I SA/Kr 1048/13

Dnia 5 lutego 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Wolas po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2014 roku na posiedzeniu niejawnym spraw ze skarg A. P. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 maja 2013 roku, nr: [...] , [...],[...],[...] , [...],[...],[...],[...] ,[...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące: grudzień 2006 roku, styczeń 2007 roku, luty 2007 roku, kwiecień 2007 roku, maj 2007 roku, czerwiec 2007 roku, wrzesień 2007 roku, październik 2007 roku, listopad 2007 roku p o s t a n a w i a - odrzucić skargi - W związku ze skargami na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 maja 2013r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności A. P. za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług grudzień 2006 roku, styczeń 2007 roku, luty 2007 roku, kwiecień 2007 roku, maj 2007 roku, czerwiec 2007 roku, wrzesień 2007 roku, październik 2007 roku, listopad 2007 roku, pełnomocnik skarżącego sformułował wnioski o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniami z dnia 8 listopada 2013 r. WSA w Krakowie odmówił skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowienia te są prawomocne. W związku z zakończeniem postępowania w przedmiocie przyznania prawa pomocy, zarządzeniami z dnia 10 grudnia 2013 roku pełnomocnik skarżącego A. P. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skarg na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 maja 2013 roku w kwotach po 500 złotych wraz z pouczeniem, że wskazaną kwotę należy uiścić w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzeń, pod rygorem odrzucenia skarg. Odpisy zarządzeń zostały doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 grudnia 2013 roku. We wskazanym terminie opłaty nie zostały uiszczone, natomiast A. P. skierował do Sądu pismo (niepodpisane), w którym złożył kolejny wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 31 grudnia 2013 r. Sędzia WSA w Krakowie zarządził połączenie do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ze skarg A.P.na ww. decyzje Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 maja 2013 r. oraz prowadzenie ich pod sygn. I SA/Kr 1048/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Z treści art. 214 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wynika, że osoba, która wnosi skargę zobowiązana jest co do zasady do uiszczenia kosztów sądowych związanych z uruchomieniem postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmuje żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem §2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie natomiast z § 3 tego artykułu, skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Po zakończeniu postępowania z wniosku o przyznanie prawa pomocy i odmowie zwolnienia strony z obowiązku ponoszenia kosztów postępowania, Sąd miał obowiązek, stosownie do art. 220 § 1 p.p.s.a., wezwać stronę do uiszczenia wpisu od skarg, wyznaczając ustawowy termin do dokonania tej czynności oraz wskazując rygor jej niewykonania, co też uczyniono na gruncie niniejszych spraw. Należy przyjąć, że jeżeli strona po doręczeniu jej takiego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy, to wówczas bieg terminu do opłacenia skargi nie zostaje przerwany (tak: postanowienie NSA z dnia 21 marca 2012 r., sygn. akt II GZ 95/12, LEX nr 1138008). Zasada ta znajduje zastosowanie nawet w przypadku zajścia "zmiany okoliczności sprawy" (a więc przesłanki z art. 165 p.p.s.a.) po wydaniu pierwotnego postanowienia oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy. W tym miejscu należy bowiem podkreślić, że o ile postanowienia wydane w przedmiocie prawa pomocy jako niekończące postępowania w danej sprawie nie posiadają atrybutu powagi rzeczy osądzonej i można je - stosownie do art. 165 p.p.s.a. - uchylać i zmieniać wskutek zmiany okoliczności sprawy, to nie można twierdzić, że postanowienia wydane w tym przedmiocie nie posiadają cechy prawomocności. Stosownie bowiem do art. 168 § 1 p.p.s.a. orzeczenie sądu, a więc także i postanowienie staje się prawomocne, jeżeli nie przysługuje od niego środek odwoławczy. Prawomocność postanowienia w sprawie odmowy zwolnienia od kosztów sądowych oznacza obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu (por. postanowienie SN z dnia 9 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 144/02). Od obowiązku tego nie zwalnia strony ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, do czego strona ma prawo w związku z art. 165 p.p.s.a. Należy w konsekwencji uznać, że ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów) nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia na toczące się postępowanie (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 115/10). A zatem ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy, bez względu na zmianę jego treści oraz zakresu żądania w stosunku do wniosku pierwotnego, nie wpływa na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do jego uiszczenia oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie. Dopiero bowiem wydanie przez Sąd prawomocnego postanowienia odmiennej treści w przedmiocie udzielania stronie prawa pomocy, skutkuje utratą mocy pierwszego postanowienia (por. SN z dnia 24 kwietnia 1999 r. I CKN 146/98, OSNC 1999 nr 11, poz. 196). NSA w swoim orzecznictwie zauważa, że odmienne postępowanie sądu mogłoby prowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy i skutkować nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania, a nawet trudnością w jego zakończeniu orzeczeniem rozstrzygającym sprawę co do meritum. Mając na względzie powyższe uwagi stwierdzić zatem należy, że pomimo prawidłowo doręczonych w dniu 16 grudnia 2013 r. wezwań do uiszczenia wpisu sądowego od skarg na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług, skarżący nie uiścił wpisu w wyznaczonym terminie. Działając zatem na zasadzie art. 220§3 p.p.s.a. Sąd skargi odrzucił.