II SA/Ke 856/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz-Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2013r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2009 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR), po rozpatrzeniu odwołania M. C., utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...]6 o odmowie przyznania M. C. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2009. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 15 maja 2009r. M. C. wystąpił o przyznanie płatności z tytułu przedsięwzięć rolnośrodowiskowych deklarując użytkowanie 4 działek rolnych oznaczonych literami A, B, C, J o łącznej powierzchni 1,95 ha, w wariancie "półnaturalne łąki dwukośne P01b", położonych na 10 działkach ewidencyjnych w gminie D. Decyzją z dnia 30 marca 2010r. organ I instancji odmówił przyznania producentowi rolnemu wnioskowanej płatności wskazując, że jak wynika z przeprowadzonej w dniu 30 lipca 2009 r. kontroli na miejscu powierzchnia kwalifikująca do jej przyznania wynosi 1,62 ha. Decyzją z dnia 7 lutego 2011r. Dyrektor Oddziału ARiMR, po rozpatrzeniu odwołania M. C., utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie, podzielając w całości ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji . Wyrokiem z dnia 19 maja 2011r. sygn. akt II SA/Ke 233/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, po rozpoznaniu skargi M. C., uchylił ww. decyzje. W uzasadnieniu wskazano, że żaden z orzekających w niniejszej sprawie organów nie dokonał właściwej analizy i oceny spełnienia bądź niespełnienia przez wnioskodawcę warunków przyznania płatności rolnośrodowiskowych – w szczególności pod kątem przedstawionych przez skarżącego wniosków dowodowych. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR, po ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy, decyzją z dnia 2 listopada 2011r. odmówił przyznania M. C. żądanych płatności. Decyzją z dnia 4 stycznia 2012r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR, po rozpoznaniu odwołania M. C., uchylił w całości ww. decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ I instancji przeprowadził w dniu 3 stycznia 2012r. kontrolę na miejscu w gospodarstwie producenta rolnego, dotyczącą m. in. działek ewidencyjnych o numerach 5, 114, 115, 118/1, 118/2, 118/3, 120/1, 120/2, 120/3, 388 zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności na rok 2009 – która wykazała nieprawidłowości. W przypadku działki ewidencyjnej nr 5 (w roku 2009 zadeklarowano na niej działkę rolną A o powierzchni 0,11 ha) o powierzchni deklarowanej do płatności – 0,11 ha stwierdzono, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosi 0,09 ha (działka nie spełnia wymogu minimalnej powierzchni działki rolnej). Odnośnie działek ewidencyjnych o numerach 114, 115, 118/1, 118/2, 120/1, 120/2, 120/3 (w roku 2009 zadeklarowano na nich działki rolne B, C, L o łącznej powierzchni 1,99 ha) stwierdzono łąkę o powierzchni 1,84 ha. W dniu 2 lutego 2012r M. C. złożył uwagi do protokołu z ww. czynności kontrolnych, kwestionując sposób i prawidłowość pomiaru ww. działek. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przesłuchał ponadto wskazanych przez stronę świadków – M. B., A. M., A. F. oraz A. G. Przesłuchano także sołtysa wsi M.– J. N. W dniach 10 kwietnia oraz 11 maja 2012 r. M. C. zgłosił zastrzeżenia do kontroli na miejscu oraz zeznań świadków. Mając na uwadze opisany powyżej materiał dowodowy decyzją z dnia [...] organ I instancji odmówił przyznania M. C. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2009. W podstawie prawnej powołano art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003 r. nr 229, poz. 2273 ze zm.), § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 20 lipca 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie przedsięwzięć rolnośrodowiskowych i poprawy dobrostanu zwierząt objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. nr 174 poz. 1809 ze zm.), art. 58 akapit 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L nr 316/65). W odwołaniu od ww. decyzji M. C. zarzucił organowi I instancji błędne dokonanie pomiarów jego działek, podkreślając że w ponownie prowadzonym postępowaniu ponownie doszło do popełnienia błędów wskazanych uprzednio przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach. Dyrektor Oddziału ARiMR, utrzymując w mocy ww. rozstrzygnięcie, wskazał że jakkolwiek w aktach administracyjnych znajdują się wyniki wizytacji terenowej przeprowadzonej w dniu 16 marca 2012r. na m.in. działkach rolnych A, B, C, to nie wzięto ich pod uwagę, ponieważ rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy dotyczy deklaracji użytkowania rolnego w 2009r., natomiast wyniki wizytacji z dnia 16 marca 2012r. odzwierciedlają jedynie aktualny stan użytkowania. Z tego też względu oparto rozstrzygnięcie na wynikach kontroli przeprowadzonej w dniu 30 lipca 2009r. W tym zakresie organ odwoławczy podkreślił, że obszar użytkowany może ulegać zmianie powierzchniowej każdego roku – ze względu na zmianę sposobu oraz zasięgu użytkowania gruntów. W rezultacie łączna powierzchnia wykluczonych z płatności rolnośrodowiskowej gruntów wyniosła 0,29 ha – wobec czego prawidłowo odmówiono przyznania M. C. płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach M. C. wniósł o uchylenie decyzji z dnia 28 czerwca 2012 r. i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organy powieliły te same błędy i uchybienia, które legły u podstaw uchylenia przez Sąd wcześniej wydanych decyzji. Odnośnie działki rolnej A nr ewid. 5 o pow. deklarowanej 0,11 ha strona podkreśliła, że w dniu 3.01.2012r. została przeprowadzona kontrola na miejscu, która stwierdziła, że ta działka ma 0,09 ha i gdyby zastosować tolerancję błędu 0,02 ha to działka ta miałaby deklarowaną powierzchnię 0,11 ha. Skarżący podniósł, że działka ta była kontrolowana i mierzona kilka razy i za każdym razem ma inną powierzchnię, pomimo że nie ma tam żadnych zarośli ani krzaków. Strona skarżąca podtrzymała jednocześnie swoje zastrzeżenia ujęte w oświadczeniu z dnia 10 kwietnia 2012r. i piśmie z dnia 2 lutego 2012r. Skarżący wskazał również, że odnośnie działki rolnej B wykluczenie z płatności 0,22 ha nastąpiło na podstawie kontroli z dnia 30 lipca 2009r., 3 stycznia 2012r., i 16 marca 2012r., z których każda wniosła do przedmiotowej sprawy inne oceny – pomimo podobnego składu osobowego przeprowadzającego kontrolę. Kontrola z dnia 16 marca 2012r. "zamierzyła działkę BCL o pow. 1,88 ha, z której wykluczono 0,04 ha na krzaki, natomiast kontrola z dnia 30 lipca 2009r., wykluczyła z płatności 0,22 ha i w tym miejscu powstały duże rozbieżności w pomiarach". W skardze zarzucono także organom, że "podczas przesłuchiwania świadków w Biurze Powiatowym ARiMR była wywierana na nich presja co do pomiarów działek". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 – t. j.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., zadaniem wojewódzkich sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a.), a kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy. Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Zagadnieniem o zasadniczym znaczeniu dla rozpoznania niniejszej sprawy jest kwestia związania Sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 maja 2011r. sygn. akt II SA/Ke 233/11. Zgodnie bowiem z art. 153 ustawy P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia. Tym samym, orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania, w którym zostało wydane tak ono jak i zaskarżone rozstrzygnięcie, obejmując zarazem przyszłe – ewentualne – postępowanie administracyjne w sprawie (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 1999r., sygn. akt: IV SA 527/97, LEX nr 47275). Jest to szczególnie istotne przy orzeczeniach kasatoryjnych, gdzie fundamentalne znaczenie ma uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, w wyniku którego następuje ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy w nowym postępowaniu administracyjnym. Są tam bowiem zawarte wskazania co do dalszego postępowania organów administracyjnych, jak również stosowna ocena prawna dotychczasowych działań. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, że zarówno organy administracji publicznej orzekające w przedmiotowej sprawie, jak i Sąd związani są ww. wyrokiem z dnia 19 maja 2011r. sygn. akt II SA/Ke 233/11. Z uzasadnienia powołanego orzeczenia, wydanego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy P.p.s.a., wynika, że w poprzednio prowadzonym postępowaniu nie sprostano wymogom procedury administracyjnej, albowiem w lakonicznym uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego ograniczono się do postawienia tezy, że w wyniku kontroli ustalono, iż uprawniona do płatności powierzchnia wynosi 1,62 ha. Sąd wskazał również, że organy nie odniosły się w żaden sposób do przedstawionych przez skarżącego wniosków dowodowych, zastrzeżeń dotyczących prawidłowości dokonanych czynności kontrolnych, w szczególności sporządzonej dokumentacji fotograficznej, doręczenia skarżącemu protokołu o innym numerze niż wskazanym w uzasadnieniu przez organ. Podkreślono ponadto, że w aktach sprawy brak jest materiału dowodowego w postaci kompletnej dokumentacji zdjęciowej, a załączone odbitki kilku zdjęć przedstawiających działki gruntu są nieostre i niewyraźne – co nie pozwala na ich weryfikację z rzeczywistością. Przenosząc przywołane powyżej wskazania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić trzeba, że zalecenia Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku o sygn. akt II SA/Ke 233/11 – wbrew twierdzeniom zawartym w skardze – zostały wykonane przez organy w ponownie prowadzonym postępowaniu w całości. Analiza przedstawionych Sądowi akt administracyjnych dowodzi bowiem, że w niniejszej sprawie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy. W tym zakresie wskazać trzeba, że mając na uwadze zgłaszane przez stronę zastrzeżenia: - w dniu 3 stycznia 2012r. przeprowadzono kontrolę w gospodarstwie skarżącego, w wyniku której stwierdzono odnośnie działki ewidencyjnej nr 5 (w 2009r. zadeklarowano na niej działkę rolną A o powierzchni 0,11 ha), że powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosi 0,09 ha – a zatem działka ta nie spełnia wymogu minimalnej powierzchni działki rolnej; z kolei po kontroli działek ewidencyjnych nr 114, 115, 118/1, 118/2, 120/1, 120/2, 120/3 (w roku 2009 zadeklarowano na nich działki rolne B, C, L o łącznej powierzchni 1,99 ha) ustalono, że znajduje się na nich łąka o powierzchni 1,84 ha, - w dniu 14 lutego 2012r. przesłuchano pomagającego M. C. w pracach polowych M. B., który zeznał, że działka ewidencyjna nr 5 została uporządkowana w roku 2010 po wykonaniu dojazdu, działka jest koszona kosiarką; działka znajduje się w zakolu rzeki, rośnie na niej kilka olszyn; świadek zeznał również, że działka ewidencyjna nr 120/3 również jest użytkowana rolniczo oraz że znajdują się na niej drzewa olchy rosnące w rzędzie; M. B. oświadczył, że nie mierzył powierzchni działek ewidencyjnych; - w dniu 20 lutego 2012r. przesłuchano A. G., która oświadczyła m. in., że nie mierzyła jej powierzchni, wizualnie określając ją na 0,10 ha; świadek zeznała również, że działka znajduje się w zakolu rzeki, przy której rosną olchy nie utrudniające użytkowania; - w dniu 23 lutego 2012r. przesłuchano A. M., pomagającego w użytkowaniu rolniczym działki nr 5 który zeznał, że jej powierzchnia wynosi około 0,08 - 0,10 ha; świadek dodał, że w pobliżu działki bobry zrobiły tamę na rzece, co podczas obfitych opadów powoduje okresowe zalewanie działki; odnośnie działki ewidencyjnej nr 120/3 świadek stwierdził, że nie mierzył tej działki i określa jej powierzchnię na około 1,50 ha, znajdują się na niej olchy rosnące w rzędzie, - w dniu 16 marca 2012r. ponownie przeprowadzono kontrolę na miejscu w gospodarstwie M. C., sporządzając szkice kontrolowanych działek rolnych oraz zdjęcia obrazujące ich stan zagospodarowania; w rezultacie odnośnie działki ewidencyjnej nr 5 ustalono, że powierzchnia kwalifikująca się do płatności wynosi 0,09 ha; natomiast na działkach ewidencyjnych o numerach 114, 115, 118/1, 118/2, 120/1, 120/2, 120/3 stwierdzono łąkę o powierzchni 1,84 ha, - w dniu 24 kwietnia 2012r. przesłuchano sołtysa wsi M.– J. N., który oświadczył m.in., że podpisał się na oświadczeniach M. B. i A. F. potwierdzając jedynie, iż M. C. jest użytkownikiem i właścicielem działek ewidencyjnych o numerach 120/3, 5 i 426; świadek zeznał ponadto, że nie mierzył ww. działek ewidencyjnych. Z kolei jak wynika z oświadczenia A. F. (data wpływu do organu 22 lutego 2012r.), świadek nie miał wiedzy o tym, że działka ewidencyjna nr 426 jest własnością M. C.; A. F. stwierdziła ponadto, że powyższa działka znajduje się w zakolu rzeki i jest kilka razy w roku zalewana, w związku, z czym o żadnej uprawie nie może być mowy. Przedstawiony powyżej materiał dowodowy pozwolił organowi na przyjęcie, że dla określenia rzeczywistej powierzchni działek zgłoszonych do płatności użytkowanej rolniczo miarodajna jest pierwsza z przeprowadzonych kontroli (z dnia 30 lipca 2009r.), ponieważ najwierniej oddaje stan na gruncie zaistniały w roku za który miały zostać przyznane płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych (2009 r.). Wprawdzie organ I instancji, mając na uwadze zalecenia Sądu, przeprowadził ponowne kontrole, to jednak poczynione w ich rezultacie ustalenia nie mogą stanowić podstawy wydania decyzji w niniejszej sprawie. Z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych wynika bowiem, że łączna powierzchnia zgłoszonych przez skarżącego użytkowanych rolniczo działek zmienia się w każdym roku – przy czym decydujący dla rozstrzygnięcia uprawnień M. C. do otrzymania pomocy jest stan z 2009r., który najpełniej odzwierciedla kontrola z dnia 30 lipca 2009r., nie zaś kontrole z lat następnych. Należy przy tym wyjaśnić skarżącemu, że płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych przysługują do gruntów użytkowanych rolniczo przez producenta, a nie do powierzchni działek ewidencyjnych, których jest on właścicielem. Sąd podziela ustalone w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko zgodnie z którym nie można pojęcia działki rolnej utożsamiać z pojęciem działki ewidencyjnej. Powierzchnia ewidencyjna działki nie musi pokrywać się z powierzchnią faktycznie użytkowaną (uprawianą) i w razie rozbieżności decydujący na gruncie postępowania w przedmiocie płatności jest obszar gruntu, na którym prowadzona jest określona uprawa, ustalony zgodnie z wynikami kontroli administracyjnej lub kontroli na miejscu ( por. np. wyrok NSA z dnia 20.12.2007 r., sygn. akt. II GSK 259/07, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 5.11.2011 r., sygn. akt. III SA/Po 659/10). Wymaga również wskazania, że działki rolne nie są przedmiotem wpisu w ewidencji gruntów. Ewidencja gruntów obejmuje bowiem informacje dotyczące gruntów, ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbioru dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą, a także informacje dotyczące właściciela. Użytki gruntowe wykazywane w tej ewidencji (zgodnie z załącznikiem nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków Dz. U. Nr 38, poz. 454) dzielą się na: 1) użytki rolne: grunty orne, sady, łąki trwałe, pastwiska trwałe i grunty rolne zabudowane, grunty pod stawami i rowy, 2) grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, 3) grunty zabudowane i zurbanizowane, 4) użytki ekologiczne, 5) nieużytki, 6) grunty pod wodami , 7) tereny różne. Pojęcia działki rolnej nie można zatem utożsamiać z żadną z kategorii użytku gruntowego. To zaś oznacza, że pojęcie działki ewidencyjnej nie jest równoznaczne z pojęciem działki rolnej. W praktyce może się bowiem okazać, że działka rolna może, ale nie musi, zajmować całej powierzchni działki ewidencyjnej. Może się również zdarzyć, że na jednej działce ewidencyjnej może znajdować się kilka działek rolnych. Jak już podniesiono wyżej, ewidencja gruntów i budynków nie jest rejestrem działek rolnych. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że wypis z ewidencji gruntów, jakkolwiek jest dokumentem urzędowym, nie może stanowić dowodu co do danych dotyczących działek rolnych, ich powierzchni, albowiem danych tych nie ma w ewidencji gruntów i budynków, tym samym wypis z ewidencji gruntów i budynków ich nie zawiera ( por. E. Kremer, glosa do wyroku NSA z dnia 9.01.2008 r., sygn. akt II GSK 295/07, LEX nr 39/2008, - Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 1/2009). Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że źródłem danych dotyczących działek rolnych jest wniosek strony o przyznanie płatności. Organ dokonuje natomiast weryfikacji tych danych w oparciu o dostępne informacje i dane geodezyjno- kartograficzne, ortofotomapę, przeprowadzone kontrole na miejscu i kontrole administracyjne - przy czym w trakcie kontroli na miejscu nie mierzy się działek ewidencyjnych a działki rolne. Analiza akt sprawy dała podstawę do stwierdzenia, że zastrzeżenia i uwagi formułowane przez M. C. jak również zeznania wnioskowanych przez stronę świadków w żaden sposób nie podważają ustaleń organów co do faktycznego użytkowania powierzchni zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności, zwłaszcza, że świadkowie nie dysponowali fachową wiedzą w zakresie powierzchni spornych działek, nie mierzyli ich, określając powierzchnie często w przybliżeniu. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że fakt rzeczywistego areału użytkowanych rolniczo gruntów, których dotyczy wniosek skarżącego, wykazany został protokołem z czynności kontrolnych z dnia 30 lipca 2009r. – mającym szczególne znaczenie w postępowaniu z wniosku producenta o przyznanie płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych. Zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. z 2003r. nr 229, poz. 2273) Agencja przeprowadza kontrole udzielenia i wykorzystania pomocy w zakresie zgodności z prawem i ustaleniami planu zgodnie z przyjętym planem kontroli (ust. 1), a Prezes Agencji może powierzyć przeprowadzanie kontroli, o których mowa w ust. 1, innym jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi (ust. 1 a), przy czym osoba wykonująca czynności kontrolne sporządza z tych czynności protokół (ust. 5), który jest podpisywany przez osobę wykonująca czynności kontrolne oraz podmiot kontrolowany (ust. 6). W orzecznictwie podkreśla się, że dowodowi z protokołu kontroli - co do zasady - należy przypisać przymiot wiarygodności. Niewątpliwie ustalenia wynikające z protokołu kontroli mogą zostać podważone. Fakt, że z czynności kontrolnych sporządzony jest protokół i że jest on dowodem na okoliczność spełnienia warunków przyznania płatności nie wyłącza – na zasadach ogólnych – dopuszczenia innych dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2008r. o sygn. akt II GSK 492/07, dostępny w internetowej bazie orzeczniczej NSA). Ocena dowodu z protokołu kontroli, przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym skarżącego w dniu 30 lipca 2009r., jak również raportu z kontroli administracyjnej – stwierdzających nieprawidłowości w powierzchniach deklarowanych przez M. C. do przyznania płatności rolnośrodowiskowych – jest prawidłowa, a przyjęty przez organy stan faktyczny w zakresie stwierdzonej powierzchni kwalifikującej się do przyznania płatności znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Strona skarżąca nie przedłożyła dostatecznych argumentów, skutecznie podważających dowód z protokołu kontroli z 2009 r., a w konsekwencji ustaleń w zakresie przyjętej przez organy powierzchni kwalifikującej się do płatności. W świetle powyższych ustaleń organy obu instancji zasadnie stwierdziły zawyżenie przez M. C. zadeklarowanej we wniosku o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych powierzchni o 0,33 ha – co stanowi 20,37 % powierzchni stwierdzonej. W rezultacie organy prawidłowo odmówiły przyznania płatności. Zgodnie z art. 58, akapit 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 odnośnie zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316/65), jeśli różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Reasumując stwierdzić należy, że skoro M. C. nie przedstawił dostatecznych argumentów skutecznie podważających wyniki kontroli przeprowadzonej w dniu 30 lipca 2009 r., to ustalony przez organy stan faktyczny sprawy dał podstawę do stwierdzenia, że wobec stwierdzonej różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku a kwalifikującą się do przyznania pomocy - wynoszącej 20,37 % - organy obu instancji prawidłowo odmówiły przyznania skarżącemu płatności z tytułu realizacji przedsięwzięć rolnośrodowiskowych na rok 2009. Odnosząc się do zarzutu, iż wyniki kontroli z dnia 30 lipca 2009 r., z dnia 3 stycznia 2012 r. i z dnia 16 marca 2012 r. wykazywały różną powierzchnię działki rolnej B – należy podzielić stanowisko organu, iż każdego roku obszar użytkowany może ulegać zmianie powierzchniowej ze względu na zmianę sposobu oraz zasięgu użytkowania gruntów, a powierzchnia ta może różnić się od powierzchni działki wykazanej w ewidencji gruntów i budynków. Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.