II SA/Ke 714/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Protokolant Referent stażysta Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi Wojewody Świętokrzyskiego na uchwałę Rady Miasta Sandomierza z dnia 14 grudnia 2016 r. nr XXXIV/405/2016 w przedmiocie wyboru wiceprzewodniczących rady miasta oddala skargę. Uchwałą z dnia 14 grudnia 2016 r. nr XXXIV/405/2016 Rada Miasta Sandomierza, na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 446 ze zmianami), dalej "u.s.g.", dokonała wyboru radnych J. D. i J. Ż. na Wiceprzewodniczących Rady Miasta Sandomierza. Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył Wojewoda Świętokrzyski, który domagając się stwierdzenia jej nieważności w całości zarzucił naruszenie: - art. 19 ust. 5 w związku ust. 8 i w związku z ust. 7 ustawy poprzez "bezpodstawne przyjęcie, że przewodniczący i wiceprzewodniczący rady miasta wraz ze złożeniem rezygnacji z funkcji utracili możliwość piastowania tej funkcji mimo niepodjęcia przez radę miasta uchwały w sprawie przyjęcia ich rezygnacji, a co za tym idzie dalsze przekazanie prowadzenia sesji rady miejskiej najstarszemu wiekiem radnemu, który wyraził zgodę na prowadzenie sesji", - art. 7 Konstytucji RP poprzez błędną jego interpretację tj. przyjęcie, że złożenie rezygnacji z funkcji przewodniczącego i wiceprzewodniczącego rady miejskiej jest wystarczające do utraty funkcji i uniemożliwia prowadzenie przez nich obrad sesji a co za tym idzie dokonanie spośród radnych wyboru osoby prowadzącej obrady sesji rady miasta i przyznanie przez radę kompetencji wybranemu radnemu w sytuacji gdy żadna norma kompetencyjna nie upoważniała w zaistniałym stanie faktycznym do przyznania takich kompetencji, - § 21 statutu Miasta Sandomierza poprzez przyjęcie, że w razie złożenia rezygnacji przewodniczącego rady miasta i wiceprzewodniczącego rady miasta obradom rady może przewodniczyć najstarszy wiekiem radny. W uzasadnieniu Wojewoda stwierdził, że 14 grudnia 2016 r. odbyła się XXXIV sesja Rady Miasta Sandomierza. Zgodnie z przedstawionym protokołem nr 34 przewodniczący i dwaj wiceprzewodniczący Rady Miasta Sandomierza złożyli rezygnację z funkcji przewodniczącego i wiceprzewodniczącego Rady. Prowadzenie obrad sesji powierzono najstarszemu radnemu. Na sesji tej podjęto zaskarżoną uchwałę. Autor skargi nie zgodził się z trybem i sposobem podjęcia tej uchwały. Wskazał, że ustawa o samorządzie gminnym w art. 19 ust 5-8 reguluje procedurę postępowania w przypadku złożenia rezygnacji przez przewodniczącego lub wiceprzewodniczącego rady miejskiej. Z regulacji tych wynika, że do czasu podjęcia przez radę miejską uchwały o przyjęciu rezygnacji obrady sesji powinien prowadzić przewodniczący lub wiceprzewodniczący. Podobne stanowisko zajął WSA w Kielcach w wyroku z 29 maja 2017 r. sygn. akt SA/Ke 187/17. Ponadto wnoszący skargę podniósł, że statut Rady Miasta Sandomierza nie przewidywał możliwości powierzenia prowadzenia obrad sesji w przypadku rezygnacji przewodniczącego lub wiceprzewodniczących najstarszemu wiekiem radnemu. W konsekwencji doszło do podjęcia uchwały w sprawie wyboru Wiceprzewodniczącego Rady Miasta Sandomierza z naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu stwierdził, że skarga nie jest zasadna i trudno oceniać ją inaczej niż jako wyraz wyjątkowego zacietrzewienia. Zdaniem organu nie jest zrozumiałe podnoszenie przez pełnomocnika skarżącego naruszenia art. 7 Konstytucji RP. Natomiast odnośnie zarzutu naruszenia art. 19 ust. 5, 7 i 8 ustawy, organ stwierdził, że skarżący przeoczył treść ust. 2 tego przepisu. Jak słusznie zauważył WSA w Gliwicach w wyroku z 21 stycznia 2013 r. (sygn. akt II SA/G1 900/12), cytowany przepis wprowadza jedynie kolejność w jakiej wiceprzewodniczący winni prowadzić sesję kierując się kryterium wieku. Nie sposób wywodzić na tej podstawie nieważności uchwał podjętych bez zachowania tej kolejności. W tym miejscu organ zauważył, że skarżący zarzucając naruszenie § 21 statutu zupełnie ignoruje treść § 36 pkt 3 statutu, który wprost stanowi, że przewodniczący może przekazać prowadzenie całości lub części obrad. Reguły wykładni pozwalają na przyjęcie, że dyspozycją przepisu objęta jest też sytuacja przekazania przez wiceprzewodniczącego. Kończąc organ podniósł, że regulacje statutu miasta dopuszczają możliwość prowadzenia sesji rady miasta przez radnego seniora w przypadku rezygnacji prezydium, a okoliczność podnoszona przez skarżącego pozostaje bez wpływu na ważność podejmowanych uchwał. Dodał, że działanie Wojewody, który z sobie tylko wiadomych powodów nie skorzystał z uprawnień nadzorczych i decyduje się na próbę wzruszenia podjętych uchwał po upływie znacznego czasu od ich podjęcia w sposób istotny destabilizują działalność organu i podważają zasadę pewności obrotu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim zauważyć należy, że wszystkie podnoszone w niej zarzuty zdają się wynikać z założenia dokonanego przez skarżącego, że zaskarżona uchwała została podjęta na sesji w chwili, gdy przewodniczył jej najstarszy wiekiem radny to jest M. C. Tymczasem jak wynika z protokołu sesji Rady Miasta Sandomierza z 14 grudnia 2016 r., zaskarżona uchwała została podjęta w chwili, gdy sesji tej przewodniczył wybrany na niej przewodniczący Rady Miasta A. B. (k. 23-26 protokołu znajdującego się w aktach sprawy II SA/Ke 718/17). Dodatkowo zauważyć należy, że radny ten był wcześniej wiceprzewodniczącym Rady, na którego ostatecznie scedowane zostało przez dotychczasowego Przewodniczącego R. P. i dotychczasowego drugiego wiceprzewodniczącego W. C. przewodniczenie tej sesji (k. 1 – 2 protokołu). W tej sytuacji nie można uznać, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów to jest art. 19 ust. 5 w zw. z ust. 7 i 8 u.s.g., a także art. 7 Konstytucji i § 21 statutu Rady Miasta Sandomierza, polegającym na tym, że podjęto ją, gdy sesji przewodniczył najstarszy wiekiem radny. W czasie podejmowania zaskarżonej uchwały nie było także podstaw do zastosowania art. 19 ust. 7 i 8 u.s.g. albowiem Rada Miasta nie miała wówczas podstaw do przypuszczenia, że podjęte przez nią na tej sesji uchwały w przedmiocie przyjęcia złożonych przez dotychczasowego przewodniczącego i wiceprzewodniczących rezygnacji okażą się nieważne. Mając powyższe na uwadze skargę, jako nieuzasadnioną, należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).