II SO/Ke 3/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o wymierzenie Komendantowi Komisariatu Policji IV w K. grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. postanawia: 1. wymierzyć Komendantowi Komisariatu Policji IV w K. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych, 2. zasądzić od Komendanta Komisariatu Policji IV w K. na rzecz M. M. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt II SO/Ke [...] UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 9 marca 2022 r. M. M. zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach o wymierzenie Komendantowi Komisariatu Policji [...] w K. grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. za nieprzekazanie skargi na bezczynność z dnia 13 lutego 2022 r. Ponadto wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wniosku M. M. wyjaśniła, że w dniach 10, 11 i 12 grudnia 2021 r. złożyła listownie wnioski o udostępnienie informacji publicznej. W dniu 13 lutego 2022 r., data doręczenia 16 luty 2022 r., skierowana została skarga na bezczynność organu do tut. Sądu. Do dnia 8 marca 2022 r. nie została ona przekazana. Wnioskodawczyni zwróciła uwagę na art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując w szczególności, że obowiązkiem organu jest przekazanie skargi w terminie 15 dni. W odpowiedzi na wniosek organ wniósł o jego oddalenie. Podał, że dnia 4 lutego 2022 r. do Komisariatu wpłynęła skarga M. M. z dnia 16 lutego 2022 r. na bezczynność Komisariatu Policji [...] w K., w związku z udzieleniem niepełnej odpowiedzi na wnioski z dnia 10, 11 i 12 grudnia 2021 r. Pisma te były tytułowane jako "Wniosek o udzielenie informacji", bez podania podstawy i trybu, wynikającego z art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że autorka pism wnosiła o informacje o sposobach przeprowadzania i zakończenia czynności i postępowań, w których jawiła się jako zgłaszająca i pokrzywdzona, powyższe pisma zostały rozpatrzone w trybie wynikającym z art. 35 kpa. Na przedmiotowe wnioski M. M. otrzymała odpowiedzi, odpowiednio 27 grudnia 2021 r. i 3 stycznia 2022 r. oraz uzupełniająco pismem Komendanta Miejskiego Policji w K. z dnia 10 lutego 2022 r. i pismem Komendanta Komisariatu Policji [...] w K. z dnia 11 marca 2022 r. W skardze z dnia 13 lutego 2022 r. M. M. zarzuciła bezczynność Komisariatowi Policji [...] w K., a w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach zarzuciła niewypełnienie obowiązku organu wynikającego z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ stwierdził, że ponieważ powyższe wnioski były rozpatrywane w trybie art. 35 kpa, to obowiązywał termin przekazania skargi wraz z materiałami wynikający z art. 54 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiotowa skarga wraz z materiałami z dnia 14 marca 2022 r. została więc złożona w siedzibie Sądu w dniu 15 marca 2022 r. z zachowaniem ustawowego terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Wniosek zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej zwanej "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ, o którym mowa w § 1, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (§ 2), przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, w myśl art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej też "u.d.i.p.") wynosi 15 dni od dnia otrzymania skargi. Z kolei w myśl art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Powołane przepisy przewidują więc wyłącznie dwa warunki, których spełnienie pozwala sądowi na wymierzenie grzywny, tj. stwierdzenie uchybienia przez organ terminowi do przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę oraz złożenie przez stronę wniosku o wymierzenie grzywny. Oznacza to, że przesłanką do wymierzenia grzywny jest sam fakt nieprzekazania sądowi administracyjnemu skargi, akt sprawy i odpowiedzi na skargę, bez względu na powody takiego stanu rzeczy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2019 r., sygn. akt I OZ 1296/18). Jak wynika z odpowiedzi na skargę, co zresztą nie jest kwestionowane i znajduje potwierdzenie w aktach sprawy tut. Sądu sygn. akt II SAB/Ke 21/22, w których znajduje się oryginał skargi na bezczynność z 13 lutego 2022 r. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, skarga ta do Komisariatu Policji [...] w K. wpłynęła w dniu 16 lutego 2022 r. Zatem organ winien przekazać tę skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi najpóźniej do dnia 3 marca 2022 r. Tymczasem organ wywiązał się z powyższego obowiązku 15 marca 2022 r. Podkreślić należy, że z przyjętego przez ustawodawcę trybu składania skarg do sądu administracyjnego, tj. za pośrednictwem organu, wynika, że organ ma obowiązek przekazania każdego pisma strony, którego adresatem jest sąd administracyjny w terminie wynikającym z przepisów p.p.s.a. lub przepisów szczególnych. Natomiast w kompetencji organu nie leży rozpoznanie takiej skargi i samodzielne decydowanie o jej charakterze i terminie do jej przekazania. Dlatego też organ nie był uprawniony, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, do uznania, że przekazanie przedmiotowej skargi na bezczynność do WSA w Kielcach powinno nastąpić w terminie wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Organ eksponuje argument, że rozstrzygające znaczenie dla oceny zasadności wniosku o wymierzenie grzywny powinny mieć treść i niejednoznaczny tryb złożonych wniosków z dnia 10 grudnia 2021 r., 11 grudnia 2021 r. i 12 grudnia 2021 r., nie zaś treść i tryb wniesionej skargi do sądu administracyjnego, z czym nie sposób się zgodzić. Jeżeli bowiem w skardze strona wskazała, że bezczynność organu dotyczy udzielenia informacji publicznej, to obowiązkiem organu było przekazanie tej skargi do Sądu w terminie wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej z odpowiedzią na skargę, w której organ przedstawi swoje stanowisko w sprawie, odpowiadając tym samym na ewentualne zarzuty skargi co do trybu, w jakim złożony został wniosek o udostępnienie informacji. Ubocznie tylko wypada podnieść, że w piśmie odpowiadającym M. M. na wniosek z 12 grudnia 2021 r. (zawarte w aktach tut. Sądu II SAB/Ke 21/22) organ wyjaśnił, że wysokość grzywny nałożonej w drodze mandatu karnego na sprawcę wykroczenia, cyt.: "nie stanowi informacji publicznej". Celem grzywny, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., jest nie tylko pełnienie funkcji dyscyplinującej, mającej na celu doprowadzenie do wykonania przez organ ciążącego na nim obowiązku procesowego, ale również funkcji represyjnej. Ta druga funkcja służy bowiem ochronie wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa strony do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki. Nadto grzywna pełni również funkcję prewencyjną, bowiem ukaranie nią służy także zapobieganiu ewentualnym naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy. W wymiarze indywidualnym ukarany organ będzie chciał uniknąć powtórzenia takiej sytuacji, choćby z uwagi na związane z tym uszczuplenie środków finansowych (por. uchwała 7 sędziów NSA z 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 3/09, postanowienie NSA z 11 maja 2012 r. sygn. akt I OZ 328/12). Samo zatem wykonanie obowiązku, określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a., nie uzasadnia odstąpienia od wymierzenia grzywny (tak m.in. WSA w Olsztynie w postanowieniu z 2 marca 2010 r., sygn. II SA/Ol 42/09). Grzywnę tę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (art. 154 § 6 p.p.s.a.). Sąd, wydając orzeczenie uwzględniające wniosek o wymierzenie organowi grzywny, powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2 p.p.s.a., czas, jaki upłynął od złożenia skargi do organu skierowanej do sądu administracyjnego oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu. Wymierzając grzywnę w wysokości 100 zł, Sąd uwzględnił okoliczność, że nieprzekazanie skargi nie było wynikiem złej woli organu, bądź chęci uchylenia się od kontroli jego działalności przez sąd administracyjny, a jedynie a wynikało z niewłaściwej kwalifikacji trybu, a w konsekwencji terminu, w jakim należało przekazać skargę. W opinii Sądu, wysokość wymierzonej grzywny jest adekwatna do skali naruszenia przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 21 pkt 1 u.d.i.p. Mając to wszystko na uwadze, Sąd na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. - orzekł jak w pkt 1 postanowienia. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w pkt 2 postanowienia, w oparciu o art. 200 w związku z art. 64 § 3 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów składa się wpis od wniosku o wymierzenie grzywny w kwocie 100 zł.