II SAB/Ke 45/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi S.C. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a odrzucić skargę. II SA/Ke 45/10 UZASADNIENIE W skardze na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S., S. C. zarzuciła organowi, że nie egzekwuje wyroków sądów administracyjnych, a to: - Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2009r., sygn. akt II OSK 1215/08, - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ke 147/10 oraz - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ke 146/10. Skarżąca podniosła, że mimo, iż we wszystkich w/w sprawach była stroną i brała w nich czynny udział, PINB w S. odmówił jej wglądu do akt sprawy egzekucyjnej. Ponadto stwierdziła, że "samowola budowlana i prowadzona w niej działalność z nielegalnym statusem prawnym – stanowi zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi oraz dla środowiska". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podkreślił, że egzekwuje nakazy wynikające z ostatecznych decyzji administracyjnych. Wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2009r., sygn. akt II OSK 1215/08 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 19 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ke 147/10 zapadły w sprawie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku przy wschodniej granicy nieruchomości o nr ew. 25/2 w R., wykorzystywanego jako budynek tartaczny, natomiast wyrok WSA w Kielcach z dnia 10 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ke 146/10 dotyczył sprawy samowolnie wybudowanej wiaty, związanej z działalnością tartaczną i usytuowanej od strony zachodniej opisanej wyżej nieruchomości. Organ opisał szczegółowo przebieg postępowania egzekucyjnego, jakie toczy się w celu wykonania ostatecznych decyzji dotyczących rozbiórki budynku tartacznego i wiaty, podkreślając, że stroną w tym postępowaniu jest wyłącznie zobowiązany – A.W., o czym poinformowano S. C. w piśmie z dnia 13 stycznia 2010r., a także o tym, iż nie będzie powiadamiana o szczegółach przebiegu tego postępowania. Organ wyjaśnił ponadto, że jeśli chodzi o budynek tartaczny, to aktualnie w postanowieniu PINB w S. z dnia [...] o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, zmienionym postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...], zobowiązanemu wyznaczono termin do wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym do dnia [...]. Co się zaś tyczy wiaty, co do której także zapadła ostateczna decyzji o rozbiórce, organ nadzoru budowlanego w dniu 18 października 2010r. skierował do A.W. upomnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie może zostać merytorycznie rozpoznana, gdyż nie została wniesiona przez osobę mającą interes prawny w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. W doktrynie przyjmuje się, że o "interesie prawnym" w rozumieniu zacytowanego przepisu mówimy wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe Od wykazania więc związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. (por. Komentarz do art. 50 p.p.s.a. [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II oraz B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 424, 425). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2004 r., OSK 919/04 (niepubl.) również uznał, że istotę interesu prawnego należy upatrywać w jego związku z konkretną normą prawną. W wyroku wyjaśniono ponadto, że może to być norma należąca do każdej dziedziny prawa (nie tylko prawa administracyjnego), na podstawie której określony podmiot, w określonym stanie faktycznym, może domagać się konkretyzacji jego uprawnień lub obowiązków, bądź "(...) żądać przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu ochrony jego praw lub obowiązków(...)". Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy zarzucanej bezczynności Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. poprzez – jak wynika z treści skargi – "brak wyegzekwowania" trzech wyroków sądów administracyjnych: 1. Wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 sierpnia 2009r., sygn. akt II OSK 1215/08, w którym oddalono skargę kasacyjną A. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 16 kwietnia 2008r., sygn. akt II SA/Ke 125/08, w którym Sąd oddalił jego skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję PINB w S. z 15 [...], nakazującą A.W. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku, położonego na działce o nr ew. 25/2 w R., wykorzystywanego jako budynek tartaczny, 2. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ke 146/10, oddalającego skargę A.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję PINB w S. z dnia 24 września 2009r., nakazującą A.W. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanej wiaty związanej z działalnością tartaczną, usytuowanej od strony zachodniej nieruchomości o nr 25/2, położonej w R., 3. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 10 czerwca 2010r., sygn. akt II SA/Ke 147/10 oddalającego skargę A.W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], utrzymującą w mocy decyzję PINB w S. z dnia [...], odmawiającą A.W. odroczenia do dnia 31 grudnia 2015r. wykonania przymusowej rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku przy wschodniej granicy nieruchomości nr 25/2, położonej w R. i nie zezwalającej na czasowe wykorzystanie obiektu jako budynku tartacznego. Jak widać zatem, skarga dotyczy bezczynności organu egzekucyjnego w trakcie postępowań egzekucyjnych, mających na celu przymuszenie zobowiązanego do wykonania obowiązków wynikających z ostatecznych decyzji administracyjnych nakazujących rozbiórkę budynku tartacznego i wiaty, położonych na działce ewidencyjnej nr 25/2 w R. Jak słusznie podkreślił organ w odpowiedzi na skargę, w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 05.229.1954 j.t. ze zm.), stroną jest jedynie wierzyciel i zobowiązany, a w realiach niniejszej sprawy, gdzie wierzycielem jest jednocześnie organ egzekucyjny (art.1a pkt 13 w zw. z art. 5 § 1 pkt 1 i art. 20 § 1 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) – tylko A.W. jako zobowiązany do dokonania rozbiórki, ma przymiot strony. Tej sytuacji procesowej nie zmienia okoliczność, że skarżąca brała udział jako osoba zainteresowana - w rozumieniu art. 28 kpa – w postępowaniach administracyjnych dotyczących decyzji orzekających o rozbiórce budynku gospodarczego oraz wiaty, gdyż w postępowaniu rozpoznawczym krąg osób będących stronami jest znacznie szerszy aniżeli w postępowaniu egzekucyjnym, którego celem jest wyłącznie wykonanie obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego. W postępowaniu egzekucyjnym skarżąca nie może zostać uznana za stronę postępowania, tym samym nie ma także interesu prawnego – w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a. – do wniesienia skargi na bezczynność organu egzekucyjnego. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę S. C. jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.