II SAB/Ke 73/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach, w składzie: Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym skargi W. S. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie zakończonej prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt II SAB/Ke 13/18 w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę poszukującą pracy postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Postanowieniem z 20 września 2018 r. sygn. akt II SAB/Ke 13/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę W.S. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę poszukującą pracy. W dniu 24 września 2018 r. W.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę, domagając się wznowienia postępowań dotyczących "przewlekłości i bezczynności MUP i Wojewody". W uzasadnieniu wskazał, że Sąd odrzucił lub oddalił wszystkie jego skargi, gdyż "Wg WSA nie składałem ponagleń ani skarg do organów II stopnia np. do Ministra". Dalej skarżący podkreślił, że 24 września 2018 r. otrzymał odpowiedź od Ministra, a treść tej odpowiedzi, zdaniem skarżącego, świadczy o tym, że takie skargi i ponaglenia składał. Zarządzeniem z 30 października 2018 r. Przewodniczący Wydziału II, działając na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a., rozdzielił zawarte w powyższym piśmie skargi. Niniejsza sprawa dotyczy skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończone postanowieniami z 20 września 2018 r., sygn. akt II SAB/Ke 13/18. W piśmie z 9 października 2018 r., skarżący, w odpowiedzi na wezwanie Sądu o wskazanie sygnatur spraw objętych wnioskiem z 24 września 2018 r., podał, że złożył do Wojewody wniosek o informacje na temat sygnatur jego spraw dotyczących bezczynności, natomiast on nie pamięta tych sygnatur. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga o wznowienie postępowania podlega odrzuceniu z kilku względów. Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego stanowi podstawową instytucję (środek) obalania prawomocnych orzeczeń NSA i WSA umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty w celu zagwarantowania prawidłowości - zgodności z prawem - wydanego w sprawie rozstrzygnięcia (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017; wyd. elektr.). Co jednak istotne, skarga o wznowienie postępowania sądowego nie stanowi alternatywy dla zwykłego środka odwoławczego służącego usunięciu istniejącej wadliwości postępowania. Zatem skarga o wznowienie takiego postępowania przysługuje stronie postępowania tylko w przypadku, gdy dotyczy ona orzeczenia kończącego postępowanie sądowe, a ponadto orzeczenia, które już się uprawomocniło, czyli takiego, od którego strona postępowania nie może wnieść środka odwoławczego. Należy również podkreślić, że orzeczenie, którego wznowienia domaga się strona, powinno być prawomocne w dniu złożenia skargi o wznowienie (por. postanowienie NSA z 17 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 210/12, wszystkie podawane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżone orzeczenie musi zatem odpowiadać wymogom z art. 168 § 1 p.p.s.a., w myśl którego orzeczenie sądu administracyjnego staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje co do niego środek odwoławczy. Zatem wymóg zakończenia postępowania prawomocnym orzeczeniem sądu stanowi podstawową przesłankę warunkującą skuteczność skargi o wznowienie postępowania. Wniesienie skargi przed uprawomocnieniem się orzeczenia stanowiącego podstawę jej wniesienia jest przedwczesne i jako takie winno skutkować jej odrzuceniem (por. postanowienie NSA z 19 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 1048/11). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że objęte skargą o wznowienie postanowienie z 20 września 2018 r., sygn. akt II SAB/Ke 13/18, którym Sąd odrzucił skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę poszukującą pracy, zostało doręczone skarżącemu 2 października 2018 r. Jak wynika z akt sprawy, termin do wniesienia skargi kasacyjnej upłynął bezskutecznie z dniem 2 listopada 2018 r., wobec czego postanowienie to stało się prawomocne 3 listopada 2018 r. Tymczasem skarżący wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego tym postanowieniem już 24 września 2018 r., co oznacza, że w dniu jej wniesienia postanowienie z 20 września 2018 r. nie było prawomocne, gdyż nie upłynął jeszcze termin do złożenia skargi kasacyjnej. Jednocześnie należy podkreślić, że na wezwanie Sądu skarżący jednoznacznie wskazał, że pismo złożone w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej jest w istocie skargą o wznowienie postępowania, pomimo pouczenia, że można żądać wznowienia postępowania, które zostało prawomocnie zakończone (k. 9). Z uwagi na fakt, że bieg terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania sądowego nie może rozpocząć się wcześniej niż w dacie uprawomocnienia się orzeczenia kończącego to postępowanie, wniesienie skargi o wznowienie postępowania przed uprawomocnieniem się orzeczenia stanowiącego podstawę jej wniesienia, jako przedwczesne, musi skutkować jej odrzuceniem. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który ma zastosowanie do skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 276 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeśli wniesienie skargi jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Powoduje to odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 270 i art. 276 p.p.s.a. Idąc dalej podkreślić należy, że stosownie do art. 280 § 1 p.p.s.a. Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd skargę o wznowienie odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Jak wynika z analizy treści złożonej w niniejszej sprawie skargi o wznowienie postępowania, skarżący kwestionując postanowienie z 20 września 2018 r., powołuje się w istocie na przesłankę z art. 273 § 2 p.p.s.a., który stanowi, że można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Skarżący upatruje podstawy wznowieniowej w sprawie zakończonej postanowieniem z 20 września 2018 r. w piśmie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 13 września 2018 r. Z pisma tego wynika, że dotyczy ono skargi W. S. "na działanie Wojewody wniesionej w dniu 03.08.2018r. do Urzędu Wojewódzkiego w Kielcach w zakresie niewykonywania wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach". W dalszej części pisma wskazano, że Wojewoda nie poinformował skarżącego o przekazaniu do organu I instancji akt sprawy wraz z wyrokiem WSA w Kielcach z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 51/18. Z powyższego pisma zatem wprost wynika, że skarga wniesiona przez skarżącego do Ministra w dniu 3 sierpnia 2018 r., dotyczyła skargi na bezczynność Wojewody w przedmiocie niewykonania wyroku z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 51/18. Tymczasem sprawa o sygn. akt II SAB/Ke 13/18 dotyczyła skargi na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie uchylenia decyzji o uznaniu za osobę poszukującą pracy. Zatem skarga z 3 sierpnia 2018 r., nie może być uznana za ponaglenie w sprawie sygn. akt II SAB/Ke 13/18, gdyż dotyczy innego organu i innej sprawy. W konsekwencji skoro nie zaistniała ustawowa podstawa wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a. Wreszcie należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W niniejszej sprawie, w odpowiedz na wezwanie Sądu do wskazania sygnatur spraw objętych skargą o wznowienie, sygnatur tych skarżący nie podał. Tymczasem brak któregokolwiek z wyżej wskazanych obligatoryjnych elementów skargi o wznowienie postępowania powoduje, że skarga ta nie może być rozpoznana merytorycznie przez sąd, a zatem podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 27 maja 2008 r., I OZ 347/08. Wprawdzie Sąd ustalił, jakiego postępowania sądowego dotyczy złożona przez skarżącego skarga o wznowienie, ale nie zmienia to faktu, że skarżący sam nie wykonał zarządzenia sądowego wzywającego go do oznaczenie zaskarżonego orzeczenia. Przy tym przyczyna nie wykonania zobowiązania Sądu, a więc i przyczyna nie wskazania obligatoryjnego elementu skargi o wznowienie postępowania, nie ma prawnego znaczenia, przez co nie może usprawiedliwiać zaniechania strony wnoszącej skargę. Mając powyższe na uwadze WSA w Kielcach odrzucił skargę W. a S. ego o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego.