II SA/Ke 741/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 października 2016r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 czerwca 2016r. znak: [...] w przedmiocie zasiłku celowego i zasiłku celowego specjalnego oddala skargę. Decyzją z dnia 15 czerwca 2016 r. znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta decyzję z dnia 2 marca 2016 r. znak: [...] orzekającą o: 1) odmowie przyznania P. C. świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w postaci bezzwrotnego zasiłku celowego na zakup żywności, leków, ubrania, środków czystości i bieżącego utrzymania; 2) odmowie przyznania P. C. świadczenia pieniężnego z pomocy społecznej w postaci bezzwrotnego zasiłku celowego specjalnego na zakup żywności, leków, ubrania, środków czystości i bieżącego utrzymania. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że w dniu 5 stycznia 2016 r. P. C. ustnie do protokołu wystąpił do samorządowego organu pomocy społecznej – MOPS w O. o przyznanie pomocy w formie zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego na żywność, leki, ubranie, bieżące utrzymanie i środki czystości. W dniu 2 marca 2016 r. organ I instancji po rozpatrzeniu ww. wniosku wydał trzy decyzje: 1) decyzję o odmowie przyznania bezzwrotnego zasiłku okresowego (znak: [...]); 2) decyzję o odmowie przyznania bezzwrotnego zasiłku celowego na zakup posiłku lub żywności (znak: [...]); oraz 3) opisaną na wstępie decyzję znak: [...]. W odwołaniu P. C. zarzucił organowi błędne przyjęcie, że jego dochód wynosi 710,21 zł, ponieważ, jak wynika z decyzji ZUS z dnia 1 marca 2016 r. wysokość świadczenia do wypłaty z tytułu renty wynosi 538,49 zł, nie zaś 757,21 zł. Dodatkowo podniósł, że organ nie uzasadnił należycie odmowy z powołaniem się na interes społeczny lub brak możliwości organu. Organ odwoławczy, przywołując treść art. 8 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej wyjaśnił, że prawidłowo jako dochód strony przyjęto dochód z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku, tj. z grudnia 2015 r. Dalej organ podał, że P. C. jest rozwiedziony od dnia 13 listopada 2015 r. i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe. Ma zasądzone alimenty na rzecz dwóch córek w łącznej wysokości 600 zł miesięcznie. Zamieszkuje w mieszkaniu własnościowym i wynajmuje jeden pokój, za który pobiera opłatę w wysokości 100 zł miesięcznie. Posiada orzeczenie o niepełnosprawności w stopniu znacznym wydane do końca lipca 2017 r. Pobiera rentę z ZUS, której kwota w grudniu 2015 r. wynosiła 757,21 zł, oraz zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153 zł miesięcznie. W oświadczeniu z dnia 18 stycznia 2016 r. wnioskodawca potwierdził ww. okoliczności oraz podał, że nie pracuje dorywczo, zaciągnął kredyt odnawialny w wysokości 20.000 zł, a w grudniu 2015r. zapłacił alimenty w kwocie 300 zł. Łączny miesięczny dochód strony wynosił więc w grudniu 2015 r. 1.010,21 zł., co po odliczeniu zapłaconych alimentów (300 zł.) daje kwotę 710,21 zł, a zatem przekracza kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej (634 zł). Organ wskazał, że z uwagi na przekroczenie kryterium dochodowego P. C. nie mógł otrzymać zasiłku celowego, o którym mowa w art. 39 ust. 1 i 2 ww. ustawy. Organ stwierdził, że nie zachodził również szczególnie uzasadniony przypadek przyznania świadczenia, o którym mowa w art. 41 cyt. ustawy. Zdaniem organu w niniejszej sprawie wątpliwości budzi sytuacja finansowa wnioskodawcy. Podał on mianowicie, że zaciągnął kredyt w wysokości 20.000 zł, jednak w toku podejmowanych przez organ próby ustalenia szczegółów dotyczących tego kredytu, nie udzielił odpowiedzi pracownikowi socjalnemu, a podczas przesłuchania w dniu 12 lutego 2016 r. odmówił udzielenia informacji. Ponadto, składając oświadczenie o stanie majątkowym w dniu 18 stycznia 2016 r. nie ujawnił, że jest właścicielem samochodu m-ki F. rok prod. 2007. Powyższe ustalono na podstawie pisma Starosty z dnia 24 lutego 2016 r. Dodatkowo na etapie postępowania odwoławczego organ I instancji poinformował Kolegium, że wnioskodawca w dniu 31 grudnia 2015 r. przekazał matce M. C. w drodze darowizny niezabudowaną nieruchomość o znacznej wartości. Powyższe potwierdził Naczelnik Urzędu Skarbowego w piśmie z dnia 28 kwietnia 2016 r. Na poparcie zajętego w sprawie stanowiska organ przywołał także wyrok NSA z dnia 15 listopada 2011r. sygn. akt I OSK 1082/11, w którym wyjaśniono jaką sytuację życiową można określić jako szczególnie uzasadniony przypadek, warunkujący przyznanie pomocy. Na zakończenie Kolegium wskazało, że decyzją z dnia 29 grudnia 2015 r. organ I instancji, uznając sytuację materialno-zdrowotną wnioskodawcy za szczególną, przyznał mu zasiłek celowy specjalny w wysokości 33 zł na dofinasowanie zakupu leków oraz zasiłek celowy w wysokości 139,50 na zakup posiłku lub żywności. Obecnie zaś, z uwagi na wyjście na jaw nowych okoliczności dotyczących sytuacji majątkowej strony, niemożność ustalenia jej faktycznej sytuacji dochodowej, ze względu na brak współpracy, należało odmówić wnioskodawcy pomocy, o którą się ubiegał. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach P. C. zarzucił Kolegium naruszenie prawa materialnego, tj. art. 36 pkt 1 lit. c ustawy o pomocy społecznej poprzez uznanie, że przekroczył kryterium dochodowe, w sytuacji gdy ustalenie miesięcznego dochodu nie ma wpływu na otrzymanie wnioskowanej pomocy. Dodatkowo zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 i art. 80 Kpa, co doprowadziło do naruszenia zasad ogólnych, tj. art. 6, art. 7 i art. 8 Kpa w zw. z art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych poprzez przyjęcie za udowodnione osiąganie przez skarżącego dochodów w zakresie miesięcznego rozliczania i rozpoznanie sprawy bez wyłączenia jakiegokolwiek członka składu orzekającego, pomimo rozpoznawania trzech spraw przez ten sam skład orzekający. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że minimum egzystencji zostało ustalone przez Państwo na kwotę 1100 zł na jednoosobowe gospodarstwo domowe. Ponadto, jego zdaniem decyzja została wydana z naruszeniem regulaminu kolegium w zw. z art. 18 ustawy o SKO. Na poparcie swojego stanowiska przywołał wyrok WSA w Lublinie z dnia 11 lutego 2010r., sygn. akt II SA/Lu 621/09. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, przywołując treść art. 18 ust. 1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych oraz § 4, § 5 pkt 2 w zw. z § 6 pkt 2 oraz § 24 pkt 1 i 2 Regulaminu organizacyjnego SKO, organ wyjaśnił, że zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 2016 r. Wiceprezes Kolegium wyznaczył do rozstrzygnięcia trzech spraw skarżącego B. G., M. S. i M. D.. Zarzuty w przedmiocie naruszenia obowiązujących w tym zakresie zasad są więc nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa). Zaskarżone w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie zapadło w następstwie rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 5 stycznia 2016 r., w którym organ I instancji wyodrębnił trzy żądania zakwalifikowane jako odrębne sprawy administracyjne, m.in. będące przedmiotem niniejszej sprawy żądanie przyznania bezzwrotnego zasiłku celowego, względnie bezzwrotnego zasiłku celowego specjalnego, na zakup żywności, leków, ubrania, środków czystości i bieżącego utrzymania. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.) – dalej "ups", pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Potrzeby zaś osób i rodzin korzystających z pomocy winny zostać uwzględnione, o ile odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej. Z powyższego wynika, że pomoc społeczna nie ma służyć pełnemu zaspokajaniu potrzeb podopiecznych, ale rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy. Dodatkowo przy przyznawaniu świadczeń z pomocy społecznej m.in. na podstawie art. 39 i art. 41 pkt 1 ups organ działa w ramach uznania administracyjnego, polegającego na tym, że organ dokonuje oceny hierarchii zgłaszanych potrzeb. Sam zatem fakt spełniania ustawowych kryteriów nie oznacza automatycznego przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego, ponieważ organ może, ale nie musi przyznać świadczenie. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ups prawo do świadczeń z pomocy społecznej przysługuje osobom, których dochód nie przekracza ustawowo określonego kryterium, przy równoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z okoliczności wymienionych w art. 7 pkt 2-15. Stosownie do § 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 lipca 2015 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. poz. 1058) kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 634 zł. Zgodnie z art. 8 ust. 3 ups za dochód uważa się sumę miesięcznych przychodów z miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku lub w przypadku utraty dochodu z miesiąca, w którym wniosek został złożony, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, pomniejszoną o: 1) miesięczne obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych; 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach; 3) kwotę alimentów świadczonych na rzecz innych osób. W art. 8 ust. 4 ups zawarto z kolei katalog świadczeń niewliczanych do dochodu, ustalonego zgodnie z ust. 3. W myśl tego przepisu, do obliczonego na podstawie art. 8 ust. 3 dochodu nie wlicza się: jednorazowego pieniężnego świadczenia socjalnego, zasiłku celowego, pomocy materialnej mającej charakter socjalny albo motywacyjny, przyznawanej na podstawie przepisów o systemie oświaty, wartości świadczenia w naturze, świadczenia przysługującego osobie bezrobotnej na podstawie przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z tytułu wykonywania prac społecznie użytecznych, dochodu z powierzchni użytków rolnych poniżej 1 ha przeliczeniowego. W niniejszej sprawie organ prawidłowo ustalił dochód skarżącego, biorąc za podstawę jego dochód z grudnia 2015 r., tj. miesiąca poprzedzającego złożenie wniosku. Zasadą jest bowiem ustalanie dochodu w oparciu o przychody uzyskane w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku, a jedynie utrata źródła dochodu uzasadnia przyjęcie dochodu z miesiąca złożenia wniosku. Źródłem utrzymania strony była w grudniu 2015 r. renta z ZUS (757,21 zł), zasiłek pielęgnacyjny (153 zł) oraz kwota opłaty z tytułu wynajmu pokoju (100 zł), w sumie 1.010,21 zł. Kwotę tę należało pomniejszyć o 300 zł uiszczonych alimentów. Uzyskany w ten sposób dochód (710,21 zł) przekracza kryterium dochodowe, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ups (634 zł). Ustalenia powyższe poczyniono na podstawie oświadczeń strony, a więc zarzut błędnego ustalenia dochodu nie zasługuje na uwzględnienie. W konsekwencji brak było podstaw do przyznania zasiłku celowego na podstawie art. 39 ups. Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 36 pkt 1 lit. c ups. Przepis ten stanowi, że świadczeniami z pomocy społecznej są zasiłek celowy i specjalny zasiłek celowy. W żaden sposób nie da się z tej regulacji wywieść, że zasiłek celowy z art. 39 ups powinien być przyznawany bez względu na kryterium dochodowe. Od spełnienia kryterium dochodowego nie uzależniono natomiast przyznania świadczenia w formie specjalnego zasiłku celowego, o którym mowa w art. 41 pkt 1 ups. Zasadność ewentualnego przyznania tego świadczenia organy rozważyły w niniejszej sprawie, nie kierując się w tym zakresie kryterium dochodowym. W myśl art. 41 pkt 1 ups w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi. Sformułowanie "szczególnie uzasadnione przypadki" jest pojęciem niedookreślonym, którego stosowanie ma charakter ocenny. Wykładnia językowa tego przepisu oraz ratio legis zasiłku w nim określonego wskazują jednak, że ma on charakter wyjątkowy, gdyż o możliwości jego przyznania nie decyduje dochód wnioskodawcy, a sytuacja życiowa w której się znalazł, która wyraźnie odbiega od typowych sytuacji osób kwalifikujących się do otrzymania pomocy społecznej przy spełnieniu kryterium dochodowego. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że szczególnie uzasadniony przypadek to taka sytuacja życiowa osoby lub rodziny, która ponad wszelką wątpliwość, bez konieczności wnikliwych zabiegów interpretacyjnych istniejącego stanu rzeczy, pozwala stwierdzić, że tak drastyczne, tak dotkliwe w skutkach i tak daleko ingerujące w plany życiowe zdarzenia, nie należą do zdarzeń codziennych, ani nawet do zdarzeń nadzwyczajnych. Są to zdarzenia występujące zupełnie okazjonalnie, wymagające wielu niefortunnych zbiegów wydarzeń, wykraczające poza możliwości ludzkiej zapobiegliwości (por. wyroki NSA: z dnia 12 maja 2011 r., sygn. I OSK 164/11; z dnia 26 stycznia 2012 r., sygn. I OSK 1622/11 i I OSK 1623/11; z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. I OSK 336/12). W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwalał na uznanie, aby taki szczególnie uzasadniony przypadek wystąpił w stosunku do skarżącego. Z oświadczenia skarżącego z dnia 18 stycznia 2016 r. wynika, że zaciągnął on kredyt odnawialny w wysokości 20.000 zł. Ponadto, z pisma Starosty z dnia 24 lutego 2016 r. wynika, że skarżący figuruje w ewidencji jako współwłaściciel pojazdu m-ki F. rok prod. 2007. Dodatkowo z informacji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 kwietnia 2016 r. (k. 60-61 akt adm.) wynika, że w dniu 31 grudnia 2015 r. skarżący darował swojej matce niezabudowaną nieruchomość o pow. 0,1568 ha o wartości 50.000 zł. Informacji tych skarżący nie podał ubiegając się o wnioskowane świadczenie. W szczególności przesłuchiwany w charakterze strony w dniu 12 lutego 2016 r. nie udzielił odpowiedzi na pytania: kiedy i na jakich zasadach zaciągnął kredyt, oraz czy w związku z kredytem ma ustalony miesięczny limit do wykorzystania, jeżeli tak, to w jakiej wysokości. Okoliczność ta miała istotne znaczenie dla ustalenia faktycznej sytuacji finansowej skarżącego. Możliwość zaspokajania potrzeb życiowych z takiego właśnie kredytu w sposób istotny wpływa bowiem na ocenę zasadności przyznania specjalnego zasiłku celowego jak i zasiłku celowego. Poza tym udzielenie kredytu musiała poprzedzać pozytywna analiza sytuacji finansowej skarżącego w zakresie możliwości jego spłaty. Celem pomocy społecznej nie jest utrzymywanie na koszt podatnika osób i ich rodzin, które nie chcą podjąć trudu wyjścia z ciężkiej sytuacji materialnej. Dlatego też osoby, które wnoszą o przyznanie im pochodzących z podatków środków publicznych na zaspokojenie własnych potrzeb mają bezwzględny obowiązek współdziałania z pracownikiem socjalnym w rozwiązywaniu swojej trudnej sytuacji (art. 4 ups) pod rygorem odmowy przyznania świadczenia (art. 11 ust. 2 ups). Nie mogą zatem odmówić żądanych w trakcie postępowania wyjaśniającego informacji co do swojej sytuacji finansowej (por. wyroki NSA z dnia 30 grudnia 2015 r.: sygn. I OSK 1455/14, I OSK 1682/14, I OSK 2086/14, I OSK 1291/14 i I OSK 1667/14). Pomoc społeczna ma udzielać swoim podopiecznym pomocy i wsparcia, a nie dostarczać im świadczeń pieniężnych w wysokości dla nich pożądanej. Zasiłek celowy nie może być podstawowym źródłem utrzymania i służyć zaspokojeniu każdej potrzeby życiowej. Samorządowe organy pomocy społecznej dysponują ograniczonymi środkami finansowymi i w pierwszej kolejności muszą udzielać wsparcia osobom i rodzinom, których dochody są poniżej kryterium dochodowego. Nie bez znaczenie jest również okoliczność, że na mocy umowy darowizny z dnia 31 grudnia 2015 r. skarżący wyzbył się na rzecz swojej matki nieruchomości o wartości 50.000 zł, wydatnie pomniejszając w ten sposób swoje zasoby majątkowe. W niniejszej sprawie nie można zarzucić organom naruszenia obowiązujących przepisów przy rozstrzyganiu wniosku skarżącego o przyznanie mu świadczenia na zakup żywności, a w konsekwencji nie można zarzucić organom przekroczenia granic uznania administracyjnego. Wydanie decyzji zostało poprzedzone czynnościami wyjaśniającymi zmierzającymi do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego (przeprowadzono wywiad środowiskowy, przesłuchano skarżącego w charakterze strony), a rozstrzygnięcie zostało należycie uzasadnione. Skoro więc z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, jakie okoliczności zadecydowały o odmowie przyznania skarżącemu wnioskowanych świadczeń, to nie sposób uznać, by doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego. W ocenie Sądu materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony prawidłowo i poddany rzetelnej ocenie, stąd wydanym decyzjom nie można również zarzucić naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania tj. art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 Kpa. Podniesienia wymaga, iż nie można obciążać organu negatywnymi konsekwencjami zachowania samej strony. W sprawach z zakresu pomocy społecznej szczególnie istotne jest współdziałanie osób korzystających z pomocy, które realizuje się m.in. w obowiązku udzielenia wyczerpujących informacji dotyczących sytuacji finansowej, tak by organ mógł udzielić pomocy stosownej do zaistniałych okoliczności. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca utrudniał swoim postępowaniem ustalenie rzeczywistego stanu dochodowego nie udzielając odpowiedzi na zadawane pytania, odmawiając wyjaśnień w zakresie istotnych okoliczności jak również nie ujawniając dysponowania pewnymi składnikami majątku. Skoro źródłem istotnych z punktu widzenia oceny niniejszej sprawy informacji jest sam wnioskodawca, zarzuty naruszenia przepisów postępowania organowi administracji w przypadku odmowy ich udzielenia przez samego zainteresowanego nie mogą odnieść spodziewanego skutku. Odnosząc się do zarzutu rozpoznania trzech spraw jednej strony przez ten sam skład Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyjaśnić należy, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują w takiej sytuacji wyłączenia któregokolwiek z członków organu kolegialnego. Podstawy wyłączenia od udziału w postępowania pracownika i organu określone są w art. 24-27 Kpa i żaden z nich nie przewiduje możliwości wyłączenia z tego powodu, że w danym organie załatwiane są dwie lub więcej spraw tej samej strony. Przywołany przez skarżącego przepis art. 18 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001 r., nr 79, poz. 856 ze zm.) stanowi jedynie, że kolegium orzeka w składzie trzyosobowym, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Składowi orzekającemu przewodniczy prezes lub etatowy członek kolegium (ust. 1); zasady wyznaczania składów orzekających określa regulamin, o którym mowa w art. 12 ust. 3 pkt 1 (ust. 2); członkowie kolegium nieposiadający wykształcenia prawniczego lub administracyjnego są wyznaczani do składów orzekających z uwzględnieniem ich kwalifikacji zawodowych. Przepis ten nie stanowi natomiast o wyłączeniu członka składu orzekającego. W przedmiotowej sprawie zarządzeniem z dnia 18 kwietnia 2016r. Wiceprezes SKO wyznaczył do rozstrzygnięcia trzech spraw P. C. B. G. jako przewodniczącego i sprawozdawcę, M. S. i M. D. jako członków składu orzekającego. Należy zauważyć, iż wszystkie trzy decyzje dotyczące skarżącego zostały wydane przez tożsamy z zarządzeniem skład orzekający. Nie doszło zatem do naruszenia zasad obowiązujących w tym zakresie. Przywołany przez skarżącego wyrok WSA w Lublinie nie jest miarodajny z punktu widzenia oceny niniejszej sprawy, bowiem został wydany w innym stanie faktycznym. Kontrolując zaskarżoną decyzję SKO w Lublinie Sąd stwierdził jej wydanie przez inny skład orzekający niż wyznaczony zarządzeniem Prezesa Kolegium. Jak wynika z powyższego taka sytuacja nie nastąpiła w sprawie P. C.. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.