ naruszył w ten sposób zarówno przepisy art. 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1 i 80 kpa, jak i art. 107 § 3 kpa, który nakazuje podanie w uzasadnieniu faktycznym decyzji przyczyn, z powodu których innym niż przyjęte dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uchybienie to miało istotne znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ wersja przedstawiona przez skarżącego w razie jej wykazania powodowałaby konieczność rozpatrzenia sprawy na podstawie zupełnie innych przepisów, niż uczynił to organ odwoławczy. Jak to bowiem wyżej wyjaśniono, w razie wykazania, że budowa tego budynku została zakończona po 1 stycznia 1995 r., miałyby do niego zastosowanie przepisy Prawa budowlanego z 1995 r. Ustawodawca nie określa precyzyjnie co należy rozumieć przez zwrot użyty w art. 103 § 2 Prawa budowlanego z 1995 r: "budowa została zakończona". Jak wynika z orzecznictwa, uznaniu budowy za zakończoną nie powinien przeszkadzać częściowy brak wykonania robót wykończeniowych, wyposażeniowych lub innych o podobnym charakterze (które nie wymagały pozwolenia na budowę), które mogły być wykonywane w użytkowanym obiekcie nawet po dniu 1 stycznia 1995 r. (wyrok NSA z 21 sierpnia 1997 r., II SA/Kr 998/96, MoP - Zestawienie Tez 2000, nr 5, s. 326, Lex Polonica nr 344875; wyrok NSA z 7 maja 1997 r., SA/Rz 583/95, niepubl.; wyrok NSA z 20 marca 1997 r., SA/Ka 2178/95, niepubl.; wyrok NSA z 31 października 1996 r., SA/Kr 2859/95, glosa aprobująca W. Chróścielewskiego, OSP 1997, z. 12, poz. 224). Ponieważ z ustawowej definicji budynku zawartej w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego z 1994 r. wynika, że przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach, to w ocenie Sądu brak więźby dachowej i dachu przedmiotowego obiektu powoduje, że jego budowa nie może być uznana za zakończoną. Nie można przy tym uznać za więźbę dachową i dach prowizorycznego przykrycia tego budynku płytami z eternitu na nieobrobionych żerdziach, które są widoczne na znajdujących się w aktach, niekwestionowanych zdjęciach z filmu z grudnia 1992 r. Wymiany tego prowizorycznego przykrycia na więźbę dachową drewnianą i pokrycie dachowe jednospadowe z blachy trapezowej, które zostały stwierdzone w czasie oględzin w dniu 8 kwietnia 2009 r., z pewnością nie można uznać za częściowe roboty wykończeniowe, które w myśl przytoczonego wyżej poglądu nie kolidują z możliwością uznania budowy za zakończoną. Brak okna od północnej strony przedmiotowego budynku, który jest również widoczny na wspomnianych zdjęciach, także świadczy o niezakończeniu budowy w grudniu 1992 r. i konieczności wyjaśnienia, kiedy to okno zostało wstawione. Podobnie należy ocenić również widoczne na tych zdjęciach niedomurowane szczyty na ścianie nośnej od strony zachodniej, brak orynnowania i brak wiatrówek. Już te tylko okoliczności powodują, że koniecznym dla rozstrzygnięcia sprawy było niewątpliwe ustalenie daty wykonania tych robót budowlanych. Pozostałe wskazywane przez skarżącego roboty budowlane wykonane jego zdaniem po 1995 r., nie mają już dla sprawy przesądzającego znaczenia. Przerobienie okna od strony północnej na bramę wjazdową do garażu, co wymagało wyburzenia części północnej ściany i wykonania zbrojenia nadproża, w celu zmiany sposobu użytkowania tego budynku z gospodarczego na gospodarczo-garażowy, co według niespornych ustaleń organu nastąpiło w 2005 r., nie musi świadczyć o zakończeniu budowy pierwotnego budynku gospodarczego po 1995 r., ale o jego przebudowie i zmianie sposobu użytkowania, co nie przeszkadzało wcześniejszemu zakończeniu budowy budynku gospodarczego. Przebudowa budynku gospodarczego o powierzchni przekraczającej 25 m² na budynek gospodarczo-garażowy, stanowiąca roboty budowlane (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego z 1994 r.) również co do zasady wymaga uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 i 30 w/w ustawy), ale ocena sprawy pod tym kątem nie może być przedmiotem dociekań Sądu, skoro organy administracji nie ustaliły niewątpliwego stanu faktycznego sprawy. Ubocznie więc tylko należy podzielić pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 18 maja 2007 r., II OSK 782/06, Lex 336707, że jeżeli samowola budowlana jest ciągiem pewnych zdarzeń faktycznych mających miejsce na przestrzeni lat (1969-2001), to mają w takim przypadku zastosowanie przepisy Prawa budowlanego obowiązujące w dacie orzekania, gdyż nie jest to wtedy naruszenie zasady lex retro non agit, a temu w istocie miał zapobiegać przepis intertemporalny zawarty w art. 103 ust. 2 Prawa budowlanego z 1994 r., a z faktu wielokrotnego naruszenia przepisów Prawa budowlanego, nie można czynić podstawy do łagodniejszego traktowania przez organy nadzoru budowlanego. Poważne wątpliwości budzi też uznanie przez organ II instancji niektórych z powołanych przez ten organ okoliczności za środki dowodowe, w oparcie o które można poczynić wiążące ustalenia w sprawie, która jest sporna. Art. 75 § 1 kpa przewiduje, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Jeżeli przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, organ administracji publicznej odbiera od strony, na jej wniosek, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Przepis art. 83 § 3 stosuje się odpowiednio (art. 75 § 2 kpa). Według natomiast art. 86 kpa jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały nie wyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Do przesłuchania stron stosuje się przepisy dotyczące świadków, z wyłączeniem przepisów o środkach przymusu. Najistotniejszym środkiem dowodowym w oparciu o który organ II instancji poczynił swoje ustalenia było oświadczenie inwestorki A. K. złożone w dniu 4 stycznia 2011 r. w siedzibie organu I instancji. Organ administracji publicznej jest obowiązany przyjąć od strony takie oświadczenie, jeżeli: 1) przepis prawa nie wymaga urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w drodze zaświadczenia właściwego organu administracji, 2) strona złoży wniosek o odebranie oświadczenia, 3) organ uprzedzi stronę o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Z art. 75 § 2 kpa wynika przy tym, że oświadczenie strony jest środkiem dowodowym, który podlega ocenie przez organ administracji publicznej na zasadach i w trybie przewidzianych w kodeksie. Oświadczenie strony nie jest jednak szczególnym środkiem dowodowym, a okoliczność faktyczna stwierdzona w oświadczeniu może być przedmiotem dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych itd., jeżeli prawdziwość oświadczenia budzi wątpliwości (por. A. Wróbel Komentarz LEX/el. 2011 do art. 75 kpa). Analiza akt sprawy wskazuje, że przesłanki warunkujące oparcie ustaleń organu na oświadczeniu strony złożonym w trybie art. 75 § 2 kpa nie zostały spełnione. Choć bowiem oświadczenie A. K. z dnia 4 stycznia 2011 r. zostało złożone na okoliczności faktyczne, które nie wymagają urzędowego potwierdzenia, jak również po uprzedzeniu strony o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania (notatka służbowa k. I-56), to jednak brak jest w aktach wniosku A. K. o odebranie tego oświadczenia. Organ wezwał wprawdzie stronę (pismo z dnia 21 grudnia 2010 r. k. I-55) do stawienia się w PINB w B. w celu złożenia tego oświadczenia w nawiązaniu do pisma strony z dnia 24 listopada 2010 r. (k. I-54), ale w piśmie tym nie ma żadnego wniosku. Oświadczenia A. K. z dnia 4 stycznia 2011 r. nie można również uznać za jakikolwiek inny środek dowodowy, w szczególności za przesłuchanie strony, gdyż taki dowód nie był w sprawie przeprowadzany, a przy odbieraniu od A. K. w/w oświadczenia nie zostały zachowane rygory warunkujące możliwość przeprowadzenia tego dowodu określone w art. 86 zd. 1 i art. 79 § 1 i 2 w zw. z art. 86 zd. 2 kpa. Wskazanych powyżej wymogów formalnych nie spełnia również oświadczenie inwestorki A. K. oraz uczestników G. G. i A. G. zawarte w ich piśmie z dnia 22 stycznia 2010 r. (k. I-38), będącym w istocie wnioskiem stron o umorzenie postępowania. Ponadto to domniemane oświadczenie nie zostało złożone po uprzedzeniu stron przez organ o odpowiedzialności za fałszywe zeznania. Dlatego pismo to nie mogło w żadnym razie być uznane za dowód okoliczności, które okazały się sporne. Organ powołał się również na "oświadczenia świadków", nie wymieniając przy tym, jakich świadków ma na myśli, ani nie wskazując gdzie w aktach sprawy oświadczenia te mają się znajdować. W tym zakresie należy zauważyć, że kodeks postępowania administracyjnego nie zna takiego środka dowodowego jak oświadczenie świadka. Zgodnie bowiem z przytoczonym wyżej art. 75 § 1 kpa środkiem dowodowym są zeznania świadków, a nie ich oświadczenia. Analiza przedstawionych Sądowi akt sprawy wskazuje, że WINB za wspomniane oświadczenia świadków prawdopodobnie uznał dwa znajdujące się w aktach za kartą I-6 pisemne oświadczenia datowane na 13 kwietnia 2009 r., podpisane przez G. L. i A. G., których istotna dla sprawy część brzmi identycznie: "oświadczam iż budynek gospodarczy na działce przy ulicy B. 16 został wybudowany w latach 1990-1992". Z oświadczeń nie wynika, kim są osoby, których podpisy figurują pod oświadczeniami, ani na jakie potrzeby oświadczenia te zostały złożone. Oświadczenia te nie mogą w oczywisty sposób stanowić dowodów w sprawie z powodu niedochowania przy ich składaniu wymogów formalnych, jakim powinny odpowiadać zeznania świadków (art. 79 i 83 kpa). Należy też zauważyć, że o ile podpisani pod tymi oświadczeniami G. L. i A. G., są tymi samymi osobami, co będący stronami postępowania G. L. i A. G. zamieszkali w B., ul. B. 16, to nie mogą oni w swojej sprawie być traktowani jako świadkowie. Poza wskazanymi wadami powołanych przez organ oświadczeń należy również zauważyć, że nie mają one dla sprawy istotnej merytorycznej wartości. Nie wynika z nich bowiem, czy we wskazanych latach budynek gospodarczy został ukończony, czy tylko wybudowany do niespornego w sprawie stanu widocznego na zdjęciach z filmu z grudnia 1992 r. (k. II-5). Stwierdzone przez Sąd uszkodzenie (złamanie) płyty z tym filmem, znajdującej się przed k. I-7, również uniemożliwia dokładne ustalenie stanu faktycznego przedmiotowego budynku przedstawionego na tym filmie, co w razie sporu co do zakresu robót wykonanych do grudnia 1992 r. może wymagać odtworzenia tego filmu. Również pozostałe dowody powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie dawały podstawy do uznania za udowodnione przyjętego przez organ ustalenia co do daty wybudowania przedmiotowego budynku. Odnośnie wypowiedzi D. L. odnotowanej w protokole z rozprawy z dnia 17 lipca 2006 r. przed Sądem Rejonowym w B. w sprawie I Ns 680/05 z wniosku G. G. i innych o dział spadku i podział majątku dorobkowego (nieoznaczona karta znajdująca się po k. II-9), to sam organ dostrzegł, że co do zasady wynika z niej teza odwrotna, niż przyjęta przez organ (brak dokumentów odbiorowych na przedmiotowy garaż, sugeruje na ogół niezakończenie budowy). Nie można więc takiego oświadczenia uznać za dowód zakończenia budowy przed 1995 r. Poza tym należy zauważyć, że fakt umiejscowienia jakiejś wypowiedzi strony w protokole z rozprawy przeprowadzonej w sądzie powszechnym, nie czyni z tego protokołu dowodu prawdziwości takiej wypowiedzi, zwłaszcza, gdy – jak w omawianym przypadku – nie chodzi o przeprowadzony w takiej sprawie dowód z przesłuchania strony (art. 303 i 304 kpc), ani nawet o jej tzw. informacyjne przesłuchanie (art. 212 kpc), ale o stanowisko strony co do jednostkowego faktu. Taka wypowiedź stanowi więc tylko dowód tego, że osoba, której wypowiedź zanotowano, złożyła odnotowane oświadczenie. Ostatni z przytoczonych przez organ II instancji dowodów, choć nie wywołuje żadnych proceduralnych zastrzeżeń, nie pozwala na przyjęte przez organ ustalenie. Z faktu stwierdzenia w czasie oględzin przeprowadzonych w dniu 8 kwietnia 2009 r., że w przedmiotowym budynku znajdują się narzędzia gospodarcze, nie wynika bowiem w sposób niewątpliwy, że był on w tym czasie użytkowany, a jeśli by nawet przyjąć, że tak, to z pewnością nie wynika z tego fakt zakończenia jego budowy i rozpoczęcia użytkowania przed 1 stycznia 1995 r. Uwzględniając powyższe rozważania Sąd uznał za konieczne uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c). w zw. z art. 135 p.p.s.a. Wskazane wyżej naruszenia prawa, w tym zwłaszcza brak niewątpliwych ustaleń co do daty zakończenia budowy przedmiotowego budynku, dotyczyły bowiem również postępowania prowadzonego przez organ I instancji. Poza tym decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] obarczona była wadami wskazanymi w zaskarżonej decyzji WINB, a ponadto niektóre z zawartych w niej sformułowań świadczą o wzajemnej sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem tego organu (wadliwie również sformułowanym), a jego uzasadnieniem. Badanie samowoli budowlanej w trybie art. 48 Prawa budowlanego z 1995 r., a także 37 Prawa budowlanego z 1974 r. następuje w postępowaniu wszczynanym z urzędu w rozumieniu art. 61 § 4 k.p.a., choćby inicjatywa pochodziła od osoby trzeciej (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2010 r., II OSK 1586/09, Lex nr 746665). Dlatego odmowa wydania nakazu rozbiórki nie może być skierowana do inicjatora takiego postępowania. Jako uzasadnienie wydanej decyzji organ I instancji powołał treść art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego z 1974 r. przywołując jednak jedynie część hipotezy zawartej w tym przepisie normy. Pominął przy tym tę część tej hipotezy, która właśnie pozwala na odstąpienie od wydania nakazu rozbiórki, a więc na rozstrzygnięcie, które w sprawie zapadło (Terenowy organ administracji państwowej stopnia powiatowego może wydać decyzję o przymusowej rozbiórce (...) obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego niezgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie jego budowy, jeżeli jest to uzasadnione innymi ważnymi przyczynami poza wymienionymi w ust. 1. skąd a contrario wynika, że dopiero brak przyczyn wymienionych w art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz innych ważnych przyczyn, pozwala na odstąpienie od nałożenia nakazu rozbiórki.) Takie uzasadnienie organu I instancji – niekompletne i częściowo sprzeczne z rozstrzygnięciem - nie tylko nie spełnia przewidzianych w przepisach wymogów (art. 107 § 3 kpa), ale narusza też zasadę ogólną postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 8 kpa. Brak powołania w uzasadnieniu decyzji pełnego brzmienia zastosowanego przepisu, a zwłaszcza pominięcie tej jego części, która była istotą domniemanego rozumowania organu, z pewnością bowiem nie wzbudza zaufania stron do władzy publicznej. Brak reakcji organu II instancji na taką wadliwość również w ocenie Sądu narusza zasadę wyrażoną w art. 8 kpa. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji wyda stosowne rozstrzygnięcie mając na względzie wszystkie przedstawione wyżej uwagi i eliminując dotychczasowe naruszenia prawa. Organ przede wszystkim ustali w oparciu o środki dowodowe przewidziane w kpa czy budowa przedmiotowego budynku została zakończona przed dniem 1 stycznia 1995 r. Prowadząc postępowanie wyjaśniające organ ten będzie pamiętał o zasadach jego przeprowadzania wynikających zwłaszcza z art. 77, 78, 79, 80, 81 kpa. Organ rozpatrzy w szczególności wniosek dowodowy złożony przez S. L. w piśmie z dnia 26 stycznia 2011 r. (k. I-60). W zależności od wyników postępowania wyjaśniającego organ przeprowadzi postępowanie w sprawie przedmiotowej samowoli stosując albo przepisy prawa budowlanego z 1974 r., albo obecnie obowiązujące. Organ będzie przy tym pamiętał, że postępowanie w sprawie samowoli prowadzone jest z urzędu, co ma wpływ na sposób sformułowania decyzji kończącej postępowanie. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji zastosuje przepisy art. 107 § 3 kpa co oznacza, że będzie zobowiązany do szczegółowego i kompletnego wskazania faktów, które uzna za udowodnione, dowodów, na których się oprze, oraz ewentualnie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówi wiarygodności i mocy dowodowej. Sporządzając uzasadnienie prawne organ wyjaśni natomiast kompletną podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem w pełnym brzmieniu przepisów prawa, które zastosuje. Orzeczenie zawarte w punkcie II wyroku wydane zostało na podstawie art. 152 p.p.s.a. Orzeczenie o kosztach zawarte w punkcie III wyroku wydano w oparciu o przepis § 2 ust. 3, § 18 ust.1 pkt 1 c). i § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163 poz.1348 ze zm.) oraz na podstawie art. 250 u.p.p.s.a.