I SA/Kr 1020/15

|Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie | w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski, Protokolant: sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2015 r. sprawy ze skarg M.B. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 kwietnia 2015 r. Nr [...],[...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2009 - 2010 oraz odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za czerwiec i grudzień 2009 r. oraz marzec, kwiecień i lipiec 2010 r. - skargi oddala - Wnioskiem z dnia 20 sierpnia 2014r. M.B. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o umorzenie zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2009-2010, a wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2014r. o umorzenie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za lata 2009-2010 z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W uzasadnieniu złożonych wniosków podatnik powołał się na trudności finansowe, które spowodowały konieczność likwidacji prowadzonej przezeń działalności gospodarczej. W związku z zaprzestaniem wykonywania obowiązku podatkowego związanego z tą działalnością powstały zaległości podatkowe o umorzenie których wnosi. W dalszym ciągu boryka się z trudnościami finansowymi pomimo podjęcia pracy, a uzyskiwane przez niego wynagrodzenie - w wysokości 1.300,00 zł netto nie wystarcza na utrzymanie rodziny. Naczelnika Urzędu Skarbowego decyzjami z dnia 19 grudnia 2014r. nr [...]i [...] odmówił wnioskodawcy umorzenia zaległości podatkowych w podatku od towarów i usług za czerwiec, grudzień 2009r., marzec, kwiecień i lipiec 2010r. w łącznej wysokości 18.454,50 zł oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych (PIT-36) za lata 2009-2010 w łącznej wysokości 24.972,80 zł. Organ pierwszej instancji ustalił, że wnioskodawca prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą: Firma Budowlana "Ż" M. B. w zakresie usług budowlanych w okresie od dnia 1 listopada 2008r. do dnia likwidacji tj. do 31 marca 2011r. Na dzień złożenia wniosku o umorzenie zaległości podatkowych był zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony (od dnia 1 kwietnia 2014r. do dnia 1 kwietnia 2015r.) w firmie "M" G. P. za wynagrodzeniem 1.680,00 zł brutto. Natomiast, jak ustalono na podstawie protokołu o stanie majątkowym zobowiązanego, spisanego przez poborcę skarbowego w dniu 14 listopada 2014r. z małżonką A. B., wnioskodawca M.B. obecnie przebywa w Anglii poszukując pracy. Małżonka wnioskodawcy jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, na utrzymaniu mają dwoje małoletnich dzieci w wieku odpowiednio 6 i 3 lata. Ponadto ustalono, że wnioskodawca wraz z małżonką korzystali z pomocy Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w latach 2013-2014 uzyskując świadczenie rodzinne na dzieci w wysokości 183,00 zł miesięcznie. W 2014r. otrzymali jednorazowy zasiłek celowy na zakup żywności w kwocie 200,00 zł, przyznano im również w roku bieżącym pomoc w postaci prawa do posiłku w szkole podstawowej w S. dla córki S. B.. Od dnia 28 lutego 2014r. do dnia udzielenie odpowiedzi na zapytanie organu, tj. do dnia 1 października 2014r. (jak podaje GOPS w S.) małżonkowie nie złożyli żadnego wniosku o pomoc finansową, tj. wniosku o sfinansowanie posiłków dla córki w szkole podstawowej i dla syna w przedszkolu, nie złożyli również wniosku o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych na dzieci na nowy okres zasiłkowy. Ponadto ustalono, że zarówno wnioskodawca, jak i jego małżonka nie posiadają żadnego majątku nieruchomego, ruchomego, jak również żadnych zasobów pieniężnych. Małżonkowie wraz z dziećmi zamieszkują w domu, który stanowi własność matki M.B.. W tych okolicznościach organ podatkowy pierwszej instancji uznał, że zaległości w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczą lat 2009-2010, w których wnioskodawca osiągał znaczne dochody pozwalające uregulować w całości należne zobowiązania. Nie uregulował jednakże tych zobowiązań w terminach przewidzianych prawem i przez okres 5 lat nie współpracował z organem w sprawie uregulowania przedmiotowych zaległości. W ocenie organu umorzenie przedmiotowej zaległości przeniosłoby na Skarb Państwa skutki zaniechań podatnika dotyczących wywiązywania się przez niego z obowiązków podatkowych. W toku postępowania dowiedziono bowiem, że wnioskodawca osiągał znaczne dochody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, nie posiada obecnie żadnych wierzytelności względem byłych kontrahentów, co zostało potwierdzone odpowiedzią wnioskodawcy na zapytanie organu z dnia 4 listopada 2014r. Z treści jej wynika, że M.B. otrzymał zapłatę za wykonane usługi w całości, utwierdzając tym samym postawioną tezę, iż w okresie prowadzenia działalności dysponował środkami pieniężnymi na uregulowanie należnych zobowiązań podatkowych, które obecnie stanowią zaległości podatkowe. Mając na uwadze również wiek podatnika (28 lat) stwierdzono, że istnieje duże prawdopodobieństwo podjęcia przez niego pracy w tym zawodzie i uzyskiwania dochodów, które w przyszłości pozwolą na uregulowanie przedmiotowej zaległości np. w systemie ratalnym, o który to podatnik wystąpił we wcześniejszym wniosku. W chwili obecnej jak wspomniano na wstępie uzasadnienia decyzji M.B.(jak zeznała do protokołu jego żona A.B.) przebywa w Anglii i poszukuje pracy. W odwołaniach od tych decyzji podatnik powołał się na swą trudną sytuację majątkową. Obecnie i w najbliższym czasie nie ma możliwości spłaty zaległego zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych. Obecnie jest bezrobotny, a z braku możliwości zatrudnienia w kraju wyjechał do Anglii w celu poszukiwania pracy. Jednocześnie strona zarzuca pomijanie przez organ pierwszej instancji przedstawionych przezeń dowodów takich jak brak możliwości uzyskania zatrudnienia na rynku pracy, pozbawienie pomocy z tytułu bycia bezrobotnym - pomimo pozyskania uprawnień w innych zawodach, oraz wydanie zaświadczenia przez Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w S., z którego wynika, że rodzina wnioskodawcy znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Odwołujący się zwrócił uwagę, że w obecnej sytuacji gospodarczo-społecznej rząd stwarza możliwości do rozwoju rodziny, które mają stosowne przywileje, bądź stosowne ulgi podatkowe. Tymczasem w jego przypadku uzyskane przychody z tytułu pracy w całości były przeznaczone na utrzymanie rodziny. Ponadto informował, że nie posiada żadnego majątku, który podlegałby egzekucji administracyjnej. W konsekwencji wnosi o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania. Decyzjami z dnia 30 kwietnia 2015r. o numerach [...] i [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że samo stwierdzenie wystąpienia bieżących trudności finansowych nie może być traktowane automatycznie jako konieczność pozytywnego załatwienia wniosku i być jedyną okolicznością decydującą o przyznaniu ulgi. Gdyby bowiem trudna sytuacja życiowa i materialna strony stanowiła każdorazowo podstawę do odstąpienia od konstytucyjnych wartości równości i powszechności opodatkowania, to instytucja ulg w spłacie zobowiązań podatkowych straciłaby swój nadzwyczajny charakter. Organ drugiej instancji odniósł się również do sformułowanych przez odwołującego się zarzutów dotyczących błędnego przyjęcia podstawy opodatkowania podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2009-2010, podkreślając, że złożone deklaracje nie muszą być weryfikowane przez organ podatkowy, szczególnie w sytuacji, gdy dane w nich zawarte nie budzą zastrzeżeń tego organu. Weryfikacja taka jest bowiem uprawnieniem organów podatkowych, z którego mogą, lecz nie muszą skorzystać do czasu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Taki, bowiem wniosek wyprowadzić można między innymi z treści przepisów art. 21 § 2 i § 3 Ordynacji podatkowej. W związku z tym organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Skarbowego nie znalazł podstaw do zakwestionowania złożonych przez odwołującego się zeznań podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2009-2010, dlatego też na dzień wydania mniejszego rozstrzygnięcia nie są one sporne. W efekcie organ stwierdził, że podnoszony przez odwołującego się zarzut nie może służyć merytorycznej korekcie złożonych przez niego deklaracji, natomiast ich ewentualna eliminacja wymagałaby przeprowadzenia stosownego postępowania podatkowego. Ponadto przedmiotem tego postępowania nie jest kwestia określenia wysokości zobowiązania podatkowego, lecz udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej, które na dzień wydawania decyzji w spłacie nie są sporne. W skargach skierowanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zrzucił organowi: 1) błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na: - przyjęciu błędnej wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług, przy czym wynikające stąd różnice są na korzyść podatnika, a nie budżetu, - pominięcie przedstawionego w odwołaniu stanu majątkowego, - rażącym zawyżeniu stan zaległości podatkowych, - do ustalenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym przyjęto przychód a nie dochód do opodatkowania, - nieuwzględnieniu stanu majątkowego rodziny, która korzysta z pomocy opieki społecznej, - nieuwzględnieniu faktu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 2009r.; 2) rażące naruszenie przepisów postępowania polegające na braku zajęcia stanowiska odnośnie dowodów zebranych na okoliczność sytuacji finansowej rodziny oraz niewykorzystanie wszystkich dostępnych środków służących gromadzeniu takich dowodów; 3) rażące naruszenie art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie ważnego interesu podatnika. W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawach wniósł o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1020/15 i I SA/Kr 1021/15 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 1020/15. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że kontrola sądowa zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawowana jest na podstawie kryterium legalności, co oznacza, że sąd administracyjny bada, czy zaskarżona decyzja narusza konkretny przepis prawa. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) skarga na działanie organu podlega uwzględnieniu, jeżeli w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, lub też naruszenia przepisów postępowania dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź też istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 ww. ustawy). Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Cytowany przepis daje podstawę do uwzględnienia skargi także wtedy, gdy strona nie podniosła w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego zarzutów będących podstawą wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego indywidualnego aktu administracyjnego. Sąd może więc uwzględnić skargę z powodu innych uchybień niż te, które przytoczono w skardze, jak również stwierdzić nieważność aktu mimo, że strona skarżąca wnosiła o jego uchylenie (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Kraków 2006, str. 299). Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę każde naruszenie prawa, także to nieobjęte zarzutami skargi. Badając w ramach tak zakreślonej kognicji zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Skarbowej utrzymujące w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w sprawie odmowy umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2009-2010 oraz w podatku od towarów i usług za czerwiec, grudzień 2009r., marzec, kwiecień i lipiec 2010r., Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone decyzje nie naruszają prawa. Podstawę prawną do wydania zaskarżonych decyzji, a także poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, który stwierdza, że organ podatkowy, na wniosek podatnika, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że decyzje wydawane na tej podstawie są decyzjami wydawanymi w ramach tzw. uznania administracyjnego. W ocenie Sądu uznaniowy charakter rozstrzygnięć w przedmiocie preferencji podatkowych z uwagi na wyżej wymienione przesłanki nie budzi wątpliwości. W świetle zaś ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych koncepcji interpretacyjnej przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego, nawet stwierdzenie, że w sprawie występują okoliczności świadczące o spełnieniu określonych w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej przesłanek, może, lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Prawem do zastosowania ulgi (umorzenia zaległości podatkowej) dysponuje w tym przypadku organ podatkowy, który może, ale nie musi przyznać ulgę podatkową. Należy podkreślić, że uznanie administracyjne nie wyraża się w swobodzie oceny w danym stanie faktycznym sprawy okoliczności odpowiadających przesłankom do zastosowania preferencji podatkowej, ale w możliwości negatywnego dla podatnika rozstrzygnięcia, nawet przy ustaleniu istnienia przesłanek, o których mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. W związku z tym sama odmowa zastosowania ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej nie narusza prawa zarówno wtedy, gdy wystąpiły przesłanki jej zastosowania jak i wtedy, gdy nie miały one miejsca. Sądowa kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego jest ograniczona w tym znaczeniu, że Sąd nie może nakazać organowi podjęcia określonego rozstrzygnięcia, Jest to bowiem wyłączna kompetencja organu podatkowego. Kontrola ta obejmuje zatem zbadanie, czy wydanie decyzji w sprawie ulgi podatkowej poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem tzn. czy organ w sposób wyczerpujący zebrał materiał dowodowy i rozważył wszystkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór rozstrzygnięcia o udzieleniu lub odmowie udzielenia wnioskowanej ulgi. Sąd nie ocenia natomiast wydanej decyzji z punktu widzenia jej słuszności czy sprawiedliwości. Wybór sposobu załatwienia wniosku podatnika o umorzenie zaległości podatkowej zależy wyłącznie od woli organu podatkowego, nawet wtedy, gdy w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie zaległości podatkowej. W tym zakresie organ podatkowy ma jedynie obowiązek przeprowadzenia w sposób prawidłowy postępowanie w sprawie i wydać decyzję (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2004r., sygn. akt III SA 1154/03). W realiach rozpoznawanych spraw, organy podatkowe odmówiły skarżącemu umorzenia zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług powstałych tytułu uzyskania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w zakresie usług budowlanych w Firmie Budowlanej "Ż" M. B. prowadzonej w okresie od dnia 1 listopada 2008r. do dnia 31 marca 2011r. Sąd w ramach kontroli zgodności z prawem podjętych rozstrzygnięć, stwierdził, że w toku postępowania organy podatkowe podjęły działania niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w celu ustalenia występowania ustawowych przesłanek udzielenia ulgi. Przeanalizowały sytuację finansową skarżącego, zbadały i oceniły wszystkie okoliczności związane ze złożeniem przedmiotowych wniosków o zastosowanie preferencji podatkowej. Decyzja w sprawie ulgi w spłacie zaległego podatku poprzez jego umorzenie, wydawana jest na wniosek podatnika. Elementem bardzo istotnym jest jego przekonywujące, a przede wszystkim wiarygodne, poparte szczegółową, rzeczową argumentacją uzasadnienie. Skarżący występując z wnioskami o umorzenie zaległości podatkowych wskazał, jako główną przyczynę; trudną sytuację finansową pomimo podjęcia pracy i uzyskiwanego wynagrodzenia w wysokości netto 1.300,00 zł, które nie wystarcza na utrzymanie rodziny. Organy podatkowe ponadto ustaliły, że żona skarżącego jest osobą niepracującą, małżonkowie mają na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci. Rodzina skarżącego w latach 2013-2014 korzystała z pomocy opieki społecznej. Domagając się zastosowania ulgi w spłacie podatków, skarżący zobligowany był do wykazania swojego ważnego interesu uzasadniającego umorzenie zaległości podatkowych. Przy czym o istnieniu ważnego interesu podatnika decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ podatkowy rozstrzyga o umorzeniu zaległości, bądź odmawia umorzenia tych zaległości. Ważnego interesu podatnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej (S. Babiarz i in.; Ordynacja Podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, str. 253, a także wyrok WSA z dnia 22 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 53/06). Za ważny interes podatnika należy uznać sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować należności podatkowych w terminie np. wskutek utraty możliwości zarobkowania lub utraty majątku, a także wystąpienie nadzwyczajnych okoliczności wpływających na jego sytuację ekonomiczną. Przez ważny interes podatnika można np. rozumieć także przypadek, gdy na skutek uiszczenia podatku, podatnik miałby pozostawać bez środków do życia i korzystać z pomocy społecznej. W ocenie Sądu organy podatkowe zasadnie uznały, że sytuację finansową, w której skarżący się znalazł, nie można potraktować jako nadzwyczajną i losową, a przy tym niezależną od skarżącego. Organy zwróciły uwagę, że zaległości podatkowe powstały w okresach, w których skarżący osiągał znaczne dochody pozwalające uregulować w całości należności podatkowe. Ponadto jak sam skarżący oświadczył w piśmie z dnia 12 listopada 2014r. nie posiadał i nie posiada żadnych wierzytelności wobec kontrahentów, zatem otrzymywał zapłatę za wykonane usługi budowlane. Z powyższego wynika, że podjęcie decyzji o niepłaceniu należnych podatków było efektem wyboru skarżącego, a nie np. obiektywnych okoliczności związanych z brakiem płatności ze strony kontrahentów. Prawidłowa jest również konstatacja organów, że skarżący z uwagi na młody wiek (28 lat), a także posiadany zawód ("budowlaniec") ma potencjalne możliwości osiągania dochodów w swoim zawodzie i uregulowania w przyszłości przedmiotowych zaległości. Poniekąd już obecnie sytuacja skarżącego uległa poprawie w związku z podjęciem pracy w Anglii. Świadczyć o tym może zaprzestanie przez rodzinę skarżącego korzystania z pomocy opieki społecznej. Jak może wynikać z wypowiedzi skarżącego na rozprawie w dniu 30 września 2015r. podjął on również działania w celu częściowego uregulowania zaległości podatkowych. W przekonaniu Sądu, biorąc pod uwagę przywołane okoliczności, stanowisko zaprezentowane przez organy podatkowe zasługuje na akceptację, gdyż przedstawione przez skarżącego uzasadnienie dla zastosowania ulgi w spłacie zaległych podatków nie mieściło się w obiektywnie rozumianym ważnym interesie podatnika, o którym mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej i godziło też w ważny interes publiczny, którym jest niewątpliwie uiszczanie ciążących na podatniku zobowiązań podatkowych. Przeprowadzone przez organy podatkowe postępowanie wyjaśniające, nie wykazało w sposób niebudzący wątpliwości, że jego sytuacja majątkowa uzasadniała zastosowanie ulgi podatkowej poprzez umorzenie zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług. Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela pogląd funkcjonujący w orzecznictwie sądów administracyjnych, że sama trudna sytuacja materialna nie może stanowić trwałej podstawy do niepłacenia podatków i domagania się umorzenia powstałych z tego powodu zaległości podatkowych (por. wyrok WSA z dnia 10 lutego 2005r., sygn. akt III SA/Wa 2118/04). Umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie podatków. Udzielenie ulgi podatkowej jest uzasadnione w sytuacjach szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu. Bieżące problemy finansowe same w sobie nie mogą być uznane za wystarczającą przesłankę pozwalającą zastosować art. 67a Ordynacji podatkowej. W przeciwnym razie wyjątek stałby się regułą, albowiem niewątpliwe ulga w spłacie należnych podatków będzie zawsze w interesie podatnika. W konsekwencji, gdy znajdzie się w trudnej sytuacji zawsze spełniałby przesłankę do zastosowania ulgi (por. wyrok WSA z dnia 7 listopada 2013r., sygn. akt I SA/Kr 689/13). Odnosząc się do podniesionych w skargach zarzutów dotyczących błędnego przyjęcia podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych za lata 2009-2010, należy stwierdzić, że dochody i należne podatki zostały wykazane przez skarżącego w skorygowanych zeznaniach podatkowych PIT-36 za wskazane wyżej lata podatkowe. W postępowaniu podatkowych powyższe zeznania nie były weryfikowane. Skoro skarżący uważał, że dane wykazane w deklaracjach podatkowych nie odpowiadają rzeczywistości miał prawo złożyć prawidłowo skorygowane deklaracje podatkowe. Powyższe należy odnieść także do zarzutu, co do wykazanego w deklaracjach VAT-7 podatku od towarów i usług należnego i naliczonego. W postępowaniu w sprawie umorzenia zaległości podatkowej, nie przeprowadza się weryfikacji rozliczenia podatkowego dokonanego przez podatnika w złożonych deklaracjach podatkowych. Nie może się ostać również zarzut przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług wynikających z deklaracji VAT-7, przy czym zarzut powyższy może być przypisany jedynie do zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec 2009r., które przedawniało się z dniem 31 grudnia 2014r. Jednakże jak wynika z akt sprawy i co zostało potwierdzone przez organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę, przedmiotowe zaległości podatkowe zostały objęte tytułami wykonawczymi i postępowaniem egzekucyjnym, a zastosowanie środka egzekucyjnego przerwało na podstawie art. 70 § 4 Ordynacji bieg terminu przedawnienia. W ocenie Sądu organy podatkowe podejmując zakwestionowane decyzje wzięły po uwagę wszystkie dowody i okoliczności wskazane przez skarżącego oraz pozyskane z urzędu, dokonując ich oceny, która doprowadziła do uprawnionego przekonania, że brak jest przesłanek do zastosowania ulgi podatkowej. Reasumując, należy stwierdzić, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że organy podatkowe dokonały wszelkich możliwych ustaleń i przeanalizowały wszystkie istotne okoliczności w kontekście złożonych wniosków i oceniły, iż nie wystąpiła wystarczająca podstawa do zastosowania wnioskowanej ulgi podatkowej poprzez umorzenie zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług. W kontekście powyższego należało odrzucić jako chybiony zarzut naruszenia art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W konsekwencji należy uznać, że postępowanie podatkowe w niniejszych sprawach zostało przeprowadzone prawidłowo i w związku tym brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonych decyzji utrzymujących w mocy decyzje organu pierwszej instancji odmawiające umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych oraz w podatku od towarów i usług. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.