II SA/Ke 812/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Żak, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2016 r. znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A.S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] 2016 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania A.S. , od decyzji Wójta Gminy z dnia [...] 2016 r. o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku sortowni i wybijania jaj z wewnętrznymi instalacjami sanitarnymi, wodno-kanalizacyjnymi, instalacją elektryczną instalacją wentylacji i klimatyzacji oraz budową zbiornika na ścieki sanitarne oraz zbiornika wód opadowych na działce nr ewid. []/2 w msc. W., gm. Ł., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że Wójt Gminy Ł. na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 2016, poz. 353, ze zm.), dalej zwanej "ustawą z dnia 3 października 2008 r.", wydał opisaną na wstępie decyzję uznając, że planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego. Od decyzji odwołał się inwestor – A.S. Rozpatrując odwołanie Kolegium w zaskarżonej decyzji stwierdziło, że tryb postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest wymagana zarówno dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko uzależniony jest, poza wyjątkami określonymi w zdaniu drugim art. 80 ust. 2 powyższej ustawy, od podstawowego kryterium, jakim jest zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli został uchwalony. Z uwagi na powyższe SKO ustaliło, że wniosek dotyczy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 1 w związku z § 3 ust. 1 pkt 98 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz.U.2016, poz. 71). Przedsięwzięcie obejmuje działkę nr []/2 i znajduje się na terenie oznaczonym symbolami: MR, R, ZL, dla którego ustalenia Miejscowego planu Zagospodarowania Przestrzennego sołectwa Wola Łagowska zatwierdzonego Uchwałą Nr XLVI/295/13 Rady Gminy z dnia 31 lipca 2013r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego z roku 2013, poz. 3196. (dalej: m.p.z.p. lub plan miejscowy lub plan) brzmią: § 20 ust. 1: RM- tereny zabudowy zagrodowej: 1. przeznaczenie podstawowe: zabudowa zagrodowa 2. przeznaczenie dopuszczalne: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna b) usługi komercyjne c) obiekty wytwórczości i rzemiosła d) obiekty budowlane związane z działalnością rolniczą, e) obiekty budowlane związane z działalnością agroturystyczną, R- tereny rolnicze: 1. przeznaczenie podstawowe: tereny rolne, 2. przeznaczenie dopuszczalne: zabudowa zagrodowa, urządzenia infrastruktury technicznej, zadrzewienia, szlaki turystyczne i ścieżki rowerowe, ZL- tereny lasów 1. przeznaczenie podstawowe: tereny leśne 2. przeznaczenie dopuszczalne: a) obiekty budowlane związane z gospodarką leśną zgodnie z przepisami odrębnymi o lasach b) ścieżki, szlaki turystyczne, ścieżki rowerowe, c) obiekty małej architektury służące turystyce. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne stanowi małe przedsięwzięcie w skali rynkowej: o wydajności szacunkowej ok. 5000 jaj na godzinę (40.000 jaj na dobę) przy pracy jednozmianowej w sortowni jaj oraz o wydajności szacunkowej ok. 1800 jaj na godzinę (14.400 jaj na dobę) przy pracy jednozmianowej w wybijalni jaj. Dla obsługi komunikacyjnej przewidziano 10 samochodów na zmianę tj. 5 samochodów ciężarowych i półciężarowych oraz 5 samochodów osobowych. Uwzględniając opinię RDOŚ zawartą w piśmie z dnia 16 grudnia 2015 r. wskazującą na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, organ I instancji dokonał analizy w powyższym zakresie. Kolegium uznało, że argumentacja organu I instancji odnośnie braku zgodności ustaleń planu przewidzianych dla terenów oznaczonych symbolami ZL, R, z terenem oznaczonym we wniosku literami ABCD jest zasadna, natomiast w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolem MR podniesiono, co następuje: 1. w § 2 pkt 12 pojęcie "usługi komercyjne" zdefiniowano jako usługi inne niż publiczne, nastawione na osiągnięcie zysku finansowego; 2. w § 2 pkt 14 pojęcie: "obiekty wytwórczości i rzemiosła" zdefiniowano jako usługi nieprodukcyjne tzn. o charakterze wykonawczym, konserwacyjnym, naprawczym, zgodnie z przepisami o rzemiośle; 3. w § 2 pkt 22 pojęcie: ,,budynki związane z działalnością rolniczą - jako: budynki związane z zabudową zagrodową, w tym budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, a także obiekty budowlane służące bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny w rozumieniu przepisów odrębnych". 4. w § 2 pkt 23 pojęcie: "obiekty budowlane związane z działalnością agroturystyczną - jako obiekty budowlane w gospodarstwach rolnych wykorzystywane do celów pobytu i wypoczynku przebywających tam gości". W ocenie organu odwoławczego słuszne jest stanowisko, że planowane przedsięwzięcie nie spełnia wymogu § 2 pkt 23, bowiem nie stanowi działalności agroturystycznej w gospodarstwie rolnym, oraz § 2 pkt 22, bowiem nie stanowi budynków związanych z działalnością rolniczą, ponieważ wnioskodawca nie tworzy zagrody rolniczej na terenie gminy Ł., lecz na terenie inwestycji zamierza otworzyć zakład produkcyjny, związany z produkcją żywności. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia wskazano, że przedsięwzięcie będzie polegało na segregacji jaj oraz wybijaniu jaj kurzych z funkcją oddzielenia białka od żółtka oraz przygotowaniu masy jajecznej, jej filtrowaniu a także pakowaniu za pomocą pneumatycznej pompy z możliwością wtrysku azotu w aseptyczne worki typu bag in box o poj. 3-5l. Nie można zatem zakwalifikować planowanej inwestycji jako działalności usługowej. Zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo zakwalifikował wnioskowaną działalność jako przetwórstwo przemysłowe oznaczone w Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) w sekcji C kodem 10.89.Z. Przepis ten bowiem klasyfikuje produkcję wyrobów z jaj jako produkcję pozostałych artykułów spożywczych, gdzie indziej niesklasyfikowaną. Wymieniona w sekcji G PKD (handel-hurt-detal) pod numerem: 46.33.Z "Sprzedaż hurtowa mleka, wyrobów mleczarskich, jaj, olejów i tłuszczów jadalnych", obejmuje wyłącznie: sprzedaż hurtową: mleka i wyrobów mleczarskich, jaj i wyrobów z jaj, jadalnych olejów i tłuszczów pochodzenia zwierzęcego i roślinnego. Skoro wnioskowane zamierzenie inwestycyjne przewiduje także częściowe przetwórstwo jaj kurzych, to oznacza to, że wykracza poza zakres sklasyfikowany pod numerem: 46.33.Z. obejmuje także zakres sklasyfikowany pod numerem PKD.10.89.Z. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że wnioskowane przedsięwzięcie przynależy do działu "produkcja pozostałych artykułów spożywczych", i tym samym nie stanowi usług komercyjnych, ponieważ postulowana funkcja budynku sortowni i wybijalni jaj, związana jest z działalnością produkcyjną nie zaś z usługami, zatem nie wypełnia definicji z § 2 pkt 14 oraz z § 2 pkt 12 m.p.z.p. Podkreślono, że funkcja dopuszczalna na terenie przeznaczonym w planie miejscowym pod zagrodę rolniczą to funkcja uzupełniająca funkcję podstawową. Jak wyjaśniono w decyzji organu I instancji, pojęcie działalności rolniczej definiuje art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (oprócz definicji Miejscowego planu Zagospodarowania Przestrzennego sołectwa Wola Łagowska). Przepis ten stanowi, że działalnością rolniczą jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych także działalność, w której minimalne okresy przechowywania zakupionych roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost wynoszą co najmniej miesiąc licząc od dnia nabycia. Organ II instancji uznał, że sortownia i wybijalnia jaj nie stanowi produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny w rozumieniu przepisów odrębnych, jak również działalności rolniczej. Funkcja budynku sortowni i wybijalni jaj związana z działalnością produkcyjną (produkcja żywności) również nie została ujęta w katalogu funkcji dopuszczonej na terenie zabudowy zagrodowej (oznaczonej w planie RM). Za niemające wpływu na odmowę wydania decyzji uznano kwestie utrudnień komunikacyjnych. Zdaniem Kolegium, z przedstawionego na załączniku zmienionego wniosku bilansu zabudowy (k. nr 143) wynika, że obiekty i urządzenia na działce nr []/2 przekroczą powierzchnię 50%, co oznacza, że zabraknie na tym obszarze funkcjonalnym miejsca na zabudowę zagrodową. Przedstawiony we wniosku sposób zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem MR, jedynie pozornie pozostawia ponad 50% terenu do wykorzystania funkcji podstawowej planu tj. zabudowy zagrodowej. W ocenie organu odwoławczego brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwalnia organ od konieczności prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego i uzasadnia odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W skardze na powyższą decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A.S. wniósł o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając podjętemu rozstrzygnięciu: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: - art. 7, 12, 75 §1, 77 oraz 80 K.p.a., zarówno przez naruszenie standardów właściwych dla zasady prawdy obiektywnej, zasady szybkiego i wnikliwego działania przez organy administracji publicznej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; - art. 8 i 107 § 1 i 3 K.p.a. przez nienależyte, nieprzekonujące uzasadnienie decyzji i zawarcie w niej zbyt ogólnych i autorytarnych stwierdzeń nie popartych żadnymi argumentami oraz brak odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniach od decyzji organu I instancji z dnia [...] 2016 r. W uzasadnieniu podniesiono, że zarówno wniosek jak i jego "wymuszona" przez organ zmiana, nigdy nie wskazywały, że zamierzenie inwestycyjne przekroczy 50% terenu oznaczonego symbolem RM. Powierzchnia zabudowy projektowanego budynku od początku wynosiła około 1133 m2. Pozostały teren zabudowy towarzyszącej inwestycji jak ciągi komunikacyjne, zbiornik wód opadowych itd. po zakończeniu inwestycji mogą być wykorzystane do realizacji funkcji podstawowej tj. budowy domu wiejskiego i zabudowań gospodarczych w obrębie jednego ogrodzenia. Budowa budynku jest jedynie początkiem tworzenia nowego siedliska na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolnego, a etapowanie procesu inwestycyjnego zagwarantowane jest ustawowo. Skarżący kwestionuje ustalony przez Kolegium procentowy udział inwestycji w zagospodarowaniu terenu oznaczonego symbolem RM, a który jak podaje wynosi 3268,48 m2 i nie przekracza wymogu określonego w paragrafie 2 ust.11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa. Zdaniem skarżącego, organ II instancji nie wskazał podstaw prawnych, przyczyn i okoliczności, które wpłynęły na zmianę stanowiska wyrażonego w piśmie Urzędu Gminy z dnia 12 października 2015 r. w którym zamierzenie inwestycyjne uznano za zgodne z przeznaczeniem dopuszczalnym jako usługa komercyjna oraz obiekt związany z działalnością rolniczą, a bezkrytycznie powielił stanowiska ujęte w tendencyjnie opracowanych opiniach urbanistycznych nie wskazując podstawy prawnej ich sporządzenia, a także nie wyjaśnił czy zostały one poddane merytorycznej ocenie w zakresie ich prawidłowości i zgodności z zapisami planu zagospodarowania. W ocenie skarżącego w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono, czy organ współdziałający (Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska ) miał prawo wymuszać zmianę stanowiska Urzędu Gminy wyrażonego w piśmie z dnia 12 października 2015 roku, w którym zamierzenie inwestycyjne uznano za zgodne z przeznaczeniem dopuszczalnym jako usługa komercyjna oraz obiekt związany z działalnością rolniczą; a jeśli tak, to na jakiej podstawie prawnej. Skarżący zarzucił, że organy powinny dokonywać interpretacji zapisów planu samodzielnie. Stwierdził, że ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego mogą dotyczyć wyłącznie przeznaczenia terenu i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Oznacza to, że organy gminy w ramach posiadanego władztwa planistycznego nie są uprawnione do określania dodatkowych, szczegółowych zasad. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/Ke 1028/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu powyższej skargi na podstawie art. 147 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) dalej "p.p.s.a." uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy Ł. z dnia [...] 2016 r. o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 26 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 1968/19 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach; oraz odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. NSA zgodził się z zarzutem skargi kasacyjnej, że z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby w postępowaniu administracyjnym doszło do uchybień proceduralnych, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazał, że zagadnieniem spornym w sprawie była w istocie interpretacja ustaleń planu miejscowego oraz przyporządkowanie do nich planowanego przedsięwzięcia. Różnica stanowisk dotyczyła zwłaszcza kwalifikacji planowanej działalności jako działalności usługowej bądź produkcyjnej, co miało znaczenie w kontekście określonego w planie przeznaczenia terenu stanowiącego działkę inwestycyjną nr []/2 . Sąd podkreślił, że w decyzjach organów obu instancji zawarto ustalenia dotyczące charakteru planowanej działalności oraz analizę planistycznych uwarunkowań przedmiotowego przedsięwzięcia. Przedstawiono też obszerny materiał dowodowy, obejmujący zasadniczo dokumentację złożoną przez inwestora oraz sporządzone na zlecenie organu pierwszej instancji opinie urbanistyczne. Opierając się na karcie informacyjnej przedsięwzięcia oraz ustaleniach urbanistów organy wywiodły, że planowane przedsięwzięcie polegać będzie na realizacji zabudowy służącej nie tylko działalności usługowej (segregacja jaj), ale też produkcyjnej (wybijalnia jaj). Konkretnie organ odwoławczy przyjął, że skoro wnioskowane zamierzenie dotyczy częściowo przetwórstwa jaj kurzych, to oznacza, że postulowana funkcja budynku sortowni i wybijalni jaj związana jest z działalności produkcyjną (produkcja artykułów spożywczych), a nie tylko z działalnością usługową. W konsekwencji stwierdzono, że przeznaczenie budynku sortowni i wybijalni jaj nie mieści się w katalogu funkcji dopuszczonej na terenie zabudowy zagrodowej. W szczególności wyjaśniono, że planowane przedsięwzięcie nie stanowi obiektu usługi komercyjnej, obiektu wytwórczości i rzemiosła bądź obiektu budowlanego związanego z działalnością rolniczą (§ 20 ust. 1 pkt 2 b), c), d) planu). Ponadto wskazano, że wnioskowane przedsięwzięcie nie odpowiada wymogom § 2 pkt 11 planu, zgodnie z którym "przeznaczenie dopuszczalne" stanowi rodzaj użytkowania inny niż podstawowy, który stanowi mniej niż 50% na działce. Według analizy przedstawionej przez organ odwoławczy zaplanowany przez inwestora sposób wykorzystania i zagospodarowania części działki oznaczonej symbolem RM sprawi, że nie będzie możliwe wykorzystanie pozostałej części obszaru na funkcję podstawową tj. zabudowę zagrodową, tak aby zajmowała ona ponad 50% terenu. NSA stwierdził, że Sąd Wojewódzki weryfikując zaskarżoną decyzję nie wypowiedział się w ogóle w zakresie oceny materiału dowodowego, będącego podstawą wydanych decyzji. Tymczasem z decyzji organów obu instancji wynika, że kluczowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia miały opinie urbanistów. Sąd Wojewódzki nie odniósł się do analizy zawartej w tych opiniach, ani szczegółowej argumentacji organów w przedmiocie uwarunkowań lokalizacji inwestycji wynikających z ustaleń planu miejscowego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd Wojewódzki skoncentrował się tylko na dwóch elementach oceny zawartej w decyzjach, to jest: Polskiej Klasyfikacji Działalności oraz definicji działalności rolniczej zawartej w ustawie podatkowej – wykazując ich nieprzydatność przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Nie zajął natomiast stanowiska w kwestiach podstawowych, dotyczących wykładni przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mających zastosowanie w sprawie. Wprawdzie Sąd dostrzegł, że przy ocenie zgodności przedsięwzięcia z planem miejscowym wymagana jest szeroka wykładnia przepisów planu dotyczących przeznaczenia terenu, to jednak analizy w tym zakresie nie przeprowadził. Skoro w sprawie sporna była kwalifikacja przedmiotowego przedsięwzięcia w aspekcie ustaleń planu miejscowego dotyczących przeznaczenia terenu obejmującego działkę inwestora, to rzeczą Sądu było skonfrontowanie wniosków przyjętych przez organy z wynikami samodzielnie dokonanej wykładni poszczególnych przepisów planu miejscowego. Sąd nie powinien poprzestać na fragmentarycznym zweryfikowaniu oceny zawartej w kontrolowanych decyzjach, lecz miał obowiązek odnieść się do interpretacji ustaleń planu dotyczących przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego terenu zabudowy zagrodowej (§ 20 ust. 1 pkt 1 i 2 planu miejscowego), przy uwzględnieniu definicji zawartych w § 2 pkt 10, 11, 12, 14, 19, 22 planu. NSA przyznał rację Kolegium, że drugorzędne znaczenia miało to, że organy obu instancji w ślad za opinią urbanistyczna posłużyły się posiłkowo terminologią Polskiej Klasyfikacji Działalności oraz definicją z ustawy podatkowej, bowiem Sąd powinien zweryfikować prawidłowość wniosków wyprowadzonych z językowej, systemowej i funkcjonalnej wykładni poszczególnych przepisów planu miejscowego. NSA dostrzegł, że przy problematycznej identyfikacji charakteru planowanej inwestycji (wybijalnia jaj), zrozumiałe było poszukiwanie przez organ pomocniczych wyznaczników pozwalających na przypisanie danej działalności do kategorii usługowej lub produkcyjnej. Dla końcowej oceny ważne było uwzględnienie całokształtu uwarunkowań związanych z jednej strony – z rodzajem, skalą i usytuowaniem planowanego przedsięwzięcia, a z drugiej strony – z ustaleniami ogólnymi i szczegółowymi planu miejscowego co do przeznaczenia i zagospodarowania terenu obejmującego działkę inwestora. Takiej kompleksowej analizy faktycznej i prawnej zabrakło w zaskarżonym wyroku. NSA zgodził się z zarzutem, że Sąd Wojewódzki wstrzymał się od oceny w zakresie stwierdzonej niezgodności planowanego przedsięwzięcia z wymogami określonymi w § 2 pkt 10 i 11 planu miejscowego, podczas gdy była to odrębna przesłanka odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wbrew twierdzeniom Sądu Wojewódzkiego zawartym w uzasadnieniu wyroku, zagadnienie dotyczące limitu powierzchni działki przeznaczonej na funkcję podstawową lub dopuszczalną (§ 2 pkt 10 i 11) wchodziło w zakres rozpoznania wyznaczony art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, Dz.U.2016.353 t.j. ze zm.), dalej u.u.i.ś. Jeżeli Sąd Wojewódzki przyjąłby, że przedmiotowa inwestycja odpowiada dopuszczalnemu przeznaczeniu określonemu ustaleniami planu miejscowego, to wówczas powinien jeszcze zbadać zachowanie wymogów z § 2 pkt 10 i 11 planu miejscowego. Mylnie zatem Sąd wskazał, że rozważania Kolegium w tym przedmiocie były przedwczesne. Trafnie ponadto zakwestionowano w zarzucie kasacyjnym wskazanie Sądu Wojewódzkiego, że przy badaniu możliwości lokalizacji wnioskowanego przedsięwzięcia na danym terenie wymagana była analiza przede wszystkim w aspekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Po pierwsze bowiem, stosownie do art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r., wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uzależnione jest wyłącznie od stwierdzenia zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Wobec wyraźnego brzmienia wymienionego przepisu nieuprawnione jest formułowanie wymogu, aby w sprawie środowiskowych uwarunkowań badanie lokalizacji przedsięwzięcia odbywało się nie tylko pod kątem zgodności z ustaleniami planu miejscowego, ale też z zapisami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (wyrok NSA z 19 maja 2016 r. II OSK 2176/15). Po drugie wątpliwa byłaby przydatność posłużenia się ogólnymi i kierunkowymi zapisami Studium przy odkodowaniu szczegółowych ustaleń planu miejscowego. Do wykładni przepisów planu miejscowego mają bowiem zastosowanie dyrektywy właściwe dla aktów prawnych. W związku z odwołaniem rozpraw w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Kielcach na podstawie § 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 3 zarządzenia nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r., mając na uwadze, że całą Polska objęta została obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 1758 z późn. zm.), sprawę skierowano do rozpoznania w dniu 17 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.). W związku z żądaniem rozpoznania sprawy na rozprawie złożonym w dniu 14 września 2020 r. przez kuratora spadku po H. R. – adwokata K. D., pouczono ujawnionych w toku postępowania spadkobierców H.R., tj. S.R. i T.R., o możliwości przedstawienia w terminie 7 dni pisemnego stanowiska w sprawie, a ewentualnie wskazania przyczyn, dla których nie mogą zająć stanowiska na piśmie, przez co konieczne jest ich zdaniem przeprowadzenie rozprawy, z uwzględnieniem, że termin rozprawy może zostać wyznaczony dopiero po ustaniu zagrożenia wynikającego z sytuacji epidemicznej panującej w kraju. Pouczono ich też o treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Do dnia wyznaczonego posiedzenia niejawnego żadne wnioski i żądania nie wpłynęły. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja utrzymująca w mocy odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie sortowni i wybijalni jaj z wewnętrznymi instalacjami sanitarnymi, wodno-kanalizacyjnymi, instalacją elektryczną instalacją wentylacji i klimatyzacji oraz budową zbiornika na ścieki sanitarne oraz zbiornika wód opadowych na działce nr ewid. []/2 w msc. W., gm. Ł. Powodem wydania takiej decyzji było stwierdzenie przez organy obu instancji braku zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, co w świetle brzmienia art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. uniemożliwiało wydanie wnioskowanej w sprawie decyzji środowiskowej bez potrzeby dalszego prowadzenie postępowania środowiskowego, a w tym i postępowania uzgodnieniowego z innymi organami. Pogląd organów o takim znaczeniu zgodności planowanego zamierzenia z postanowieniami planu miejscowego został zaakceptowany przez NSA w wyroku z dnia 26 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 1968/19, uchylającym poprzedni wyrok WSA w Kielcach z 19 lutego 2019 r. wydany w niniejszej sprawie, w związku z czym, ze względu na treść art. 190 p.p.s.a. jest wiążący przy obecnym, ponownym rozpoznawaniu sprawy, podobnie jak pozostała zawarta w tym wyroku wykładnia prawa. W związku z tym zadaniem Sądu ponownie rozpatrującego sprawę było dokonanie wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów wspomnianego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj. jego ustaleń dotyczących przeznaczenia podstawowego i dopuszczalnego terenu zabudowy zagrodowej (§ 20 ust. 1 pkt 1 i 2), przy uwzględnieniu definicji zawartych w § 2 pkt 10, 11, 12, 14, 19 i 22 tego planu. Rzeczą Sądu było zweryfikowanie prawidłowości wniosków wyprowadzonych z językowej, systemowej i funkcjonalnej wykładni poszczególnych przepisów planu i skonfrontowanie ich z całokształtem uwarunkowań związanych z rodzajem, skalą i usytuowaniem planowanego przedsięwzięcia. Dokonując takiej oceny należy na wstępie zauważyć, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wiarygodny i pozwalał w znacznej części na ocenę rodzaju, skali i usytuowania planowanego przedsięwzięcia w kontekście ustaleń planu. W aktach sprawy znalazły się bowiem karta informacyjna planowanego przedsięwzięcia zgodna z wymogami wynikającymi z art. 62a u.u.i.ś.), modyfikacja tej karty uwzględniająca dokonane przez inwestora zmiany zakresu obszaru i terenu na którym zaplanowano realizację przedmiotowej inwestycji, sporządzone w bardzo czytelnej formie opracowania graficzne w postaci mapy planowanego zagospodarowania terenu inwestycji z wyliczonymi i pokazanymi na mapie powierzchniami przedmiotowej działki z podziałem na tereny poszczególnych rodzajów jej planowego przeznaczenia, powierzchni użytkowania innego niż podstawowe, tj. budynku, dróg, placów, zbiornika oraz powierzchni w granicach ogrodzenia dla inwestycji o przeznaczeniu dopuszczalnym. Należy zauważyć, że dokumentacja ta nie była podważana przez strony. Ponadto organ I instancji zlecił dwóm uprawnionym urbanistom sporządzenie opinii urbanistycznych na okoliczność stwierdzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przy czym druga z nich dotyczyła ostatecznej wersji planowanego przedsięwzięcia zmodyfikowanej w piśmie inwestora z 6 maja 2016 r. Ponieważ opinie te były podstawą rozstrzygnięć organów, konieczne jest odniesienie się do analizy zawartej w tych opiniach, na co wskazał również NSA w wyroku z 26 maja 2020 r. Rozpatrując ponownie sprawę we wskazanym wyżej zakresie, Sąd doszedł do wniosku, że organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego poprzez niedostrzeżenie, że planowane przedsięwzięcie mieści się w jednym z ustalonych w planie dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem RM przeznaczeń dopuszczalnych, tj. stanowić będzie obiekty budowlane związane z działalnością rolniczą. O takiej kwalifikacji przekonuje wykładnia literalna, funkcjonalna i systemowa samego planu, a w ograniczonym, niezbędnym zakresie również innych przepisów prawa. Należy zauważyć, że w samym planie znalazły się definicje istotnych wyrażeń w nim użytych. Definicje te mają charakter wykładni autentycznej oficjalnej. Ponieważ prawodawca lokalny wypowiada się co do znaczenia norm przez siebie uchwalonych w samym tym akcie, wykładnia taka posiada formalną moc wiążącą równą samemu aktowi. Ten rodzaj wykładni ma w związku z tym pierwszeństwo przed innymi jej rodzajami, co ujawnia się w razie różnic w interpretacji norm zawartych w danym akcie stanowienia prawa. Z § 2 pkt 22 planu wynika, że ilekroć w uchwale jest mowa o budynkach związanych z działalnością rolniczą – należy przez to rozumieć budynki związane z zabudową zagrodową, w tym budynki mieszkalne oraz inne budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu; a także obiekty budowlane służące bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny w rozumieniu przepisów odrębnych. Na wstępie posługując się regułami wykładni systemowej należy uznać, że skoro w akcie prawnym normującym działalność obejmującą sprawy projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych, tj. w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333 t.j.), przez obiekty budowlane należy rozumieć budynki, budowle bądź obiekty małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1 prawa budowlanego), to definicję zawartą w § 3 pkt 22 planu dotyczącą budynków, należy odnieść do obiektów budowlanych, o jakich mowa w § 20 ust. 1 pkt 2 lit. d planu. Spośród różnych rodzajów obiektów mieszczących się w zdefiniowanym w § 3 pkt 22 planu pojęciu budynków związanych z działalnością rolniczą, na szczególną uwagę w kontekście charakteru planowanego w niniejszej sprawie przedsięwzięcia zasługują budynki, a także urządzenia służące wyłącznie przetwórstwu rolno-spożywczemu. Pojęcie budynków i urządzeń służących wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu nie zostało zdefiniowane w planie, ani też w systemie prawa. Powstaje w związku z tym pytanie, czy w § 2 pkt 22 planu chodzi o budynki i urządzenia służące przetwórstwu rolno-spożywczemu płodów rolnych będących efektem produkcji rolniczej prowadzonej na tej samej działce, względnie w gospodarstwie rolnym inwestora, czy też mieszczą się w tej definicji również budynki i urządzenia służące przetwórstwu rolno-spożywczemu płodów pochodzących w całości lub w części od innych rolników. Powiązanie produkcji rolniczej oraz przetwórstwa rolno-spożywczego na jednej nieruchomości sugeruje użycie koniunkcji w zamieszczonej w § 2 pkt 22 planu definicji budynków związanych z działalnością rolniczą (budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu), jak również regulacja planu, o której mowa w § 20 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 2 pkt 10 i 11 planu, o których to przepisach będzie jeszcze niżej mowa. W tym miejscu wystarczy stwierdzić, że dopuszczalność realizacji na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolem RM zarówno przeznaczenia podstawowego, jakim jest zabudowa zagrodowa, jak i przeznaczenia dopuszczalnego określonego jako obiekty budowlane związane z działalnością rolniczą również sugeruje, że chodzi o powiązanie produkcji rolniczej z przetwórstwem rolno-spożywczym. Nie można jednak twierdzić, że taka produkcja musi odbywać się wyłącznie na tej działce, a zwłaszcza, że musi być realizowana wcześniej, bądź równocześnie z realizacją podstawowego przeznaczenia, skoro przepis § 2 pkt 11 zd. 2 planu przewiduje, że realizacja funkcji dopuszczalnej może następować przed realizacją funkcji podstawowej. Skoro tak, to za dopuszczalne należałoby przyjąć zrealizowanie i funkcjonowanie takiego przedsięwzięcia, jak przedmiotowe jeszcze przed podjęciem realizacji przeznaczenia podstawowego, którym jest zabudowa zagrodowa, pod warunkiem oczywiście spełnienia pozostałych wymaganych prawem warunków. Dokonując kwalifikacji przedmiotowego przedsięwzięcia organ II instancji, za uprawnionym urbanistą K.S. stwierdził, że nie spełnia ono wymogu z § 2 pkt 22 planu, ponieważ nie stanowi budynków związanych z działalnością rolniczą, jako: budynki związane z zabudową zagrodową, w tym budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu SKO stwierdziło, że z akt sprawy wynika, że A.S. nie tworzy zagrody rolniczej, ale zamierza otworzyć zakład produkcyjny, związany z produkcją żywności. Takie ustalenie nie ma jednak potwierdzenia w aktach sprawy (skoro inwestor stwierdził w skardze, że budowa budynku jest jedynie początkiem tworzenia nowego siedliska na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolnego, a modyfikując w piśmie z 6 maja 2016 r. zakres planowanej inwestycji starał się tak określić powierzchnię planowanego przekształcenia działki innego niż podstawowe, aby na pozostałej części działki oznaczonej w planie symbolem RM możliwa była realizacja jej podstawowego przeznaczenia), a nadto w świetle powyższej wykładni przepisów planu, nie byłoby podstawą do zdyskwalifikowania zgodności planowanego przedsięwzięcia z planem. Skoro bowiem według przytoczonego wyżej zapisu § 2 pkt 11 zd. 2 planu realizacja funkcji dopuszczalnej może następować przed realizacją funkcji podstawowej, to niedopuszczalne jest przyjęcie na etapie planowania funkcji dopuszczalnej, że przeznaczenie podstawowe nie zostanie zrealizowane. Jeżeli bowiem zaplanowana realizacja dopuszczalnego przeznaczenia wynikająca ze zgromadzonej dokumentacji spełnia wymogi przewidziane w § 20 planu, oraz spełnia wymóg powierzchniowy przewidziany w § 2 pkt 11 planu, a także umożliwia realizację przeznaczenia podstawowego z zachowaniem warunków przewidzianych w § 2 pkt 10 planu, w tym warunku powierzchniowego, to nie byłoby podstaw do dyskwalifikowania zgodności takiego planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jak to już wyżej zasygnalizowano, uznanie że planowane przedsięwzięcie mieści się w jednym z ustalonych w planie dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem RM przeznaczeń dopuszczalnych, tj. stanowić będzie obiekty budowlane związane z działalnością rolniczą w postaci budynków i urządzeń służących wyłącznie przetwórstwu rolno-spożywczemu, aktualizowało potrzebę ustalenia w sprawie, czy planowane przedsięwzięcie będzie spełniać wymogi określone w § 2 pkt 10 i 11 planu dotyczące limitu powierzchni działki przeznaczonej na funkcję podstawową i dopuszczalną. Zgodnie z tymi przepisami bowiem, ilekroć w uchwale jest mowa o: 10) przeznaczeniu podstawowym – należy przez to rozumieć planowany rodzaj użytkowania terenu, który stanowi 50% i więcej na działce wraz z elementami zagospodarowania towarzyszącego, związanego bezpośrednio z funkcją terenu, 11) przeznaczeniu dopuszczalnym – należy przez to rozumieć rodzaj użytkowania inny niż podstawowy, który stanowi mniej niż 50% na działce. Realizacja funkcji dopuszczalnej może następować przed realizacją funkcji podstawowej. Na konieczność oceny sprawy pod tym kątem wskazał również NSA w wyroku z 26 maja 2020 r. Nie mogło być wątpliwości co do tego, że wskazane w przytoczonych przepisach limity powierzchni należy odnosić do powierzchni terenu planowanej inwestycji oznaczonego na rysunku planu symbolem RM, a nie do całej powierzchni działki inwestora, która położona jest również na terenach oznaczonych w Planie symbolem R – tereny rolnicze i ZL – tereny lasów. Skoro bowiem na tych ostatnio wymienionych terenach w ogóle nie jest dopuszczalne przeznaczenie pod taką zabudowę, jaką planuje inwestor, to nie można przy ocenie limitu powierzchni takiej części działki porównywać procentowo spełnienia warunku wymaganego dla przeznaczenia dopuszczalnego. Zniekształcało by to bowiem wynik takiego porównania powodując, że przewidziane w planie proporcje pomiędzy przeznaczeniem podstawowym, a dopuszczalnym byłyby zawsze zachwiane na korzyść przeznaczenia dopuszczalnego i to mimo tego, że nie może ono stanowić więcej niż 50% danej działki. Odnosząc się do omawianej kwestii organ II instancji stwierdził, że "przedstawiony na mapie karta k-3, sposób użytkowania terenu, budynku, miejsc postojowych, placów manewrowych komunikacji, zbiorników i płyt został przez inwestora przedstawiony w taki sposób, iż nie pozostaje miejsca na funkcję podstawową, która winna wynosić ponad 50% terenu. W ocenie Kolegium, przedstawiony we wniosku sposób zagospodarowania terenu oznaczonego w planie symbolem RM, jedynie pozornie pozostawia ponad 50% terenu do wykorzystania funkcji podstawowej planu tj. zabudowy zagrodowej". "Przy przedstawionym przez inwestora sposobie zabudowy na terenie oznaczonym symbolem RM powstają rozdzielone wąskie części gruntu, w tym pas gruntu od strony drogi publicznej na szerokości wnioskowanej inwestycji przed ustaloną planem linią zabudowy, który inwestor wyłączył z terenu zabudowy wnioskowaną inwestycją i na których niemożliwe staje się utworzenie zagrody rolniczej". Formułując taki stanowczy pogląd organ nie dysponował stosowną opinią urbanisty. Opinia urbanistyczna R. K. dotyczyła bowiem pierwotnej wersji planowanego przez inwestora przedsięwzięcia, która istotnie w ogóle nie przewidywała na terenie tej części działki inwestora nr []/2 o pow. 3,04 ha, która w planie oznaczona jest symbolem RM, realizacji podstawowego przeznaczenia polegającego na zabudowie zagrodowej. Natomiast druga opinia nie odnosiła się w ogóle do tej kwestii, ponieważ urbanista K.S. , opierając się na zapisach Polskiej Klasyfikacji Działalności i ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych uznał, że funkcja budynku sortowni i wybijalni jaj, związana z działalnością produkcyjną, nie została ujęta w katalogu funkcji dopuszczalnej na terenie zabudowy zagrodowej oznaczonej w planie symbolem RM. Taka argumentacja nie była trafna, co wykazano wyżej. Trzeba też, za poglądem wyrażonym w wyroku NSA z 26 maja 2020 r. dodać, że posłużenie się przez urbanistę, a za nim przez organ II instancji terminologią PKD oraz definicją z ustawy podatkowej, mogło mieć znaczenie tylko posiłkowe i drugorzędne, ponieważ organ, a za nim sąd, miał obowiązek przede wszystkim zweryfikować prawidłowość wniosków wyprowadzonych z językowej, systemowej i funkcjonalnej wykładni poszczególnych przepisów planu, czego Sąd wyżej dokonał. Ocena organu II instancji, czy planowane przedsięwzięcie będzie spełniać wymogi określone w § 2 pkt 10 i 11 planu dotyczące limitu powierzchni działki przeznaczonej na funkcję podstawową i dopuszczalną, budzi poważne wątpliwości również dlatego, że złożona przez inwestora dokumentacja, w szczególności mapa określająca planowane zagospodarowanie terenu inwestycji z wyliczonymi i pokazanymi na mapie powierzchniami przedmiotowej działki z podziałem na tereny poszczególnych rodzajów jej planowego przeznaczenia, powierzchnią użytkowania innego niż podstawowe, tj. budynku, dróg, placów, zbiornika oraz powierzchnią w granicach ogrodzenia dla inwestycji o przeznaczeniu dopuszczalnym – wykazuje, że inwestor zamierza spełnić powierzchniowy wymóg wynikający z treści § 20 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 2 pkt 10 i 11 planu. Weryfikacja realności, czy też – jak to oceniło Kolegium – pozorności tego zamierzenia wymaga pogłębionej oceny w oparciu o wszystkie dostępne dowodu, w tym i opinię urbanisty. Przy jej dokonywaniu organy administracji wezmę również pod uwagę, że zapisy planu, definiując zabudowę zagrodową, stanowiącą podstawowe przeznaczenie na terenie oznaczonym na planie symbolem RM, nakazują rozumieć przez nią w szczególności budynki mieszkalne, budynki gospodarcze lub inwentarskie w rodzinnych gospodarstwach rolnych, hodowlanych lub ogrodniczych oraz w gospodarstwach leśnych. Z takiej definicji nie wynika, aby dla zrealizowania tej podstawowej funkcji w wymiarze co najmniej 50% określonych w § 2 pkt 10 planu, konieczne było wykonanie na danej działce wszystkich potencjalnych obiektów składających się na rodzinne gospodarstwo rolne, hodowlane lub ogrodnicze. Nie można natomiast, jak to wywodzi się w skardze uwzględniać, że niektóre elementy zagospodarowania towarzyszącego, związanego bezpośrednio z dopuszczalną funkcją terenu, mogą być po zakończeniu inwestycji wykorzystywane również do realizacji funkcji podstawowej. Przyjęcie takiego poglądu powodowało by bowiem, że suma powierzchni terenu danej działki o przeznaczeniu podstawowym i dopuszczalnym nie sumowała by się do 100%, co w świetle definicji terenu o przeznaczeniu podstawowym i dopuszczalnym zawartej w § 2 pkt 10 i 11 planu, wydaje się niedopuszczalne. Błędna ocena przez organy obu instancji, że planowane przedsięwzięcie nie mieści się w jednym z ustalonych w planie dla terenów oznaczonych na rysunku planu symbolem RM przeznaczeń dopuszczalnych, tj. stanowić będzie obiekty budowlane związane z działalnością rolniczą w postaci budynków i urządzeń służących wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu spowodowała, że organ II instancji nie dokonał wnikliwej oceny spełnienia przez planowane przedsięwzięcie warunku dotyczącego limitu powierzchni działki przeznaczonej na funkcję podstawową i dopuszczalną. Organ dokonał takiej oceny jedynie ubocznie i niewystarczająco wnikliwie. Świadczy to o naruszeniu przepisów prawa materialnego, tj. przepisów § 20 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z § 2 pkt 22 planu w zw. z art. 80 ust. 2 zd. 1 u.u.i.ś., które miało wpływ na wynik sprawy co do pierwszego ze stwierdzonych naruszeń oraz o naruszeniu przepisów postępowania, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – co do drugiego ze stwierdzonych naruszeń. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji oceni ponownie zmodyfikowany wniosek inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach planowanego przez niego przedsięwzięcia, uwzględniając przedstawione wyżej uwagi i dokonaną wykładnię prawa, w tym zwłaszcza przepisów § 20 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 pkt 10, 11,19 i 22 planu. Organ rozważy też potrzebę dopuszczenia w trybie art. 84 k.p.a. dowodu z opinii biegłego urbanisty na okoliczność stwierdzenia zgodności planowanego przez inwestora przedsięwzięcia z zapisami § 10 i 11 planu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.