II SA/Ke 950/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk - Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Katarzyna Tuz - Stando, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi Powiatu na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji zatwierdzającej projekt podziału nieruchomości oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w [...] przy ulicy[...] oznaczonej w ewidencji gruntów obręb 0003 jako działka nr 586 o pow. 0,4802 ha stanowiącej współwłasność T.i I. mał. D.w ½ części oraz A. G. w ½ części, w ten sposób, że w wyniku podziału powstaną nowo utworzone działki gruntu: nr 586/1 o pow. 0,0021 ha, nr 586/2 o pow. 0,2419 ha, nr 586/3 o pow. 0,0048 ha, nr 586/4 o pow. 0,1921 ha i nr 586/5 o pow. 0,0393 ha przeznaczona pod projektowaną drogę powiatową. W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ II instancji ustalił, że pismem z dnia 10 kwietnia 2013 r. Powiat w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa zwrócił się do SKO o stwierdzenie nieważności w/w decyzji z dnia [...]. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], w części dotyczącej określenia przeznaczenia działki nr 586/5 o pow. 0,0393 ha pod projektowaną drogę publiczną powiatowa, z uzasadnieniem, że w tej części decyzja została wydana bez podstawy prawnej. Odmawiając uwzględnienia tego wniosku SKO, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...]nie podzieliło poglądu skarżącego Powiatu stwierdzając, że z § 12 pkt 1 dołączonej do akt sprawy uchwały Nr VIII/12/2010 Rady Miejskiej w [...] z dnia 25 czerwca 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie jednostki E4 – "Nowowiejska 2" na obszarze miasta [...] wynika, że zaskarżona część decyzji podziałowej jest zgodna z ustaleniami tego planu. Dlatego nie można zaakceptować twierdzenia, jakoby została ona wydana bez podstawy prawnej. Rozpatrując wniosek Powiatu [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy SKO wyjaśniło na wstępie, że stwierdzenie nieważności decyzji, które jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa może nastąpić, gdy decyzję wydano bez podstawy prawnej, co oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocował administrację do działania, albo przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji polegającego na wydaniu decyzji administracyjnych. Zgodnie z obowiązującym w dacie rozstrzygania sprawy podziału nieruchomości brzmieniem art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, dalej ugn (Dz. U. Nr 102/10 poz. 6651 ze zm.), podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Z dołączonej do akt sprawy uchwały Nr VIII/12/2010 Rady Miejskiej w [...] z dnia 25 czerwca 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie jednostki E4 – "Nowowiejska 2" na obszarze miasta [...], a w szczególności z § 12 pkt 1 tej uchwały wynika, że "1KZD-projektowana ulica klasy Z w ciągu publicznej drogi powiatowej; szerokość w liniach rozgraniczających – 20 m, włączenia generalnie przez skrzyżowania; szerokość jezdni 7m, chodniki dla pieszych obustronne w tym ścieżka rowerowa; ulica 1KZD przejmie funkcję drogi powiatowej obarczającej obudowaną ul. Nowowiejską". Z informacji przesłanej przez Prezydenta Miasta [...] wynika, że Zarząd Powiatu i Starosta byli informowani na bieżąco o pracach dotyczących sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie jednostki E-4- "Nowowiejska 2" na obszarze miasta [...], jednakże nie składali żadnych wniosków. Zgodnie z art. 98 ust. 1 ugn działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. O tym ,który z podmiotów wymienionych w tym przepisie nabędzie z mocy prawa własność działek gruntu wydzielonych na skutek podziału pod przyszłe inwestycje drogowe, decydują zapisy planu, a nie decyzja administracyjna o podziale. Ponieważ z planu załączonego do akt sprawy wynika, że droga oznaczona jako 1KDZ przejmie funkcję drogi powiatowej, a postępowanie zakończone decyzją podziałową prowadzone było z zapewnieniem udziału Powiatu [...], nie ma podstaw do stwierdzenia, że decyzja podziałowa została wydana z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego lub bez podstawy prawnej. Brak jest też podstaw do stwierdzenia, że decyzja ta narusza art. 6a ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, dalej ustawa o drogach (Dz. U. Nr 19/07 poz. 115 ze zm.), Przepis art. 6a ust. 3 ustawy o drogach odnosi się bowiem do istniejących już dróg powiatowych, a nie tych, które dopiero są na etapie projektowania. Organ powołał się przy tej wykładni na wyrok NSA z dnia 7 lipca 2011 r., II OSK 1048/11. Z uwagi na to, że organ nadzoru nie jest związany granicami żądania zgłoszonego przez stronę żądająca wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności, Kolegium dokonało kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem pozostałych, poza art. 156 § 1 pkt 2 kpa przesłanek nieważnościowych, wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1 – 7 kpa. W toku tej kontroli nie stwierdziło jednak, aby decyzja podziałowa z dnia [...]. została wydana z naruszenie przepisów o właściwości, została wydana bez podstawy prawnej, dotyczyła sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność miała charakter trwały, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, bądź aby zawierała wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W skardze na tę decyzję Powiat wniósł o jej uchylenie, względnie o stwierdzenie jej nieważności oraz stwierdzenie nieważności decyzji SKO z dnia [...] Skarżący Powiat zarzucił: 1) rażące naruszenie przepisów prawa materialnego w tym w szczególności: - art. 93 ust. 1 i art. 98 ust. 1 ugn poprzez przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia 19.02.2013r. w sprawie zatwierdzenia podziału nieruchomości w części określającej przeznaczenie działki nr 586/5 pod projektowaną publiczną drogę powiatową jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego i jako wydzielona pod drogę powiatową przejdzie z mocy prawa na Powiat, - art. 6a ust. 2 ustawy o drogach poprzez przyjęcie, że projektowana droga jest drogą powiatową oraz - art. 17 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie jednostki E4 "[...] 2" na obszarze miasta [...] (Dz.U.2012.647 -j.t. ) , poprzez przyjęcie, że uzgodniony został plan miejscowy w zakresie przeznaczenia projektowanej ulicy klasy Z, 2) rażące naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 7 kpa oraz art.156 § 1 pkt 2 kpa poprzez niedokładne wyjaśnienie sprawy oraz odmowę stwierdzenia nieważności w części decyzji z dnia 19.02.2013r. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości oraz utrzymanie w mocy tejże decyzji własnej. W uzasadnieniu skargi wskazano, że zaskarżoną decyzją Prezydent Miasta [...] nałożył na Powiat obowiązki związane z przyszłą inwestycją drogową. Powiat wbrew swojej woli, nie posiadając w tym kierunku żadnych planów, ani też środków finansowych, został zobligowany do zrealizowania inwestycji drogowej przez siebie nie planowanej, a co ważniejsze w żaden sposób z nim nie uzgodnionej i to mimo tego, że ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprost zobowiązuje Prezydenta do przedstawienia do zaopiniowania propozycji zlokalizowania drogi powiatowej. Takie uzgodnienie jednak nie miało miejsca, bo nie można uznać, że zawiadomienie o przystąpieniu do sporządzenia planu oraz zawiadomienie o udostępnieniu projektu planu wyczerpują pojęcie przeprowadzenia uzgodnienia projektu planu, o którym mowa w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Orzekając o tym, że przedmiotowa działka została wydzielona pod drogę publiczną powiatową Prezydent wszedł w kompetencje organu stanowiącego powiatu. Autor skargi wyraził pogląd, że zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, że "projektowana ulica klasy Z w ciągu publicznej drogi powiatowej (...) ulica 1 KDZ przejmie funkcję drogi powiatowej odbarczającej obudowaną ul. Nowowiejską", informuje jedynie o zamierzeniach samorządu Gminy [...] w kwestii rozwiązań komunikacyjnych. Określa zamierzenie planistyczne i nie może być podstawą do rozstrzygania w decyzji podziałowej o kategorii drogi publicznej, a w konsekwencji o własności działki przeznaczonej pod drogę publiczną. W skardze stwierdzono też, że zapis planu w brzmieniu, na które powołał się organ w żaden sposób nie upoważnia do stwierdzenia, iż jest to projektowana droga powiatowa. Potwierdza to treść § 2 i § 4 załącznika nr 4 do uchwały Nr VIII112.2010 Rady Miejskiej W [...] w sprawie sposobu realizacji zapisanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie jednostki E4 "[...] 2" na obszarze miasta [...] inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. W/w przepisy prawa miejscowego jasno stanowią, że do zadań własnych gminy należą opisane w planie inwestycje z zakresu infrastruktury technicznej, a finansowanie tych inwestycji podlega przepisom ustawy o finansach publicznych. Wśród tych opisanych inwestycji gminnych znajduje się także droga zbiorcza KDZ - droga publiczna klasy Z w ciągu drogi powiatowej, a więc droga na przedmiotowej działce nr 586/5. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Zgodnie z art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153/2002 poz. 1269 ze zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi ( art. 145 § 1 ustawy o p.p.s.a.). Na wstępie podkreślenia wymaga fakt, że kontroli Sądu została poddana decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydana w postępowaniu nieważnościowym, w wyniku którego odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości położonej w [...] przy ulicy Nowowiejskiej, zwanej dalej decyzją podziałową. Postępowanie wszczynane na podstawie art. 157 § 2 k.p.a. jest jednym z postępowań nadzwyczajnych, dających możliwość wzruszenia decyzji ostatecznej. Jest ono samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa. To oznacza, że prowadzone w trybie nadzoru postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma na celu ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy, a jedynie wyjaśnienie czy decyzja jest niezgodna z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a niezgodność ta odpowiada co najmniej jednej z ustawowo określonych przesłanek. W związku ze wskazaniem jako podstawy prawnej żądania stwierdzenia nieważności art. 156 § 1 pkt 2 kpa należy również wyjaśnić, że podstawą uwzględnienia takiego wniosku nie może być jakiekolwiek naruszenie prawa, ale tylko rażące, względnie brak podstawy prawnej do wydania zaskarżonej w tym trybie decyzji. Kontrolując zaskarżoną do Sądu decyzję z uwzględnieniem przytoczonych przepisów, Sąd zaakceptował ocenę Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa, uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji podziałowej, a w szczególności że nie można przyjąć, aby kwestionowana decyzja z dnia [...]. wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Jako podstawa prawna decyzji podziałowej wskazane zostały przepisy art. 93 ust. 1, art. 97 ust. 2 i art. 98 ust. 1 ugn oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu i trybu podziału nieruchomości (Dz. U. Nr 268/04, poz. 2663). Zgodnie z ich mającą w sprawie zastosowanie częścią, podziału nieruchomości można dokonać, jeżeli jest on zgodny z ustaleniami planu miejscowego. Jeżeli nieruchomość jest przedmiotem współwłasności lub współużytkowania wieczystego, podziału można dokonać na wniosek wszystkich współwłaścicieli albo współużytkowników wieczystych. Przepis art. 199 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio. Działki gruntu wydzielone pod drogi publiczne: gminne, powiatowe, wojewódzkie, krajowe - z nieruchomości, której podział został dokonany na wniosek właściciela, przechodzą, z mocy prawa, odpowiednio na własność gminy, powiatu, województwa lub Skarbu Państwa z dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stała się ostateczna albo orzeczenie o podziale prawomocne. Wstępny projekt podziału nieruchomości, o którym mowa w art. 97 ust. 1a pkt 4, opracowuje się na kopii mapy zasadniczej, a w przypadku jej braku - na kopii mapy katastralnej, uzupełnionej o niezbędne dla projektu podziału elementy zagospodarowania terenu. Przytoczone przepisy w sposób wystarczająco wyraźny upoważniały organ administracji do podjęcia decyzji podziałowej z dnia [...]., a zgłoszone w skardze zarzuty wynikają z wadliwego zrozumienia ich treści i przez to nie zasługują na uwzględnienie. Wydzielenie działki pod drogę publiczną na podstawie art. 98 ust. 1 ugn może nastąpić, jeśli obszar wydzielanej działki jest przeznaczony pod taką drogę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (por. m.in. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 marca 2009 r., II SA/Gd 413/08, LEX nr 602032). Nie chodzi przy tym o wybudowanie drogi (która może zostać wybudowana dużo później), ani o nadanie drodze określonej kategorii drogi publicznej, lecz o samo przeznaczenie gruntu pod drogę publiczną. Określona kategoria może być bowiem nadana drodze publicznej (zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych) dopiero wtedy, gdy droga spełnia ustawową funkcję w sieci drogowej, co jest możliwe, gdy uzyska ona określone parametry techniczno-użytkowe (por. art. 2 ust. 3 w/w ustawy), a uzyskanie ich następuje w praktyce dopiero po wybudowaniu drogi (por. Ewa Bończak-Kucharczyk Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz. LEX 2011, komentarz do art. 98, teza 1). Opisana i ustalona co do przebiegu w planie zagospodarowania przestrzennego, ale jeszcze nieistniejąca droga publiczna, jest planowaną drogą publiczną, a nie drogą, której publiczny charakter został określony odpowiednim aktem przewidzianym ustawą o drogach publicznych. W planowaniu przestrzennym więc określenie "droga publiczna" spełnia inną funkcję niż w gospodarowaniu i zarządzaniu drogami publicznymi. W pierwszym przypadku służy określeniu zamierzenia planistycznego, w drugim skatalogowaniu istniejących zasobów podlegających określonym regułom administrowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 października 2008 r., II SA/Kr 472/08, Lex nr 484898). Podzielając przytoczone poglądy należy zauważyć, że przesłanki zastosowania dyspozycji przepisu art. 98 ust. 1 ugn nie były w sprawie sporne. Niekwestionowane bowiem było, że podział zatwierdzony decyzją z dnia [...]. został dokonany na wniosek właścicieli, a dla terenu położonego w obrębie jednostki E4 –[...] 2 w [...], na którym znajduje się między innymi działka oznaczona numerem 586/5 o pow. 0,0393 ha przeznaczona w kwestionowanej decyzji podziałowej pod projektowaną publiczną drogę powiatową, uchwalony został miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym między innymi wymieniona działka została przeznaczona pod projektowaną ulicę klasy Z w ciągu publicznej drogi powiatowej z wyjaśnieniem, że ta ulica 1KDZ przejmie funkcje drogi powiatowej obarczającej obudowaną ulicę Nowowiejską. Bez względu na to, czy projekt tego planu został uzgodniony w trybie art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, czy też w jakimkolwiek innym wymagany przez przepisy trybie, w postępowaniu podziałowym treść tego planu musi być respektowana tak długo, jak długo plan ten nie zostanie we właściwym trybie podważony. Poza tym nie można nie zauważyć, że Zarząd Powiatu i Starosta byli informowani na bieżąco o pracach dotyczących sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie jednostki E-4- "Nowowiejska 2" na obszarze miasta [...], jednakże nie składali wówczas żadnych wniosków. Również domniemana niezgodność pomiędzy w/w planem, a treścią § 2 i § 4 załącznika nr 4 do uchwały Nr VIII112.2010 Rady Miejskiej w [...] w sprawie sposobu realizacji zapisanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego terenu w obrębie jednostki E4 "[...] 2" na obszarze miasta [...] inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy oraz zasadach ich finansowania zgodnie z przepisami o finansach publicznych - nie może prowadzić do podważenia zapisów planu, który jest aktem prawa miejscowego, przez co ma moc powszechnie obowiązującą na obszarze działania organu samorządu terytorialnego, który go ustanowił (art. 94 Konstytucji RP). Ubocznie więc tylko w tym zakresie można zauważyć, że kwestia charakteru tej inwestycji jako zadania własnego gminy, czy też kwestia finansowania budowy tej drogi, nie pozostaje w sprzeczności z kategorią jaką droga ta ma mieć stosownie do zapisów planu. Nie można bowiem co do zasady wykluczyć, że droga publiczna o charakterze drogi powiatowej stanowić będzie teren, na którym realizowane będą inwestycje z zakresu infrastruktury technicznej, należące do zadań własnych gminy. Odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika skarżącego powiatu, że przytoczony zapis § 12 ust. 1 pkt 1 w/w planu, nie upoważnia do stwierdzenia, że przedmiotowa działka nr 586/5 o pow. 0,0393 ha została przeznaczona pod drogę powiatową, należy zauważyć, że taki pogląd jest sprzeczny z dyspozycją przepisu art. 10 ust. 4 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z nim bowiem, nowo wybudowany odcinek drogi zostaje zaliczony do kategorii drogi, w której ciągu leży. Nawet więc gdyby z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wynikało jednoznacznie, jaką kategorię ma mieć droga planowana między innymi na działce nr 586/5 (co w sprawie nie ma miejsca, gdyż kwestia ta została jednoznacznie w planie przesądzona), to i tak powiatowa kategoria tej drogi byłaby przesądzona przez układ komunikacyjny zaprojektowany w tym planie oraz treść obowiązujących przepisów ustawy o drogach publicznych. Taki też jest sens rozstrzygnięcia zawartego w wyroku WSA w Opolu z dnia 18 listopada 2008 r., II SA/Ol 781/08, na który powołano się w skardze. W stanie faktycznym tamtej sprawy bowiem sąd administracyjny zakwestionował właśnie to, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie zostało określone, jaką kategorię ma mieć planowana droga, choć ze względu na doniosłe skutki takiego zapisu planu, polegające na przewłaszczeniu wydzielonego pod drogę gruntu z mocy samego prawa na rzecz podmiotów wymienionych w art. 98 ust. 1 ugn, umieszczenie w planie takiego zapisu było niezbędne. Taka wykładnia wynika również z cytowanego wyżej wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 października 2008 r., II SA/Kr 472/08, Lex nr 484898. WSA w Opolu we wspomnianym wyroku zakwestionował ponadto to, że w decyzji zatwierdzającej podział nieruchomości, orzeczono o przewłaszczeniu nieruchomości zajętej pod drogę, choć skutek ten następuje z mocy prawa z dniem, w którym decyzja o zatwierdzeniu podziału staje się ostateczna, przez co orzekanie o tym w takiej decyzji jest niedopuszczalne. W niniejszej sprawie jednak takiej wadliwości w decyzji podziałowej z dnia [...]. nie ma, gdyż w sentencji tej decyzji nie znalazło się zakwestionowane przez WSA w Olsztynie rozstrzygnięcie. W jej sentencji znalazła się bowiem jedynie informacja o przeznaczeniu działki nr 586/5 o pow. 0,0393 ha pod projektowaną publiczną drogę powiatową, a w jej uzasadnieniu wyjaśnienie, o następujących z mocy art. 98 ust. 1 ugn konsekwencjach uostatecznienia się decyzji podziałowej. Na przeszkodzie powyższej wykładni nie stoi również powołana w skardze treść art. 6a ust. 2 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem bowiem, zaliczenie drogi do kategorii dróg powiatowych następuje w drodze uchwały rady powiatu(...). Jak to natomiast już wyżej wyjaśniono, przeznaczenie danego terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod drogę określonej kategorii, nie stanowi wkroczenia w kompetencje rady powiatu wynikające z tego przepisu. Rada Powiatu [...] będzie je bowiem mogła zrealizować dopiero wtedy, gdy planowana w planie droga rzeczywiście zostanie wybudowana w kształcie odpowiadającym parametrom takiej drogi, co może nastąpić po upływie długiego czasu, albo nawet może w ogóle się nie zdarzyć. O sprzeczności decyzji podziałowej z dnia [...]. z art. 6a ust. 2 ustawy o drogach publicznych nie może więc być w sprawie mowy. Taka wykładnia ma potwierdzenie również w powołanym w odpowiedzi na skargę wyroku NSA z dnia 7 lipca 2011 r., II OSK 1048/11, Lex nr 1083502. Niewadliwe było również ustalenie SKO, że podważana decyzja podziałowa nie zawiera żadnej z pozostałych wad nieważnościowych, wymienionych w art. 156 § 1 kpa. W tym zakresie można jedynie dodać, że ani w skardze, ani też wcześniej w toku postępowania taka wadliwość tej decyzji nie była podnoszona przez skarżący Powiat Starachowicki. Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.