II SA/Ke 842/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek Sędzia WSA Agnieszka Banach (spr.) Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na zarządzenie pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2021 r. [...] w przedmiocie przestrzegania przepisów ochrony środowiska oddala skargę. Zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] sierpnia 2021 r. [...] Inspektor Ochrony Środowiska (dalej "Inspektor Ochrony Środowiska"), na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 1070, dalej "u.i.o.ś.") oraz ustaleń kontroli przeprowadzonej w dniach od 23 kwietnia do 26 lipca 2021 r. w [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej "Spółka") udokumentowanej protokołem kontroli nr WIOS-KIELC [...], pod kątem przestrzegania przez transportujących odpady przepisów w zakresie gospodarki odpadami, zarządził: 1. W przypadku wykonywania usługi transportu odpadów, odpady dostarczać do miejsca i posiadacza odpadów wskazanego przez zlecającego usługę tego transportu, zgodnie z informacjami zawartymi w kartach przekazania odpadów. 2. Uzupełnić ewidencję odpadów niebezpiecznych oraz prowadzić na bieżąco, za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO) ilościową i jakościową ewidencję odpadów, w tym odpadów niebezpiecznych. Ewidencję prowadzić rzetelnie, zgodnie ze stanem rzeczywistym. 3. Umieszczać numer rejestrowy na dokumentach sporządzanych w związku z prowadzoną działalnością, zgodnie z obowiązkiem o którym mowa w art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 779 ze zm. zwaną dalej "ustawą"). Jednocześnie organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o podjętych i zrealizowanych działaniach służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 30 września 2021 r. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że Spółka w okresie od 21 lipca 2020 r. do 30 listopada 2020 r. potwierdziła w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO) wykonanie łącznie 157 transportów odpadów, z czego 92 razy do [...] Sp. z o.o. w W., tj.: - 36 transportów odpadów o łącznej masie 555,866 Mg, w których przekazującym odpady była firma [...] Sp. z o. o. z siedzibą w S.; - 8 transportów o łącznej masie 16,731 Mg odpadów, w których przekazującym odpady była firma [...] Sp. z o. o. z siedzibą w C.; - 1 transport odpadów o masie 21,300 Mg odpadów, w którym przekazującym odpady była firma Usługi Ogólnobudowlane Transport Ciężarowy [...] z siedzibą w K. ; - 47 transportów o łącznej masie 1137,460 Mg odpadów, w których przekazującym odpady był R. Sp. z o. o. z siedzibą w T.. W wyniku przeprowadzonej kontroli Inspektor Ochrony Środowiska stwierdził, że żaden z 92 wykonanych transportów odpadów do Spółki [...] (łącznie 1731,357 Mg) nie został dostarczony do wskazanego w karcie przekazania odpadów (KPO) miejsca ich odbioru, tj. na teren nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w K.. Organ uznał, że powyższe stanowi naruszanie art. 24 ust. 3 i ust. 4 ustawy. Z umowy pośrednictwa i transportu zawartej pomiędzy Spółką [...], a Spółką [...] z dnia 28 grudnia 2019 r. jednoznacznie wynika, że Skarżąca zajmuje się m.in. transportem odpadów i jako transportująca zgodnie z przepisami ustawy o odpadach winna realizować obowiązki wynikające z tych przepisów. Inspektor Ochrony Środowiska ustalił nadto, że Spółka nie prowadzi ewidencji odpadów niebezpiecznych w postaci kart przekazania odpadów za pośrednictwem indywidualnego konta w BDO, co narusza art. 66 ust. 3 ustawy o odpadach. Kontrola organu wykazała również, że Spółka nie umieszcza indywidualnego numeru rejestrowego (BDO) na dokumentach sporządzanych w związku z prowadzoną działalnością wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 24 ust. 5 ustawy. Na przekazanych przez Spółkę fakturach VAT nie stwierdzono bowiem numeru rejestrowego podmiotów biorących udział w gospodarowaniu odpadami. Skargę na powyższe zarządzenie pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach wywiodła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w K., zarzucając temu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 66 ust. 3 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 27 i 20 ustawy poprzez ich błędne zastosowanie i nałożenie obowiązku uzupełnienia i prowadzenia na bieżąco ewidencji odpadów niebezpiecznych wskutek mylnego przyjęcia, że Spółka jest "sprzedawcą odpadów" lub "pośrednikiem w obrocie odpadami" w rozumieniu tych przepisów, podczas gdy w rzeczywistości skarżąca pod żadną z tych definicji nie podpada, a w rezultacie nie może być adresatem obowiązku uzupełnienia i prowadzenia ewidencji. Mając powyższe na uwadze Spółka wniosła o uchylenie pkt 2 zarządzenia i umorzenie postępowania w tym zakresie, ewentualnie o uchylenie pkt 2 zarządzenia i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła w szczególności, że wbrew temu, co przyjął organ skarżąca nie może zostać uznana ani za "sprzedawcę odpadów", ani za "pośrednika w obrocie odpadami". Skarżąca Spółka w okresie objętym kontrolą świadczyła bowiem usługi transportu odpadów - co więcej, nawet nie bezpośrednio, ale za pomocą innych podmiotów, występujących jako swoiści podwykonawcy, na podstawie odrębnych umów. Skarżąca podkreśliła, że w doktrynie wskazuje się, że transport odpadów polega na przemieszczeniu ich między dwoma miejscami lub większą liczbą miejsc za pomocą środków transportu drogowego, kolejowego, wodnego lub powietrznego. Zdaniem skarżącej, istotny w sprawie jest sam mechanizm jej działania w ramach świadczonych usług transportowych. Spółka wyjaśniła, że nie dokonywała bezpośrednio czynności transportu (gdyż nie posiada własnych pojazdów ani nie zatrudnia kierowców), lecz występowała w całym procesie jako pośrednik zlecający konkretne usługi transportowe innym podmiotom jako swoistym podwykonawcom. Skarżąca w ramach prowadzanej działalności nie nabywała ani też nie zbywała odpadów, a tym samym nie prowadziła ich sprzedaży w rozumieniu art. 66 ust. 3 ustawy. Spółka jedynie kojarzyła dostawców odpadów z ich odbiorcami, pobierała od tego prowizję i organizowała transport. W ocenie skarżącej, analogicznie nie można mówić o prowadzeniu przez nią działalności w zakresie "pośrednictwa w obrocie odpadami". Co prawda w przedstawionych dokumentach (w tym w umowach zawieranych przez [...]), jak również w zeznaniach świadków wielokrotnie jest mowa o "pośrednictwie", jednak termin ten, zdaniem skarżącej, jest używany w odmiennym, potocznym rozumieniu, jako zwykłe pośrednictwo handlowe, interpretowane jako znajdowanie kontrahentów i ułatwianie współpracy pomiędzy zbywcami i nabywcami odpadów. Nie ma to nic wspólnego z "pośrednictwem w obrocie odpadami" w rozumieniu przyjętym w art. 3 ust. 1 pkt 20-21, pkt 14 i pkt 30 ustawy. Przykładowe procesy odzysku odpadów (wyliczone w załączniku nr 1 do ustawy) i ich unieszkodliwiania (załącznik nr 2) nie są nawet znaczeniowo zbliżone do czynności ich transportu czy przemieszczania. W wykazach tych jest bowiem mowa o konkretnych procesach technologicznych: recyklingu, obróbce, wymianie, przekształcaniu, trwałym składowaniu, rafinacji, odprowadzaniu do wód itd. W konsekwencji Spółka podniosła, że wymogi określone w art. 66 ust. 3 ustawy nie znajdują zastosowania w sprawie, co czyni zaskarżony pkt 2 zarządzenia pokontrolnego bezzasadnym i bezprawnym. Skarżąca dodała, że prowadzenie przez nią ewidencji odpadów, w tym niebezpiecznych, byłoby niemożliwe z przyczyn o charakterze formalno-technicznym. W udostępnionym Spółce indywidualnym koncie w rejestrze BDO brak jest bowiem odpowiednich rubryk w formularzach, które pozwalałyby taką ewidencję prowadzić. Sam wzór formularzy i interfejsu ww. rejestru nie przewiduje obowiązku jego prowadzenia dla podmiotu, który jedynie (pośrednio) transportuje odpady. W odpowiedzi na skargę Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ dodał, że przedmiotową kontrolę podjęto w związku z ujawnieniem podczas kontroli [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W., podejrzanej o nielegalny obrót odpadami, Spółki [...], występującej w charakterze transportującego odpady na teren nieruchomości zlokalizowanej przy ul. [...] w K.. W toku czynności ustalono, że Prezes Zarządu Spółki [...] 157-krotnie potwierdził realizację transportów odpadów w elektronicznym rejestrze gospodarujących odpadami stanowiącym integralną część Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami (BDO), jako transportujący odpady, z czego 92-krotnie na teren ww. nieruchomości. Łącznie udokumentowano transport 1731,357 Mg różnego rodzaju odpadów, z czego 591,797 Mg, stanowiły odpady niebezpieczne. W toku czynności kontrolnych, na powyższe okoliczności został przesłuchany w charakterze świadka Prezes Zarządu skarżącej Spółki, który zeznał, że działalność jego firmy polega na świadczeniu usług w przedmiocie transportu odpadów oraz pośrednictwa w obrocie odpadami. Kontrolowany zeznał, że nie posiada własnych środków transportu, takowe wynajmował od różnych firm. Przyznał się, że osobiście potwierdził w bazie danych BDO 157 transportów odpadów, w tym 92-krotnie do [...] Sp. z o. o. Złożone zeznania częściowo mają swoje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, w szczególności co do firm biorących udział w gospodarowaniu odpadami, a w części zasadniczej tj. dostarczenia transportowanych odpadów na plac magazynowy w K. przy ul. [...] są sprzeczne z zebranymi w sprawie dowodami. Ustalono, że skarżąca występowała w charakterze transportującego odpady oraz w charakterze sprzedawcy odpadów. Działalność tej Spółki wypełnia definicję sprzedawcy odpadów, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 27 ustawy. Za przyjęciem takiego stanowisko przemawiają faktury VAT na transport i przejęcie odpadów od ich wytwórców oraz za transport i zagospodarowanie odpadów przez zbierającego odpady [...] Sp. z o. o., gdzie zlecającym transport jest skarżąca. Reasumując organ wskazał, że treść zarządzenia pokontrolnego koresponduje z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli. Organ, wydając zarządzenie pokontrolne, działał zatem na właściwej podstawie prawnej wynikającej z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy. Na rozprawie w dniu 11 stycznia 2022 r. pełnomocnik skarżącej Spółki poparł skargę. Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska, wydane na postawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2020 r., poz. 995 ze zm.), dalej "u.i.o.ś.". Wedle powyższej regulacji, na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej (ust. 1 pkt 1). Kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń (ust. 2). Niepoinformowanie w wyznaczonym terminie organu o zakresie wykonania zarządzeń pokontrolnych lub poinformowanie niezgodnie z prawdą stanowi wykroczenie zagrożone karą aresztu, ograniczenia wolności lub grzywny (art. 31a u.i.o.ś.). W orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne wydawane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. może być zaskarżone do sądu administracyjnego jako inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. II GSK 1009/08, dost. na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie zarządzenie to nie nakłada na jego adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nim na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne (por. T. Czech, "Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska"; ZNSA 3/2011, s. 93). Wynika z tego m.in., że strona może nie zgodzić się z zarządzeniami pokontrolnymi i poinformować o tym organ. Jeżeli uczyni to w terminie określonym w zarządzeniu pokontrolnym, nie poniesienie odpowiedzialności z art. 31a u.i.o.ś. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska albo innej osoby fizycznej (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1156/15). Sąd administracyjny rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś. bada więc przede wszystkim, czy: 1) kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ; 2) treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; 3) treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. W postępowaniu tym sąd nie bada natomiast legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli, w tym poczynienia tych ustaleń w zgodzie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2011 r., sygn. II OSK 2036/09). Użyte w art. 12 ust. 1 u.i.o.ś. sformułowanie o możliwości wydania zarządzenia pokontrolnego na podstawie ustaleń kontroli powoduje, że podstawowe znaczenie dowodowe, zarówno dla samej dopuszczalności wydania zarządzenia, jak i dla oceny prawidłowości tego rodzaju aktu, ma protokół kontroli. Protokół kontroli WIOŚ jest dokumentem wypełniającym normy określone w art. 7 k.p.a., a co więcej stosownie do art. 76 § 1 k.p.a. jako dokument urzędowy sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Dlatego zarządzenie pokontrolne powinno wskazywać na ustalony w wyniku kontroli stan faktyczny sprawy, który z kolei powinien znajdować swoje pełne odzwierciedlenie w protokole z czynności pokontrolnych. Ustalenia stanu faktycznego w tym zakresie należą do organu, niemniej jednak kontrolowany podmiot nie jest w tym zakresie pozbawiony istotnych uprawnień, bowiem może wnieść do protokołu umotywowane zastrzeżenia i uwagi (art. 11 ust. 2 u.i.o.ś.). W rozpoznawanej sprawie zadaniem Sądu było rozstrzygnięcie, czy na datę wydania kwestionowanego skargą zarządzenia pokontrolnego wydający je organ działał w granicach swoich kompetencji, a treść zarządzenia koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli i znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa (zob. wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 sierpnia 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 451/21, dost. na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd ocenił zatem, że przedmiotowa kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony (art. 2 ust. 1 u.i.o.ś.). Treść zarządzeń pokontrolnych koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli. Podniesiona w skardze argumentacja nie wykazała, aby treść zarządzenia pokontrolnego (pkt 2) nie korespondowała z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli nr WIOS-KIELC [...]. W ocenie Sądu, organ prawidłowo zarządził, aby Spółka prowadziła na bieżąco ilościową i jakościową ewidencję odpadów niebezpiecznych, skoro kontrola przeprowadzona w zakresie przestrzegania przez Spółkę wymagań ochrony środowiska wynikających z ustawy o odpadach wykazała, że z tego obowiązku podmiot ten nie wywiązywał się w sposób uregulowany w przepisach prawa. Ani w zastrzeżeniach pokontrolnych ani też w skardze Spółka nie wskazała na takie okoliczności bądź dowody (np. z dokumentu), które podważyłyby wyniki kontroli. Trudno za taką okoliczność uznać tylko twierdzenie Spółki, że występowała wyłącznie jako pośrednik zlecający konkretne usługi transportowe innym podmiotom jako podwykonawcom, że znajdowała kontrahentów i ułatwiała współpracę pomiędzy zbywcami i nabywcami odpadów, że w ramach tej działalności w ogóle nie nabywała ani też nie zbywała odpadów, a tym samym nie prowadziła ich sprzedaży. Z ustaleń kontroli zawartych w protokole kontroli wynika, że skarżąca Spółka była nie tylko podmiotem pośredniczącym w przekazaniu odpadów, ale była też podmiotem transportującym odpady jak i sprzedawcą odpadów (np. dla [...] Sp. z o.o., ustalenia dotyczące odpadów od podmiotu Usługi Ogólnobudowlane Transport Ciężarowy [...] – zał. Nr 9 do protokołu). Skarżąca Spółka wystawiała wielokrotnie faktury Vat za przyjęcie i zagospodarowanie odpadów. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o odpadach, pod pojęciem gospodarowania odpadami rozumie się zbieranie, transport lub przetwarzanie odpadów, w tym sortowanie, wraz z nadzorem nad wymienionymi działaniami, a także późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. Zatem usługa polegająca na zagospodarowaniu odpadami mieści w sobie nie tylko transport odpadów, ale także sprzedaż odpadów lub pośrednictwo w obrocie odpadami. To, że Spółka nie tylko "kojarzyła" zbywców i nabywców odpadów potwierdził w swoich zeznaniach Prezes Zarządu Spółki, który potwierdził, że Spółka działalność Spółki polegała na świadczeniu usług transportu odpadów i pośrednictwa w obrocie odpadami (zał. Nr 19 do protokołu kontroli). Jeżeli więc protokół kontroli potwierdza, że skarżąca Spółka w jakimkolwiek zakresie świadczyła usługi wymagające prowadzenia ewidencji odpadów, to zarządzenie pokontrolne w punkcie 2 jest prawidłowe i nie narusza prawa. Nie ma znaczenia, ile takich usług świadczyła w okresie objętym kontrolą. Najistotniejsze jest to, że ich rodzaj wymagał realizowania obowiązków określonych w art. 66 ust. 3 ustawy o odpadach. Przepis ten stanowi, że sprzedawca odpadów i pośrednik w obrocie odpadami niebędący posiadaczami odpadów są obowiązani do prowadzenia na bieżąco ilościowej i jakościowej ewidencji odpadów niebezpiecznych. W skarżonym punkcie 2 zarządzenia pokontrolnego określono także sposób prowadzenia tej ewidencji zgodny z art. 67 ustawy o odpadach. Ubocznie tylko trzeba wskazać, że w zastrzeżeniach zgłoszonych do protokołu kontroli (pismo pełnomocnika Spółki z 2 sierpnia 2021 r.) skarżąca zgłosiła uwagi dotyczące stwierdzonego w protokole kontroli naruszenia art. 24 ust. 4 ustawy o odpadach, wskazując, że nie neguje nieprawidłowości wytkniętych w pozycjach m.in. nr 3 (naruszenie art. 66 ust. 3 ustawy o odpadach). Ta okoliczność nie miała rozstrzygającego znaczenia w tej sprawie, ale potwierdza, że początkowo tj. niedługo po zakończeniu kontroli sama Spółka nie miała zastrzeżeń co do tego, że powinna prowadzić ewidencję odpadów niebezpiecznych. Problemy techniczne związane z prowadzeniem takiej ewidencji nie stanowią same w sobie powodu do kwestionowania obowiązku ewidencjonowania odpadów niebezpiecznych, skoro braku możliwości prowadzenia takiej ewidencji nie stwierdza wyspecjalizowany w tym zakresie organ inspekcji ochrony środowiska. Z tych powodów, ponieważ podniesiony w skardze zarzut naruszenia prawa materialnego nie mógł odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.