II SA/Ke 761/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi S. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 lipca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności z tytułu pobytu w domu pomocy społecznej oddala skargę. II SA/Ke 761/21 Uzasadnienie Decyzją z dnia 22 lipca 2021 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO lub Kolegium), po rozpatrzeniu odwołania S. J. od decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 31 maja 2021 r. nr [...] ustalającej odpłatność z tytułu pobytu matki – J. K. w Domu Pomocy Społecznej w wysokości a) 487,85 zł za miesiąc listopad 2020 r.; b) 487,85 zł za miesiąc grudzień 2020 r.; c) 527,80 zł za miesiąc marzec 2021 r.; d) 105,39 zł miesięcznie począwszy od miesiąca maja 2021 r. - utrzymało decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji - Kolegium wskazało, że na mocy decyzji organu I instancji z dnia 10.12.2007 r. znak: [...] skierowano J. K. do Domu Pomocy Społecznej na okres od 19.12.2007 r. do 31.12.2008 r. i ustalono odpłatność za pobyt w DPS w wysokości 527,98 zł miesięcznie. Kolejnymi decyzjami zmieniano okres pobytu jak i sposób odpłatności J. K. w ww. DPS. Na mocy decyzji z dnia 29.06.2020 r. nr [...] organ I instancji zmienił decyzję nr [...] z dnia 16.01.2020 r. i ustalił odpłatność J. K. w ww. DPS w wysokości 1228,44 zł, co stanowiło 70 % przysługującej jej emerytury. Kolegium stwierdziło, że stosownie do Ogłoszenia nr 1 Starosty z dnia 4 lutego 2020 r. w sprawie ustalenia miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej, ustalono w 2020 r. miesięczny koszt utrzymania w Domu Pomocy Społecznej w wysokości 3.667,70 zł. Natomiast zgodnie z Zarządzeniem nr 6 Starosty z dnia 15 lutego 2021 r. w sprawie ustalenia średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca w Domach Pomocy Społecznej na terenie Powiatu w 2021 r., ustalono średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w DPS w wysokości 3.867,43 zł. Z ustaleń organu I instancji wynika, że J. K. jest wdową, posiadała pięcioro dzieci (2 córki nie żyją). Córka – S. J. jest rozwiedziona, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Nie wyraziła zgody na zawarcie umowy dotyczącej odpłatności za pobyt matki w DPS. W październiku 2020 r. i listopadzie 2020 r. otrzymywała: dochód z wynagrodzenia za pracę w kwocie 1.920,62 zł oraz dochód z gospodarstwa rolnego o pow. 3,5239 hap (hektar przeliczeniowy) w kwocie 1.085,36 zł (3,5239 hap x 308 zł) obliczony zgodnie z art. 8 ust. 9 ustawy o pomocy społecznej, który stanowi, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości 308 zł. Łączny dochód strony wyniósł więc 3.005,98 zł. Wyliczona opłata za pobyt matki w DPS dla S. J. wynosi za okres od dnia 1.11.2020 r. do dnia 31.12.2020 r. kwotę 487,85 zł miesięcznie. Odpłatność obciąża bowiem 5 osób, kwotę 2.439,26 zł (3.667,70 zł koszt utrzymania osoby w dps - 1.228,44 zł opłata ponoszona przez mieszkańca) należy podzielić na 5 co daje kwotę 487,85 zł. Dochód strony jest wyższy niż 300 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, czyli 2.103,00 zł. W grudniu 2020 r. S. J. utraciła dochód z tytułu zatrudnienia. Na jej dochód składał się dochód z gospodarstwa rolnego o pow. 3,5239 hap w kwocie 1.085,36 zł. Kwota ta nie przekracza 300 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, zatem strona nie kwalifikuje się do ponoszenia odpłatności za pobyt matki w DPS za styczeń 2021 r. Na dochód strony w styczniu 2021 r. składa się dochód z tytułu zasiłku chorobowego z ZUS w wysokości 198,28 zł oraz dochód z gospodarstwa rolnego o pow. 3,5239 hap w kwocie 1.085,36 zł. Łączny dochód strony wyniósł 1.283,64 zł. Kwota ta nie przekracza 300 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, zatem nie kwalifikuje się ona do ponoszenia odpłatności za pobyt matki w DPS za luty 2021 r. Uwzględniając Zarządzenie nr 6 Starosty z dnia 15 lutego 2021 r. od 1.03.2021 r. średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca DPS wynosi 3.867,43 zł. Przyjmując, że ponoszenie odpłatności obciąża 5 osób, kwotę 2.638,99 zł (3.667,70 zł koszt utrzymania osoby w dps - 1.228,44 zł opłata ponoszona przez mieszkańca) należy podzielić na 5 co daje kwotę 527,80 zł. W lutym 2021 r. na dochód S. J. składał się zasiłek chorobowy z ZUS w kwocie 2.995,08 zł oraz dochód z gospodarstwa rolnego o pow. 3,5239 hap w kwocie 1.085,36 zł. Łączny dochód strony wyniósł 4.080,44 zł. Kwota ta przekracza 300 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, zatem strona kwalifikuje się do ponoszenia odpłatności za pobyt matki w DPS za marzec 2021 r. w wysokości 527,80 zł. Z kolei na dochód strony w marcu 2021 r. składa się dochód z tytułu zasiłku chorobowego w kwocie 642,16 zł oraz dochód z gospodarstwa rolnego o pow. 3,5239 hap w kwocie 1.085,36 zł. Łączny dochód strony wyniósł 1.727,52 zł. Kwota ta nie przekracza 300 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, zatem strona nie kwalifikuje się do ponoszenia odpłatności za pobyt matki w DPS za kwiecień 2021 r. Dochód S. J. w kwietniu 2021 r. wyniósł 2.208,39 zł. (dochód z tytułu zasiłku chorobowego kwocie 1.123,03 zł oraz dochód z gospodarstwa rolnego o pow. 3,5239 hap w kwocie 1.085,36 zł) i przekracza 300 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Strona zatem kwalifikuje się do ponoszenia odpłatności za pobyt matki w DPS począwszy od maja 2021 r. Skoro, zdaniem Kolegium, kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (tj. 2.103,00 zł), organ I instancji, mając na uwadze przepis art. 61 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy o pomocy społecznej, prawidłowo ustalił, że różnica pomiędzy kwotą 300 % kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (2.103,00 zł), a dochodem tej osoby (2.208,39 zł) wynosi 105,39 zł i jest to kwota, którą odwołująca jest zobowiązana ponosić za pobyt matki w DPS począwszy od maja 2021 r. Odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium stwierdziło, że ewentualnie postępowanie w przedmiocie zwolnienia z ponoszenia kosztów może być wszczęte dopiero w sytuacji, w której określona opłata została ustalona w sposób przewidziany przepisami prawa. Skargę na tą decyzję złożyła S. J., podnosząc, że nie jest w stanie płacić za pobyt matki w DPS żadnych kwot. Jest osobą schorowaną, z orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności i aby żyć musi pracować zawodowo. Zarzuciła wadliwe doliczenie do jej dochodu, dochodu z gospodarstwa rolnego, którego jest współwłaścicielką w ½ części. Ponadto gospodarstwo leży odłogiem i nie osiąga z tego tytułu żadnego dochodu. Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej, obowiązek opłaty za pobyt J. K. w DPS powinien obciążać wnuka – J. K., któremu matka przekazała umową darowizny gospodarstwo rolne w 1996 r. i który w zamian miał jej zapewnić służebność osobistą mieszkania. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zwolnienie od kosztów procesu i przyznanie adwokata z urzędu. W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jej zarzuty i argumenty nie podważają legalności kwestionowanej decyzji. Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja ustalająca odpłatność z tytułu pobytu matki – J. K. w Domu Pomocy Społecznej w wysokości a) 487,85 zł za miesiąc listopad 2020 r.; b) 487,85 zł za miesiąc grudzień 2020 r.; c) 527,80 zł za miesiąc marzec 2021 r.; d) 105,39 zł miesięcznie począwszy od miesiąca maja 2021 r. Stosownie do treści art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jedn. Dz.U. 2020 r., poz. 1876 ze zm.) dalej jako "u.p.s." pobyt w domu pomocy społecznej jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca. Średni miesięczny koszt utrzymania mieszkańca w domu pomocy społecznej ustalany jest przez właściwy organ i podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym, nie później niż do dnia 31 marca każdego roku (art. 60 ust. 2 u.p.s.). W przepisie art. 61 u.p.s. ustawodawca zawarł ustawową kolejność osób zobowiązanych do wnoszenia opłat za pobyt w takiej placówce. I tak, w pierwszej kolejności zobowiązanym jest mieszkaniec, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka (art. 61 ust. 1 pkt 1), zaś w następnej kolejności są nimi: małżonek podopiecznego, zstępni przed wstępnymi oraz gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej (art. 61 ust. 1 pkt 2 i 3). Ustawodawca w art. 61 ust. 3 u.p.s. wprowadził również zasadę, stosownie do której, jeśli z ponoszenia opłat nie wywiązują się osoby zobowiązane w pierwszej kolejności, opłaty te wnosi zastępczo gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej, z tym jednak skutkiem, że gminie przysługuje prawo dochodzenia zwrotu poniesionych w tym celu kwot (vide: wyrok WSA w Szczecinie z 5 września 2019 r., II SA/Sz 575/19, pub. CBOSA). W uchwale z 11 czerwca 2018 r. (I OPS 7/17, pub. CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że obowiązek wnoszenia, przez osoby wskazane w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s. opłat za pobyt w domu pomocy społecznej umieszczonej w nim osoby, a w konsekwencji wydanie decyzji o zwrocie kosztów poniesionych zastępczo przez gminę na podstawie art. 104 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 3 tej ustawy, wymaga uprzedniego skonkretyzowania i zindywidualizowania tego obowiązku począwszy od dnia jego powstania w stosunku do każdej ze zobowiązanych osób w decyzji administracyjnej o ustaleniu opłaty wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 w związku z art. 61 ust. 1 i 2 tej ustawy lub w drodze umowy zawartej na podstawie art. 103 ust. 2 w związku z art. 61 ust. 1 i 2 oraz art. 64 u.p.s. Wysokość opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej określa art. 61 ust. 2 u.p.s. i zgodnie z tą regulacją opłatę wnoszą: 1) mieszkaniec domu, nie więcej jednak niż 70% swojego dochodu, a w przypadku osób małoletnich przedstawiciel ustawowy z dochodów dziecka, nie więcej niż 70% tego dochodu; 2) małżonek, zstępni przed wstępnymi - zgodnie z umową, zawartą w trybie art. 103 ust. 2 u.p.s.: a) w przypadku osoby samotnie gospodarującej, jeżeli dochód jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej, jednak kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego kryterium, b) w przypadku osoby w rodzinie, jeżeli posiadany dochód na osobę jest wyższy niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, z tym że kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% kryterium dochodowego na osobę w rodzinie; 3) gmina, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej - w wysokości różnicy między średnim kosztem utrzymania w domu pomocy społecznej a opłatami wnoszonymi przez osoby, o których mowa w pkt 1 i 2. Z przytoczonych zapisów ustawy wynika, że w sytuacji, gdy osoba umieszczona w domu pomocy społecznej nie jest w stanie ponosić kosztów pobytu w placówce, obowiązek wnoszenia opłat spoczywa na małżonku, w następnej kolejności na zstępnych (dzieciach, wnukach), w dalszej kolejności na wstępnych, a w ostateczności - na gminie, z której osoba została skierowana do domu pomocy społecznej. Obowiązek ponoszenia opłat za dom pomocy społecznej i jego wysokość jest wypadkową składu rodziny osób należących do kręgu wskazanego w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.s., ich dochodu oraz kryterium dochodowego. Obowiązek wnoszenia opłat za pobyt w domu pomocy społecznej musi być skonkretyzowany i zindywidualizowany w stosunku do każdej z osób, które miałyby takie opłaty ponosić. Co do zasady konkretyzacja taka powinna nastąpić w drodze decyzji wydanej na podstawie art. 59 ust. 1 u.p.s. poprzez określenie kwoty opłaty za pobyt mieszkańca w domu pomocy społecznej, wskazanie osoby (osób) zobowiązanych do jej ponoszenia z kręgu podmiotów wymienionych w u.p.s. oraz ustalenie przypadających na nich kwot opłaty (vide: wyrok NSA z 26 kwietnia 2019 r., I OSK 2638/18, pub. CBOSA). W przedmiotowej sprawie średni miesięczny koszt utrzymania w DPS, w którym zamieszkuje matka skarżącej, został ustalony od lutego 2020 r. na kwotę 3.667,70 zł miesięcznie (Ogłoszenie nr 1 Starosty z 4 lutego 2020 r. - ogłoszone w Dzienniku Urzędowym Województwa [...]), natomiast od 1 marca 2021 r. na kwotę 3.867.43 zł (Zarządzenie nr 6 Starosty Sz dnia 15 lutego 2021 r. ogłoszone w Dz.U. [...]). W ocenie sądu organy prawidłowo ustaliły krąg osób zobowiązanych do pokrycia kosztów pobytu J. K. w Domu Pomocy Społecznej . Opłata wnoszona przez ww. wynosi 1228,44 zł, a zatem pozostała do zapłaty kwota za okres od 1.04.2020 r. do 28.02.2021 r. wynosi 2.439,26 zł, a za okres od 1.03.2021 r. wynosi 2.638,99 zł. Tak ustalone kwoty zostały proporcjonalnie podzielone przez ilość zstępnych (5 osób). Na każdego zstępnego przypadała do uiszczenia odpowiednio kwota: 487,85 zł i 527,80 zł miesięcznie. Prawidłowo także organy ustaliły sytuację dochodową skarżącej począwszy od listopada 2020 r. Jak wynika z przeprowadzonego w dniu 8.12.2020 r. wywiadu środowiskowego (część I) skarżąca jest osobą rozwiedzioną i prowadzi sama gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód w październiku 2020 r. wynosił łącznie 3005,98 zł (wynagrodzenie za pracę w kwocie 1.920,62 zł + gospodarstwo rolne o pow. przeliczeniowej 3,5239 tj. w kwocie 1.085,36 zł) i przekracza ustawowe 300% kryterium dochodowego. Kryterium dochodowe wynika z art. 8 ust. 1 pkt 2 u.p.s. w zw. z § 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1358). Ustawowe kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 2.103,00 zł (701 zł x 3) i kwota dochodu pozostająca po wniesieniu opłaty nie może być niższa niż 300% tego dochodu. Uwzględniając dochód faktyczny skarżącej tj. 3005,98 zł, kwota odpłatności skarżącej powinna więc wynosić 487,85 zł. Podobnie w listopadzie 2020 r. W grudniu 2020 r. z uwagi na utratę dochodu z tytułu zatrudnienia, kwota uzyskanego dochodu (zasiłek chorobowy z ZUS w wysokości 198,28 zł + dochód z gospodarstwa rolnego w wysokości 1.085,36 zł) nie przekroczyła 300% kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej wobec tego, za styczeń 2021 r. skarżąca nie była zobowiązana do ponoszenia odpłatności za pobyt matki w DPS. Podobnie w lutym 2021 r. W marcu 2021 r. sytuacja uległa zmianie, albowiem zmienił się zarówno dochód skarżącej (przy niezmienionej wysokości dochodu z gospodarstwa rolnego zasiłek chorobowy wyniósł 2.995,08 zł, co łącznie dało kwotę 4.080,44 zł) jak i miesięczny koszt utrzymania w DPS. Kwota 4.080,44 zł przekroczyła 300% kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej co w konsekwencji kwalifikowało skarżącą do ponoszenia odpłatności za pobyt w DPS J. K. za miesiąc marzec 2021 r. Inaczej natomiast przedstawia się sytuacja w marcu 2021 r., gdzie skarżąca tytułem zasiłku chorobowego uzyskała dochód w wysokości 642.16 zł, a łącznie z dochodem z gospodarstwa rolnego uzyskała kwotę 1.727,52 zł. Tym samym nie została przekroczona kwota 300% kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej wobec czego skarżąca nie kwalifikowała się do ponoszenia opłat za pobyt matki w DPS. W kolejnym miesiącu kwietniu 2021 r. zasiłek chorobowy skarżącej wyniósł 1.123,03 zł, a łącznie z jej dochodem z gospodarstwa dochód wyniósł kwotę 2.208,39 zł i przekroczył kwotę 300% kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej, wobec czego należało uznać że skarżąca kwalifikowała się do ponoszenia opłat za pobyt matki w DPS począwszy od maja 2021 w kwocie 105,39 zł (2.103,00 zł tj. kryterium – 2.208,39 zł tj. dochód). Kontrolowana decyzja wraz z jej uzasadnieniem dowodzi, że odpowiada ona w pełni dokonanym przez organ ustaleniom. Legalności postępowania organów w sprawie niniejszej nie podważają zarzuty skargi. Przede wszystkim bezpodstawne jest twierdzenie skarżącej, że jako współwłaścicielce gospodarstwa rolnego w ½ części, dochód z tego gospodarstwa powinien być liczony tylko od jego połowy. Jak ustalił organ I instancji w rejestrach podatkowych S. J. razem ze swoim byłym mężem jest wykazana jako właściciel gospodarstwa rolnego w 1/1 bez części ułamkowych zaś w księgach wieczystych brak zgłoszenia o zniesieniu współwłasności łącznej w związku z rozwodem, co potwierdza wydruk z Elektronicznych Ksiąg Wieczystych, prowadzony przez Ministerstwo Sprawiedliwości. Przepisy ustawy o pomocy społecznej w art. 8 ust. 9 u.p.s. stanowią wprost o tym, że przyjmuje się, że z 1 ha przeliczeniowego uzyskuje się dochód miesięczny w wysokości 308 zł (w zw. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej – Dz.U. z dnia 13 lipca 2018 r., poz. 1358). W orzecznictwie wypracowano jednolity pogląd, zgodnie z którym przepis art. 8 ust. 9 u.p.s. należy rozumieć w ten sposób, że określa on ryczałtowy tryb ustalania dochodu osiągniętego z gospodarstwa rolnego w kwocie z jednego hektara przeliczeniowego, który nie musi pokrywać się z dochodem rzeczywiście wypracowanym. Dla ustalenia dochodu na potrzeby postępowania w sprawie świadczeń z opieki społecznej nie ma znaczenia, jakie dochody z posiadanych gruntów rolnych rzeczywiście są uzyskiwane (por. wyroki: III SA/Gd 67/21, III SA/Kr 348/20, III SA/Ke 808/19). Słuszne jest zatem stanowisko organu I instancji, że dopóki nie zostanie dokonany podział majątku i nie zostanie wskazane w jakich częściach ułamkowych udział we współwłasności gospodarstwa ma każde z byłych małżonków, okoliczność, że współwłaścicielem gospodarstwa jest również były mąż – nie wpływa na zmianę sposobu wyliczenia dochodu z tego gospodarstwa dla potrzeb analizowanej sprawy. Na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia organów nie mają również wpływu przepisanie gospodarstwa rolnego matki na wnuka umową darowizny, czy też argumenty skarżącej dotyczące jej trudnej sytuacji zdrowotnej. Jak już wcześniej podniesiono, na tym etapie postępowania obowiązki zstępnego osoby skierowanej do DPS, zgodnie z art. 61 ust. 2 u.p.s., uzależnione są wyłącznie od jego sytuacji dochodowej. Okoliczności podnoszone przez skarżącą mogą natomiast stanowić podstawę do wydania przez organ decyzji o zwolnieniu z ponoszenia w całości lub w części ustalonej opłaty na podstawie art. 64 u.p.s. i art. 64a u.p.s. Przy czym, kwestia zwolnienia z opłaty za pobyt w DPS ma charakter odrębny i powinna stanowić przedmiot odrębnej sprawy administracyjnej. Dopiero po ustaleniu opłaty w określonej wysokości możliwe jest rozpoznanie wniosku o zwolnienie od tej opłaty (vide: wyrok WSA w Lublinie z 23 stycznia 2018 r., II SA/Lu 586/17, pub. CBOSA). Mając powyższe na uwadze sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.