II SA/Ke 94/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 marca 2013 roku sprawy ze skargi A. G. na decyzję Wojewody z dnia 3 grudnia 2012r. znak: [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. Decyzją z dnia 3 grudnia 2012 r. znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy wydaną z upoważnienia Starosty decyzję z dnia 2 października 2012 r. nr [...] w sprawie uznania z dniem 2 października 2012 r. A. G. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku. Jak wynika z akt sprawy przyczyną odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych przez organ I instancji było ustalenie, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji A. G. nie był zatrudniony przez 365 dni, o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odwołaniu A. G. zarzucił organowi naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 2 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wyjaśnił, że umowa o pracę została rozwiązania przez pracodawcę w dniu 31 stycznia 2012r. w trybie art. 53 Kodeksu pracy, tj. z powodu niezdolności do pracy z przyczyn zdrowotnych. Do dnia 8 marca 2012r. przebywał na świadczeniu rehabilitacyjnym. W dniu 19 stycznia 2012r. wystąpił do ZUS o ustalenie prawa do renty. Decyzją z dnia 22 marca 2012r. ZUS odmówił mu tego prawa, a w dniu 18 października 2012r. zapadł wyrok Sądu Okręgowego w K. (sygn. V U 529/12) oddalający odwołanie od powyższej decyzji. W ocenie A. G. dopiero po wyroku Sądu powstała możliwość ubiegania się przez niego o status bezrobotnego i przyznanie prawa do zasiłku. Dlatego jego zdaniem organ powinien był zawiesić postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu rozstrzygnięcia przez Sąd, co umożliwiłoby stronie dotrzymanie terminów, o których mowa w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W ocenie autora odwołania toczące się postępowanie rentowe przed Sądem wykluczało staranie się o uzyskanie statusu bezrobotnego. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu i instancji wskazał, że A. G. zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy (PUP) w O. w celu dokonania rejestracji jako osoba bezrobotna w dniu 2 października 2012r. Organ nie stwierdził potrzeby zawieszania postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ w sprawie nie występowało zagadnienie wstępne wymagające uprzedniego rozstrzygnięcia innego organu lub sądu. Organem właściwym w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną jest Powiatowy Urząd Pracy, zobowiązany do ustalenia, czy osoba rejestrując się spełnia warunki do uzyskania statusu bezrobotnego. Załączona do pisma A. G. z dnia 5.10.2012r. opinia specjalisty neurologa sporządzona na podstawie badania w dniu 20.06.2012r. potwierdzała, że jest on zdolny do pracy. Organ odwoławczy uznał, że A. G. dokonując rejestracji w PUP w dniu 2.10.2012r. spełniał warunki do uzyskania statusu bezrobotnego stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, natomiast w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji, tj. od 1.04.2011r. do 1.10.2012r. udokumentował łącznie 343 dni okresu uprawniającego do zasiłku (okres zatrudnienia od 1.04.2011r. do 31.01.2012r. oraz okres pobierania świadczenia pielęgnacyjnego od 1.02.2012r. do 8.03.2012r.), w związku z tym nie spełniał warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. G. wniósł o uchylenie decyzji Wojewody podtrzymując zarzuty podniesione w odwołaniu. Wskazał, że w art. 2 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mowa jest o osobie zdolnej i gotowej do pracy, tymczasem przed Sądem Okręgowym w K. toczyła się sprawa z jego odwołania o ustalenie prawa do renty. Na poparcie zarzutu niezawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. skarżący przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące zagadnienia wstępnego. Dodatkowo podniósł, że opinię specjalisty neurologa z dnia 20.06.2012r. otrzymał dopiero w dniu 14.09.2012r., a zatem w tej dacie dowiedział się o jej treści i skutkach. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawą odmowy przyznania A. G. zasiłku dla bezrobotnych stanowił art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r., nr 69, poz. 415 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Stosownie do powołanego wyżej przepisu, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2 zalicza się również m.in. przypadający po ustaniu zatrudnienia okres pobierania świadczenia rehabilitacyjnego (ust. 2 pkt 3). W celu rozstrzygnięcia, czy skarżącemu przysługuje prawo do zasiłku dla bezrobotnych należało więc ustalić, czy pozostawał on w zatrudnieniu przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji: 2.10.2012r., czyli w okresie od 1.04.2011r. do 1.10.2012r., z uwzględnieniem okresu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, jako równorzędnego z zatrudnieniem. W rozpoznawanej sprawie organy na podstawie przedłożonych dokumentów, w tym świadectwa pracy potwierdzającego, że A. G. był zatrudniony w okresie od 9.06.1997r. do 31.01.2012r. w Firmie Handlowo-Usługowej E. oraz zaświadczenia o pobieraniu przez w/w w okresie od 1.02.2012r. do 8.03.2012r. świadczenia rehabilitacyjnego, prawidłowo ustaliły, że łączny okres zatrudnienia i pobierania świadczenia pielęgnacyjnego w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP wynosił 343 dni. Skarżący nie spełnił więc ustawowego warunku przyznania zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na zbyt małą liczbę dni pracy w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że przepis art. 71 ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że musi być interpretowany i stosowany w sposób ścisły, nie dopuszczający żadnego zakresu uznaniowości (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. I OSK 1553/10). Odnosząc się do argumentacji skarżącego należy wskazać, że ustawodawca nie przewidział możliwości uwzględnienia jako okresu zawieszenia, postępowania w którym toczył się spór z organem rentowym o ustalenie prawa do renty, o ile taki stan zaistniał przed datą rejestracji, a organ powziął stosowną wiadomość dopiero w dacie zgłoszenia się bezrobotnego w Powiatowym Urzędzie Pracy. Żaden przepis nie wyklucza możliwości rejestracji w charakterze bezrobotnego osoby, która jednocześnie ubiega się o rentę z tytułu niezdolności do pracy. Osoba pozostająca bez pracy sama decyduje, czy i kiedy zgłosi się do PUP w celu rejestracji. Przekonanie skarżącego, że z powodu niezdolności do pracy, nie może zarejestrować się w PUP było błędne, zwłaszcza, że ubieganie się o rentę z tytułu niezdolności do pracy nie świadczy jeszcze o tym, że renta taka zostanie przyznania. Przez cały okres trwania sporu z organem rentowym skarżący był osobą pozostającą bez pracy, a jego prawo do renty nie było ustalone. Nie było więc przeszkód, aby zarejestrował się w PUP jako bezrobotny, informując jednocześnie organ, że ubiega się o rentę. Skarżący dokonał zresztą rejestracji w dniu 2.10.2012r., tj. przed wydaniem wyroku Sądu Okręgowego w K. oddalającego jego odwołanie od decyzji organu rentowego. Zatem sam uznał, że nie musi czekać na rozstrzygnięcie sporu z organem rentowym, aby dokonać rejestracji w PUP. W zaistniałym stanie faktycznym jako bezzasadny należało uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia przez organ art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Z brzmienia tego przepisu wyraźnie wynika, że zawieszeniu podlega postępowanie już wszczęte. W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną i przyznania mu prawa do zasiłku zostało wszczęte w dniu 2.10.2012r., tj. w dniu rejestracji w PUP. W dacie tej skarżący nie spełniał warunków do przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Zatem nawet gdyby organ potraktował rozstrzygnięcie sporu z organem rentowym za zagadnienie wstępne i zawiesił postępowanie do dnia 18.10.2012r. (daty wyroku Sądu Okręgowego w K.), to i tak skarżący nie spełniłby warunku o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy tj. warunku zatrudnienia przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji. Przed dniem 2.10.2012r. nie toczyło się żadne postępowanie w sprawie uznania skarżącego za osobę bezrobotną, a zatem nie było postępowania, które organ mógłby zawiesić. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.