II SAB/Ke 41/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2013r. sprawy ze skargi H.K. na bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w sprawie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do rozstrzygnięcia wniosku H.K. z dnia 18 grudnia 2011r. w przedmiocie pobierania dopłat przez A. s.c. W. z siedzibą w K. – w terminie 14 dni od daty zwrotu akt organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku w niniejszej sprawie, II. stwierdza, że bezczynność Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na rzecz adwokata P.G. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych VAT - tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem z 3 lipca 2012 r. H. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność prowadzonego postępowania administracyjnego – nie udzielenie informacji dostępnych dla społeczeństwa dotyczących "wyłudzenia" kwot wypłaconych przez ARiMR Oddział Regionalny, którego - w ocenie skarżącego - dokonało A. s.c. W.. Wniósł o przesłanie przez ww. organ informacji, w jakich kwotach zostały wyłudzone środki płatnicze, od którego roku oraz czy dotacja pieniężna dotyczy jednego obiektu czy całego obszaru, a także czy zostały wstrzymane dotacje UE na rozwój i restrukturyzację rolnictwa. W uzasadnieniu wskazał, że 18 grudnia 2011 r. wysłał do ARiMR Biuro Powiatowe w Kielcach pismo-powiadomienie. Otrzymał odpowiedź, że zostało ono przesłane do Kierownika Biura ARiMR w K.. O braku odpowiedzi powiadomił "Centralną ARiMR Departament Kontroli Wewnętrznej" w efekcie czego poinformowano go, że nie może otrzymać wnioskowanych informacji z uwagi na ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych. Podniósł, że do dnia sporządzenia skargi nie uzyskał pozwoleń wodno-prawnych na obiekt hodowlany stawy rybne "B." w C. gm. K. Nie została mu również udzielona odpowiedź na pisma z 30 maja 2012 r. i 11 czerwca 2012 r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że zarzut bezczynności w zakresie prawa do informacji publicznej jest bezpodstawny (k. 46 akt sądowych). Organ wskazał, że pismem z 18 grudnia 2011 r. skierowanym do Biura Powiatowego ARiMR w K. H. K. wniósł o udzielenie informacji na temat dopłat unijnych C. s.c. W. z siedzibą w K. 35, która dzierżawi grunty od Agencji Nieruchomości Rolnych Oddziału Terenowego w R., w szczególności obiekt hodowlany – stawy rybne "B." w C. w gminie K.. Skarżący wniósł również o przeprowadzenie kontroli samowoli budowlanych – dwóch stawów rybnych. Z uwagi na to, że siedziba C. s.c. W. położona jest na terenie powiatu koneckiego, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K., na podstawie art. 65 § 1 kpa, przekazał w dniu 27 grudnia 2011 r. żądanie skarżącego Kierownikowi Biura Powiatowego ARiMR w K.. Po przeprowadzeniu czynności wyjaśniających wniosek H. K. został ostatecznie przesłany do Dyrektora ARiMR. Pismem z 11 stycznia 2012 r. organ poinformował skarżącego, iż w sprawie zostały podjęte czynności wyjaśniające. W ocenie organu treść pism skarżącego wskazuje, że kierował on wnioski w sprawie indywidualnej, a zatem żądana informacja nie mieści się w ustawowym pojęciu informacji publicznej, bowiem charakteru takiego nie mają wnioski w sprawach indywidualnych. O okolicznościach tych organ poinformował H. K. pismami z 15 maja, 19 września i 10 października 2012 r. Z tych względów, w ocenie organu, podniesiony zarzut bezczynności w zakresie prawa do informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej jest bezpodstawny, albowiem skarżącemu została udzielona odpowiedź. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wnioskiem z 18 grudnia 2012 r. H. K. zwrócił się do Dyrektora ego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach o udzielenie informacji na temat dopłat unijnych do gospodarstw należących do "C. s.c. W." z siedzibą w K. (w piśmie tym znalazła się prośba "o informację legalnie dopłat Unii Europejskiej do gospodarstw rolnych. Dotyczy C. s.c. W. z siedzibą w K."). Analiza późniejszej korespondencji pomiędzy skarżącym a organem pozwala na przyjęcie, że H. K. w istocie rzeczy wnosił o wskazanie kwot dopłat, jakie A. s.c. W. otrzymywało w kolejnych latach, a więc o udzielenie informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r., poz. 112, nr 1198 ze zm.) zwanej dalej ustawą. Pojęcie informacji publicznej zostało zdefiniowane w art. 1 ust. 1 ustawy, w myśl którego każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. W art. 6 ust. 1 ustawy określono w sposób przykładowy te sfery działalności, w których informacja podlega udostępnieniu jako informacja publiczna. Z katalogu zawartego w tym przepisie wynika, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca szeroko rozumianej działalności publicznej, w tym organów, o jakich mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz o majątku publicznym, w tym o udzielanej ze środków tego majątku pomocy publicznej. Zdaniem Sądu, wnioskowane przez H. K. informacje dotyczące dopłat do gospodarstw rolnych realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, dokonywanych ze środków publicznych, którymi dysponuje Agencja, posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. g ustawy. Są to bowiem informacje o majątku publicznym, a ściślej rzecz biorąc o pomocy publicznej. Ponadto skoro w przedmiocie przyznania dopłat do C. s.c. W. toczyło się postępowanie administracyjne, to wnioskowane przez skarżącego dane stanowiły informację publiczną jako znajdujące się w tych aktach, zwłaszcza jeśli przybierają postać dokumentów urzędowych, a konkretnie aktów administracyjnych (art. 6 ust.1 pkt 4 lit.a ustawy). Akta sprawy administracyjnej stanowią bowiem informację publiczną w rozumieniu ustawy. Orzecznictwo sądowe jest w tej kwestii ugruntowane (por. wyroki NSA z dnia 11 maja 2006 r., sygn. akt II OSK 812/05, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 lutego 2010 r., sygn. akt IV SAB/Po 71/09, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 lutego 2010 r. sygn. akt IV SAB/Gl 70/09, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro, jak wykazano powyżej, wniosek H. K. dotyczył udostępnienia informacji publicznej, to odpowiedź organu powinna być udzielona na zasadach określonych w ustawie, a mianowicie w przypadku uwzględnienia wniosku udostępnianie informacji publicznej następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 ustawy). Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 ustawy). Pamiętać także trzeba, że informacja publiczna może podlegać ograniczeniu z uwagi na przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Prawo do informacji publicznej podlega także ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, co nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust. 1 i 2 ustawy). Odmowa udzielenia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji administracyjnej, od której przysługują środki odwoławcze ( art. 16 i 17 ustawy). W tym miejscu podkreślić należy, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ ten nie wydaje w terminach ustawowych decyzji, postanowień lub innych aktów albo nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jak wynika z ustalonego i przedstawionego na wstępie stanu faktycznego oraz wymiany korespondencji pomiędzy stronami, Dyrektor ego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach nie rozstrzygnął wniosku skarżącego o udzielenie informacji o kwotach dopłat przyznanych C. s.c. W. w K. – w sposób odpowiadający przytoczonym wyżej przepisom ustawy, gdyż ani nie udzielił tej informacji ani też nie wydał decyzji administracyjnej odmawiającej jej udostępnienia. Dlatego też uznać należy, że w dacie orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny organ pozostawał w bezczynności, co spowodowało konieczność zobowiązania go do rozpatrzenia wniosku H. K. na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Jednocześnie wskazać należy, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi, w ocenie Sądu, cech rażącego naruszenia prawa, o czym orzeczono w pkt II wyroku. Jak wynika bowiem z analizy akt sprawy oraz z treści odpowiedzi na skargę, organowi nie można zarzucić braku jakiejkolwiek reakcji na pisma H. K., gdyż stosowne działania zostały podjęte, zaś bezczynność organu wynikała z błędnej wykładni stanu prawnego w zakresie formy rozstrzygnięcia wniosku. Tym samym nie ma podstaw do przypisania organowi znamion lekceważącego traktowania przypisanych mu ustawowych obowiązków. Regulacje dotyczące udostępnienia informacji publicznej budzą wielokrotnie wątpliwości interpretacyjne, co miało miejsce również w rozpoznawanej sprawie. Orzeczenie w pkt III oparto na art. 250 p.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., Nr 163, poz. 1348 ze zm.).