II SAB/Ke 47/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi Międzyzakładowego Związku Zawodowego Pracowników Samorządowych w Gminie [...] na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy Bodzentyn w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy Bodzentyn dopuścił się bezczynności z tym, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. oddala wniosek o wymierzenie organowi grzywny; III. umarza postępowanie sądowe w pozostałej części; IV. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy Bodzentyn na rzecz Międzyzakładowego Związku Zawodowego Pracowników Samorządowych w Gminie [...] kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 30 czerwca 2016 r. (data wpływu do organu), Międzyzakładowy Związek Zawodowy Pracowników Samorządowych w Gminie B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy B. w przedmiocie rozpatrzenia jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Strona skarżąca domagała się: 1. zobowiązania organu do rozpoznania jej wniosku z [...].; 2. orzeczenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości. W uzasadnieniu autor skargi podał, że wnioskiem z [...] wystąpił o udostępnienia informacji publicznej. Ponieważ informacji tej nie otrzymał, pomimo upływu 14 dniowego terminu, w dniu 23 czerwca 2016 r. złożył do organu ponaglenie w sprawie przekazania informacji. Jednak do dnia złożenia skargi tj. do 30 czerwca 2016 r. żądane informację nie zostały udzielone. W związku z powyższym, ze względu na pozostawanie w bezczynności przez tak długi okres, żądania skargi są zasadne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania argumentując, że 8 lipca 2016 r. wnioskodawca otrzymał odpowiedź co do części żądania (punkty 1 i 2), natomiast w pozostałej części (pkt 3), została wydana decyzja odmowna, gdyż wniosek w tej części dotyczył informacji przetworzonej, w związku z czym wnioskodawca musiał wykazać interes publiczny, a tego nie uczynił. Dodał, że krótki okres pozostawania w bezczynności nie można uznać za rażący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Z kolei z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wynika, że Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. § 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. § 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Uzasadniając rozstrzygnięcie zawarte w punkcie I wyroku wskazać należy, że organ w niniejszej sprawie nie kwestionował, że pozostawał w bezczynności co do rozpoznania wniosku skarżącego Związku. Wniosek ten bowiem wpłynął do organu 1 czerwca 2016 r., a organ załatwił go 8 lipca 2016 r., a więc niewątpliwie z naruszeniem wskazanego w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U.2016.1764), 14-dniowego terminu. Nie było też między stronami sporne, że Burmistrz Miasta i Gminy S., jako organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego, jest - co do zasady - podmiotem obowiązanym na gruncie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2015.2058 j.t. ze zm.) do udostępnienia informacji publicznej, ani też, że objęte wnioskiem skarżącego z dnia 1 czerwca 2016 r. informacje, miały charakter informacji publicznej. Z uwagi na to, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt IV SA/Po 652/07, LEX nr 460751, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 czerwca 2006 r., sygn. akt II SAB/Lu 19/06, LEX nr 236231, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 221/04, LEX nr 146742, postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SAB/Bk 36/08, LEX nr 146742, wyroku WSA w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r., II SA/Gd 5/14, wyrok WSA w Kielcach z dnia 28 stycznia 2016 r., II SAB/Ke 71/15), Sąd w składzie rozpoznającym sprawę również nie kwestionuje powyższej oceny stron. Nie można natomiast zgodzić się ze stroną skarżącą, że bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku z 1 czerwca 2016 r. miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Podkreślić należy, że przy ocenie, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, znaczenie będą miały okoliczności jakie spowodowały zwłokę organu, jego działania w toku rozpoznawania sprawy oraz stopień przekroczenia terminów (por. wyrok WSA w Warszawie z 19.11.13 r., sygn. I SAB/Wa 415/13, dostępny orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie przekroczenie terminu nie było znaczne, bo wyniosło 23 dni, a ponadto zdaniem Sądu dla oceny, czy w rozpoznawanej sprawie miało miejsce rażące naruszenie prawa, nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych terminów. Musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w braku reakcji organu na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Tymczasem organ po złożeniu skargi, nie kwestionując swojego obowiązku w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na złożony wniosek, załatwił go, przez co nie można przyjąć, że bezczynność organu była spowodowana lekceważeniem skarżącego, czy też celowym przedłużeniem postępowania. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a. Powyższe okoliczności uzasadniają również, zdaniem Sądu, oddalenie wniosku o wymierzenie organowi grzywny, o czym orzeczono jak w punkcie II wyroku, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Grzywna pełni przede wszystkim funkcję prewencyjną i dyscyplinującą, w okolicznościach niniejszej sprawy samo wszczęcie postępowania sądowego doprowadziło do sprawnego załatwienia wniosku i można uznać, że okoliczność ta skłoni organ do terminowego i efektywnego prowadzenia każdego postępowania administracyjnego również w przyszłości. Ponieważ na rozprawie sądowej, która odbyła się 3 listopada 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej cofnął skargę w części dotyczącej zawartego w jej punkcie pierwszym żądania zobowiązania organu do rozpoznania wniosku z 1 czerwca 2016 r., a Sąd uznał to cofnięcie za skuteczne, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., postępowanie sądowe w tym zakresie należało umorzyć, o czym orzeczono jak w punkcie III wyroku. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł, jak w punkcie IV wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804). Na zasądzoną kwotę składa się wpis od skargi – 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej – 480 zł.