II SAB/Ke 66/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 września 2025 r. sprawy ze skargi M. K.-O. na bezczynność Kierownika Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w Starachowicach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Kierownika Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w Starachowicach do rozpatrzenia pkt 2 wniosku M. K.-O. z dnia 30 kwietnia 2025 r. – w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że w zakresie wskazanym w pkt I organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Kierownika Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w Starachowicach na rzecz M. K.-O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 18 czerwca 2025 r. M. K. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Kierownika Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w Starachowicach w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, podnosząc zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 i art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej jako: "u.d.i.p.") poprzez nieudostępnienie informacji publicznej zgodnie z jej wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2025 r. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie organu do udzielenia w określonym terminie informacji zgodnie z wnioskiem z dnia 30 kwietnia 2025 r., 2) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autorka wyjaśniła, że wystąpiła o udostępnienie informacji dotyczących wykształcenia kierownika PŚDS R. B., a także pracowników zatrudnionych w PŚDS, tj. M. D. , M. M. , I. K. , A. Z. , P. G. , W. Ś. Prosiła o przesłanie następujących informacji odnośnie wyżej wskazanych osób: ukończony kierunek (lub kierunki) studiów lub szkoły średniej w przypadku braku wyższego wykształcenia, specjalizacje, ukończone kursy, uzyskane uprawnienia ukierunkowane na osoby niepełnosprawne, w szczególności osoby z diagnozą autyzmu. W dniu 15 maja 2025 r. otrzymała z PŚDS w Starachowicach pismo z dnia 14 maja 2025 r., sygnowane przez Kierownika PŚDS R. B., zawierające tylko niektóre wnioskowane informacje, tj. dotyczące R. B. Natomiast odpowiedź dotycząca pracowników PŚDS sformułowana została w wersji ogólnej i niezgodnej z żądaniem zawartym we wniosku z dnia 30 kwietnia 2025 r., gdyż dane dotyczące pracowników zatrudnionych w tej jednostce (oraz jakichś współpracowników) podane zostały wyłącznie w formie zbiorczej i anonimowej. Odmowa udostępnienia informacji o wykształceniu i posiadanych kwalifikacjach wykazanych pracowników uzasadniona została przepisami o ochronie danych osobowych (RODO). Nastąpiło więc tylko częściowe udostępnienie informacji publicznej. W związku z powyższym, w dniu 23 maja 2025 r. złożyła ponaglenie, w którym ponownie wniosła o udostępnienie wszystkich informacji, o które wystąpiła we wniosku udostępnienie informacji publicznej z dnia 30 kwietnia 2025 r. W odpowiedzi na ponaglenie, w dniu 10 czerwca 2025 r. otrzymała pismo z dnia 6 czerwca 2025 r., w którym R. B. nadal nie udzieliła odpowiedzi na pytanie w zakresie dot. pracowników zatrudnionych w PŚDS i tym samym podtrzymała swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 14 maja 2025 r. Skarżąca zauważyła, że na żadnym etapie omawianego postępowania organ nie wydał decyzji administracyjnej w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej dot. pracowników PŚDS mimo, że informacje o które wnioskowała nie zostały udostępnione w pełnym zakresie. Wskazani we wniosku pracownicy są członkami zespołu wspierająco-aktywizującego i tym samym odgrywają kluczową rolę w procesie rehabilitacji i aktywizacji w PŚDS. Przygotowanie dla syna skarżącej (oraz innych uczestników PŚDS) i realizowanie indywidualnego planu postępowania wspierająco-aktywizującego, o którym mowa w rozporządzeniu MPiPS z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie środowiskowych domów samopomocy, wymaga bowiem zdiagnozowania potrzeb uczestnika przez w/wym. pracowników PŚDS, planowania i podejmowania decyzji dot. działań terapeutycznych, prowadzenia zajęć terapeutycznych, wspierania uczestnika w osiąganiu zaplanowanych rezultatów. Jedynie W. Ś. (do niedawna będący pracownikiem gospodarczym), aktualnie prawdopodobnie zatrudniony jako opiekun, nie jest członkiem zespołu wspierająco-aktywizującego. Jednak według wiedzy skarżącej prowadzi on treningi umiejętności praktycznych, kulinarne, gotuje posiłki dla uczestników. Syn skarżącej – osoba niemówiąca, z autyzmem – od ponad 5 lat uczęszcza do Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w Starachowicach. Jako najbliższy opiekun syna chciałaby współpracować z poszczególnymi członkami zespołu wspierająco-aktywizującego w takim zakresie, w jakim poszczególne osoby w/wym. zespołu posiadają kompetencje zawodowe. Trudno zrozumieć, dlaczego organ uporczywie ukrywa kompetencje zawodowe osób zatrudnionych w PŚDS i tym samym działa na szkodę jej syna. Takie postępowanie w istotnym zakresie ogranicza możliwość podejmowania na rzecz syna rzeczywistej współpracy z poszczególnymi pracownikami PŚDS. Skarżąca odwołała się w tym zakresie do orzecznictwa sądowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej, ewentualnie o umorzenie prowadzonego w sprawie postępowania i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ przyznał, że skarżąca w dniu 30 kwietnia 2025 r. złożyła do Kierownika Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w Starachowicach wniosek, w którym domagała się udostępnienia informacji dotyczących wykształcenia Kierownika Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w Starachowicach, a także innych, imiennie wymienionych, pracowników. Skarżąca domagała się udostępnienia następujących informacji dotyczących wymienionych we wniosku osób: ukończony kierunek lub kierunki studiów, w przypadku osób nieposiadających wyższego wykształcenia wskazanie ukończonej szkoły średniej, specjalizacje, ukończone kursy, uzyskane uprawnienia ukierunkowane na osoby niepełnosprawne, w szczególności osoby z diagnozą autyzmu. Kierownik Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w Starachowicach pismem z dnia 14 maja 2025 przekazała skarżącej żądane informacje na temat Kierownika Środowiskowego Domu Samopomocy w Starachowicach zgodnie z treścią wniosku z dnia 30 kwietnia 2025 r., a w szczególności dotyczące wykształcenia, kwalifikacji dodatkowych - ukończonych kursów oraz doświadczenia zawodowego tj. stażu pracy w pomocy społecznej, w tym z osobami z zaburzeniami psychicznymi i spektrum autyzmu. Odnośnie pozostałych pracowników, którzy zostali imiennie wymienieni we wniosku, organ udostępnił żądane informacje w sposób zbiorczy i anonimowy. Uzasadniając przyjęty sposób odpowiedzi na wniosek z daty 30 kwietnia 2025 r. w zakresie dotyczącym pracowników Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w Starachowicach niezatrudnionych na stanowisku kierowniczym, Kierownik wskazała, że zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, chyba, że ta osoba pełni funkcję publiczną, a informacja dotyczy pełnienia tej funkcji. Jednocześnie wyjaśniono, że informacje dotyczące pracowników niepełniących funkcji publicznych mogą być udostępnione wyłącznie w zakresie, który nie narusza ich prawa do prywatności ani przepisów o ochronie danych osobowych (RODO). Zgodnie z RODO i ustawą o ochronie danych osobowych, informacje umożliwiające identyfikację konkretnej osoby (np. imię, nazwisko w połączeniu z konkretnymi danymi o wykształceniu i przebiegu kształcenia) stanowią dane osobowe, których przetwarzanie wymaga podstawy prawnej. Zdaniem organu nie można zgodzić się zarówno z twierdzeniem, że organ udostępnił informację publiczną tylko częściowo, jak też z zarzutem, iż organ na żadnym etapie postępowania nie wydał decyzji administracyjnej w sprawie odmowy udzielenia informacji publicznej dotyczącej pracowników PŚDS, mimo, że informacje ich dotyczące stanowią informacje publiczną. Zatrudnieni na stanowiskach pomocy i obsługi pracownicy nie pełnią funkcji publicznych, a ich dane osobowe nie są udostępniane w sposób wykraczający poza niezbędny do realizacji obowiązków służbowych, co wynika z przepisów o ochronie danych osobowych. W związku z powyższym, organ udzielił skarżącej informacji publicznej w zakresie wykształcenia Kierownika Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w Starachowicach, zaś informacje dotyczące wykształcenia pozostałych pracowników zostały przekazane w formie zbiorczej i zanonimizowane, co jest zgodne z obowiązującym prawem. Nie zachodzi zatem żadna bezczynność organu, a skarga jest bezzasadna. Wszyscy pracownicy wymienieni imiennie przez skarżącą we wniosku z dnia 30 kwietnia 2025 r., poza kierownikiem, są zatrudnieni na stanowiskach pomocniczych i obsługi i nie podejmują żadnych władczych rozstrzygnięć, w tym nie wydają decyzji administracyjnych lub zaświadczeń ani nie uczestniczą jako pracownicy merytoryczni w postępowaniach administracyjnych, przed wydaniem takich rozstrzygnięć. Błędnie wskazuje zatem skarżąca, że organ udostępnił jedynie częściowo informację publiczną i nie wydał decyzji administracyjnej w sprawie odmowy udzielenia informacji dotyczącej pracowników PŚDS. W przypadku informacji, które nie stanowią informacji publicznej, organ "zwykłym" pismem odmawia udostępnienia żądanej informacji. Zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. "odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnieniu informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji". Uzasadnione jest zatem przyjęcie takiego sposobu postępowania, w ramach którego organ zwykłym pismem informuje stronę, że przedmiot żądania wskazany we wniosku nie stanowi informacji publicznej. W drodze decyzji natomiast organ rozstrzyga sprawę, w której wniosek dotyczy informacji publicznej, jednak ze względu na przesłanki negatywne, nie jest możliwe dokonanie udostępnienia. W okolicznościach niniejszej sprawy należy zatem uznać, że organ nie dopuścił się bezczynności, gdyż wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z daty 30 kwietnia 2025 r. załatwił w ustawowym terminie, udostępniając pismem z daty 14 maja 2025r. informacje stanowiące informację publiczną oraz informując, że część informacji stanowiących przedmiot wniosku nie stanowi informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: W pierwszej kolejności trzeba wyjaśnić, że zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Sytuacja taka miała miejsce w rozpoznawanej sprawie i stąd orzeczenie zapadło na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym (art. 120 p.p.s.a.). Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1-7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W przypadku skargi na bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej nie jest przy tym konieczne uprzednie wzywanie do usunięcia naruszenia prawa lub obecnie ponaglenia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1991/12 i z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05, postanowienie NSA z dnia 23 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 646/10). Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Z art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej również "u.d.i.p.", wynika że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wolters Kluwer 2016). Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 1 p.p.s.a.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. Kierownik Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w Starachowicach jest podmiotem reprezentującym jednostkę organizacyjną samorządu terytorialnego, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. i jest zobowiązany do udzielania informacji publicznej jako kierownik jednostki organizacyjnej wykonującej zadania publiczne, która dysponuje majątkiem publicznym (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Nie ulega więc wątpliwości, że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że organ udzielił skarżącej żądanej informacji w pełnym zakresie jeśli chodzi o punkt 1. wniosku z 30 kwietnia 2025 r., tj. wskazał dane dotyczące wykształcenia i kwalifikacji R. B. jako Kierownika Powiatowego Środowiskowego Domu Samopomocy w Starachowicach. Udzielenie informacji w tym zakresie nie było przez skarżącą kwestionowane i w związku z tym Sąd uznał, że skarga odnosi się wyłącznie do punktu 2. wniosku, dotyczącego wykształcenia i kwalifikacji pozostałych pracowników ww. jednostki. Także w tym zakresie organ nie kwestionował co do zasady faktu, że żądane w ten sposób informacje stanowią informację publiczną – za wyjątkiem jednak danych osobowych konkretnych pracowników, których te informacje dotyczą. Organ uznał bowiem, że chodzi tu o osoby nie pełniące funkcji publicznych, w związku z czym ich dane nie mogą być udostępniane w sposób wykraczający poza niezbędny do realizacji obowiązków służbowych, co wynika z przepisów o ochronie danych osobowych. Rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie środowiskowych domów samopomocy (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 249) w § 10 i 11 określa wymagane kwalifikacje osób zatrudnianych w domu samopomocy. Nie ulega zatem wątpliwości, że informacja dotycząca spełnienia tych kwalifikacji w przypadku osób pracujących w takim domu stanowi informację publiczną. Okoliczności tej, jak wspomniano, organ nie kwestionował. Jeżeli zaś wnioskujący wprost domaga się udostępnienia informacji publicznej, której zakres obejmuje dane osobowe osoby fizycznej, to ograniczenie dostępu do takich informacji (jeśli chodzi właśnie o dane osobowe) musi przybrać formę decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia, stosownie do rygorów przewidzianych w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z 26 czerwca 2025 r., sygn. III OSK 1997/24). Jak podniósł organ w odpowiedzi na skargę, informacje dotyczące wykształcenia pozostałych (poza kierownikiem) pracowników zostały przekazane w formie zbiorczej i zanonimizowane – poprzez pominięcie danych osobowych. Otóż anonimizacja danych jest możliwa w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udostępnienia treści konkretnych dokumentów np. treści konkretnych umów. Wtedy organ, udostępniając te konkretne umowy, posiada określone dokumenty, które może poddać ewentualnej anonimizacji w danym zakresie. Realizując jednak żądanie udostępnienia informacji w rozpatrywanym przypadku organ musiał sporządzić nowy dokument, zawierający dane dotyczące wykształcenia i kwalifikacji, określone we wniosku. Skoro zaś organ wytworzył nowy dokument, to nie zachodziła konieczność dokonywania jakiejkolwiek jego anonimizacji. Organ, nie chcąc ujawnić pewnych danych, mógł ich po prostu w żądanym zestawieniu nie zawierać - co też uczynił. Takie jednak działanie organu nie jest równoznaczne z anonimizacją. Jest to zaś typowa odmowa udostępnienia żądanej informacji, co dodatkowo potwierdza powoływanie się przez organ w odpowiedzi na skargę na normę art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Takie jednak działanie organu winno znaleźć uzewnętrznienie w stosowniej decyzji (por. wyrok WSA w Warszawie z 24 lutego 2025 r., sygn. II SAB/Wa 952/14). Brak jej wydania jest równoznaczny z bezczynnością organu, dlatego też w punkcie I wyroku Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia punktu 2. wniosku – w terminie 14 dni od daty doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku. W punkcie II wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Orzekając w zakresie uregulowanym w przepisie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne (por. m.in. wyroki: WSA w Białymstoku z dnia 11 maja 2017 r., sygn. akt II SAB/Bk 38/17; WSA w Łodzi z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Łd 13/17 oraz WSA w Krakowie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 35/17). Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15), co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy. Taka szczególna sytuacja w sprawie nie zaistniała. Organ terminowo zareagował na wniosek skarżącej, a w odpowiedzi na skargę w sposób obszerny uzasadnił swoje stanowisko, które jakkolwiek nie znalazło aprobaty ze strony Sądu jeśli chodzi o fakt zaistnienia bezczynności, zawiera szerokie merytoryczne odniesienie do zaistniałej sytuacji. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w punkcie III wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty złożył się wpis sądowy w wysokości 100 zł.