II SAB/Ke 74/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza, Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Włoszczowie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Włoszczowie do załatwienia wniosku J. R. z dnia 11 lipca 2025 r.; II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Włoszczowie na rzecz J. R. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 31 lipca 2025 r. J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach (za pośrednictwem organu) skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Włoszczowie w zakresie rozpatrzenia wniosku z dnia 11 lipca 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, zarzucając naruszenie przepisów art. 61 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji publicznej, oraz art. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902), zwanej dalej "u.d.i.p.", w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej w związku ze złożeniem ww. wniosku. Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i prowadzi postępowanie z wniosku skarżącego o wydanie wskazanych we wniosku z dnia 11 lipca 2025 roku informacji i dokumentów w sposób niezgodny z przepisami; 2) zobowiązanie organu do załatwienia ww. wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, w zakresie nieudostępnionych informacji; 3) skierowanie sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym; 4) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swe stanowisko skarżący podniósł, że wnioskiem z dnia 11 lipca 2025 roku zwrócił się o przekazanie następujących informacji: "1. opinii sanitarnej znak: NZ.9022.5.11.2024 z dnia 21.06.2024r.; 2. jeżeli ww. opinia została zmieniona innym rozstrzygnięciem, to wówczas wnoszę o jego przesłanie; 3. korespondencji jaka zaistniała w tej sprawie między tutejszym organem a Burmistrzem Włoszczowy". Organ do dnia składania skargi, tj. do dnia 31 lipca 2025 roku, nie przekazał żądanych informacji/dokumentów, pomimo tego, że bezsprzecznie stanowią informację publiczną. Związane są one z inwestycją planowaną przez Quantum Two sp. z o.o. o nazwie: "Budowa trzech budynków handlowych, terenowych murów oporowych, wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na częściach działek nr ewid. 4685/21, 4685/22, 4685/22, 4685/32, 4685/34, 7071, budowa dwóch stacji transformatorowych na działce nr ewid. 7071, budowa budynku usługowego - usługi gastronomiczne, murów oporowych, pylonu reklamowego oraz masztów reklamowych do 3 sztuk wraz z infrastrukturą techniczną i drogową na częściach działek o nr ewid. 4685/33, 4685/34 na terenie miasta Włoszczowa oraz rozbiórka odcinków trzech istniejących linii napowietrznych SN 15 kV oraz budowa trzech odcinków linii kablowych SN 15 kV wraz ze stanowiskami słupowymi oraz odcinka linii napowietrznej w rejonie ul. Wiśniowej we Włoszczowie na działkach nr ewid. 7070, 7071, 4685/21, 4685/22, 4685/23, 4685/33, 4685/34". W sprawie udzielenia informacji publicznej dotyczącej inwestycji we Włoszczowie – jak dalej podniósł skarżący – wypowiadał się już tutejszy Sąd w wyrokach z dnia 11 czerwca 2025 roku, sygn. akt II SAB/Ke 35/25, oraz z dnia 23 lipca 2025 roku, sygn. akt II SAB/ Ke 46/25 (jak również SKO w Kielcach w decyzjach z dnia 20 maja 2025 roku i z dnia 16 lipca 2025 roku), w których to rozstrzygnięciach przesądzono o tym, że tego typu dokumentacja związana z inwestycją budowlaną stanowi informację publiczną. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Tymczasem organ pomimo upłynięcia ww. terminu nie udostępnił dokumentów wskazanych we wniosku z dnia 11 lipca 2025 roku. Jeżeli zatem nie przekazał żądanych dokumentów, jak również nie wydał decyzji odmownej w zakresie udostępnienia takiej informacji, to oczywistym jest, że dopuścił się naruszenia ww. przepisów, a przede wszystkim przepisów zawartych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania. Wyjaśnił, że skarżący wnioskiem z dnia 11 lipca 2025 r. zwrócił się o udostępnienie określonych dokumentów stanowiących informację publiczną. Organ w dniu 25 lipca 2025 r., uwzględniając ustawowy termin na udzielnie odpowiedzi, przygotował tę odpowiedź wraz z załącznikami, a pismo zostało podpisane przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Włoszczowie w dniu 25 lipca 2025 r. Akta sprawy otrzymały sygnaturę NZ.1331.1.2025. Tego samego dnia podjęto próbę doręczenia dokumentów za pośrednictwem platformy ePUAP. Jednakże z przyczyn technicznych - wynikających ze specyfiki doręczania do adresata będącego osobą fizyczną - konieczne było dodatkowe podpisanie samego komunikatu ePUAP wraz z załącznikami. W związku z tym wysyłka z 25 lipca 2025 r. nie została skutecznie nadana. W dniu 1 sierpnia 2025 r. organ otrzymał skargę J. R. Po stwierdzeniu nieprawidłowości określonej w skardze oraz po analizie stanowiska pełnomocnika skarżącego, organ niezwłocznie podjął działania naprawcze. W dniu 31 lipca 2025 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we Włoszczowie podpisał skargę i wysłano komplet dokumentów do pełnomocnika skarżącego za pośrednictwem ePUAP, a równocześnie skarżący został poinformowany telefonicznie o dokonanej czynności. Ponadto w dniu 13 sierpnia 2025 r. dokonano doręczenia na adres do e-doręczeń pełnomocnika skarżącego. Wskazane uchybienie (brak dodatkowego podpisu) miało charakter wyłącznie techniczny i wynikało ze specyfiki obsługi systemu ePUAP w przypadku doręczania osobom fizycznym. Organ nie miał zamiaru przewlekać sprawy ani unikać realizacji obowiązku udzielenia informacji publicznej, co potwierdza data podpisania pisma zawierającego udzielnie informacji w odpowiedzi na wniosek z dnia 11 lipca 2025 r. Obecnie żądane dokumenty zostały skarżącemu przekazane na ręce pełnomocnika. W tej sytuacji, wobec udostępnienia informacji publicznej będącej przedmiotem wniosku, skarga jest bezprzedmiotowa, a zarzut bezczynności nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym. Organ wskazał ponadto, że w przypadku uznania przez Sąd, że jednak zaistniała w sprawie bezczynność, to należy stwierdzić, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nieudostępnienia w terminie wnioskowanej informacji nie można oceniać jako przejawu złej woli organu, czy też próby bezprawnego uchylenia się od wypełnienia ustawowego obowiązku udzielenia informacji publicznej. Z wyjaśnień organu wynika, że opóźnienie w załatwieniu wniosku było spowodowane jedynie problemem technicznym. Na marginesie organ podniósł, że skarżący wskazał jako organ obowiązany do udzielenia informacji publicznej Powiatową Stację Sanitarno-Epidemiologiczną we Włoszczowie. Przepisom ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie jest znany taki organ. Jak wskazuje art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 wykonują następujące organy: państwowy powiatowy inspektor sanitarny, jako organ rządowej administracji zespolonej w województwie; państwowy powiatowy inspektor sanitarny kieruje działalnością odpowiednio wojewódzkiej, powiatowej i granicznej stacji sanitarno-epidemiologicznej. W związku z powyższym brak jest podstaw do spełnienia żądań skargi z uwagi na fakt, że skarżący domaga się udzielenia informacji publicznej przez podmiot który nie jest do tego obowiązany, zaś jak wynika z akt sprawy żądana informacja została wnioskodawcy przekazana. W piśmie procesowym z 29 października 2025 r. organ sprostował treść odpowiedzi na skargę wskazując, że w dniu 31 lipca 2025 r. organ otrzymał skargę J. R. Po stwierdzeniu nieprawidłowości określonej w skardze oraz po analizie stanowiska pełnomocnika skarżącego, organ niezwłocznie podjął działania naprawcze. W dniu 1 sierpnia 2025 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny we Włoszczowie podpisał pismo z dnia 25 lipca 2025 r. (stanowiące odpowiedź na wniosek w trybie informacji publicznej) i wysłano komplet dokumentów do pełnomocnika skarżącego za pośrednictwem ePUAP, a równocześnie skarżący został poinformowany telefonicznie o dokonanej czynności. Ponadto w dniu 13 sierpnia 2025r. dokonano ponownego doręczenia na adres do e-doręczeń pełnomocnika skarżącego, z uwagi na brak podjęcia przesyłki z jego strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Wyjaśnić przy tym trzeba, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt organu administracji, lecz jego brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, bezczynność organu administracji publicznej zachodzi bowiem wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w danej sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, czy innego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa. Z art. 13 u.d.i.p. wynika że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1) a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wniosek o udzielenie informacji publicznej powinien być załatwiony albo przez udzielenie żądanych informacji (w formie czynności materialno-technicznej) albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. albo przez zawiadomienie wnioskodawcy, że żądana informacja nie może być udzielona w trybie ustawy albo przez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. i per analogiam w sytuacji określonej w art. 15 ust. 2 ustawy, gdy wnioskujący wycofa uprzednio złożony wniosek. Art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma przy tym zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania i spełniony jest warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji publicznej). Jeżeli zaś wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", Wolters Kluwer 2016). Uwzględniając skargę na bezczynność sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie natomiast do art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że za organ, przeciwko któremu została skierowana skarga, Sąd uznał Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego we Włoszczowie. Organem nie jest bowiem wskazana w skardze Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna we Włoszczowie, co wynika choćby z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 416). Jednocześnie nie ulega wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny jest organem władzy publicznej wykonującym zadania publiczne, jest zatem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Pojęcie informacji publicznej zawiera art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowiąc, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Rozwinięciem tej ogólnej definicji są zapisy art. 6 ust. 1 ww. ustawy wskazujące rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Skarżący we wniosku z 11 lipca 2025 r. wnosił o udostępnienie następującej informacji: opinii sanitarnej z dnia 21 czerwca 2024 r.; rozstrzygnięcia zmieniającego tę opinię, jeśli do takiej zmiany doszło; 3. korespondencji jaka zaistniała w tej sprawie między organem a Burmistrzem Włoszczowy. Bezspornym było (nie kwestionował tego organ), że dokumenty powyższe stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Sąd również to stanowisko w pełni podziela. Zważywszy na fakt, że wniosek o udzielenie informacji publicznej wpłynął do organu w dniu 11 lipca 2025 r., ostatnim dniem na jego załatwienie był 25 lipca 2025 r. W tym dniu organ dysponował przygotowanym pismem (k. 21-22), datowanym również na 25 lipca 2025 r., zawierającym odpowiedź na wniosek skarżącego. Wynika z niego, że organ przesyła żądaną opinię oraz kopie kolejnych pism, w których podtrzymał swoje stanowisko z dnia 21 czerwca 2024 r., zaś w odniesieniu do korespondencji pomiędzy organem a Burmistrzem Miasta Włoszczowa organ wskazał, że środki techniczne, którymi dysponuje nie umożliwiają udostępnienia korespondencji formie wskazanej we wniosku, z uwagi na jej obszerność i wielość materiałów w wersji papierowej, które winny być zdigitalizowane, aby odpowiedzieć na wniosek we wskazanej formie. W związku z powyższym, jak wskazano, z żądaną korespondencją wnioskodawca może zapoznać się w siedzibie organu w godzinach pracy urzędu. Opinia z 21 czerwca 2024 r. oraz pisma podtrzymujące stanowisko w niej zawarte (załączane do ww. pisma z 25 lipca 2025 r.) znajdują się w aktach sprawy na k. 59-72. Z kolei informacja o braku możliwości udostępnienia korespondencji w formie wskazanej we wniosku (wraz z podaniem przyczyn takiego stanu rzeczy) oraz wskazanie sposobu zapoznania się z tą informacją odpowiada dyspozycji art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zd. 1 tego przepisu stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Niemniej jednak, jak przyznał sam organ, w dniu 25 lipca 2025 r. doszło jedynie do podpisania pisma stanowiącego odpowiedź na wniosek, natomiast pismo to ani załączona dokumentacja nie zostały skutecznie wysłane. Wynikało to, jak twierdzi organ, z przyczyn technicznych, związanych ze specyfiką doręczania do adresata będącego osobą fizyczną, co wymagało dodatkowego podpisania samego komunikatu ePUAP wraz z załącznikami. Nie ulega jednak wątpliwości, że w ustawowym terminie informacja nie została udzielona. Nie stało się to również przed wniesieniem skargi, co miało miejsce w dniu 31 lipca 2025 r. (data wpływu do organu). Jak wynika z ostatecznych wyjaśnień organu, komplet dokumentów stanowiących odpowiedź na wniosek przesłano pełnomocnikowi skarżącego na adres ePUAP (a zatem tak jak określono to we wniosku) w dniu 1 sierpnia 2025 r., a następnie (ponownie) w dniu 13 sierpnia 2025 r. (na adres do e-doręczeń, z uwagi na niepodjęcie poprzedniej przesyłki). Powyższe znajduje potwierdzenie w dokumentach zawartych na k. 76 i nast. akt sprawy. Ponadto, pomimo doręczenia pełnomocnikowi skarżącego odpowiedzi na skargę, brak było reakcji ze strony skarżącego, kwestionującej udzielenie mu odpowiedzi na wniosek z dnia 11 lipca 2025 r. po wniesieniu skargi. W świetle powyższych rozważań nie ulega wątpliwości, że organ uchybił terminowi określonemu w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a tym samym dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu ww. wniosku o udostępnienie informacji publicznej – co trafnie zarzuca skarżący. Jak jednak wyżej wykazano, ostatecznie pismo zawierające odpowiedź zostało wysłane na adres pełnomocnika skarżącego, co miało miejsce jednak już po wniesieniu skargi do Sądu. W tej sytuacji zawarte w skardze żądanie zobowiązania organu do załatwienia tego wniosku stało się bezprzedmiotowe, w związku z czym Sąd orzekł o umorzeniu niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania organu do rozpatrzenia wniosku – na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a (pkt I wyroku). W przypadku bowiem, gdy bezczynność ustała po wniesieniu skargi, a przed wyrokowaniem, postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania żądanej czynności podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie powołanego właśnie przepisu. Nie można zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte. Umorzenie postępowania sądowego nie zwalnia jednak sądu od podjęcia pozostałych rozstrzygnięć właściwych dla tego typu skargi. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność o takim charakterze ma miejsce wtedy, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające w jakimkolwiek zakresie winę organu za tę bezczynność. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych obowiązków, czyli terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 381/18, dostępny j.w.). W ocenie Sądu z taką sytuacją nie mamy do czynienia w odniesieniu do wniosku skarżącego z 11 lipca 2025 r., na który organ ostatecznie odpowiedział ze stosunkowo niedużym opóźnieniem, przy czym odpowiedź była przygotowana już w ostatnim dniu terminu, a do nadania informacji nie doszło z przyczyn technicznych. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał w pkt II wyroku, że zarzucana bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa – na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu przez organ kosztów postępowania sądowego (pkt III wyroku), obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego (480 zł) i kwotę wpisu (100 zł) znajduje oparcie w art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).