II SA/Ke 841/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 24 stycznia 2014 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie udzielenia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych we wznowionym postępowaniu postanawia: oddalić wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyła urzędowy formularz PPPr wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych. Z formularza tego i dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynikało, że Przedsiębiorstwo [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] prowadzi działalność gospodarczą, między innymi w zakresie, gier na automatach o niskich wygranych, a wysokość kapitału zakładowego wynosi 1.000.000,00 złotych. Według bilansu, Spółka zamknęła ostatni rok obrotowy zyskiem w wysokości 713.731,90 zł, a wartość środków trwałych wynosiła 300.155,92 złotych. W dacie sporządzania wniosku o przyznanie prawa pomocy skarżąca posiadała na rachunku bankowym środki w wysokości 180.334,29 zł. Wnioskodawca oświadczył, że Spółka prowadzi kilkaset postępowań przed sądami administracyjnymi w całym kraju. Część z nich dotyczy decyzji w sprawie nadpłaty podatku i w związku z tym zobowiązana jest uiszczać wpisy stosunkowe w znacznej wysokości. Wnioskodawca oświadczył, że nie był w stanie przewidzieć kosztów związanych z koniecznością uiszczania wpisów sądowych od skarg. Postanowieniem z dnia [...] referendarz sądowy tut. Sądu oddalił wniosek skarżącej spółki o zwolnienie od kosztów sądowych. W sprzeciwie od tego postanowienia strona skarżąca zarzuciła, że orzeczenie to nie uwzględnia, że działalność skarżącej ze swej istoty wymaga posiadania zasobów obrotowych, które tylko pozornie wydają się znaczne. W praktyce bowiem musi ona mieć możliwość regulowania na bieżąco i bez opóźnień zobowiązań względem wynajmujących lokale na punkty gier, wypłacać wygrane graczom, opłacać serwis i obsługę urządzeń, a także uiszczać podatek od gier niezależnie od tego, czy działalność przynosi pozytywny wynik finansowy. Z kolei wskazywana znaczna bilansowa wartość aktywów, w tym środków trwałych jest niezasadna, gdyż wartość bilansowa aktywów nie odzwierciedla ich wartości rzeczywistej, a jedynie księgową. Z uwagi na obecną sytuacje prawną automaty mają realnie wartość rynkową taką, jak materiały wtórne, które można z nich uzyskać po demontażu. Na rynku brak potencjalnych nabywców tych urządzeń w celu ich dalszej eksploatacji. Ponadto zbycie środków trwałych w celu pozyskania środków na setki postępowań sądowych oznaczałoby brak możliwości dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Wnosząca sprzeciw również wskazała, że niniejsze postępowanie nie stanowi typowego elementu jej działalności, a jedynie próbę ochrony przed niedającą się przewidzieć przed uchwaleniem ustawy o grach hazardowych agresywną polityką państwa względem przedsiębiorców branży hazardowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., osobie prawnej, a także innej jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W ocenie Sądu strona nie wykazała, że spełnia podaną wyżej przesłankę. Wskazują na to informacje o wysokości kapitału zakładowego (1.000.000 zł), wartości środków trwałych wg bilansu za ostatni rok (300.155,92 zł), zysku za ostatni rok obrotowy (713.731,90 zł) oraz środków zgromadzonych na rachunku bankowym (180.334,29 zł). Wynika z nich, że spółka obraca wysokimi kwotami pieniężnymi, w zestawieniu z którymi należny w niniejszej sprawie wpis sądowy w wysokości 200 zł stanowi wartość niewspółmiernie niską. Zwrócić należy uwagę, że pomimo - jak twierdzi strona w sprzeciwie - agresywnej polityki państwa względem przedsiębiorców branży handlowej wciąż prowadzi ona stosunkowo dużych rozmiarów działalność gospodarczą i nie ma problemów z płynnością finansową. Podnieść należy, że z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że przedsiębiorstwo, które nie wykazało, że utraciło płynność finansową i nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym, nawet pomimo trudności finansowych powinno partycypować w kosztach postępowania sądowego (por. postanowienie NSA z 1 kwietnia 2008 r., I OZ 208/08, dostępne w Internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak już wspomniano spółka pomimo podnoszonego pogorszenia warunków prowadzenia działalności gospodarczej nie zaprzestała jej prowadzenia, lecz czyni to z powodzeniem, skoro zysk za ostatni rok obrotowy wyniósł 713.731,90 zł. Podkreślić należy, że osoba prawna nie może powoływać się tylko na to, że aktualnie nie dysponuje środkami na poniesienie kosztów sądowych, ale musi także wykazać, że nie ma ich, mimo iż podjęła wszelkie niezbędne działania, by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków (por. postanowienie NSA z 29 marca 2011 r., I OZ 191/11 dostępne w Internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, należy zwrócić uwagę na możliwość pozyskania przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością środków finansowych w szczególny sposób, jakim jest zobowiązanie wspólników do dopłat. Z uwagi na fakt, że dopłata jest formą wewnętrznej przymusowej pożyczki wspólników na rzecz spółki, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że może być ona wykorzystana także na pokrycie kosztów sądowych w sprawach prowadzonych przez spółkę (por. postanowienie NSA z 2 grudnia 2011 r., II FZ 701/11, dostępne w Internecie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Co do zarzutu, że skarżąca prowadzi wiele spraw na terenie całego kraju, z którymi łączy się obowiązek ich opłacenia, to stwierdzić należy, że wobec braku danych co do ich konkretnej ilości oraz wysokości związanych z nimi kosztów, nie jest możliwa ocena, czy argument ten mógłby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia w niniejszego sprawie. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 245 § 3 i art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a.