II SA/Ke 713/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Protokolant Starszy inspektor sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gry na automatach poza kasynem I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji i umarza postępowanie administracyjne; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz [...] kwotę 1080 (tysiąc osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania A. K., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...], wymierzającą karę pieniężną w wysokości 36.000 zł za urządzanie gier na automatach: [...] poza kasynem gry. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 220 § 2, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r. poz. 617 ze zm.) zw. z art. 2 ust. 3 i 4, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 14 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1, art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015r. poz. 612), zwanej dalej u.g.h. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ wskazał, że funkcjonariusze Urzędu Celnego w [...] przeprowadzili w dniu 10 września 2015r. kontrolę w lokalu [...], gdzie działalność gospodarczą prowadziła A. K. – w trakcie której ujawniono wyszczególnione powyżej trzy urządzenia, mogące być automatami służącymi do urządzania gier hazardowych w rozumieniu przepisów u.g.h. – należące do [...]. W wyniku przeprowadzonego eksperymentu kontrolnego na ww. automatach wykazano, że: - gracz nie miał wpływu na to, w jakich konfiguracjach zatrzymają się symbole wyświetlane na elektronicznych bębnach, a prowadzone gry mają charakter losowy, - gry organizowane są na urządzeniach w celach komercyjnych, - automaty wypłacają wygrane w postaci monet pięciozłotowych. - na urządzeniach można grać w grę POKER, która jest grą hazardową, na urządzanie której wymagane jest zezwolenie, W rezultacie organ stwierdził, że gry prowadzone na ww. urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. – co potwierdziły przeprowadzone w toku postępowania przygotowawczego nr RKS 619/2015 dowody z zeznań świadków oraz dokumentów. Analizując całokształt zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy wskazał, że: - A. K. zawarła w dniu 3 listopada 2014r. z [...] odpłatną umowę najmu powierzchni użytkowej w skontrolowanym lokalu pod instalację nielegalnych automatów do gier, przedłużając następnie tę umowę w dniu 1 października 2015r., - do ww. umowy dołączona była instrukcja zawierająca wskazówki, jak ma postąpić wynajmujący (oraz obsługa lokalu) w przypadku ingerencji osób trzecich lub uprawnionych organów (kontrolujących) w stosunku do urządzenia, którego właścicielem jest wynajmująca powierzchnię nieruchomości spółka – wobec czego strona wiedziała o nielegalnym charakterze działalności urządzanej na wynajmowanej powierzchni, - lokal był oznaczony nalepkami, z których wynikało, iż można w nim grać w gry hazardowe na automatach do gier, - A. K. zawiadamiała telefonicznie (poprzez obsługę lokalu) o brakujących kwotach pieniędzy na wygrane, a obsługa lokalu zawiadamiała o brakujących kwotach pieniędzy w automacie na wypłatę wygranej [...] (brata właścicielki lokalu), - A. K. otwierając skontrolowany lokal, w którym zainstalowano automaty do gier, umożliwiała w ten sposób graczom swobodny dostęp do gier zainstalowanych na ujawnionych nielegalnych automatach. W konsekwencji Dyrektor Izby Celnej uznał, że zachowanie strony nie sprowadzało się jedynie do "biernego" oddania w najem części powierzchni jej lokalu, lecz polegało również na czynnym udziale w urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry. Opisane czynności ewidentnie miały na celu zapewnienie ciągłości przebiegu nielegalnych gier na automatach poza kasynem gry. A. K. zapewniła odpowiednie warunki, aby nielegalna gra na automatach w ogóle mogła być prowadzona, również poprzez stałe udostępnienie energii elektrycznej do przedmiotowych automatów w sposób pozwalający na niezakłóconą ich pracę. Organ zwrócił także uwagę, że przedmiotowy lokal został ponownie skontrolowany w dniu 8 października 2015r., kiedy to ujawniono i zatrzymano kolejne cztery automaty do gier. Tym samym A. K., pomimo pełnej wiedzy, że nie spełnia warunków pozwalających na legalne urządzanie gier, po raz kolejny podjęła decyzję o nawiązaniu współpracy z podmiotem dysponującym automatami, nie korzystając tym samym z prawa do miesięcznego wypowiedzenia umowy najmu. Organ podkreślił, że opisana działalność miała miejsce w lokalu [...], a zatem poza kasynem gry zdefiniowanym w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a u.g.h., bez koncesji oraz rejestracji automatu, tj. z pominięciem wymogów określonych w art. 6 ust. 1 i art. 23a ust. 1 u.g.h. W konsekwencji należało wymierzyć karę pieniężną w wysokości 12.000 zł od każdego ujawnionego urządzenia – na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 14 ust. 1 u.g.h. Wyjaśniono przy tym, odwołując się do treści pierwszego z wymienionych przepisów, że wobec braku legalnej definicji w u.g.h. czasownika "urządza", ustalenie zakresu tego pojęcia winno nastąpić w oparciu o znaczenie nadane temu określeniu w Wielkim słowniku języka polskiego. Przez urządzanie gry należy zatem rozumieć realizowanie czynności, które w swoim efekcie doprowadziły do tego, że gra hazardowa faktycznie się odbywa. Odnosząc się do powołanego w odwołaniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i (217/11 (Fortuna i inni) organ odwoławczy wskazał m.in., że ww. orzeczenie zostało wydane wskutek skierowanych w trybie prejudycjalnym pytań prawnych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, które dotyczyły tego, czy przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństw informacyjnego (Dz.U. UE L 204, s. 37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy art. 138 ust. 1 oraz art. 129 ust. 1 u.g.h. Tymczasem niniejsze postępowanie dotyczy wymierzenia kary pieniężnej z tytuł urządzania gier hazardowych bez wymaganego zezwolenia na podstawie art. 89 u.g.h. – który to przepis nie był objęty ww. pytaniami prawnym ani orzeczeniem z dnia 19 lipca 2012r. Natomiast uznanie przez Trybunał art. 14 ust. 1 u.g.h. za przepis techniczny w rozumień dyrektywy notyfikacyjnej (pkt 25 wyroku) nie oznacza, że podmioty mogą dowolnie prowadzić gry na automatach, zgodnie bowiem z art. 3 u.g.h. urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. W tym zakresie organ odwołał się do wyroku NSA w sprawie o sygn. akt II GSK 183/14 – co do braku charakteru przepisu technicznego w przypadku art. 89 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 2 u.g.h. Wskazano ponadto na stanowisko Sądu Najwyższego, przedstawione w orzeczeniu z dnia 28 listopada 2013r. o sygn. akt I KZP 15/13 oraz wyroki Trybunału Konstytucyjnego wydane w sprawach o sygn. akt P 4/14, K 13/08 Odnosząc się do zarzutów odwołania podkreślono, że przepisy u.g.h. nie zostały w żaden sposób uchylone i nie stwierdzono ich niekonstytucyjności, a zatem stanowią część polskiego systemu prawnego i organy władzy są obowiązane do ich stosowania. Organ, przywołując szczegółowe dane statystyczne, stwierdził, że polskie przepisy w zakresie gier hazardowych na automatach o niskich wygranych nie wpływają na destabilizację rynku unijnego w zakresie obrotu automatami do gier. Ponadto podział na automaty do gier i automaty do gier o niskich wygranych był podziałem sztucznym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. K., zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie: 1. art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na uznaniu, iż skarżąca, który jedynie dzierżawiła powierzchnię pod zatrzymane urządzenia do gier otrzymując wyłącznie stały miesięczny czynsz jest podmiotem urządzającym gry i na tej podstawie ponosi odpowiedzialność administracyjną za urządzanie gier bez wymaganego prawem zezwolenia; 2. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., art. 90 u.g.h., art. 91 u.g.h poprzez jego bezpodstawne zastosowanie skutkujące nieuzasadnionym nałożeniem kary pieniężnej, mimo że przepisy te nie mają zastosowania do osób fizycznych (tak m.in. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 12 lutego 2013r. o sygn. akt I SA/Gd 844/12, wyrok WSA w Opolu z dnia 24 października 2011r. o sygn. akt II SA/Op 407/11); 3. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90, art. 91, art. 14 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 u.g.h. w zw. z art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE w zw. z § 4, § 5, § 8 i § 10 w zw. z § 2 pkt 1a, 2, 3, i 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239, poz. 2039 ze zm.) poprzez zastosowanie art. 14 ust. 1 i u.g.h. oraz art. 6 ust. 1 u.g.h., mimo że przepisy te nie powinny być zastosowane w sprawie, ponieważ jako przepisy techniczne, w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE nie zostały notyfikowane – wobec czego bezpodstawne było wymierzenie kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.; 4. art. 1 pkt 11 w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE poprzez wydanie decyzji na postawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., który nie może być stosowany przez organy Państwa z uwagi na niedochowanie przez Polskę obowiązku notyfikacji ustawy zawierającej przepisy techniczne jakim są art. 6 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 u.g.h. (tak: SN w wyroku z dnia 28 listopada 2014r., II KK 55/14); 5. art. 2a i art. 121 Ordynacji Podatkowej poprzez rozstrzygnięcie materialnoprawnych wątpliwości w zakresie możliwości nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h na niekorzyść podatnik, mimo że nie można czynić podatnikom zarzutu naruszenia przepisów, jeżeli przepisy te są niejednoznaczne, a podatnik wybrał jedno z możliwych stanowisk; zasada ta niesie w sobie nie tylko treści normatywne, lecz także daleko wykracza poza ramy prawne - chodzi bowiem o ochronę takich wartości, jak sprawiedliwość, równość podmiotów oraz poszanowanie reguł kultury administrowania czy też poszanowania reguł zachowań międzyludzkich; 6. art. 187 Ordynacji Podatkowej poprzez brak zbadania w sposób wszechstronny sprawy tj. poprzez nie powołanie dowodu z opinii jednostki badającej celem ustalenia charakteru zatrzymanych urządzeń i oparcie się przy ustalaniu charakteru urządzeń wyłącznie na eksperymencie przeprowadzonym przez funkcjonariuszy celnych, którzy nie posiadają stosowanych kwalifikacji i wiedzy z zakresu automatów do gier pozwalających jednoznacznie stwierdzić losowy albo zręcznościowych charakter gier. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji z uwagi na naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania i umorzenie przedmiotowego postępowania, jak również o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zawarte w niej zarzuty są zasadne. Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli miało lub mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). W ocenie Sądu, w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz samych ustaleń poczynionych przez organ, brak jest podstaw do uznania A. K. za urządzającą gry w rozumieniu art. 89 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.), dalej "ugh", a co za tym idzie nałożenia na nią na tej podstawie prawnej kary pieniężnej. Jak bowiem wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, powodem dla którego organ uznał za zasadne zastosowanie wobec skarżącej przepisów art. 89 ugh były następujące okoliczności: 1) zawarcie przez skarżącą umowy dzierżawy części powierzchni lokalu użytkowego, w którym prowadziła własną działalność gospodarczą i uzyskiwanie przez nią z tytułu czynszu kwoty 1000 zł (po jej przedłużeniu 700 zł) miesięcznie; 2) otwieranie lokalu; 3) umożliwienie podłączenia automatów do gniazdek elektrycznych, znajdujących się w lokalu, 4) udostępnienie tych automatów graczom poprzez otwieranie lokalu, 5) informowanie przez skarżącą o brakujących kwotach pieniędzy na wygrane w automacie, 6) powiadamianie najemcy o uszkodzeniach, kradzieży, włamaniach, zniszczeniach urządzeń zainstalowanych w lokalu, 7) świadomość skarżącej, że działalność na automatach do gry poza kasynem jest zabroniona. Odnosząc się do tych okoliczności zauważyć należy, że z umowy dzierżawy powierzchni lokalu z dnia 3 listopada 2014r. (przedłużonej w dniu 1 października 2015r.) nie wynika wprost, w jaki sposób przedmiot dzierżawy ma być użytkowany. W umowie tej wskazano jedynie, że wydzierżawiający ma zapewnić dostęp do energii elektrycznej. Jedynie na podstawie zachowania skarżącej, która tolerowała funkcjonowanie w swoim lokalu urządzeń do gier, można przypuszczać, że zawierając ww. umowę godziła się na zainstalowanie ujawnionych automatów. Nie zmienia to faktu, że to dzierżawca, a więc [...] wykorzystywała przedmiot dzierżawy na zainstalowanie i eksploatację urządzeń. Nie może więc budzić żadnych wątpliwości, że to właśnie ten podmiot był urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ugh. Z akt sprawy nie wynika, aby poza umową dzierżawy łączyła skarżącą z [...] jakakolwiek inna umowa; skarżąca nie załatwiała żadnych formalności związanych z zainstalowaniem w lokalu urządzeń, z ustaleń organu nie wynika, aby obsługiwała urządzenia i wypłacała graczom wynagrodzenie. Wysokość czynszu była określona sztywno i nie zależała od dochodów uzyskiwanych z automatów. Ani skarżąca ani obsługa lokalu nie mieli kluczy do automatów. Również przewidziany w umowach dzierżawy obowiązek informowania dzierżawcy o włamaniach do stanowiących jego własność urządzeń lub ich uszkodzeniach zdaniem Sądu nie jest wystarczająca do zastosowania wobec skarżącej kary za urządzanie gry na automatach do gry poza kasynem. Świadomość posiadacza lokalu, że ktoś inny prowadzi w nim zabronioną działalność również nie może skutkować uznaniem go za urządzającego gry. Przepisy art. 89 przewidują odpowiedzialność za sam fakt urządzania gry na automatach; kwestia świadomości czy jej braku z punktu widzenia nałożenia kary jest bez znaczenia. Skład orzekający w niniejszej sprawie nie podziela stanowiska organu, że za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ugh należy uznać każdą osobę, która w jakikolwiek sposób przyczyniła się do tego, że ktoś inny gra na automacie stojącym poza kasynem. Zauważyć bowiem należy, że pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych dopuszczalne było prowadzenie działalności w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych w punktach gry na automatach, które mogły być usytuowane w lokalach gastronomicznych, handlowych lub usługowych. Właścicielami tych lokali nie były spółki urządzające gry na automatach lecz najczęściej osoby fizyczne, które wynajmowały podmiotom urządzającym gry część powierzchni swojego lokalu. Oczywiste jest, że spółki nie zatrudniały w takich punktach swoich pracowników, a automaty te czerpały energię elektryczną z przewodów znajdujących się w lokalach, w których były ustawione. Również te osoby (pracujące w lokalu bądź prowadzące w nim swoją działalność) zawiadamiały właściciela automatów o ewentualnej awarii czy też innych zdarzeniach dotyczących urządzeń do gry. Jednak w żadnym miejscu ustawa z 1992 r. nie traktowała właścicieli lokali, w których działały punkty gry na automatach o niskich wygranych jako podmiotów urządzających gry na tych automatach. Także aktualnie obowiązująca ustawa o grach hazardowych wyraźnie odróżnia wynajmujących lokal z przeznaczeniem na prowadzenie działalności hazardowej (prowadzenie salonu gry bingo, urządzanie zakładów wzajemnych) oraz osoby kierujące działalnością gastronomiczną, handlową i usługową w lokalu, w którym znajduje się punkt gry, od podmiotów urządzających takie gry, co wynika jednoznacznie z treści art. 35 pkt 6, art. 36 pkt 6 i art. 142 ugh. Także z art. 23 a ust. 5 tej ustawy, w myśl którego koszty rejestracji automatów i urządzeń do gier ponosi podmiot urządzający gry wynika, że wynajmującego lokal z przeznaczeniem na ustawienie w nim automatu do gier nie można uznawać za urządzającego gry. W przeciwnym bowiem razie oznaczałoby to, że taki wynajmujący ma również obowiązek ponoszenia kosztów o jakich mowa w tym przepisie. Zauważyć także należy, że ustawodawca w art. 128 kodeksu wykroczeń również odróżnia osobę urządzająca grę hazardową od osoby użyczającej do takiej gry środków lub pomieszczenia. Wszystkie wyżej wymienione ustawy, to jest ustawa o grach i zakładach wzajemnych, ustawa o grach hazardowych jak i kodeks wykroczeń w zakresie, w jakim przewiduje kary za urządzanie gier hazardowych, są ze sobą ściśle związane co powoduje, że nie jest dopuszczalne określanie tych samych podmiotów jako wynajmujących (wydzierżawiających, użyczających ewentualnie jako osób kierujących działalnością gastronomiczną, handlową lub usługową, w lokalu, w którym znajduje się punkt gry), a tylko jeśli chodzi o możliwość zastosowania wobec nich art. 89 ust. 1 i 2 traktowanie ich jako urządzających gry. Zdaniem Sądu za urządzającego gry w rozumieniu art. 89 ugh należy uznać taki podmiot, który prowadzi działalność na automatach na swój rachunek i swoje ryzyko, który czerpie bezpośrednie korzyści z takiej działalności, organizuje całą działalność hazardową, w tym również poprzez zlecanie wykonywania poszczególnych czynności innym osobom, które wówczas działają nie na swoją rzecz, ale na rzecz podmiotu urządzającego gry. Dlatego też skarżącej nie można uznać za urządzającego w rozumieniu tego unormowania. Natomiast pozostałe zawarte w skardze zarzuty na uwzględnienie nie zasługują. Jeśli chodzi o zarzuty związane z brakiem notyfikacji art. 14 oraz art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh Sąd w całości podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale z 16 maja 2016 r. sygn. II GPS 1/16 podjętej w składzie siedmiu sędziów, zgodnie z którą : 1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 ww. dyrektywy 98/34/WE 37, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Uchwała ta jest na mocy art. 269 § 1 Ppsa o tyle wiążąca dla każdego składu orzekającego sądu administracyjnego, że można od niej odstąpić jedynie pod warunkiem przedstawienia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego wynikającego z jej treści do ponownego rozważenia oraz pod warunkiem podjęcia przez powyższy skład nowej uchwały zawierającej odmienne stanowisko prawne. Ponieważ - jak podkreślono już na wstępie - skład orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w sentencji powyższej uchwały, jak również akceptuje argumentację podniesioną w jej uzasadnieniu, dlatego wszelkie zarzuty, które w tym zakresie zawiera skarga, podważające prawidłowość poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w omawianej uchwale, muszą być uznane za pozbawione podstaw. Z uchwały tej wynika również i to, że karę na podstawie art. 89 § 1 pkt 2 ugh można nałożyć zarówno na spółkę jak i na podmiot będący osobą fizyczną , w związku z czym niezasadny jest także zarzut sformułowany w punkcie II skargi. Nie sposób także podzielić poglądu skarżącej o sprzeczności z prawem eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych, którego wyniki legły u podstaw uznania przez organy obu instancji, że ujawnione w lokalu automaty są automatami do gier hazardowych. Jak wynika ze znajdującego się w aktach protokołu z kontroli przeprowadzonej w dniu 10 września 2015r. eksperyment został przeprowadzony w czasie tej kontroli. Skoro kontrolowany lokal nie był kasynem i nie była wcześniej wydana żadna decyzja, zezwalająca na prowadzenie w nim działalności na automatach do gry, przeprowadzenie dowodu z eksperymentu na stwierdzonych urządzeniach w celu ustalenia ich charakteru było jak najbardziej uzasadnione w świetle art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy o Służbie Celnej. Mając jednak na uwadze to, że zarzuty związane z wadliwym zakwalifikowaniem skarżącej jako podmiotu urządzającego gry są uzasadnione, zarówno zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w nocy decyzja organu I instancji podlegały uchyleniu, a postępowanie administracyjne umorzeniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] orzekł na podstawie art. 145 § 3 w zw. z § 1 pkt 1 lit. a Ppsa. O kosztach postępowania orzeczono zaś na podstawie art. 200 Ppsa.