II SAB/Ke 22/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Asystent sędziego Liwiusz Hanaj, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J. C. na bezczynność P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje P. do rozpatrzenia wniosku J. C. z dnia [...] o udzielenie informacji publicznej w postaci kserokopii wszelkich dokumentów oraz decyzji administracyjnych lub ich oznaczenie dotyczących budowy lub przebudowy linii elektroenergetycznych na działce nr [...] położonej w miejscowości W. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania administracyjnego; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od P. na rzecz J. C. 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 1 lutego 2013 r. J. C. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w związku z jej wnioskiem z 5 sierpnia 2011 r. Wniosła o stwierdzenie bezczynności ww. spółki i zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie ewentualnie rozstrzygnięcie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podniosła, że skoro Spółka zajmuje się dystrybucją energii elektrycznej, to jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdziła, że aż do dnia wniesienia skargi nie otrzymała jakichkolwiek wnioskowanych dokumentów ani też rozstrzygnięcia w sprawie odmowy ich udostępnienia, co czyni skargę na bezczynność zasadną. W odpowiedzi na skargę P. wskazała, że przedmiotem skargi jest bezczynność P. w udzieleniu informacji publicznej w zakresie wskazanym w piśmie pełnomocnika skarżącej z 5 sierpnia 2011 r. zatytułowanym "wezwanie do podjęcia negocjacji", w którym powołując się na art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a tired pierwszy ustawy o dostępie do informacji publicznej wniesiono o udostępnienie "kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy opisanych wyżej linii elektroenergetycznych", a dotyczących nieruchomości rolnej o numerze ewidencyjnym [...]. Spółka stwierdziła, że w piśmie z 29 sierpnia 2011 r. istotnie brak jest stanowiska odnoszącego się do tego wniosku skarżącej, zawiera ono jednak odpowiedź na zawarte w piśmie jej pełnomocnika żądanie zapłaty wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości i ustanowienie służebności przesyłu, zgodnie z zakresem umocowania zawartym w dokumencie (bez daty) zatytułowanym "pełnomocnictwo", który nie zawiera upoważnienia do występowania o udzielenie informacji publicznej. Kwestionując stanowisko zawarte w skardze Spółka podniosła, że w sprawie brak jest możliwości przypisania żądanym informacjom charakteru informacji publicznej. W ocenie Spółki jako żądania złożonego na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można uznać wniosku o udostępnienie kserokopii "wszelkich decyzji i innych stosownych czynności prawnych" czy też "innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy ww. urządzeń" bowiem sformułowanie to daje odpowiedź przeczącą tezie, że sprawa dotyczy kategorii informacji publicznej. Ponadto, w ocenie P.., wniosek nie dotyczy udostępnienia informacji publicznej w postaci dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej prowadzonej przez właściwy organ administracyjny lub choćby mieszczącej się w pojęciu zadania publicznego. Spółka stwierdziła również, że nie można jej przypisać charakteru podmiotu, z którego działalnością/bezczynnością istnieje uprawnienie do złożenia skargi ponieważ jej działalność nie mieści się w zakresie administracji publicznej, bowiem opiera się na kategoriach cywilistycznych, choć podlega przy tym znacznej reglamentacji ze strony Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki. Wynika to z art. 61 Konstytucji RP. Spółka zauważyła również że jest podmiotem prawa prywatnego, które należy odróżniać od pojęcia przedsiębiorstwa publicznego, działa na wolnym i konkurencyjnym rynku dystrybucji energii elektrycznej przez co podejmuje niezbędne działania dla ochrony informacji, których ujawnienie mogłoby bezpośrednio lub pośrednio wpłynąć na jej kondycję finansową. W związku z wypełnieniem przez żądane informacje definicji tajemnic przedsiębiorcy jak i faktem, że P. jest objęta treścią rozporządzenia Rady Ministrów z 4 października 2010 r. w sprawie wykazu przedsiębiorców o szczególnym znaczeniu gospodarczo obronnym, zasadną jest, zdaniem Spółki, konieczność ochrony jej tajemnic. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie, mimo braku zarzutu ze strony P. odnośnie tego, że jej Oddział nie ma zdolności sądowej, Sąd uznał za celowe zajęcie w tej materii stanowiska, a to w związku ze znanym tut. Sądowi faktem, iż w szeregu postanowień wydanych w analogicznych sprawach przez niektóre wojewódzkie sądy administracyjne, skargi były odrzucane na tej podstawie, że oddział P. nie ma zdolności sądowej (przykładowo postanowienia w sprawach II SAB/Lu 41/13, II SAB/Lu 31/13, II SAB/Lu 32/13, II SAB 18/13, II SAB/Rz 16/13, II SAB/Rz 6/13). Otóż odnośnie tej kwestii Sąd w całości podziela stanowisko zaprezentowane między innymi w uzasadnieniu wyroku NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r. w sprawie I OSK 102/13, zgodnie z którym przepis art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., Nr 112, poz. 1198) jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 25 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami), zwanej dalej p.p.s.a. Jednostka organizacyjna o jakiej mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej nie stanowi jednostki organizacyjnej o jakiej mowa w przepisach kpa czy p.p.s.a. W rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej jest to bowiem "każda jednostka organizacyjna wykonująca zadania publiczne, nawet gdy stanowi część Spółki powołaną przez Spółkę w celu świadczenia usług na określonym terenie" (por. wskazany wyżej wyrok NSA z 4 kwietnia 2013r.). Taką jednostką zobowiązaną do udzielenia informacji publicznej jest Oddział . Nie ulega także żadnej wątpliwości, że P., a co za tym idzie także jej oddział, z uwagi na przedmiot swojej działalności, wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Takie stanowisko uznać należy za ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (przykładowo powołany już wyrok NSA z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. I OSK 102/13, wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. I OSK 851/10, wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 marca 2013 r. sygn. II SAB/Lu 10/13, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 12 marca 2013 r. sygn. II SAB/Bd 6/13 – wszystkie dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc do podniesionej w odpowiedzi na skargę kwestii rzekomego nie wykazania w toku postępowania uprawnienia do działania w imieniu skarżącej przez reprezentującego ją radcę prawnego wskazać należy, że o ile Spółka miała jakieś wątpliwości w tym zakresie, winna była wezwać pełnomocnika do uzupełnienia pełnomocnictwa, nie zaś pozostawiać wniosek o udostępnienie informacji publicznej bez żadnej odpowiedzi. Nie można także zgodzić się z P., że odpowiedź została udzielona. W piśmie z dnia 5 sierpnia 2011 r. występujący w imieniu J. C. jej pełnomocnik radca prawny Ł. B. wniósł o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy urządzeń przesyłowych, znajdujących się na działce nr [...]. Tymczasem w odpowiedzi na to żądanie Spółka powołała się na zasiedzenie służebności gruntowej. Gdyby przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji było dostarczenie kserokopii dokumentów, dających Spółce (jej poprzednikowi prawnemu) prawo do dysponowania cudzą nieruchomością, poprzez jej zajęcie, w celu wybudowania na niej urządzeń przesyłowych, taką odpowiedź można by uznać za wystarczającą. Znaczyłoby to bowiem, że Spółka takimi dokumentami (tytułem prawnym do dysponowania nieruchomością) nie dysponuje. Natomiast pismo z 29 sierpnia 2011 r. nie zawiera żadnej odpowiedzi odnośnie dokumentów, na podstawie których był prowadzony proces inwestycyjny, w rezultacie którego na nieruchomości skarżącej zostały posadowione linie elektroenergetyczne (decyzja lokalizacyjna, pozwolenie na budowę itp.) Nie może budzić wątpliwości, że decyzja administracyjna zawiera informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a. Co więcej, niewątpliwie treść decyzji, na podstawie których inwestycja została zlokalizowana na konkretnym terenie i następnie wybudowana, jest bezpośrednio związana z przedmiotem działalności Spółki, skoro chodzi o inwestycje w postaci urządzeń energetycznych, za pomocą których P. Dystrybucja S.A. wykonuje ciążące na niej zadania publiczne - dystrybucję energii elektrycznej. Podnieść należy, że jeśli Spółka takimi decyzjami dysponuje, ma obowiązek je udostępnić pomimo, że sama tych dokumentów nie wytworzyła, chyba że zachodzą okoliczności o jakich mowa w art. 5 § 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W takiej jednak sytuacji winna była wydać stosowne rozstrzygnięcie. Tymczasem P. nie udostępniła żądanej informacji, nie odmówiła jej wydania ani też nie poinformowała, że takimi decyzjami nie dysponuje (w tej ostatniej sytuacji powinna dodatkowo wskazać, co jest tego powodem). Dlatego też skargę na bezczynność należało uwzględnić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu stwierdzona bezczynność, pomimo, że od wniosku upłynął ponad rok, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II wyroku. Najprawdopodobniej bowiem przyczyną nieudzielenia informacji było niewłaściwe zrozumienie wniosku i uznanie, że skarżącej chodzi o kserokopie decyzji wywłaszczeniowych (ograniczających prawo własności), nie zaś o decyzje administracyjne, na podstawie których doszło do ustalenia lokalizacji inwestycji i następnie jej budowy, zwłaszcza, że żądanie udostępnienia informacji publicznej stanowiło jeden z elementów wezwania Spółki do podjęcia negocjacji w przedmiocie roszczeń cywilnoprawnych. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis w kwocie 100 zł, opłata od pełnomocnictwa – 17 zł i wynagrodzenie radcy prawnego – 240 zł, obliczone na podstawie § 14 ust.2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1349 ze zm.). W terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami P. powinien rozpoznać wniosek, to jest albo doręczyć skarżącej żądane kserokopie wszystkich posiadanych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych na działce położonej w W., oznaczonej numerem [...], albo wydać decyzję odmawiającą udostępnienia tej informacji z uzasadnieniem, bądź też w przypadku, gdyby Spółka takimi decyzjami nie dysponowała, poinformować o tym skarżącą wraz z wyjaśnieniem powodu tego stanu rzeczy.