II SAB/Ke 15/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sylwester Miziołek po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2016r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na przewlekłość postępowania Wojewody w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. W dniu 15 lutego 2016r. [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na pismo (nazwane "decyzją") Wojewody z dnia [...], wydane w odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia 29 grudnia 2015r. w sprawie weryfikacji w trybie nadzoru uchwały Rady Gminy z dnia 16 listopada 2015r. w sprawie określenia zasad usytuowania na terenie Gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Jednocześnie, w związku z powyższym, skarżący zarzucił Wojewodzie bezczynność wskutek przewlekłego postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie argumentując, że zaskarżone pismo nie mieści się w katalogu aktów podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego, w szczególności nie jest aktem z zakresu administracji publicznej. Zarządzeniem z dnia 18 marca 2016r. Przewodniczący Wydziału II tut. Sądu rozdzielił skargi [...] na: 1. pismo Wojewody z dnia [...] (sygn. akt II SA/Ke 238/16) 2. przewlekłość postępowania Wojewody (sygn. akt II SAB/Ke 15/16), zawarte w jednym piśmie z dnia 15 lutego 2016r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), dalej zwana P.p.s.a., przed sądami administracyjnymi rozpatrywane są sprawy z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz inne sprawy, do których przepisy P.p.s.a. stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania: - w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8), - w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). W konsekwencji złożenie skargi na przewlekłe prowadzenie przez organ administracji publicznej postępowania możliwe jest jedynie w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowień i innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. O przewlekłym (długotrwale nieuzasadnionym) prowadzeniu postępowania, rozumianym jako "zastój procesowy" można więc mówić w sytuacji braku wydania przez organ decyzji, postanowienia, bądź aktu lub czynności zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa – w wyniku np. mnożenia czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy i konieczności ustalenia faktów mających znaczenie prawotwórcze. Nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że w postępowaniu, którego przewlekłość zarzuca skarżący, nie mamy do czynienia z wydaniem decyzji administracyjnej, bądź postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, rozstrzygającym sprawę co do istoty, bądź wydanym w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Co się zaś tyczy nie mających charakteru decyzji lub postanowień aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa wskazać trzeba, że w orzecznictwie sądowym oraz doktrynie zwraca się uwagę na ich obligatoryjne cechy – niezbędne aby można było je zakwalifikować do kategorii działań podlegających kontroli sądowej. Muszą one bowiem mieć: charakter zewnętrzny i być skierowane do indywidualnego, konkretnego podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie organowi, charakter publicznoprawny, dotyczyć uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Reasumując,o przedmiotowym akcie lub czynności można mówić wówczas, gdy akt (czynność) podjęty jest w sprawie indywidualnej, skierowany jest do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczy uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, są określone w przepisach prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2008r. sygn. I OSK 52/07 dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem http:/ /orzeczenia.nsa.gov.pl). Sformułowanie, że akt lub czynność dotyczą obowiązków wynikających z przepisów prawa oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem) organu administracji a możliwością realizacji obowiązku (uprawnienia) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym akt lub dokonującym czynności (por. Prawo o postępowaniu przed sądamiadministracyjnymi, Komentarz. Jan Paweł Tarno, wyd. LexisNexis Warszawa 2008 r., str. 32). Tak więc chodzi o takie działania administracji w sferze publicznej, które wywołują konkretne skutki wynikające bezpośrednio z treści tych aktów lub czynności w obrębie praw i obowiązków podmiotów niepowiązanych organizacyjnie z organem wydającym akt lub podejmującym daną czynność (por. postanowienie NSA z dnia 14 września 2010r. sygn. akt II GSK 786/09 http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Analizując treść złożonej w niniejszej sprawie skargi stwierdzić trzeba, że jej przedmiotem jest przewlekłość zainicjowanego wnioskiem skarżącego z dnia 29 grudnia 2015r. postępowania Wojewody w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Gminy z dnia 16 listopada 2015r. w sprawie zasad usytuowania na terenie Gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Zaznaczyć przy tym trzeba, że w odpowiedzi z dnia [...] (błędnie nazwanej przez stronę "decyzją"), Wojewoda poinformował [...], że po przeprowadzonym wnikliwym badaniu nadzorczym cyt. uchwały nie znajduje podstaw do stwierdzenia nieważności ww. aktu. Końcowo pouczono stronę o treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W konsekwencji pismo kończące postępowanie, którego przewlekłość zarzuca obecnie skarżący, nie zawiera jednostronnego władczego rozstrzygnięcia będącego wyrazem woli organu, nie zawiera podstawy prawnej oraz pouczenia, czy i w jakim trybie służy od niego środek odwoławczy. Treść kwestionowanego pisma i sformułowania w nim zawarte bezsprzecznie wskazują, że stanowi ono wyłącznie odpowiedź na pismo skarżącego z dnia 29 grudnia 2015r., w którym zażądał od organu "przedstawienia wniosków wynikających z oceny prawnej pod względem legalności uchwały Rady Gminy z dnia 16 listopada 2015 roku, , dotyczącej określenia zasad usytuowania na terenie I. miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych". Tym samym brak podstaw, aby przyjąć że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z przewlekłym prowadzeniem postępowania, podlegającym w myśl art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy P.p.s.a. kontroli sądowoadministracyjnej – co przesądziło o niedopuszczalności wniesionej przez W. K. skargi. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji postanowienia – na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy P.p.s.a.