II SO/Ke 16/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędzia NSA Anna Żak (spr.), Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. na rozprawie sprawy z wniosku M. M. o ukaranie Komendanta Wojewódzkiego Policji grzywną w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. p o s t a n a w i a odrzucić wniosek. We wniosku z dnia 1 lipca 2014 r. M. M. wniósł o wymierzenie Komendantowi Wojewódzkiemu Policji grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), w związku z niedopełnieniem obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a, tj. nieprzekazaniem wraz z wniesioną skargą pełnych akt administracyjnych w sprawie dotyczącej bezczynności ww. organu w przedmiocie podjęcia czynności egzekucyjnych w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, zarejestrowanej w tut. Sądzie pod sygn. II SAB/Ke 22/14. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił, że M. M. od 1994 roku nie występował z wnioskiem o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W okresie tym pobierał równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego do roku 2009 włącznie, kiedy to został zwolniony ze służby czynnej w Policji. Fakt nieprzekazania do Sądu pełnej korespondencji w sprawach prowadzonych z wniosku M. M. nie wynikał z chęci ukrycia akt istotnych dla sprawy, lecz z założenia organu, że w postępowaniu sądowoadministarcyjnym należy przedłożyć akta związane bezpośrednio z prowadzoną sprawą, a nie wszystkie dokumenty znajdujące się w aktach postępowań wszczynanych przez stronę. W pismach procesowych z dnia 22 lipca i 7 sierpnia 2014 r. M. M. w całości podtrzymał wniosek o wymierzenie organowi grzywny. W piśmie procesowym z dnia 26 września 2014 r., organ wskazał, że postanowieniem z dnia 17 lipca 2014 r. WSA w Kielcach odrzucił skargę M. M. na bezczynność organu w sprawie II SAB/Ke 22/14. Na rozprawie w dniu 1 października 2014 r. Sąd postanowił dopuścić z urzędu dowód z akt sprawy II SAB/Ke 22/14 tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Natomiast przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. obliguje organ do przekazania skargi sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Stosownie do art. 55 § 1 tej ustawy w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Z treści art. 55 § 1 p.p.s.a. jednoznacznie wynika, że grzywna może być wymierzona tylko w razie stwierdzenia, iż organ nie wykonał obowiązku, przekazania skargi sądowi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy w terminie zakreślonym ustawą. Niezastosowanie się przez organ do obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a stanowi wyłączną przesłanką wymierzenia przez sąd grzywny. Postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie, we wniosku o wymierzenie organowi grzywny, M. M. podnosił, że organ uchybił obowiązkowi wynikającemu z art. 54 § 2 p.p.s.a. w sprawie o sygn. II SAB/Ke 22/14 tut. Sądu. W sprawie II SAB/Ke 22/14 M. M. wniósł skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie podjęcia czynności egzekucyjnych w sprawie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. Skarga powyższa, jako niedopuszczalna została na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucona przez tut. Sąd prawomocnym postanowieniem z dnia 17 lipca 2014 r. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd wskazał, że stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 3 i 8 p.p.s.a. jest wprawdzie właściwy w sprawach skarg na bezczynność organów w zakresie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, ale wyłącznie w przypadkach niewydawania przez organ egzekucyjny postanowienia, na które służy zażalenie. Zacytowany wyżej przepis nie przewiduje zatem możliwości rozpoznania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność organu egzekucyjnego polegającej na niepodejmowaniu czynności zmierzających do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, gdyż czynnościom tym nie towarzyszy konieczność podjęcia jakiegokolwiek postanowienia, na które służy zażalenie. W konsekwencji Sąd stwierdził, że wniesioną skargę na bezczynność organu należało na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. odrzucić jako niedopuszczalną tj. nie mającą oparcia w art.3 § 2 i 3 p.p.s.a. Powyższe prawomocne rozstrzygnięcie Sądu jest istotne dla wyniku tej sprawy. Podkreślić bowiem należy, że wniosek o wymierzenie grzywny organowi za nieprzekazanie w terminie skargi wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę może być rozpoznany jedynie wówczas, gdy skarga dotyczy spraw, o których mowa w art. 3 p.p.s.a., tj. spraw należących do właściwości sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. I OZ 887/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem M. M. domagał się wymierzenia Komendantowi Wojewódzkiemu Policji grzywny za nieprzekazanie, w sprawie II SAB/Ke 22/14 dot. skargi na bezczynność ww. organu w przedmiocie podjęcia czynności egzekucyjnych, pełnych akt administracyjnych, która to skarga została uznana przez Sąd za niedopuszczalną i z tego powodu została odrzucona. W postanowieniu z dnia 30.11.2012r. w powoływanej już wyżej sprawie sygn..akt I OZ 886/12, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, który ma odniesienie do stanu faktycznego i prawnego w tej sprawie, że w przypadku, gdy skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna , to również niedopuszczalny jest wniosek o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. Pogląd ten Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 64 § 3 p.p.s.a. odrzucił wniosek jako niedopuszczalny.