II SAB/Ke 85/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Krzysztof Armański, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2025 r. sprawy ze skargi W. D. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach do rozpoznania wniosku W. D. z dnia 6 sierpnia 2025 r., w terminie 14 dni od daty zwrotu organowi akt sprawy wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach na rzecz W. D. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 9 września 2025 r. do Komendy Wojewódzkiej Policji w Kielcach wpłynęła skierowana do tut. Sądu skarga W. D. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucająca naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ("u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak ni w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 6 sierpnia 2025 r. i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że 6 sierpnia 2025 r. poprzez pocztę e-mail zwrócił się do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie kserokopii/skanu wystąpienia pokontrolnego z kontroli przeprowadzonej przez Biuro Kontroli KGP w roku 2025 "Prawidłowość wykorzystania pojazdów służbowych przez kierownictwo Komendy Wojewódzkiej Policji w Kielcach oraz przydzielania i użytkowania lokali mieszkalnych lub tymczasowych kwater dla kierownictwa Komendy Wojewódzkiej Policji w Kielcach". W odpowiedzi organ pismem z 8 sierpnia 2025 r. wezwał skarżącego do podania pełnych danych i podpisania skargi, co uzasadnił toczącym się postępowaniem w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Skarżący usunął ww. braki formalne wniosku 12 sierpnia 2025 r. W dniu 19 sierpnia 2025 r. organ poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 9 października 2025 r., z uwagi na konieczność analizy danych i opracowanie stosownych informacji. Zdaniem skarżącego niedopuszczalne jest stosowanie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jedynie w celu "odroczenia" na okres do dwóch miesięcy obowiązku udostępnienia żądanej informacji. Tymczasem, w niniejszej sprawie organ tak właśnie uczynił. Podane przez organ przyczyny odroczenia nie uzasadniają konieczności przedłużenia terminu. Żądana informacja publiczna jest informacją prostą, wymagającą jedynie wykonania kserokopii/skanów kilkunastu kartek żądanego dokumentu. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że nie można mówić o bezczynności organu, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej korzysta z trybu przewidzianego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. W dniu 22 października 2025 r. organ złożył do akt sprawy zanonimizowaną kserokopię żądanego przez skarżącego sprawozdania z kontroli z 23 maja 2025 r., udostępnioną skarżącemu przy piśmie z 29 września 2025 r., doręczonym 1 października 2025 r. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, gdyż zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1–7 i § 3 p.p.s.a., a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 cyt. ustawy, na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1–4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest przy tym wymagane poprzedzenie jej ponagleniem, o którym mowa w art. 37 k.p.a. i art. 53 § 2b p.p.s.a., ponieważ w tych sprawach przepisy k.p.a. stosuje się wyłącznie w zakresie wskazanym w art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), dalej "u.d.i.p." Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. W sprawie bezsporne jest, że Komendant Wojewódzki Policji w Kielcach jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Z przepisów u.d.i.p. jasno wynika, że adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w art. 4 omawianej ustawy. W szczególności są nimi organy władzy publicznej (ust. 1 pkt 1). Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. W sytuacji gdy wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, ponieważ żądanie nie dotyczy informacji publicznej, organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb udostępniania informacji, organ zobowiązany jest zawiadomić o tym wnioskodawcę (w formie pisma). Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast w takich przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, ale organ odmawia jej udostępnienia, albo zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), tj., gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2). Również w wypadku ustalenia, że żądana informacja jest informacją publiczną o charakterze przetworzonym, a wnioskodawca - pomimo wezwania - stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie wykazał, że jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, wówczas prawidłową formą załatwienia wniosku jest wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie (por. wyroki NSA: z 14 czerwca 2019 r., sygn. I OSK 137/18, z 27 listopada 2024 r., sygn. III OSK 670/24). Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej wpłynął do Komendy Wojewódzkiej Policji w Kielcach pocztą elektroniczną 6 sierpnia 2025 r. Wniosek zawierał żądanie udostępnienia informacji w postaci kserkopii/skanu wystąpienia pokontrolnego z kontroli przeprowadzonej przez Biuro Kontroli KGP w roku 2025 "Prawidłowość wykorzystania pojazdów służbowych przez kierownictwo Komendy Wojewódzkiej Policji w Kielcach oraz przydzielania i użytkowania lokali mieszkalnych lub tymczasowych kwater dla kierownictwa Komendy Wojewódzkiej Policji w Kielcach". W dniu 19 sierpnia 2025 r. organ poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do 9 października 2025 r. z uzasadnieniem, że istnieje konieczności analizy posiadanych przez organ danych i opracowania stosownej informacji. W tym kontekście należy wskazać, że wprawdzie ustawodawca nie wskazuje, jakie powody opóźnienia są dopuszczalne w świetle postanowień art. 13 u.d.i.p., to jednak niewątpliwie podmiot udostępniający informację publiczną nie może w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 cyt. ustawy. Tylko takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej, mogą stanowić podstawę przedłużenia terminu załatwienia sprawy. Samo powołanie się na konieczność analizy danych i opracowanie informacji bez konkretnego wskazania, jakie dodatkowe czynności organ w związku z tym zobowiązany jest podjąć i jak wpływają one na terminowość rozpoznania wniosku, jest dalece niewystarczające. Tym bardziej, że przedmiotem wniosku był konkretny jeden dokument, który należało skserować/zeskanować i udostępnić. Z informacji udostępnionej skarżącemu 29 września 2025 r. ("Sprawozdania z kontroli") wynika, że jej opracowanie polegało wyłącznie na zanominowaniu znacznej części dokumentu liczącego w sumie 20 stron. Nie sposób uznać, by była to czynność, której nie można było wykonać w terminie 14 dni. Brak przekonywującego uzasadnienia przedłużenia terminu załatwienia sprawy musi prowadzić do stwierdzenia, że organ nie miał podstaw do zastosowania art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i tym samym, wobec przekroczenia 14-dniowego terminu na rozpoznanie wniosku z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., pozostawał w bezczynności. Brak uzasadnionych powodów przedłużenia terminu do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie daje podstawy do przyjęcia, że powiadomienie o wydłużeniu rozpoznania sprawy jest skuteczne i zwalnia organ z zarzutu bezczynności. Akceptacja stanowiska pozwalającego na hasłowe powołanie przyczyny opóźnienia załatwienia wniosku w istocie każdorazowo zwalniałaby jego adresata z konieczności załatwienia wniosku w podstawowym, czternastodniowym terminie, zakreślonym przez ustawodawcę (por. wyroki NSA: z 24 listopada 2021 r., sygn. III OSK 4230/21; z 11 stycznia 2023 r., sygn. III OSK 6377/21). Sąd nie mógł przy tym uznać, że udzielona 29 września 2025 r. informacja stanowi realizację wniosku skarżącego z 6 sierpnia 2025 r., co by uzasadniało umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Analiza ww. informacji, tj. pisma z 23 maja 2025 r. "Sprawozdanie z kontroli" wskazuje, że w istocie anonimizacji uległy imiona i nazwiska wszystkich funkcjonariuszy Policji (z wyjątkiem Komendanta Wojewódzkiego w nagłówku), łącznie z kontrolerami, dane identyfikacyjne pojazdów, łącznie z ich parametrami technicznymi, trasy przejazdów, łącznie z ich czasem i ilością przebytych kilometrów. W orzecznictwie przyjmuje się, że anonimizacja kluczowych kwestii dotyczących wniosku o udzielenie informacji publicznej oznacza, że wniosek w istocie nie zostaje rozpoznany. Sam fakt udzielenia jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie przesądza o braku bezczynności organu. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania. Nie stanowi zatem wypełnienia obowiązku informacyjnego, wynikającego z u.d.i.p., udostępnienie informacji w części, niepełnej albo wymijającej (por. wyrok NSA z 28 listopada 2017 r., sygn. I OSK 1432/17). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organ dokonał anonimizacji, której zakres w istocie czyni udostępnioną informację bezużyteczną, o czym świadczy zresztą treść kolejnej skargi W. D. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Kielcach w związku z informacją udostępnioną 29 września 2025 r. (zarejestrowaną w tut. Sądzie pod sygn. II SAB/Ke 93/25). Skarżący wnosił o udostępnienie informacji pokontrolnej, a otrzymał informację, z której nie wynika kto był kontrolowany, ani jakie czynności były przedmiotem tej kontroli. Poprzez anonimizację kluczowych informacji organ udzielił informacji niepełnej, względnie niezgodnej z treścią żądania, co należy kwalifikować jako bezczynność adresata wniosku. Dostęp do informacji publicznej nie ma przy tym charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniom, które konkretyzuje art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., wskazując na ochronę informacji niejawnych, innych tajemnic prawnie chronionych, np. danych osobowych, prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Służy temu m.in. anonimizacja danych, jednak kwestią podstawową dla organu jest określenie czy powinien dokonać anonimizacji danych w udzielonej informacji, czy też ma obowiązek ograniczyć częściowo udostępnianą informację i wydać w związku z tym, na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie udostępnienia tej informacji we wnioskowanej części, gdyż anonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku. Ocenę tę należy przeprowadzać przez pryzmat złożonego w sprawie wniosku i wskazanego w nim wyraźnie zakresu żądanych informacji (por. wyrok NSA z 19 listopada 2020 r.; sygn. I OSK 2273/18). Wydanie decyzji odmownej na podstawie art. 16 u.d.i.p. będzie przy tym konieczne tylko w przypadku gdyby istota żądanej informacji dotyczyła żądania ujawnienia chronionych prawem danych. W takiej sytuacji organ udostępniając informację powinien rozważyć, czy dokonać jej częściowej anonimizacji, która nie spowoduje, że wnioskodawca nie otrzyma informacji objętej zakresem jego wniosku, lub czy w przeciwnym razie zasadne będzie wydanie decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji. W niniejszej sprawie skarżący jednoznacznie zażądał udostępnienia kserokopii/skanu wystąpienia pokontrolnego, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 2 u.d.i.p. udostępnieniu w formie informacji publicznej podlegają dane publiczne w tym dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. W tej sytuacji trudno mówić o realizacji wniosku skarżącego, skoro kluczowe informacje z udostępnionego "Sprawozdania z kontroli" zostały zanonimizowane. Podsumowując, w ocenie Sądu skarżący nie uzyskał pełnej informacji publicznej w odpowiedzi na złożony wniosek 6 sierpnia 2025 r. Skarżący w sposób jednoznaczny zażądał udostępnienia kserokopii/skanu wystąpienia pokontrolnego, a zatem organ winien dane te udostępnić, albo odmówić ich ujawnienia, jeśli - w ocenie organu - są to dane podlegające ochronie, ale odmowa ta winna przyjąć postać decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 14 maja 2025 r., sygn. 120/25). Z tego powodu Sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt I wyroku). Orzekając w zakresie uregulowanym w art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd uwzględnił, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy, gdyż wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez wątpliwości i wahań, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy można powiedzieć, że prawo naruszono w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 26 lutego 2016 r., sygn. I OSK 2451/14). Oceny sposobu prowadzenia postępowania pod kątem bezczynności należy dokonywać mając na uwadze zindywidualizowane okoliczności sprawy, co nakazuje uwzględniać m.in. stopień zaniedbań ze strony organu i naruszenia terminów załatwienia sprawy, obiektywną sytuację w jakiej działa oraz sposób zachowania tak organu, jak i strony (por. wyrok NSA z 17 listopada 2015 r., sygn. II OSK 652/15). Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosku strony i jawnego natężenia braku woli załatwienia sprawy. Taka szczególna sytuacja w sprawie nie zaistniała. Organ nie pozostawił bowiem wniosku skarżącego bez żadnej reakcji, skoro wystosował do niego pismo z 19 sierpnia 2025 r. o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy. W działaniu organu nie można się dopatrzyć złej woli, tym bardziej, że ostatecznie informacji w tym terminie udzielił, jakkolwiek nie stanowiła ona prawidłowej realizacji wniosku. Wobec powyższego, mając na uwadze treść art. 149 § 1 pkt 1a p.p.s.a. Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). O kosztach postępowania (pkt III wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącego koszt wpisu od skargi w wysokości 100 zł.