II SA/Ke 745/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Pędziwilk – Moskal po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego p o s t a n a w i a : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy z dnia [...] w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego w wysokości 3.075,00 zł. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie organu II instancji wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach [...], domagając się jednocześnie wstrzymania wykonania tego postanowienia – w całości. Uzasadniając ten ostatni wniosek strona wskazała jedynie na "prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718), zwanej dalej p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jeśli chodzi o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności po przekazaniu akt sądowi, jest to możliwe tylko na wniosek i tylko w razie spełnienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Tymi przesłankami są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje wykonanie decyzji (bądź postanowienia) powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010r., sygn. akt II FZ 460/10, dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy bowiem orzeczenie Sądu. Natomiast brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004r., sygn. akt FZ 65/04, niepubl.). Wyjaśnić zarazem trzeba, że samo przedstawienie zakresu żądania, a mianowicie wniesienie o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, uniemożliwia zweryfikowanie sytuacji strony w kontekście przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że wniosek taki powinien zostać poparty stosownymi dokumentami źródłowymi pozwalającymi wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jednakże w przypadku braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też na skutek niedołączenia ich do wniosku, sąd administracyjny nie jest władny, przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, aby wzywać stronę do ich przedłożenia (zob. postanowienie NSA z dnia 4 listopada 2013r. o sygn. akt I FZ 404/13, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle poczynionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, że skarżący, powtarzając jedynie treść przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie odniósł tej regulacji do swojej konkretnej sytuacji życiowej. W konsekwencji [...] nie wykazał, aby w niniejszej sprawie ziściły się przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Natomiast sam fakt istnienia obowiązku wykonania postanowienia wydanego w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego (którymi w połowie obciążono skarżącego) nie może stanowić podstawy do uwzględnienia złożonego w niniejszej sprawie wniosku. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.