II SAB/Ke 36/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.),, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 września 2008r. sprawy ze skargi J. W. na bezczynność Starosty w przedmiocie dostępu do informacji publicznej I. zobowiązuje Starostę do rozpoznania wniosku J. W. z dnia 10 kwietnia 2008r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w postaci nadesłania kserokopii kompletnej dokumentacji złożonej do Sądu Rejonowego w O. Ś. w celu urządzenia księgi wieczystej i uzyskania w niej wpisu, że działka numer ewidencyjny [...] wraz z zabudowaniami położona w N. S. jest własnością Skarbu Państwa - w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi akt administracyjnych; II. zasądza od Starosty na rzecz J. W. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego. II SAB/Ke 36/08 UZASADNIENIE W dniu 10 czerwca 2008 r. J. W. powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, za pośrednictwem organu, na bezczynność Starosty w przedmiocie udzielenia mu informacji publicznej poprzez przesłanie kserokopii kompletnej dokumentacji złożonej do Sądu Rejonowego w celu urządzenia księgi wieczystej i uzyskania w niej wpisu, że działka nr ewidencyjny [...] wraz z zabudowaniami położona w N. S. jest własnością Skarbu Państwa. Skarżący wniósł o uznanie, że powyższa dokumentacja złożona przez Starostwo Powiatowe do Sądu Rejonowego stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie i zwrócił się o nakazanie organowi powiatu rozpatrzenia wniosku zgodnie z jego treścią. W uzasadnieniu skargi J. W. podał, że w dniu 10 kwietnia 2008 r. złożył w Starostwie Powiatowym wniosek o udostępnienie informacji publicznej poprzez wydanie kserokopii kompletnej dokumentacji złożonej do Sądu Rejonowego w celu urządzenia księgi wieczystej i uzyskania w niej wpisu, że działka o nr ewidencyjnym [...] wraz z zabudowaniami, położona w N. S. jest własnością Skarbu Państwa – rok 2007. W odpowiedzi na powyższe, otrzymał w dniu 23 kwietnia 2008 r. pismo od organu, w którym został poinformowany o numerze księgi wieczystej założonej dla przedmiotowej nieruchomości. W trakcie dalszej korespondencji ze Starostwem Powiatowym, J. W. zwrócił uwagę, że jednoznacznie określił treść żądania, natomiast organ uznał, że posiada on jedynie prawo wglądu do żądanych dokumentów, natomiast nie przysługuje mu uprawnienie do uzyskania powyższej informacji w postaci uzyskania dokumentów i dysponowania nimi. Autor skargi przytaczając treść przepisów art. 14 ust.1 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej podkreślił, że zostały one przez organ administracji zignorowane, mimo że miał on świadomość istnienia obowiązku udostępnienia informacji publicznej, gdyż zaoferował wgląd do dokumentów. W przekonaniu skarżącego w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania powołany przez organ powiatu wyrok NSA z dnia 31 maja 2004 r. w sprawie o sygn. akt OSK 205/04, gdyż dotyczy on art. 5 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie przez J. W. środków zaskarżenia przysługujących przed właściwymi organami w toku postępowania administracyjnego poprzez tj. brak zażalenia w trybie art. 37 kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Z uwagi na stanowisko organu zawarte w odpowiedzi na skargę, należy w pierwszej kolejności odnieść się do dopuszczalności merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy przez sąd administracyjny. Nie może budzić wątpliwości, iż udostępnienie informacji publicznej jest czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych przeważa pogląd, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji publicznej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, skarga nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Ustawa - kodeks postępowania administracyjnego nie ma bowiem zastosowania do udostępnienia informacji publicznej, ponieważ ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania tego kodeksu jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, nie zaś do czynności materialnotechnicznej polegającej na jej udzieleniu. Wykładnia językowa art. 52 § 3 p.p.s.a. (który określa warunki dopuszczalności wniesienia skargi) upoważnia do stwierdzenia, że przepis ten odnosi się do skarg na akty i czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, a nie skarg na bezczynność w zakresie takich aktów i czynności. W sytuacji, gdy ustawodawca uzależnia zaskarżenie bezczynności od wniesienia środka zaskarżenia, czyni to w sposób wyraźny, np. art. 37 k.p.a., art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 3 ustawy z dnia 8 czerwca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) - por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2006r., sygn. akt II SAB/Wa 1/06. Co zaś się tyczy bezczynności dotyczącej wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przepisu takiego brak. Dlatego należy stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie jest dopuszczalna, co pozwala na jej merytoryczne rozpoznanie. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że opisany w treści skargi i przedstawiony na wstępie przebieg postępowania administracyjnego dotyczącego wniosku J. W. o udzielenie mu informacji poprzez przesłanie kserokopii kompletnej dokumentacji złożonej do Sądu Rejonowego w celu urządzenia księgi wieczystej i uzyskania w niej wpisu, że działka - nr ewidencyjny [...] wraz z zabudowaniami położona w N. S. jest własnością Skarbu Państwa, nie był przez strony kwestionowany i znajduje odzwierciedlenie w dokumentach złożonych przez skarżącego oraz nadesłanych przez organ. Ocena zasadności skargi zależy w tej sytuacji od rozstrzygnięcia dwóch podstawowych kwestii: czy wniosek J. W. z dnia 10 kwietnia 2008 r., dotyczy informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.01.112.1198 ze zm.), zwanej dalej ustawą, oraz czy Starosta jest w niniejszej sprawie organem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Jeśli chodzi o pierwszą kwestię, to podkreślić należy, że ustawa nie formułuje wprawdzie legalnej definicji informacji publicznej, ale pojęcia tego używa przepis art. 1 ust. 1, który stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Zgodnie z art. 4 ust.1 obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W art. 6 ust. 1, ustawodawca wymienia przykładowo te sfery działalności, w których informacja podlega udostępnieniu jako informacja publiczna. Są to między innymi informacje o: - podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: a) statusie prawnym lub formie prawnej, b) organizacji, c) przedmiocie działalności i kompetencjach, d) organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, e) strukturze własnościowej podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3-5, f) majątku, którym dysponują (art.6 ust.1 pkt 2). Nie ulega zatem wątpliwości, iż skarżący domagając się udostępnienia kserokopii dokumentacji złożonej do Sądu Rejonowego w sprawie uzyskania wpisu do księgi wieczystej działki o nr [...] wraz z zabudowaniami, będącej własnością Skarbu Państwa (wpis na rzecz Skarbu Państwa organ potwierdził w pismach skierowanych do J. W.), żądał udzielenia mu informacji publicznej dotyczącej majątku, jakim dysponuje Skarb Państwa, a więc informacji publicznej w rozumieniu ustawy (art. 6 ust.1 pkt 2f w zw. z art. 4 ust.1 pkt 3). Konieczna zatem do rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy organem właściwym do udzielenia tejże informacji był Starosta. Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy, obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa. W myśl przepisu art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. 04. 261.2603 ze zm.), z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z przepisów niniejszej ustawy oraz odrębnych ustaw, organem reprezentującym Skarb Państwa w sprawach gospodarowania nieruchomościami jest starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej. Nie ulega zatem żadnej wątpliwości, że J. W. domagał się udostępnienia informacji publicznej i żądanie złożył do właściwego organu, a zatem odpowiedź powinna być udzielona na zasadach i w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a mianowicie w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnianie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art.14 ust. 1 ustawy). Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 ustawy) Odmowa udzielenia informacji następuje natomiast w drodze decyzji administracyjnej, od której przysługują środki odwoławcze ( art. 16 i 17 ustawy). W tym miejscu podkreślić należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ ten nie wydaje w terminach ustawowych decyzji, postanowień lub innych aktów albo nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jak wynika z ustalonego i przedstawionego na wstępie stanu faktycznego oraz wymiany korespondencji pomiędzy stronami, Starosta nie rozstrzygnął wniosku skarżącego w sposób odpowiadający przytoczonym wyżej przepisom ustawy. Dlatego też uznać należy, że w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny organ ten pozostawał w bezczynności, co spowodowało konieczność zobowiązania go do rozpatrzenia wniosku J. W. na podstawie art. 149 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono w pkt II wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 i 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę złożyło się: wynagrodzenie radcy prawnego obliczone w oparciu o § 14 ust.2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), opłata od pełnomocnictwa oraz uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł.