II SA/Ke 99/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skarg [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością Spółki komandytowo - akcyjnej w W. i [...] Spółki z o.o. w P. na decyzję Wojewody z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargi. Wojewoda Świętokrzyski decyzją z [...] 2017 r., znak: [...] , po rozpatrzeniu odwołań [...] I Sp. z o.o. S.K.A. oraz [...] II Sp. z o.o., na podstawie art. 9a oraz art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U z 2016 r. poz. 2147 ze zm.), dalej "ugn" oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy decyzję Starosty Kieleckiego z 28 lipca 2017 r. orzekającą m.in: o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie Kostomłoty I, gmina Miedziana Góra, oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] , stanowiącej zgodnie z księgą wieczystą KI1L/00160107/6 współwłasność [...] I Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w Warszawie oraz [...] II Sp. z o.o. z siedzibą w P., przez udzielenie [...] S.A. z siedzibą w K. zezwolenia na przeprowadzenie jednotorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice – Kielce Piaski, w odległości od 4,42 m (przy zachodniej granicy działki) do 13,04 m (przy wschodniej granicy działki) od południowej granicy działki nr [...] , ustanawiając pas technologiczny o szerokości 50,0 metrów, tj. 25,0 m po obu stronach linii. W uzasadnieniu Wojewoda podniósł, że przedmiotem postępowania jest nieruchomość położona w obrębie Kostomłoty I, gmina Miedziana Góra, oznaczona jako działka nr [...] , stanowiąca zgodnie z księgą wieczystą [...] współwłasność: [...] I Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w W. oraz [...] II Sp. z o.o. z siedzibą w P.. Ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu i wyrysu z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego sołectwa Kostomłoty Pierwsze na terenie gminy Miedziana Góra, zatwierdzonego uchwałą Nr VII/53/15 Rady Gminy Miedziana Góra z dnia 26.06.2015r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Świętokrzyskiego, z dnia 03.08.2015r. poz. 2350, wynika między innymi, że działka nr [...] znajduje się w części na terenach rozmieszczenia projektowanej linii energetycznej 220 kV wraz ze strefą techniczną. Zgodnie z § 23 pkt 1 ww. uchwały ustala się przebieg projektowanej linii energetycznej 220 kV, zgodnie z rysunkiem planu oznaczonej symbolem EE220 kV, maksymalnej wysokości konstrukcji nośnej nie przekraczającej 80 m ponad poziom terenu. Zgodnie z pkt 2 w celu umożliwienia właściwej eksploatacji oraz zapewnienia warunków bezpieczeństwa, ustalono pas techniczny od projektowanej napowietrznej linii napięcia 220 kV w odległości 25 m od osi linii, zgodnie z rysunkiem planu. Ponadto stosownie do pkt 3 na terenach położonych w strefie technicznej wprowadzono następujące zasady zagospodarowania: - warunki lokalizacji wszelkich obiektów budowlanych należy uzgadniać z właścicielem linii, - obowiązuje zakaz lokalizacji obiektów mieszkalnych lub innych przeznaczonych na stały pobyt ludzi. W indywidualnych przypadkach odstępstwa od tej zasady może udzielić właściciel linii, na warunkach przez siebie określonych, - obowiązuje zakaz sadzenia drzew oraz roślinności wysokiej o wysokości powyżej 2m, - dopuszcza się realizację obiektów budowlanych, w których nie będą stale zamieszkiwać ludzie, np.: parkingi, drogi wewnętrzne. Na załączniku graficznym do uchwały Nr VII/53/15 Rady Gminy Miedziana Góra z dnia 26.06.2015r, został wkreślony przebieg przedmiotowej linii elektroenergetycznej 220 kV przez działkę nr [...] położoną w obrębie Kostomłoty I. Nadto na rysunku planu wyznaczono obszar pasa technologicznego napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV o szerokości 50 m. Jak wynika z dokumentacji z rokowań (k. 11 do 16), właściciele przedmiotowej nieruchomości spółka [...] I Sp. z o.o. S.K.A. oraz [...] II Sp. z o.o. i pełnomocnik inwestora [...] S.A. nie doszli do porozumienia w kwestii wypracowania wspólnego stanowiska co do uzyskania zgody na udostępnienie działki w celu przeprowadzenia przez nią napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV. Wobec braku porozumienia i w efekcie nie podpisania umowy cywilnoprawnej pomiędzy inwestorem [...] S.A., a właścicielami spółką [...] I Sp. z o.o. S.K.A. i [...] II Sp. z o.o., pełnomocnik inwestora A. B. wnioskiem z dnia 28.04.2016r., skierowanym do Starosty Kieleckiego wystąpił na podstawie art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na realizację inwestycji celu publicznego polegającej na budowie linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice - Kielce Piaski. Przebieg napowietrznej linii elektroenergetycznej uwidoczniony został na mapie stanowiącej załącznik do wniosku o wydanie decyzji w trybie art. 124 ugn. Starosta Kielecki po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wydał wspomnianą na wstępie decyzję z dnia 28 lipca 2017 r., od której zostały złożone odwołania przez: [...] I Sp. z o.o. S.K.A. oraz [...] II Sp. z o.o. reprezentowane przez pełnomocnika Ł. K. Wojewoda Świętokrzyski przytoczył następnie treść art. 124 ust. 1 ugn i stwierdził, że wynika z niego konieczność ustalenia, czy ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotowa nieruchomość jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z ustaleniami którego działka nr [...] jest przeznaczona m.in. pod projektowaną linię energetyczną 220kV wraz ze strefą techniczną (k. 94). Okoliczność ta powoduje, że działka ta może być przeznaczona na realizację celu publicznego, o którym mowa w art. 6 pkt 2 ugn. Zgodnie z tym przepisem celami publicznymi w rozumieniu ustawy są m.in. budowa i utrzymywanie przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Kolejnym warunkiem udzielenia zezwolenia, o którym mowa w art. 124 ust. 1 ugn jest poprzedzenie wniosku o udzielenie takiego zezwolenia rokowaniami z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Z materiału dowodowego sprawy wynika, że prawidłowo umocowani przedstawiciele inwestora, podjęli rokowania z właścicielem przedmiotowej nieruchomości, podczas których przedstawiono informacje na temat planowanej inwestycji. Rokowania te nie przyniosły zamierzonego rezultatu (zgody na udostępnienie części działki), skutkiem czego pełnomocnik inwestora wystąpił do Starosty Kieleckiego ze stosownym wnioskiem w tej sprawie. Materiał dowodowy potwierdza, że rokowania w niniejszej sprawie prowadzone były w sposób prawidłowy, a brak pozytywnego ich zakończenia uzasadniał złożenie wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w trybie art. 124 ugn. Wojewoda zauważył, że organ rozpatrujący wniosek nie ma żadnych uprawnień do oceny merytorycznej tych rokowań. Winien jedynie stwierdzić, czy miały one miejsce i czy zakończyły się wynikiem negatywnym (brak zgody). Organ II instancji zauważył dalej, że z uzasadnienia wniosku inwestora wynika, że budowa linii 220 kV Radkowice - Kielce Piaski wraz z rozbudową stacji Kielce Piaski i Radkowice jest niezbędna ze względu na to, iż obecnie aglomeracja kielecka zasilana jest dwoma liniami przesyłowymi z sieci 220 kV, które z uwagi na wybudowanie ich kilkadziesiąt lat temu nie są w stanie przesłać wystarczającej ilości energii elektrycznej dla intensywnie rozwijającej się aglomeracji. Każda awaria w obecnej stacji Kielce może spowodować poważne trudności w zasilaniu stacji Radkowice i Kielce Piaski, a w konsekwencji wszystkich odbiorców zasilanych z tych stacji. Dlatego też, stan taki stanowi bardzo poważne zagrożenie nie tylko dla pewności zasilania aglomeracji kieleckiej, lecz także dla całego województwa świętokrzyskiego. W celu zapewnienia nieprzerwanych dostaw energii elektrycznej oraz zwiększonej pewności zasilania w całym województwie świętokrzyskim, niezbędna jest natychmiastowa modernizacja linii. Wojewoda ocenił również, że zarzuty podnoszone przez odwołujące Spółki są bezzasadne i nie mogą w ocenie organu odwoławczego stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ przypomniał, że nie może oceniać rokowań merytorycznie, a jedynie ma obowiązek stwierdzić czy się odbyły i czy zakończyły się wynikiem negatywnym (brak zgody), co w niniejszej sprawie bez wątpienia miało miejsce. Proces rokowań nie może przebiegać w nieskończoność, albowiem rozbieżności, mogą być na tyle duże, że nawet znaczny upływ czasu nie doprowadziłby do uzyskania konsensusu (wyrok NSA z dnia 20.01.2010 r. sygn. akt I OSK 1274/09). Rokowania mogą zostać zakończone w dowolnym czasie, jeśli jedna ze stron dojdzie do przekonania, że nie ma szans na zawarcie porozumienia. Przepisy prawa nie przewidują przy tym szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy dojdą do porozumienia tj. do podpisania umowy, lecz również o tym, kiedy zakończyć rokowania (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dn. 22.02.2012r. sygn. I OSK 357/11 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dn. 07.10.2009r. sygn. IV SA/Po 81/09). Odnosząc się do zarzutów dotyczących rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 07.09.2016r. w Starostwie Powiatowym w Kielcach, Wojewoda wskazał, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Na podstawie art. 95 § 1 stronie przysługują jasno określone uprawnienia tj. prawo do czynnego udziału w toku rozprawy, poprzez składanie wyjaśnień, żądań, propozycji i zarzutów oraz do przedstawiania dowodów na ich poparcie, a także prawo do wypowiedzenia się w stosunku do wyników postępowania dowodowego. Niewątpliwym jest, iż strony postępowania zostały zawiadomione o rozprawie w sposób prawidłowy. Z protokołu z przeprowadzonej w dniu 07.09.2016r. rozprawy wynika, iż strony miały możliwość zgłaszania uwag, wniosków, wątpliwości i skorzystały z takiej możliwości. Ze względu na ich dużą ilość zgłaszanych przez Odwołujące Spółki, przewodniczący rozprawy słusznie wskazał na możliwość złożenia ich w całości na piśmie, co Skarżące Spółki także w konsekwencji uczyniły. Organ I instancji odniósł się do nich w swojej decyzji. Ponadto odniósł się do nich także Wnioskodawca w piśmie z dnia 05.10.2016r. Nie może zostać uwzględniony także zarzut Odwołujących dotyczący nie powtórzenia przez organ I instancji rozprawy administracyjnej. W tej kwestii wyjaśnić należy, iż podczas rozprawy administracyjnej pełnomocnik [...] S.A. wskazał, iż jego zdaniem przesłanki wynikające z art. 124 ugn zostały spełnione i wniósł o niezwłoczne wydanie decyzji, tym samym potwierdził, iż nie ma już możliwości przeprowadzenia rokowań, a co za tym idzie osiągnięcia porozumienia. W związku z powyższym wyznaczanie kolejnego terminu rozprawy byłoby tylko niepotrzebnym przedłużaniem postępowania, w szczególności w sytuacji, gdy strony tj. [...] I Sp. z o.o. S.K.A. i [...] II Sp. z o.o. wielokrotnie przedstawiały swoje stanowisko na piśmie w toku prowadzonego postępowania. Nietrafny był również w ocenie organu odwoławczego zarzut prowadzenia dwóch odrębnych postępowań w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z tej samej działki nr [...] . Starosta Kielecki pismem z dnia 02.02.2016r. wszczął na wniosek pełnomocnika [...] S.A: postępowanie w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości położonej w obrębie Kostomłoty, gmina Miedziana Góra oznaczonej jako działki nr [...] , [...] i [...] . Pismem z dnia 25 lutego 2016 r. został powiadomiony, że spółka [...] Inwestycje Świętokrzyskie nie jest już właścicielem działki nr [...] , gdyż zbyto ją na rzecz innej spółki. Natomiast pełnomocnik [...] S.A. w piśmie z 12 kwietnia 2016 r. wniósł o wyłączenie z prowadzonego postępowania działki nr [...] . Starosta Kielecki wydając decyzję z dnia 7 czerwca 2016 r. orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działki nr [...] i [...] . Wojewoda Świętokrzyski w decyzji z dnia 26 sierpnia 2016 r. jako jeden z powodów konieczności uchylenia w/w decyzji wskazał, że organ I instancji wszczął postępowanie odnośnie działki nr [...] , ale w konsekwencji zmian własnościowych nie umorzył formalnie tego postępowania w stosunku do powyższej nieruchomości. Decyzja kasacyjna Wojewody Świętokrzyskiego z dnia 07.06.2016r. została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, który wyrokiem z dnia 22.02.2017r. sygn. akt II SA/Ke 928/16 oddalił skargę. Spółka [...] Inwestycje Świętokrzyskie złożyła skargę kasacyjną od w/w wyroku WSA w Kielcach, która do chwili obecnej nie została rozpoznana. Nie ulega jednak wątpliwości, iż organ I instancji nie ma możliwości wydania innego rozstrzygnięcia w stosunku do działki nr [...] jak tylko formalnie umorzyć postępowanie w tej części - tym bardziej, że postępowanie to zostało wszczęte w odniesieniu do Spółki - [...] Inwestycje Świętokrzyskie Sp. z o.o., która nie jest już właścicielem działki nr [...] . Dlatego też nie może być w sprawie mowy o będących w obrocie prawnym dwóch decyzjach Starosty Kieleckiego orzekających o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] . Jako również nie mający wpływu na wynik sprawy organ uznał zarzut nie wyłączenia z udziału w sprawie pracownika prowadzącego postępowanie z uwagi na wątpliwości pełnomocnika Spółek co do jego bezstronności. Z adnotacji urzędowej z dnia 10.07.2017r. znajdującej się w aktach sprawy organu I instancji wynika, iż w wyniku złożonych wniosków przez [...] I Sp. z o.o. S.K.A i [...] II Sp. z o.o. o wyłączenie pracownika D.a G. - prowadzący postępowanie złożył obszerne wyjaśnienia odnosząc się tym samym do zarzutów ww. Spółek. W wyniku postępowania wyjaśniającego postanowieniem z dnia 24.07.2017r. Starosta Kielecki odmówił wyłączenia Inspektora w Wydziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami od udziału w postępowaniu (k. 264). Zdaniem organu II instancji rozstrzygnięcie organu I instancji w tej kwestii jest prawidłowe. Po dokonaniu analizy protokołu z rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 07.09.2016r. organ stwierdził, iż strony miały możliwość czynnego uczestnictwa na rozprawie, mogły składać wnioski i zadawać pytania i z tej możliwości skorzystały. Subiektywne odczucie odwołujących nie jest wystarczającą przesłanką potwierdzającą brak bezstronności pracownika prowadzącego postępowanie i nie może stanowić podstawy do jego wyłączenia bez przedstawienia konkretnych dowodów i faktów. Odnosząc się do podnoszonych kwestii dotyczących celowości przedmiotowej inwestycji, Wojewoda wyjaśnił, iż powodem budowy linii elektroenergetycznej 220 kV, jest zły stan techniczny istniejących linii napowietrznych, które pracują obecnie na granicy możliwości technicznych i są zagrożone awariami, czego konsekwencją mogą być przerwy w dostawach energii elektrycznej i związane z nimi straty materialne zarówno dla inwestora jak i poszczególnych odbiorców indywidualnych. Powyższe okoliczności potwierdzają, iż w celu zabezpieczenia aktualnych potrzeb na energię, możliwości przesyłowych jak również oczekiwanej niezawodności działania, budowa linii jest jak najbardziej zasadna. Tym samym planowana inwestycja z uwagi na swój charakter związany z budową napowietrznej linii elektroenergetycznej, czyli ciągów, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji energii elektrycznej w rozumieniu przepisu art. 6 pkt 2 ww. ustawy, jest bez wątpienia inwestycją celu publicznego i ma służyć zaspokajaniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu. W świetle postępującego rozwoju cywilizacji i rosnącego uzależnienia społeczeństwa od nieprzerwanych dostaw energii, energia elektryczna posiada szczególną rolę. Niezrealizowanie inwestycji grozi zahamowaniem rozwoju regionu, gdyż może skutkować przeciążeniem istniejących połączeń energetycznych. Dodatkowym aspektem podkreślającym wagę i znaczenie inwestycji oraz potwierdzającym wyżej opisane argumenty jest to, że linia ta jest jedyną nowo budowaną linią energetyczną na terenie województwa świętokrzyskiego, która została wpisana do Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030 (KPZK 2030). Za oczywiste uznał organ to, że podmiot eksploatujący linię energetyczną nie planowałby będącej dla niego obciążeniem finansowym, kosztownej budowy tej linii w sytuacji, gdy istniejąca infrastruktura w pełni zabezpieczałaby potrzeby energetyczne odbiorców, a jej stan nie powodowałby wystąpienia niebezpieczeństwa awarii. Na koniec organ II instancji wskazał, że plan zagospodarowania przestrzennego jako akt prawa miejscowego określa przeznaczenie nieruchomości, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Skoro MPZP dopuszcza na części działki nr [...] umiejscowienie linii energetycznej 220kV wraz ze strefą techniczną, to organ prowadzący postępowanie o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości na podstawie art. 124 ugn, w przypadku spełnienia drugiej z przesłanek dopuszczalności ograniczenia (tj. przeprowadzenie rokowań odnośnie dobrowolnego udostępnienia nieruchomości i nie uzyskanie w ich rezultacie zgody właściciela), zobligowany jest do udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji w formie decyzji administracyjnej. W dwóch skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, niemal identycznych skargach na powyższą decyzję, [...] I Sp. z o.o. S.K.A. z siedzibą w Warszawie oraz [...] II Sp. z o.o. z siedzibą w P. wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W skargach obie spółki zarzuciły naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 24 § 3 kpa w związku z art. 24 § 4 kpa w zw. z art. 145 § 1 ust. 3 kpa, poprzez brak uchylenia decyzji wydanej przez Starostę Kieleckiego w dniu 28 lipca 2017 roku, mimo że została wydana przez D.a G. - Inspektora w Wydziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Kielcach (dalej - "Przewodniczący") tj. osobę, która powinna zostać wyłączona od udziału w niniejszej sprawie z powodu zaistnienia uprawdopodobnionych przyczyn wyłączenia tj. bliskiego stosunku koleżeńskiego pomiędzy Przewodniczącym a jednym z pełnomocników [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w Konstancinie-Jeziorna ([...] S.A.) T. M., o czym świadczy m.in. przebieg rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 7 września 2016 roku, na której: a. co najmniej dwukrotnie Przewodniczący zwracał się do pełnomocnika [...] T.a M.a po imieniu, b. na jaw wyszła okoliczność posiadania przez Przewodniczącego numeru telefonu pełnomocnika [...] S.A.; c. o niektórych czynnościach podjętych w trakcie rozprawy Przewodniczący informował wyłącznie pełnomocników [...] S.A. (np. o przedłużeniu przerwy w rozprawie); d. Przewodniczący wielokrotnie głośno wzdychał i "docinał" pełnomocnikowi Skarżącej sugerując jak najszybsze zakończenie rozprawy; e. Przewodniczący uniemożliwił Skarżącej ochronę swoich praw poprzez odmowę umożliwienia nagrywania przebiegu rozprawy administracyjnej przez pełnomocnika Skarżącej Ł. K.; f. Przewodniczący wielokrotnie naruszył przepisy KPA, wykorzystując własną interpretację przepisów KPA, poprzez oddalanie na rozprawie wszelkich wniosków Skarżącej powołując się na art. 10 KPA (sic !); g. Przewodniczący wybiórczo protokołował przebieg rozprawy, pomijając kwestie niekorzystne dla [...] S.A. np. stwierdzenie pełnomocnika [...] S.A. A.a B.ego o pozorności przeprowadzonych dotychczas rokowań i chęci podjęcia dalszy rokowań lub brak zaprotokołowania okoliczności przybycia na rozprawę drugiego pełnomocnika [...] S.A. h. Przewodniczący nie zastosował się do wytycznych Wojewody Świętokrzyskiego z decyzji z dnia 26 sierpnia 2016 roku (znak: [...]) - wydanej w drugim postępowaniu toczącym się wobec działki nr [...] , zgodnie z którymi nie jest dopuszczalne prowadzenie dwóch postępowań w stosunku do jednej działki - postanowił zupełnie pominąć ten fakt. Art. 80 w zw. z art. 77 § 1 KPA w zw. z art. 7 KPA, poprzez brak rozpatrzenia całości materiału dowodowego w sprawie, co skutkowało uznaniem, że [...] S.A. przeprowadziła rokowania ze Skarżącą, podczas gdy działania podjęte przez [...] S.A. miały charakter pozorny. [...] S.A. nie przesłała bowiem na adres Skarżącej metodologii określenia wartości szkody lokalizacyjnej oraz składników wynagrodzenia za służebność przesyłu, która jest zasadniczo podstawą do rozpoczęcia rokowań, co przyznał na rozprawie w dniu 7 września 2016 roku pełnomocnik [...] S.A. A. B. W konsekwencji za prawdziwe zostały uznane twierdzenia [...] S.A., zgodnie z którymi w niniejszej sprawie rokowania zostały przeprowadzone prawidłowo, podczas gdy: wysłane dnia 10 marca 2016 roku przez [...] S.A. pismo (doręczone w dniu 29 marca 2016 roku), które w jej mniemaniu rozpoczęło rokowania ze Skarżącą, nie pozwoliło Skarżącej nawet na rzetelne zapoznanie się z podstawami wyceny przedstawionej w ofercie przedstawionej przez [...] S.A., bowiem nie została do niego załączona metodologia określenia wartości szkody lokalizacyjnej oraz składników wynagrodzenia za służebność przesyłu, b. [...] S.A. zobowiązała się podczas spotkania w dniu 17 marca 2016 roku, do przesłania Skarżącej metodologii określenia wartości szkody lokalizacyjnej oraz składników wynagrodzenia za służebność przesyłu. W dniu 6 kwietnia 2016 roku, [...] S.A. wysłało wspomnianą metodologię oraz składniki wynagrodzenia za służebność przesyłu, ale w/w pismo zostało doręczone w dniu 26 kwietnia 2016 r. odrębnemu podmiotowi od skarżącej tj. spółce [...] sp. z o.o., a nie skarżącej, przed doręczeniem Skarżącej ww. metodologii, pismem z dnia 11 kwietnia 2016 roku (slc!), [...] S.A. stwierdziło, że rokowania zostały już zakończone z wynikiem negatywnym, 27 kwietnia 2016 roku Skarżąca wniosła odpowiedź na pismo [...] S.A. z 6 kwietnia 2016 roku, w którym podkreśliła, iż jest gotowa przystąpić do rokowań i negocjować warunki oferty w celu zawarcia porozumienia, oraz wyznaczyła termin spotkania na dzień 12 maja 2016 roku o godzinie 15:30, które nie doszło jednak do skutku, w związku z odmową prowadzenia negocjacji przez [...] S.A., e. w dniu 28 kwietnia 2016 roku [...] S.A. złożyła wniosek o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z działki nr [...] w celu realizacji inwestycji celu publicznego oraz niezwłocznego zajęcia nieruchomości. Ponadto, pismo o zakończeniu negocjacji z dnia 11 kwietnia 2016 roku zostało doręczone Skarżącej dzień po złożeniu przez [...] S.A. wniosku o wydanie decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, a więc w dniu 29 kwietnia 2016 roku. Tym samym działania [...] S.A. miały na celu niedoprowadzenie do przeprowadzenia rzeczywistych rokowań, uniemożliwiając Skarżącej ustosunkowanie się do przesyłanych przez [...] S.A. pism. art. 77 § 1 w zw. 80 KPA, poprzez brak zgromadzenia pełnego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, bowiem w zgromadzonym materiale dowodowym brakuje czytelnego załącznika do MPZP. Ponadto na ww. załączniku graficznym nie została oznaczona działka nr [...] , a wskazane są działki, które nie istnieją - tj. takie, które zostały w późniejszym czasie scalone w działkę nr [...] . 4. art. 8 KPA w zw. z art. 7 KPA, poprzez wydanie zaskarżonej decyzji dotyczącej przedmiotowej nieruchomości, gdy ta sama nieruchomość jest również przedmiotem innego toczącego się postępowania administracyjnego, dotyczącego tej samej materii, prowadzonego na wniosek [...] S.A., bowiem nadal prowadzone jest postępowanie z wniosku [...] S.A. z dnia 17 listopada 2015 roku, dotyczące zajęcia działek [...] , [...] , [...] , w której Organ wydał w dniu 26 sierpnia 2016 roku ([...]) decyzję, w której uchylił decyzję Starosty Kieleckiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Starostę Kieleckiego, a więc ww. postępowanie do dnia dzisiejszego toczy się przed Starostą Kieleckim. art. 8 KPA w zw. z art. 32 Konstytucji RP, w związku z naruszeniem przez Organ zasady zaufania do organów administracji publicznej, poprzez zaakceptowanie braku prowadzenia przez Starostę Kieleckiego niniejszego postępowania w sposób uwzględniający interesy wszystkich stron biorących udział w postępowaniu i faworyzowanie [...] S.A. polegające na pomijaniu lub oddalaniu przez Starostę Kieleckiego wszelkich wniosków Skarżącej zgłoszonych na rozprawie administracyjnej oraz w wypowiedzeniu się co do zgromadzonego materiału dowodowego, m.in. dotyczące braku przeprowadzenia rokowań przez [...] S.A. ze Skarżącą, czy też konieczności powtórzenia rozprawy administracyjnej, która odbyła się w dniu 7 września 2016 roku, co w konsekwencji powoduje, że Organ zachowuje się jak pełnomocnik [...] S.A. 6. art. 89 § 1 KPA w zw. z art. 89 § 2 KPA w zw. z art. 10 § 2 KPA, poprzez uznanie przez Organ, że w sprawie została prawidłowo przeprowadzona rozprawa administracyjna oraz zaakceptowanie pominięcia przez Starostę Kieleckiego wniosku Skarżącej o powtórzenie rozprawy administracyjnej, podczas gdy w związku z licznymi naruszeniami prawa procesowego popełnionymi przez Przewodniczącego na ww. "rozprawie", w szczególności braku podjęcia przez Przewodniczącego wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, uniemożliwienie pełnomocnikowi Skarżącej Ł. K. przedstawienia wszystkich tez i twierdzeń mających na celu wyjaśnienie wszystkich spornych kwestii, brak zobowiązania [...] S.A. do odniesienia się do pytań Skarżącej, odmowa zaprotokołowania ustnych wniosków Skarżącej, wybiórcze protokołowanie rozprawy, a w szczególności brak omówienia w protokole okoliczności braku podpisania protokołu przez pełnomocnika Skarżącej, nie można stwierdzić, że spotkanie, które odbyło się w dniu 7 września 2016 roku stanowiło faktycznie rozprawą administracyjną. art. 107 § 3 KPA poprzez sporządzenia uzasadnienia w sposób nieodpowiadający wzorcowi określonemu w art. 107 § 3 KPA, bowiem Organ, wydając zaskarżoną decyzję odniósł się do większości zarzutów Skarżącej, a co do pozostałych, zrobił to w sposób lakoniczny, uniemożliwiający poznanie przez Skarżącą motywów podjęcia zaskarżonego rozstrzygnięcia, w szczególności: w odpowiedzi na zarzut, że [...] S.A. przeprowadziła pozorne rokowania Organ lakonicznie wskazał, że nie jest uprawniony do merytorycznej oceny rokowań, podczas gdy zgodnie ze wskazanym przez Skarżącą orzecznictwem, Organ jest zobowiązany do oceny czy rokowania nie zostały przeprowadzony w sposób pozorny; b. nie odniósł się do zarzutów dotyczących: - braku wyłączenia Przewodniczącego od udziału w niniejszej sprawie, - braku przeprowadzenia zgodnej z przepisami KPA rozprawy, bowiem prawidłowo przeprowadzoną rozprawę nie może zostać uznana rozprawa, która odbyła się w dniu 7 września 2016 roku, gdyż doszło na niej do licznych naruszeń przepisów KPA, tj. naruszenia: - art. 63 § 1 KPA, poprzez odmowę zaprotokołowania ustnych wniosków Spółki zgłoszonych na rozprawie administracyjnej, - art. 67 § 1 w zw. z art. 68 § 1 KPA, poprzez wybiórcze protokołowanie przez Przewodniczącego przebiegu rozprawy, co spowodowało, że nie zostały zaprotokołowane: istotne ustalenia Stron postępowania administracyjnego, np. stwierdzenie pełnomocnika [...] S.A. A. B. o pozorności przeprowadzonych dotychczas rokowań i chęci podjęcia dalszych rokowań, b. kto był obecny w poszczególnych momentach rozprawy, w szczególności nie zaprotokołowano okoliczności przybycia drugiego pełnomocnika [...] S.A., c. uwagi zgłaszane przez Skarżącą, - art. 68 § 2 KPA, poprzez inne braki formalne protokołu, w szczególności brak omówienia w protokole okoliczności braku podpisania protokołu przez pełnomocnika Skarżącej, c. nie odniósł się merytorycznie do kwestii braku możliwości nagrania przebiegu rozprawy administracyjnej z dnia 7 września 2016 roku, przez pełnomocnika Skarżącej Ł. K., bowiem Organ: z jednej strony uznał, że niezrozumiałe są twierdzenia Skarżącej dotyczące braku możliwości nagrania rozprawy administracyjnej, bowiem w aktach sprawy znajduje się płyta CD z jej przebiegu - a więc sam przyznał, że taka możliwość nagrania przebiegu rozprawy administracyjnej istnieje, z drugiej strony nie odnosząc się w jakikolwiek sposób merytorycznie do kwestii możliwości nagrywania rozprawy przez pełnomocnika Skarżącej na podstawie przepisów KPA, zgodził się ze stanowiskiem Starosty Kieleckiego, zgodnie z którym w świetle przepisów KPA nie istnieje możliwość nagrania przebiegu rozprawy administracyjnej. d. nie odniósł się w żaden sposób do kwestii braku w zgromadzonym materiale dowodowym czytelnego załącznika do MPZP, bowiem z uwagi na skalę załącznika graficznego do MPZP nie można odczytać gdzie znajduje się działka nr [...] , oraz na jakim terenie leży. Ponadto, ww. załącznik zawiera również działki, które nie istnieją - tj. takie, które zostały w późniejszym czasie scalone w działkę nr [...] . 8. art. 6 KPA w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez tworzenie przez Organ nowych (nieznanych ustawodawcy) norm prawnych, zgodnie z którymi [...] S.A. jako przedsiębiorstwo energetyczne o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym, nie musi udowadniać swoich tez wynikających z wniosku o wydanie zaskarżonej decyzji, odnośnie konieczności wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, w szczególności poprzez dołączenie do swojego wniosku dokumentów potwierdzających prawidłowe przeprowadzenie rokowań z właścicielem nieruchomości tj. skarżącą - tym samym nie są potrzebne dowody na twierdzenia [...] S.A. - wystarczy same słowo [...] S.A. Skarżące spółki zarzuciły również naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie: 1. art. 124 ust. 1 w zw. z ust. 3 u.g.n. w zw. z art. 114 ust. 1 u.g.n., poprzez uznanie, że Starosta Kielecki miał podstawę do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] , stanowiącej własność Skarżącej, pomimo, że [...] S.A. nie przeprowadziła obligatoryjnych rokowań ze Skarżącą przed złożeniem wniosku o wydanie decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości, który to warunek był niezbędny dla wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości. Należy bowiem wskazać, że w swoich pismach potwierdzających rzekome przeprowadzenie rokowań [...] S.A. wyznaczyła Skarżącej terminy, które upływały przed możliwością zapoznania się Skarżącej z ich treścią, nie przesłała na adres Skarżącej metodologii określenia wartości szkody lokalizacyjnej oraz składników wynagrodzenia za służebność przesyłu, którą to okoliczność [...] S.A. sama potwierdziła. Ponadto, [...] S.A. ignorowała wnioski Skarżącej, o wyznaczenie terminu spotkania w celu przeprowadzenia rokowań zawarte w piśmie z dnia 27 kwietnia 2016 roku przesłanego do [...] S.A., na dzień 12 maja 2016 roku o godzinie 15:30, które nie doszło jednak do skutku, w związku z odmową prowadzenia negocjacji przez [...] S.A. Tym samym nie można stwierdzić, że w niniejszej sprawie Skarżąca nie wyraziła zgody na ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, skoro [...] S.A. nie umożliwiła Skarżącej wypowiedzieć się co do tego faktu. W bardzo obszernym uzasadnieniu obu skarg ich autor przytoczył stan faktyczny obu spraw oraz stanowisko skarżących spółek odnośnie zgłoszonych zarzutów będące ich powtórzeniem i częściowo rozwinięciem. W uzasadnieniu tym wskazano między innymi, że przedstawione szczegółowo braki formalne protokołu z rozprawy sporządzonego przez podlegającego wyłączeniu Przewodniczącego D.a G. miały wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby był on obiektywnym urzędnikiem Starostwa Kieleckiego, to skarżąca miałaby możliwość przedstawienia swojego stanowiska na rozprawie, a także zadania niewygodnych dla [...] S.A. pytań. Gdyby natomiast wszystkie odpowiedzi na te pytania były rzetelnie zaprotokołowane, w tym w szczególności oświadczenie pełnomocnika [...] S.A. A.a B.ego o pozorności rokowań, to organ musiałby dojść do wniosku, że w oparciu o takie pozorne rokowania nie mogłoby dojść do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. Odnośnie samej rozprawy wyrażono pogląd, że miała ona charakter obligatoryjny, co wynika z odpowiedniego stosowania do instytucji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości uregulowanej w rozdziale IV ugn pt. Wywłaszczenie nieruchomości, regulacji zawartej w art. 118 ust. 1 ugn, gdzie przewidziano obligatoryjną rozprawę. Nawet jednak gdyby rozprawa administracyjna nie była w sprawie obligatoryjna, to powinna zostać przeprowadzona na podstawie art. 89 § 2 kpa. Spełnione bowiem w sprawie zostały wskazane w tym przepisie przesłanki, gdyż w sprawie występowały dwie strony o wykluczających się w całości lub w części interesach. Odnośnie przeprowadzonych w sprawie rokowań skarżące spółki stwierdziły, że miały one charakter pozorny i nakierowane były wyłącznie na umożliwienie [...] S.A. złożenia wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości skarżącej. Skarżące wyraziły przy tym pogląd, że prowadzenie rokowań nie polega wyłącznie na przedstawieniu oferty i jej akceptacji przez drugą stronę. Rokowania, zgodnie z definicją tego słowa znajdującą się w Słowniku Języka Polskiego, oznaczają bowiem prowadzenie rozmów w celu uzyskania porozumienia. I jakkolwiek ww. rozmowy nie mogą być prowadzone w nieskończoność jak słusznie wskazuje Organ, przynajmniej powinny umożliwiać obu stronom wypowiedzenie się co do własnych intencji - oczekiwań. Tymczasem [...] nie przesłało skarżącym żadnych dokumentów, w oparciu o które możliwe byłoby podjęcie rokowań, a jedynie dwa lakoniczne pisma, z których pierwsze zapraszało do rokowań, a drugie poinformowało o ich zakończeniu. Pierwsze z tych pism przy tym zostało wysłane w takim czasie i zakreślało tak krótki termin do ustosunkowania się do niego (7 dni), że skarżące spółki nie miały możliwości ustosunkowania się do pisemnej oferty. Ponadto metodologia określenia wartości szkody lokalizacyjnej oraz składników wynagrodzenia za służebność przesyłu została udostępniona Skarżącej już po zakończeniu rokowań, przez co Skarżąca nie miała realnej możliwości zapoznania się z nią, a tym bardziej ustosunkowania się do przedstawionej przez [...] S.A. oferty w terminie zakreślonym przez [...] S.A., tj. do dnia 5 kwietnia 2016 roku. Możliwość ustosunkowania się przez Skarżącą do przedstawionej przez [...] S.A. oferty, powstała bowiem dopiero po udostępnieniu przez [...] S.A. metodologii (po 26 kwietnia 2016 roku), a więc zasadniczo, po terminie uznania przez [...] S.A. rokowań za zakończone. Odnośnie zarzutu prowadzenia dwóch odrębnych postępowań co do tej samej działki nr [...] , w uzasadnieniach skarg podniesiono, że obie te sprawy były tożsame pod względem przedmiotowym, gdyż w obu z nich identyczna była podstawa rozstrzygnięcia, tj. art. 124 ust. 1, 2, 4 – 7 u.g.n. oraz art. 104 kpa, identyczny był stan faktyczny, tj. [...] S.A. złożyło wniosek o ograniczenie korzystania z ww. działki poprzez budowę na ww. działce linii elektroenergetycznej, a także identyczne były obowiązki stron, tj. na podstawie ww. decyzji [...] S.A. miałoby prawo posadowić na działce [...] linię elektroenergetyczną, a właściciele nieruchomości musieliby znosić ograniczenie prawa własności. Ponieważ więc w sprawie działki nr [...] toczyły się dwa postępowania, Organ nie miał podstaw do wydania decyzji w niniejszej sprawie do momentu ostatecznego zakończenia postępowania toczącego się w sprawie [...] Inwestycje Świętokrzyskie, np. poprzez umorzenie postępowania w sprawie [...] Inwestycje Świętokrzyskie w części dotyczącej działki nr [...] . Za nieuprawnione skarżące spółki uznały przy tym stanowisko organów, że w sprawie nie są prowadzone dwa postępowania, ponieważ Starosta Kielecki w przyszłości, w innym postępowaniu wyda zapewne rozstrzygnięcie w postaci umorzenia postępowania w części dotyczącej działki nr [...] . Organ miał obowiązek rozpoznać sprawę w oparciu o stan faktyczny, jaki zaistniał w momencie jej wydania, a nie w oparciu o stan faktyczny, który nastąpi w jakiejś odległej przyszłości. Uzasadniając zarzut nie odniesienia się przez Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do większości zarzutów Skarżącej, a także pomijania twierdzeń Skarżącej, które nie przystają do z góry przyjętego stanowiska Organu, nie podając w uzasadnieniu powodów swojego działania, Skarżące stwierdziły, że takie uchybienia mają wpływ na wynik sprawy, bo gdyby Organ odniósł się do każdego z zarzutów podniesionych przez Skarżącą, w szczególności zarzutów dotyczących przeprowadzonej rozprawy administracyjnej, musiałby przyznać rację Skarżącej, a tym samym uchylić decyzję Starosty Kieleckiego. Na koniec skarżące spółki podniosły, że we wniosku [...] S.A. brakuje wykazania szczegółowych okoliczności uzasadniających ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. [...] S.A. w swoim wniosku nie wskazała również żadnych danych, które umożliwiłyby rzeczywistą weryfikację konieczności modernizacji sieci przesyłowej, skutkującym ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości. [...] S.A. nie wskazała bowiem żadnych danych technicznych, które uzasadniałyby konieczność natychmiastowej modernizacji sieci elektroenergetycznej. Brak przedstawienia przez [...] S.A. szczegółowych danych dotyczących realnej konieczności zwiększenia pewności zasilania w całym województwie świętokrzyskim i brak poparcia własnego stanowiska rzeczowymi dowodami powoduje, że Organ nie miał podstaw, aby wydać decyzję o ograniczeniu sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z dnia 5 kwietnia 2018 r. uczestnik Polskie Sieci Elektroenergetyczne S.A. w Kielcach wniosły o oddalenie obu skarg i przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów w postaci: 1. decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 16 czerwca 2014 r., 2. zaświadczenia Przedsiębiorstwa Budownictwa Energetycznego [...] Warszawa sp. z .o.o. z 20 lutego 2018 r., 3. pisma uczestnika [...] S.A. w Kielcach z 12 października 2017 r. wraz z prezentatą Starostwa Powiatowego w Kielcach z tej samej daty - na okoliczność wyznaczenia uczestnika na Operatora Systemu Przesyłowego do 31 grudnia 2030 r., ustania stosunku pracy T.a M.a z dnia 30 czerwca 2017 r. oraz ograniczenia zakresu żądania w sprawie GN-I.6821.5.27.2015.DG co do działki nr [...] . W uzasadnieniu tego pisma uczestnik odniósł się do zasadniczych zarzutów skarg. Zauważył, że treść skarg zdaje się potwierdzać stosowaną w postępowaniu administracyjnym obstrukcję skarżącego wyrażając przy tym pogląd, że wygłaszanie 4–godzinnych oświadczeń na rozprawie administracyjnej stanowi nadużycie, niepodyktowane rzeczową potrzebą i stopniem skomplikowania sprawy. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., który przewiduje wznowienie postępowania w sprawie, w której decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 k.p.a., uczestnik podkreślił, że D. G. nie wydał decyzji ani w I instancji, ani w II instancji, w związku z czym nie zaistniała powoływana przez Skarżącego przesłanka wznowieniowa. Uczestnik zaprzeczył też twierdzeniom skarżącego o koleżeństwie, czy przyjaźni pomiędzy D. G., a pełnomocnikiem uczestnika na rozprawie administracyjnej w dniu 7 września 2016 r., uznając je ponadto za nieudowodnione. Zauważył przy tym, że dysponowanie numerem telefonu do strony postępowania, czy jej pełnomocnika, nie jest niczym niezwykłym. Odnośnie zarzutu braku zgody prowadzącego rozprawę administracyjną na nagrywanie uczestnik podniósł, że w skargach nie wykazano wpływu tego zdarzenia na wynik sprawy. Skoro bowiem odmowa zgody na nagrywanie przebiegu rozprawy nie przeszkodziła reprezentantowi skarżącego w ukradkowym jej nagrywaniu, to równie dobrze mógł nagrywać wcześniejszy przebieg tej rozprawy. Uczestnik zaprzeczył nieudowodnionym twierdzeniom skarg dotyczącym rzekomego wskazania przez pełnomocnika uczestnika, że rokowania były pozorne. Ponadto zauważył, że kwestia pozorności rokowań jest kwestią prawną, a nie faktyczną, w związku z czym podlega samodzielnej ocenie organu prowadzącego postępowanie. Nawet więc ewentualne przyznanie tej okoliczności przez stronę nie determinuje takiej oceny ze strony organu. Odnośnie rozprawy administracyjnej uczestnik wyraził pogląd, że w sprawach rozpoznawanych na podstawie art. 124 ust. 1 ugn, nie ma obowiązku przeprowadzania rozprawy, w związku z czym jej nieprzeprowadzenie nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które wpływałoby na wynik sprawy. Co do zarzutów dotyczących przebiegu rozprawy wyrażono pogląd, że pełnomocnicy uczestnika, w toku rozprawy administracyjnej, nie mieli obowiązku odpowiadania na pytania reprezentanta [...] . Stąd wskazywanie na pytania, które rzekomo mogłyby zostać zadane (s. 20 skargi), nie miałoby żadnego znaczenia w sprawie. Odnośnie zarzutu braku przeprowadzenia rokowań, względnie ich pozorności uczestnik zwrócił uwagę na niespójność argumentacji uzasadnień skarg oraz to, że skarżące spółki są profesjonalistami dysponującymi wyspecjalizowanymi służbami, które działają w ich imieniu w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym, w związku z czym termin tygodniowy był absolutnie wystarczający. Skarżące spółki mogły również przestawić swoje stanowisko po upływie tego terminu, jednak nie skorzystały z takiej możliwości. Zauważył też, że rolą organu nie jest ocena składanych sobie przez uczestników rokowań propozycji, ale jedynie ustalenie, czy rokowania zostały przeprowadzone. Uzasadniając wnioski o dopuszczenie dowodu z dokumentów uczestnik podniósł, że jest jedynym na obszarze Polski Operatorem Systemu Przesyłowego, wyznaczonym przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Nie jest natomiast spółką giełdową, a tylko spółką akcyjną, której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa. Uczestnik wyraził też pogląd, że organ nie ma podstaw dla badania celowości prowadzenia inwestycji, dla potrzeb której dokonuje się wywłaszczenia. Lokalizacja tej inwestycji została przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (a ponadto w Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030, przyjętej uchwałą Rady Ministrów nr 239 z 13 grudnia 2011 r.), który - jako akt prawa miejscowego - jest wiążący dla organów administracji. Kwestionowanie trasy przebiegu inwestycji czy w ogóle zasadności i celowości jej przeprowadzenia jest w postępowaniu w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości niedopuszczalne, a argumentacja Skarżącego w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie (s. 32-33 skargi). Odnośnie zarzutu prowadzenia dwóch postępowań w sprawie działki nr [...] uczestnik zauważył, że wniosek w zakresie dotyczącym tej działki został wycofany pismem z dnia 12 października 2017 r., o przeprowadzenie dowodu z którego zawnioskował w omawianym piśmie. Zauważył jednak ponadto, że nie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w zakresie dotyczącym przedmiotowej działki nr [...] , nie podważa prawidłowości zaskarżonej decyzji, ponieważ przepisy k.p.a. przewidują zakaz wydawania decyzji w sprawach załatwionych decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Takiej decyzji w odniesieniu do zakresu objętego decyzją zaskarżoną jednak dotychczas nie wydano. Postanowieniami z 8 lutego 2018 r. WSA w Kielcach na podstawie art. 111 § 1 p.p.s.a. postanowił o połączeniu do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skargi [...] I Sp. z o.o. Spółka komandytowo-akcyjna w Warszawie (sygnatura akt II SA/Ke 99/18) i sprawy ze skargi [...] II Sp. z o.o. w P. (sygnatura akt II SA/Ke 100/18). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargi nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Tak przeprowadzona kontrola zaskarżonej decyzji nie dostarczyła argumentów mogących uzasadniać konieczność jej uchylenia. Stanowiący podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy art. 124 ust. 1 ugn umożliwia ograniczenie w drodze decyzji, sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Z kolei udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań (ust. 3). Nie było w sprawie kwestionowane, że teren na którym usytuowana jest między innymi działka nr [...] położona w obrębie Kostomłoty I, gmina Miedziana Góra, jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przewidującym dla tego terenu linię elektroenergetyczną 220 kV wraz ze strefą techniczną oraz określającym jej parametry, usytuowanie i ograniczenia związane z jej istnieniem. Kwestionowane natomiast było w sprawie spełnienie pozostałych, wynikających z przytoczonego przepisu warunków. Zarzuty skargi dotyczyły przy tym zarówno naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, jak i prawa materialnego. Na wstępie konieczne jest ustosunkowanie się do pierwszej grupy zarzutów, a w ich ramach do tych z nich, które zmierzały do podważenia legalności całego przeprowadzonego postępowania. Skarżące spółki zarzuciły organowi II instancji, że nie uchylił decyzji organu I instancji mimo wydania jej przez osobę, która powinna zostać wyłączona od udziału w sprawie. Kwestia ta była podnoszona już w czasie postępowania przed organem I instancji i zaowocowała wydaniem przez Starostę Kieleckiego na podstawie art. 24 § 3 w zw. z art. 123 kpa postanowienia z dnia 24 lipca 2017 r. odmawiającego wyłączenia, na wniosek pełnomocnika obu skarżących spółek, Inspektora w Wydziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Kielcach D. G., od udziału w przedmiotowym postępowaniu. Zgodnie z przywołanym art. 24 § 3 kpa, bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Wyłączony pracownik powinien podejmować tylko czynności niecierpiące zwłoki ze względu na interes społeczny lub ważny interes stron (art. 24 § 4 kpa). Mimo braku w przepisach kpa jednoznacznej regulacji dotyczącej formy rozstrzygnięcia wątpliwości dotyczącej wyłączenia pracownika organu administracji publicznej, w orzecznictwie i w doktrynie przyjmuje się, że o wyłączeniu pracownika na podstawie art. 24 § 3 jego bezpośredni przełożony orzeka w formie postanowienia, na które nie służy zażalenie (wyrok NSA w P. z dnia 29 maja 1990 r.,SA/Po 1555/89, ONSA 1990, nr 2-3, poz. 44; OSP 1992, z. 4, poz. 90). Uzasadniając zgodność art. 24 k.p.a. z Konstytucją RP, Trybunał Konstytucyjny stwierdził m.in., że: "Instytucja wyłączenia pracownika na gruncie k.p.a. jest instytucją proceduralną, w ramach której stronie służy uprawnienie gwarantujące obiektywne rozstrzygnięcie sprawy. Ustawodawca poddał tę instytucję kontroli sądowej, wzmacniając zasadę obiektywizmu postępowania w postępowaniu administracyjnym. Ta kontrola odbywa się jednak dopiero przy rozstrzyganiu odwołania od orzeczenia, kończącego postępowanie w danej instancji, a nie w postępowaniu wpadkowym na podstawie zażalenia na postanowienie o odmowie wyłączenia pracownika organu administracji publicznej. Ze względu na szybkość i sprawność działania administracji istnieją argumenty przemawiające za aktualnie obowiązującym rozwiązaniem. Zaskarżone przepisy są zgodne z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Umożliwiają bowiem stronie podniesienie zarzutu o nieuwzględnieniu wyłączenia pracownika w postępowaniu odwoławczym, co następnie może zostać poddane kontroli sądu administracyjnego" (wyrok TK z dnia 7 marca 2005 r., P 8/03, OTK-A 2005, nr 3, poz. 20). Respektując przedstawione zasady organ II instancji odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji również i do kwestii odmowy wyłączenia D. G. postanowionej przez organ I instancji w dniu 24 lipca 2017 r. Uznanie zasadności tej odmowy nie budzi wątpliwości Sądu. W szczególności należy podzielić pogląd, że przesłanki wyłączenia pracownika określone w art. 24 § 3 kpa nie zostały spełnione, co wynika ze szczegółowej argumentacji przytoczonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która to argumentacja zasługuje na akceptację Sądu. Przede wszystkim jednak należy zauważyć, że nawet ich wykazanie nie mogło wpłynąć na wynik sprawy, gdyż wadliwa odmowa wyłączenia pracownika organu przez organ I instancji nie powoduje automatycznego zdyskwalifikowania postępowania prowadzonego z jego udziałem oraz wydanej w takim postępowaniu decyzji. Przesłanką wznowieniową wymienioną w art. 145 § 1 pkt 3 kpa, powodującą w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji, jest bowiem wydanie decyzji przez pracownika, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24 kpa. Inspektor w Wydziale Geodezji i Gospodarki Nieruchomościami Starostwa Powiatowego w Kielcach D. G. natomiast, nie wydał decyzji organu I instancji, gdyż została ona podpisana z upoważnienia Starosty Kieleckiego przez Kierownika Referatu ds. Gospodarki Nieruchomościami Powiatu i Skarbu Państwa J. B.. Oznacza to, że udział pracownika organu, który wydał decyzję, w postępowaniu przeprowadzonym przez ten organ, nie stanowi przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, a przez to i nie może prowadzić do uchylenia wydanej w takim postępowaniu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., a więc bez względu na wpływ takiego naruszenia na wynik sprawy. Może więc tylko, jako naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, być powodem uwzględnienia skargi, ale dopiero po stwierdzeniu przez sąd administracyjny, że naruszenie takie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu natomiast w sprawie nie da się stwierdzić, co wynika z poniższej argumentacji. Ponieważ pracownik Starostwa Powiatowego w Kielcach D. G., prowadził rozprawę administracyjną odbytą w dniu 7 września 2016 r., której przebieg stał się podstawą zarzutów wyłączeniowych formułowanych w sprawie przez skarżące spółki, konieczne w tym miejscu jest odniesienie się do tej czynności i jej znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd podziela wyrażony w orzecznictwie i forsowany przez uczestnika [...] S.A. pogląd, że w sprawach rozpoznawanych na podstawie art. 124 ust. 1 ugn, nie ma obowiązku przeprowadzania rozprawy (por. wyrok WSA w Gdańsku z 17 listopada 2010 r., II SA/Gd 540/09), w związku z czym nawet jej nieprzeprowadzenie nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które wpływałoby istotnie na wynik sprawy. Ponadto należy zwrócić uwagę na ustalenia, jakie zostały poczynione na wspomnianej rozprawie i to, czy i jaki wpływ na wynik sprawy miały. W tym zakresie należy zauważyć, że żadna z określonych w art. 124 ust. 1 i 3 ugn ustawowych przesłanek udzielenie przez starostę zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie ciągów, przewodów i urządzeń na nieruchomości, nie wymaga do jej stwierdzenia, czy wykazania, przeprowadzenia rozprawy administracyjnej. Do przesłanek tych należy bowiem stwierdzenie, że: 1) ciągi, przewody i urządzenia służą realizacji celu publicznego, a zatem znajdują uzasadnienie w art. 6; 2) wykonanie tych ciągów, przewodów i urządzeń jest zgodne z planem miejscowym, a w przypadku braku planu - z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego; 3) nie ma zgody właściciela (użytkownika wieczystego), mimo że były prowadzone rokowania o uzyskanie zgody na wykonanie prac. Wszystkie wskazane przesłanki zostały w sprawie wykazane przy pomocy dowodów z dokumentów, przy czym pierwsza z nich w ogóle nie była w toku postępowania kwestionowana. Zgodność planowanej linii elektroenergetycznej z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego sołectwa Kostomłoty Pierwsze na terenie gminy Miedziana Góra zatwierdzonego uchwałą Nr VII/53/15 Rady Gminy Miedziana Góra z dnia 26 czerwca 2015 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowy m Województwa Świętokrzyskiego z dnia 3 sierpnia 2015 r., poz. 2350, wynika z treści tego planu i jest łatwa do stwierdzenia po jego lekturze. Nie jest przy tym przeszkodą do takiego stwierdzenia podnoszona w skardze nieczytelność załącznika graficznego do tego planu i brak na nim działki nr [...] oraz śladów scalenia, skoro w aktach sprawy organu I instancji znajdują się dokumenty potwierdzające scalenie gruntów (k. 122), a w aktach organu II instancji fragment wyrysu z opisanego wyżej planu dla obrębu Kostomłoty I. Co do natomiast trzeciej z przedstawionych przesłanek, podważany w toku sprawy fakt przeprowadzenia rokowań i braku zgody właścicieli – skarżących spółek na wykonanie przedmiotowej linii elektroenergetycznej, również wynika w dostatecznym stopniu z dowodów z dokumentów. Aby należycie ocenić omawiany zarzut, należy wyjaśnić istotę omawianego wymogu. Otóż zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, wymóg dotyczący przeprowadzenia rokowań, o którym mowa w art. 124 ust. 3 u.g.n., nie precyzuje okoliczności, jakie winny w tym przypadku wystąpić. Strony zmierzające do załatwienia sprawy w ten sposób, nie są związane jakimikolwiek regułami w zakresie ich przeprowadzenia, oprócz obowiązku zainicjowania rokowań poprzez przedstawienie przez jedną z nich swojemu adwersarzowi propozycji jej rozstrzygnięcia. Rokowania mogą być zakończone w dowolnym czasie, chociażby w sytuacji, gdy - w ocenie którejkolwiek ze stron - nie ma szans na zawarcie porozumienia. Nie przewidziano przy tym jakiejś szczególnej formy ich zakończenia. Oznacza to, że strony samodzielnie i dowolnie decydują nie tylko o tym, czy w ich wyniku dojdą do porozumienia skutkującego dokonaniem czynności prawnej, lecz również o tym, kiedy je zakończyć. Przy orzekaniu na podstawie art. 124 ust. 3 u.g.n. nie jest natomiast istotna okoliczność, z jakiego powodu nie doszło do sfinalizowania rokowań. Decyduje jedynie fakt, że nie zakończyły się one pozytywnie. Nie podlegającą weryfikacji w trybie art. 124 u.g.n. jest okoliczność, czy inwestor w ramach prowadzonych negocjacji zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia. (wyroki NSA z 17 listopada 2017 r., I OSK 209/16, I OSK 242/16, wyrok NSA z dnia 19 października 2017 r., OSK 1165/17, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2018 r., II SA/Gd 783/17, wyrok WSA w Łodzi z 6 kwietnia 2018 r., II SA/Łd 1020/17, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 kwietnia 2018 r., II SA/Rz 74/18). Tak rozumiane rokowania zostały niewątpliwie w sprawie przeprowadzone i wynika to wprost z dołączonych do akt dokumentów. W pismach z dnia 10 marca 2016 r. inwestor poinformował bowiem obie skarżące spółki szczegółowo o zamierzonej inwestycji oraz zaproponował wynagrodzenie i odszkodowanie za ustanowienie służebności przesyłu oraz pozyskanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w łącznej wysokości dla wszystkich współwłaścicieli działki nr [...] w kwocie 17.884,51 zł (k. 11- 14 akt Starosty Kieleckiego). Należy zauważyć, że do pism tych zgodnie z zamieszczonymi w nich wykazami załączników, dołączone zostały między innymi mapa z trasą przebiegu projektowanej linii napowietrznej, wzór aktu notarialnego i umowy cywilno-prawnej oraz opinia szacunkowa z 16 marca 2015 r. o średniej wartości prawa służebności przesyłu dla przedmiotowej inwestycji (k. 37 – 51 akt organu I instancji). Dokumenty te pozwalały na uzyskanie przez właścicieli przedmiotowych nieruchomości wiedzy o tym, w jaki sposób proponowane odszkodowanie i wynagrodzenie zostały wyliczone. Nie znajduje przy tym jakiegokolwiek uzasadnienia w prawie twierdzenie skarżących, że dla oceny niewadliwości rokowań, a w szczególności uznania ich za nie pozorne, konieczne było przedstawienie właścicielom metodologii określenia wartości szkody lokalizacyjnej oraz składników wynagrodzenia za służebność przesyłu. Jak to już bowiem wyżej wyjaśniono, z art. 124 ust. 3 u.g.n. nie wynika, aby strony zmierzające do załatwienia sprawy w ten sposób, były związane jakimikolwiek regułami w zakresie przeprowadzenia rokowań. Skoro więc żadna metodologia nie musiała być skarżącym doręczana, to wszelkie zarzuty dotyczące tej kwestii nie mogły podważyć oceny przeprowadzonych rokowań, a w szczególności prowadzić do uznania ich za niebyłe z powodu ich rzekomej pozorności. Ubocznie więc tylko można zauważyć, że do akt sprawy, a w szczególności do pism skarżących z dnia 26 października 2017 r. zatytułowanych "Wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego" (k. 55 – 106 akt organu II instancji), nie zostały dołączone dowody, na które w treści tego pisma, a także w odwołaniu i skardze skarżący się powołali. Chodzi o: pismo z 6 kwietnia 2016 r. mające zawierać wspomnianą metodologię, jakąkolwiek dokumentację ze spotkania w Warszawie z dnia 17 marca 2016 r., pisma skarżących z dnia 27 kwietnia 2016 r. dotyczące gotowości do negocjacji i wyznaczonego terminu spotkania w tej sprawie na dzień 12 maja 2016 r. Ponadto należy zauważyć, że kwestia pozorności rokowań jest zagadnieniem prawnym, a nie faktycznym, w związku z czym podlega samodzielnej ocenie organu prowadzącego postępowanie. Nawet więc ewentualne przyznanie tej okoliczności przez przedstawiciela inwestora (co miało według twierdzeń skarg nastąpić na rozprawie w dniu 7 września 2016 r. i nie zostać zaprotokołowane na skutek stronniczego prowadzenia tej rozprawy przez pracownika Starostwa Powiatowego w Kielcach D. G.), nie mogłoby przesądzać oceny przeprowadzonych w sprawie rokowań. Kolejnymi dokumentami, które zostały doręczone skarżącym w toku rokowań poprzedzających wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie, były pisma datowane na dzień 11 kwietnia 2016 r. informujące o zakończeniu rokowań. Stwierdzono w nich, że "w związku z brakiem odpowiedzi na pismo z dnia 10 marca 2016 r. (co jest prawdą, gdyż w aktach nie ma żadnej odpowiedzi na ostatnio wymienione pismo), rokowania z Państwem zostały zakończone z wynikiem negatywnym" – k. 15 i 16 akt Starosty Kieleckiego. Oceniając przedstawioną w sprawie dokumentację dotyczącą rokowań mających poprzedzać złożenie wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, należy podzielić pogląd organów obu instancji, że omawiana przesłanka umożliwiająca wystąpienie z wnioskiem opartym na treści art. 124 ust. 1 i 3 ugn, została spełniona. Oznacza to równocześnie, że kwestie dotyczące tych rokowań, nie musiały być wyjaśniane na rozprawie administracyjnej, przez co nie można twierdzić, aby zaistniały w sprawie przewidziane w art. 89 § 1 lub 2 kpa podstawy do przeprowadzenia takiej rozprawy. W konsekwencji nawet ewentualne wadliwości zaistniałe przy przeprowadzaniu tej rozprawy nie mogły mieć istotnego wpływu na wynik sprawy, a przez to nie mogły doprowadzić do uwzględnienia skargi. Skoro tak, to również analiza obszernie przedstawionych w skardze naruszeń przepisów postępowania, które miały być popełnione w czasie tej rozprawy, względnie wynikły z błędów i zaniechań w czasie tej rozprawy popełnionych - była w sprawie zbędna. Kolejną konsekwencją powyższych rozważań dotyczących braku istotnego wpływu na wynik sprawy ewentualnych naruszeń przepisów postępowania zaistniałych w czasie rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 7 września 2016 r., była bezzasadność zarzutów skargi dotyczących braku uchylenia przez Wojewodę [...] decyzji organu I instancji mimo przeprowadzenia wspomnianej rozprawy przez pracownika organu I instancji, który w ocenie strony skarżącej powinien zostać wyłączony od udziału w postępowaniu. Nawet bowiem potwierdzenie się tych zarzutów dotyczących - jak to wyżej wyjaśniono - naruszenia przepisów postępowania, nie mogłoby wpłynąć na wynik sprawy, skoro dotyczyły prowadzenia rozprawy administracyjnej, której przebieg nie miał wpływu na wydane w sprawie decyzje. Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących terminów doręczeń pism kierowanych przez inwestora do obu skarżących spółek w toku rokowań, należy zauważyć, że jednym z powodów minimalnej długości tych terminów było to, że pisma te odbierane były po upływie często maksymalnego okresu awizowania. Przykładowo pisma [...] S.A. datowane na 10 marca 2016 r. informujące o rozpoczęciu rokowań, nadane w Urzędzie Pocztowym w Kielcach w dniu 11 marca 2016 r., zostały odebrane dopiero w dniu 25 i 29 marca 2016 r., a więc po upływie 14 i 18 dni (k. 11 i 13 akt organu I instancji). Aczkolwiek odebranie przesyłki nawet w ostatnim dniu okresu jej awizowania wywołuje skutki prawne związane z doręczeniem właśnie w tym dniu (art. 44 § 4 kpa), to jednak w okolicznościach niniejszej sprawy od skarżących spółek dysponujących wyspecjalizowanymi służbami działającymi w ich imieniu w postępowaniach administracyjnych i sądowych można oczekiwać, że będą postępować rzetelnie oraz tak zorganizują sposób odbierania docierającej do nich korespondencji, aby przesyłki do nich adresowane docierały do adresata w najwcześniejszym, a nie w najpóźniejszym możliwym terminie. Nie zasadny był również zarzut skargi dotyczący wydania zaskarżonej decyzji dotyczącej przedmiotowej nieruchomości w sytuacji, gdy ta sama nieruchomość jest przedmiotem innego toczącego się postępowania administracyjnego, dotyczącego tej samej materii. Należy zauważyć, że wniosek [...] S.A. z siedzibą w Konstancinie-Jeziorna z 17 listopada 2015 r. o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działki o nr [...] , [...] i [...] z obrębu Kostomłoty [...] , gm. Miedziana Góra poprzez zezwolenie na realizację inwestycji celu publicznego w rozumieniu art. 6 ugn, polegającej na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej 220 kV relacji Radkowice – Kielce Piaski, został cofnięty przez wnioskodawcę pismem z 12 października 2017 r., a więc jeszcze przed wydanie zaskarżonej decyzji. Ponadto jeszcze wcześniej, bo w dniu 22 kwietnia 2016 r., pełnomocnik [...] S.A. wniósł o wyłączenie przedmiotowej działki nr [...] z postępowania prowadzonego na podstawie wniosku z 17 listopada 2015 r. z uwagi na zmianę właściciela, składając następnie w dniu 29 kwietnia 2016 r. nowy wniosek dotyczący ograniczenia sposobu korzystania z działki nr [...] , który został załatwiony decyzją kontrolowaną w niniejszym postępowaniu. Mimo ograniczenia żądania w sprawie wszczętej wnioskiem z 17 listopada 2015 r., Starosta Kielecki w decyzji z dnia 7 czerwca 2016 r. nie orzekł merytorycznie w zakresie dotyczącym działki nr [...] , co stało się podstawą uchylenia tamtej decyzji. W przedstawionych okolicznościach, mimo braku formalnego zakończenia w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, postępowania w sprawie dotyczącej działki nr [...] wszczętego wnioskiem z dnia 17 listopada 2015 r., nie było zdaniem Sądu przeszkód do wydania w niniejszej sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Przekonuje o tym regulacja zawarta w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Zgodnie z tym przepisem bowiem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco. Przepis ten oznacza, że nie jest kwalifikowaną wadą powodującą nieważność decyzji administracyjnej wydanie jej w sprawie, w której wcześniej wszczęte postępowanie nie zostało jeszcze ostatecznie zakończone. Ponadto należy zauważyć, że stroną postępowania wszczętego na wniosek [...] S.A. z 17 listopada 2015 r. dotyczącego działek nr [...] , [...] i [...] z obrębu Kostomłoty [...] , gm. Miedziana Góra, była [...] Inwestycje Świętokrzyskie Sp. z o.o. w P., a więc inny podmiot, niż skarżące w niniejszej sprawie spółki. Oznacza to, że pomiędzy obiema kolidującymi ze sobą, zdaniem skarżących, sprawami, nie było tożsamości podmiotowej, co dodatkowo powodowało brak przeszkód w wydaniu zaskarżonej decyzji mimo braku formalnego zakończenia postępowania toczącego w sprawie objętej wnioskiem z 17 listopada 2015 r. Nie mógł odnieść skutku również zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 6 kpa w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP – mającego polegać na tworzeniu przez organ nowych norm prawnych, zgodnie z którymi [...] S.A. jako przedsiębiorstwo energetyczne o szczególnym znaczeniu gospodarczo-obronnym, nie musi udowadniać swoich tez wynikających z wniosku o wydanie zaskarżonej decyzji, odnośnie konieczności wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, w szczególności poprzez dołączenie do swojego wniosku dokumentów potwierdzających prawidłowe przeprowadzenie rokowań z właścicielem nieruchomości tj. skarżącą - tym samym nie są potrzebne dowody na twierdzenia [...] S.A. Z uzasadnienia skargi wynika dodatkowy zarzut, że kolejną istotną okolicznością, której inwestor nie wykazał, a organ - z naruszeniem art. 6 kpa w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - uznał za udowodnioną zgodnie z twierdzeniami inwestora, było wykazanie szczegółowych okoliczności uzasadniających ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości. Według obu skarg, [...] S.A. nie wskazała żadnych danych technicznych, które uzasadniałyby konieczność natychmiastowej modernizacji sieci elektroenergetycznej, ani dokumentów uzasadniających konieczność realizacji przedmiotowej inwestycji. Odnosząc się do takich zarzutów należy zauważyć, że skoro Sąd przyjął, że rokowania z właścicielami przedmiotowej nieruchomości zostały przeprowadzone w sprawie zgodnie z prawem (co wyjaśniono powyżej), zarzut opierający się na twierdzeniu, że wspomniane rokowania nie zostały przeprowadzone prawidłowo, nie mógł zostać uwzględniony. Odnośnie drugiego ze wskazanych w skardze argumentów, Sąd podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych, że po to w przepisie art. 124 ust. 1 u.g.n. ustawodawca zawarł odesłanie do ustaleń planu miejscowego lub - w przypadku jego braku - do decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, aby postanowienia zawarte w planie lub w takiej decyzji miały moc wiążącą w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. W związku z tym, dopiero gdyby przepis ten takiego odesłania nie zawierał, to uzasadnione byłoby twierdzenie, że ustalenia dotyczące np. celowości planowanej inwestycji, jej lokalizacji, terminu realizacji i.t.p. należą do ustaleń, jakie winien prowadzić organ w postępowaniu opartym o przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. Skoro jednak tego rodzaju odesłanie przepis ten zawiera, to trzeba uznać, że niezasadny jest zarzut oparcia ustaleń w tym zakresie wyłącznie na twierdzeniach inwestora, które nie zostały, zdaniem skarżących, wykazane (por wyrok NSA z 23 marca 2017 r., I OSK 99/17). Nie mógł zostać uwzględniony zgłoszony w obu skargach zarzut naruszenia prawa materialnego sprowadzający się do twierdzenia, że brak obligatoryjnych rokowań przed złożeniem wniosku o ograniczenie sposobu korzystania z przedmiotowej nieruchomości powoduje, że nie było podstaw do wydania zaskarżonej decyzji. Ponieważ Sąd zaakceptował ustalenie organów, że wspomniane rokowania zostały przeprowadzone zgodnie z prawem (co wyjaśniono powyżej), podstawa omawianego zarzutu okazała się nieprawdziwa. Spełnienie obligatoryjnych przesłanek wydania decyzji, o jakich mowa w art. 124 ust. 1 ugn powoduje, że zarzucane naruszenie prawa materialnego nie miało miejsca. Konkludując stwierdzić należy, że ocena legalności zaskarżonej decyzji w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak jest podstaw do uznania, iż w postępowaniu nie wyjaśniono wszystkich istotnych kwestii mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzje organów obu instancji zawierają wszystkie niezbędne elementy, a ich uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym ustalonym prawidłowo w sprawie są wystarczające. Wobec tego wszelkie zarzuty podniesione w skardze należało uznać za niezasadne. Mając powyższe na uwadze skarga na podstawie art. 151 p.p.s.a. podlegała oddaleniu.