II SA/Ke 770/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 grudnia 2016r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Kielcach Reginy Górnisiewicz sprawy ze skargi [...] i [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania W. J. i B. J., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] wydaną w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie. Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: Pismem z dnia 25 maja 2015r., skierowanym do Prezydenta Miasta [...], W. J. i B. J. domagali się wszczęcia postępowania w sprawie naruszenia stosunków wodnych przez właścicieli sąsiedniej nieruchomości zlokalizowanej przy [...] wskazując, że w wyniku podniesienia terenu tej nieruchomości o ok. 1 m ich posesja przy [...] i znajdujące się tam zabudowania są notorycznie zalewane. Decyzją z dnia 12 kwietnia 2016r. Prezydent Miasta [...] działając na podstawie art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. z 2015r. poz. 469 ze zm.) odmówił nałożenia na właścicieli nieruchomości przy [...] (działka ewidencyjna nr [...]) w [...], tj. [...] obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego na ich gruncie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ stwierdził, że postępowanie przeprowadzone w sprawie nie wykazało by doszło do zmian stanu wody na gruncie, wywołanych zmianą kierunku przepływu, spowodowanego zmianą ukształtowania powierzchni terenu w obrębie posesji nr A (podniesienie terenu). Organ podkreślił, że podwyższenie terenu położonego między bramą wjazdową na posesję nr A a budynkami na posesjach 146 i 148 nie może wywołać zmian kierunku przepływu wód powierzchniowych, które mogłoby spowodować szkody dla gruntów sąsiednich na posesji nr B. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli W. J. i B. J. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydając opisane na wstępie rozstrzygnięcie, podzieliło w całości stanowisko organu I instancji. W tym zakresie powołano się na ustalenia zawarte w ekspertyzie biegłego, który stwierdził, że głównym powodem skargi małżonków J. jest zalewanie budynku gospodarczego od zachodu na wysokości jego pierwotnego obrysu, tj. na wysokości lokalizacji zbiornika podziemnego wód opadowych wraz z wpustem. Tymczasem spływ wód opadowych w tym miejscu jest zgodny z naturalnym kierunkiem ich przepływu - z zachodu na wschód. Zdaniem biegłego, na nieruchomości przy ulicy [...] A nie nastąpiły zmiany stanu wody na gruncie, wywołane zmianą kierunku przepływu spowodowaną zmianą ukształtowania powierzchni terenu w obrębie tej posesji (podniesienie terenu). Oceniając przedmiotową opinię, Kolegium uznało ją za fachową i rzetelną, sporządzoną na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, zaznaczając, iż biegły wszechstronnie wypowiedział się na temat stosunków wodnych na spornym terenie oraz dwukrotnie ustosunkował się do zastrzeżeń W. J. i B. J. W związku z powyższym, Kolegium uznało za nieuzasadniony zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Podobnie oceniło zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a. zwłaszcza, że strony były w toku postępowania na bieżąco informowane o podejmowanych czynnościach procesowych oraz otrzymywały kopie dokumentacji sporządzonej przez biegłego. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wnieśli B. J. i W. J., zarzucając decyzji organu odwoławczego naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w zakresie zmiany stanu wód na gruncie w obrębie części działki przy ul. [....] A oraz powodowanych przez to szkód w obrębie działki przy [...], co doprowadziło do naruszenia art. 29 ust. 3 Prawa wodnego - poprzez błędne jego niezastosowanie i brak wydania nakazu przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom; 2. art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów opartej na niekompletnym materiale - co doprowadziło organ do błędnych wniosków i wydania decyzji niezgodnej ze stanem faktycznym sprawy; 3. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału w sprawie w związku z odmową przedłużenia terminu wnoszenia zastrzeżeń, wniosków i wypowiedzi co do zebranych dowodów i materiałów o jeden miesiąc, w sytuacji gdy zawiły charakter sprawy wymagał od strony zasięgnięcia wiedzy specjalistycznej, której sama nie posiadała, a była ona niezbędna do prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego i należytej obrony swoich praw w prowadzonym postępowaniu. W uzasadnieniu skarżący zarzucili Kolegium błędne przyjęcie za prawdziwe wniosków zawartych w ekspertyzie hydrologicznej – mimo, że przeczą im pozostałe materiały dołączone do sprawy. W związku z tym za konieczne uznali przeprowadzenie dodatkowych ustaleń i poszerzenie materiału dowodowego o mapy z wcześniejszego okresu, pomiarów rzeczywistej wysokości gruntu oraz przesłuchanie świadków zamieszkujących w sąsiedztwie przedmiotowych działek – w przypadku wątpliwości co do okresu w jakim grunt został podniesiony. Natomiast wobec faktu, że organ odwoławczy nie stwierdził oczywistych sprzeczności opinii biegłego ze stanem faktycznym wnieśli o przesłuchanie wskazanych w skardze świadków na okoliczność pierwotnego poziomu gruntu na działkach przy ul. [...] A i B, nawożenia ziemi przez właścicieli posesji przy ul. [...] A, faktu zalewania pomieszczeń gospodarczych na posesji przy [...] w 2011r. oraz kolejnych latach i szkód z tym związanych. Powyższy wniosek jest, zdaniem skarżących, konieczny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i nie powoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Przesłanka zaistnienia skutku w postaci szkody jest konieczna do zastosowania przepisu art. 29 Prawa wodnego - czego organ nie ustalił, opierając się na nierzetelnej opinii biegłego. Skarżący podnieśli, że złożony wniosek ma na celu umożliwić Sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Żądanie to nie zostało wcześniej zgłoszone, ponieważ szkody poczynione przez wody opadowe gromadzące się na posesji nr A były oczywiste i niebudzące wątpliwości - co jednak nie zostało dostrzeżone przez organy. Skarżący podnieśli również, że odmówiono im przedłużenia okresu na wypowiedzenie się co do zebranego materiału dowodowego. Mając na uwadze powyższe skarżący wnieśli o : - przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci protokołu z likwidacji szkód PZU S.A. z dnia 20 lipca 2011r. na okoliczność szkód poczynionych w budynkach i mieniu przez wody opadowe spływające z działki przy ul. K. 146, - uchylenie w całości wydanych w sprawie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie sądowej w dniu 8 grudnia 2016r. pełnomocnik skarżących poparł skargę i oświadczył, że podtrzymuje wniosek o przesłuchanie wskazanych w nim świadków. Prokurator Prokuratury Okręgowej w Kielcach zgłosił swój udział w postępowaniu na podstawie art. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., oświadczając, że nie przyłącza się do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W związku z tym, że skarżący wnioskowali o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z przesłuchania świadków konieczne jest wskazanie, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez właściwe organy w danej sprawie. Sąd bierze ponadto pod uwagę fakty powszechnie znane, a także dowody uzupełniające z dokumentów, o których mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie dokonuje zatem własnych ustaleń faktycznych w danej sprawie administracyjnej, a temu służyłoby ustalanie określonych faktów. Sąd bada, czy ustalenia faktyczne dokonane przez organy administracji publicznej, których decyzje zostały zaskarżone odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z dnia 23.01.2007r. o sygn. akt II FSK 72/06, ONSA WSA 2008, Nr 2, poz.31, uchwała NSA wydana w pełnym składzie z dnia 26.10.2009r. o sygn. akt I OPS 10/09, ONSA WSA 2010, nr 1, poz. 1, s. 29 uzasadnienia). Sąd administracyjny jest więc sądem kasacyjnym, orzekającym o zgodności albo niezgodności z prawem aktu lub czynności organu administracji. Przepisy ustawy p.p.s.a. nie pozwalają zatem sądowi administracyjnemu na przeprowadzanie dowodu z zeznań świadków. Z mocy art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a, uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu, bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 ustawy p.p.s.a.), skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie nałożenia na właścicieli nieruchomości przy ulicy [...] A w [...], tj. [...] obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego na ich gruncie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w ramach tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy też postępowania, skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozstrzygnięcia. Na wstępie należy podkreślić, że w sytuacji przytoczenia w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego, jak i naruszenia przepisów postępowania, w pierwszej kolejności Sąd rozpoznaje ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść do oceny zarzutów naruszenia prawa materialnego. Lektura materiału dowodowego zebranego w sprawie dowodzi, że wbrew zarzutom skargi, ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada zgromadzonym dowodom, które zostały przez organ rozpatrzone zgodnie z wymogami procedury administracyjnej. Wskazać bowiem trzeba, że organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia (art. 7 K.p.a.), zbierając i rozpatrując w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.) i dokonując jego oceny w sposób zgodny z art. 80 K.p.a. Stan faktyczny sprawy został przez organ ustalony prawidłowo, a Sąd rozpoznający sprawę niniejszą przyjmuje go za własny. Nie sposób również podzielić argumentacji skarżących co do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a., gdyż szczegółowe i wyczerpujące uzasadnienie – tak faktyczne jak i prawne – zakwestionowanej decyzji zostało sporządzone zgodnie z wymogami tego przepisu. Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowił art. 29 ustawy z dnia 18.07.2001r. - Prawo wodne (tekst jednolity: Dz. U. z 2015r. poz. 469 ze zm.), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z ust. 1 tego przepisu właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej, ani kierunku odpływu ze źródeł ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Z kolei stosownie do treści art. 29 ust. 3 ustawy jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz, prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. Podkreślić należy, że w sprawie niniejszej zastosowanie art. 29 ustawy było zdeterminowane ustaleniem przez organy – w sposób niebudzący wątpliwości – czy: - po pierwsze, właściciel gruntu dokonał zmiany stanu wody na gruncie, - po drugie, zmiana szkodliwie wpływa (bądź może wpłynąć) na grunt sąsiedni, - po trzecie, istnieje związek przyczynowy miedzy zmianą stosunków wodnych na gruncie a zaistniałą (bądź potencjalną) szkodą. Zaznaczyć trzeba, że szkoda w rozumieniu cyt. przepisu musi być realna, objawiać się negatywnym uszczerbkiem majątkowym w aktywach strony, albo powodować sytuację, w której niemożliwym byłoby użytkowanie nieruchomości w sposób dotychczasowy. Sąd podziela wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu stanowisko Kolegium o tym, że w realiach niniejszej sprawy nie zostały spełnione przesłanki do zastosowania art. 29 ust. 3 ustawy – co przesądza o zasadności odmowy nałożenia na właścicieli nieruchomości przy ulicy [...] A obowiązku przywrócenia stanu poprzedniego na gruncie. Wydając rozstrzygnięcie w sprawie organy oparły się na "Ekspertyzie hydrologicznej dotyczącej zakłócenia stosunków wodnych po zmianie ukształtowania terenu (podniesienie poziomu) posesji nr A oraz wpływu tych zmian na działkę sąsiednią – posesja nr B" (k. 56 – 46), autorstwa uprawnionego z zakresu hydrogeologii geologa mgr inż. C. S. Dopuszczenie tego dowodu w niniejszej sprawie było konieczne, gdyż bez wiadomości specjalnych, o jakich mowa w art. 84 § 1 K.p.a., nie sposób ocenić, czy nastąpiła zmiana stosunków wodnych (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 4.07.2013r. o sygn. akt II SA/Łd 336/13, LEX nr 1344924). Co więcej, w sytuacji, gdy istnieje różnica stanowisk pomiędzy stronami w zakresie zarzucanego zakłócenia stosunków wodnych, opinia biegłego może być jedynym dowodem przesądzającym o istnieniu związku przyczynowego między określonym działaniem a stanem wód na gruntach sąsiednich (por. wyrok WSA w Łodzi w z dnia 21.06.2013r. o sygn. akt II SA/Łd 263/13, LEX nr 1333582). Kluczowe znaczenie dla oceny prawidłowości wydanych w niniejszej sprawie decyzji miały zatem ustalenia zawarte w przedmiotowej opinii, w której wyjaśniono, że głównym powodem skargi małżonków J.ch jest zalewanie budynku gospodarczego od zachodu na wysokości jego pierwotnego obrysu, tj. na wysokości lokalizacji zbiornika podziemnego wód opadowych wraz z wpustem (teren uwidoczniony na zał. 3 do opinii). Tymczasem spływ wód opadowych w tym miejscu jest zgodny z naturalnym kierunkiem ich przepływu - z zachodu na wschód. Zaznaczono, że dodatkowo ilość wód spływających w tym miejscu mogą zwiększyć wody dopływające od północy od bramy wjazdowej na posesję nr A (brak możliwości naturalnego spływu z uwagi na istniejące ogrodzenie z posesją nr B) oraz część wód spływających z kierunku południowo-zachodniego (rozbudowa budynku gospodarczego na posesji nr B w kierunku południowym może być przyczyną przepływu części wód z tego kierunku do miejsca zalewania). Uzasadniając powyższe stanowisko biegły stwierdził odnośnie aktualnych warunków przepływu wód powierzchniowych rozpatrywanego terenu, że: 1. naturalny spływ powierzchniowy w obrębie obszaru położonego w otoczeniu posesji nr A i B zasadniczo nie uległ zmianie w porównaniu do stanu przedstawionego na mapie z 1994 r. (zał. 2), jako że większość wód spływa w kierunku wschodnim i północno-wschodnim - do ulicy K.; 2. ograniczeniu uległ spływ wód z kierunku północno-zachodniego, przy czym w większości przejął go ciąg rowów przydrożnych przy ul. [...], z którego z kolei część wód odprowadzana jest rowem wzdłuż ul. [...] na południe. W podsumowaniu opinii biegły sformułował następujące wnioski: - po pierwsze, na nieruchomości stanowiącej własność [...] nie nastąpiły zmiany stanu wody na gruncie, wywołane zmianą kierunku przepływu spowodowaną zmianą ukształtowania powierzchni terenu w obrębie posesji nr A (podniesienie terenu); - po drugie, jakiekolwiek podwyższenie terenu położonego między bramą wjazdową na posesję nr A a budynkami na posesjach A i B nie może wywołać zmian kierunku przepływu wód powierzchniowych, które mogłoby spowodować szkody dla gruntów sąsiednich na posesji nr B, co wynika z przedstawionych na zał. 2 i 3 kierunków spływu wód opadowych, określonych na podstawie przebiegu warstwic. Końcowo w ekspertyzie biegły wyjaśnił, że wskazywane przez skarżących zawilgocenie ich budynku gospodarczego ma inne przyczyny np. likwidację części budynku gospodarczego od strony zachodniej i brak odpowiedniej izolacji przy wykonaniu nowej ściany zachodniej budynku. Biegły zauważył zarazem, że na sąsiedniej posesji przy ul. [...] A znajduje się bezodpływowy zbiornik retencyjny wód opadowych o poj. V = 11 m3, który spełnia pożyteczną rolę, gromadząc okresowe nadwyżki wód opadowych, których naturalny odpływ w kierunku wschodnim utrudnia obecność ogrodzenia i zabudowa budynkiem gospodarczym, natomiast brak zbiornika powodowałby powstanie okresowych zastoisk wodnych. W przekonaniu Sądu, stanowisko organu w zakresie oceny ekspertyzy biegłego jest słuszne. Ekspertyza sporządzona przez biegłego hydrologa jest rzetelna, przekonująca, spójna i oparta na wynikach wizji lokalnej, materiałach kartograficznych oraz analizie przepływu wód powierzchniowych. Należy zauważyć, że opinia biegłego nie została skutecznie w toku postępowania administracyjnego podważona przez W. J. i B.J. Skarżący nie przedstawili przeciwdowodów w postaci np. kontropinii. Strony nie wykazały również czy i jakie dowody zgłaszały w toku prowadzonego postępowania i jakie wnioski dowodowe nie zostały uwzględnione przez organy orzekające. W tym zakresie podkreślić trzeba, że organ nie jest zobowiązany do przeprowadzania każdego dowodu wnioskowanego przez stronę. Skoro w sprawie niniejszej organ nie miał wątpliwości co do rzetelności i treści sporządzonej przez biegłego ekspertyzy, to nie miał obowiązku przeprowadzania innego dowodu w tym zakresie. W ocenie Sądu, lektura akt sprawy niniejszej nie daje podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., zwłaszcza gdy się zważy, że skarżący byli zawiadamiani o przeprowadzanych w toku postępowania czynnościach, jak również otrzymywali kopie ekspertyz i wyjaśnień sporządzonych na ich wniosek przez biegłego. Odnosząc się do zarzutów skargi o odmowie przedłużenia przez organ terminu do wnoszenia zastrzeżeń, wniosków i wypowiedzi co do zebranych dowodów i materiałów o jeden miesiąc (wniosek stron z dnia 4 kwietnia 2016r., k. 185 akt adm.) należy zauważyć, że W. J. ze sporządzoną na potrzeby niniejszej sprawy ekspertyzą zapoznał się już w dniach 6-8 października 2015r. w siedzibie organu, oraz zapoznał się z ustnymi wyjaśnieniami biegłego (k. 62 akt adm.). Ponadto w dniu 12 października 2015r. skarżący wykonał zdjęcia przedmiotowej dokumentacji (k. 63 akt adm.). Następnie biegły dwukrotnie udzielił wyjaśnień na zgłaszane przez skarżących uwagi (k. 134, 174 akt adm.), które zostały im przesłane przez organ (k. 147, 186 akt adm.). Zaznaczyć trzeba, że w ostatniej odpowiedzi na zastrzeżenia skarżących, biegły podtrzymał swoje poprzednie ustalenia, wskazując na brak kontrargumentów skarżących i oceniając ich argumentację jako nieodnoszącą się do istoty sprawy i mającą marginalne znaczenie przy ocenie warunków wodnych i ich naruszenia. W tym stanie rzeczy, brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie organ I instancji wydał decyzję w dniu [...] w sytuacji, gdy termin załatwienia sprawy wyznaczył na 9 maja 2016r. (k. 177 akt adm.) to jednak uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z doręczonym skarżącym w dniu 1 kwietnia 2016r. zawiadomieniem (k. 179, 182 akt adm.), Prezydent Miasta [...] zabezpieczył stronom realizację prawa do zapoznania się aktami sprawy oraz złożenia ewentualnych zastrzeżeń i uwag przed wydaniem rozstrzygnięcia w sprawie. Jak wynika z art. 81 K.p.a. okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów. W sprawie niniejszej wymóg ten został przez organ I instancji spełniony. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a.