I SA/Kr 1055/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr) Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Urszula Zięba Protokolant: Dominika Janik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 stycznia 2005r. sprawy ze skarg "H." Spółka z o.o. w K. na decyzje Izby Skarbowej z dnia 2 kwietnia 2002r Nr [...], Nr [...], Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do sierpnia 1999 roku. skargi oddala Inspektor Kontroli Skarbowej w Urzędzie Kontroli Skarbowej decyzjami z dnia [...].2001 r. określił H. Spółce z o.o. w K. kwoty różnicy podatku naliczonego nad należnym za miesiące czerwiec, lipiec i sierpień 1999 r. w podatku od towarów i usług oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiąc czerwiec 1999 r. W toku kontroli ustalono bowiem, że w miesiącu czerwcu 1999 r. nieprawidłowo obniżono podatek należny o podatek naliczony wynikający z faktury wystawionej w dniu [...].1999 r. przez H. Wydawnictwo Spółkę z o. o. w K. opiewającej na kwotę [...] zł z tytułu powierzchni reklamowej w wydawnictwie T. D. nr 1 z 1999 r. Fakturę tę wystawiono w oparciu o umowę zawartą w dniu 1 stycznia 1999 r. pomiędzy H. Wydawnictwo Spółką z o.o. w K., a H. Spółką z o.o. w K., na podstawie której H. miał wykupić w każdym dwumiesięczniku "T. D."minimum 40 stron formatu A4 oraz dostarczyć plastyczne - graficzne opracowania projektów architektonicznych. W związku z tą umową H. pismem z dnia [...].1999 r. poprosił o rezerwację 38 rozkładówek w numerze 1/1999. Na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...].1998 r. ustalono jednak że Zakłady G. Spółka z o.o. we W. sprzedały w dniu [...].1998 r. H. Wydawnictwu Spółce z o.o. w Krakowie [...] sztuk wydrukowanych egzemplarzy dwumiesięcznika T. D. nr 1/1999. W związku z tym H. nie mogła po tej dacie tzn. w dniu [...].1999 r. złożyć zamówienia na reklamę w tym czasopiśmie. Z tego względu uznano, iż kwota [...] zł nie została poniesiona w celu osiągnięcia przychodów. Korekta zadeklarowanej przez podatnika w miesiącu czerwcu 1999 r. kwoty podatku do przeniesienia na następny miesiąc, miała wpływ na wysokość różnicy podatku naliczonego nad należnym w miesiącach lipcu i sierpniu 1999 r. Od tych decyzji strona skarżąca wniosła odwołanie, zarzucając iż poza sporem jest, że wydatkowała kwotę [...] zł z tytułu umieszczenia w czasopiśmie swojej reklamy. Świadczenie zostało wykonane, a w związku z tym wydatek ten został poniesiony wyłącznie i bezpośrednio w celu uzyskania przychodów. Tego rodzaju wydatki nie są także objęte ustawowym wykazem wyłączeń z kosztów uzyskania przychodu. Za niezrozumiały uznano przy tym zarzut iż podatnik nie mógł złożyć zamówienia na reklamę, ponieważ dwumiesięcznik "T. D." nr 1/99 został wydrukowany przed podpisaniem umowy i złożeniem zamówienia. Tym bardziej, że przedmiotowa umowa dotyczyła zamieszczenia reklamy nie tylko w jednym numerze, ale w ciągu całego roku. Izba Skarbowa decyzjami z dnia 2 kwietnia 2002 r. utrzymała w mocy decyzje organu pierwszej instancji, podzielając stanowisko organu I instancji. Podkreśliła ponadto, że materiały zamieszczone w ogłoszeniu pochodziły z okresu przed powstaniem spółki. W skardze zarzucono naruszenie art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym w związku z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych polegające na bezpodstawnym zakwestionowaniu prawa strony skarżącej do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktury nr [...] z dnia [...].1999 r. wystawionej przez H. Wydawnictwo Sp. z o.o. i dokumentującej wydatki związane z reklamą zamieszczoną w nr 1 z 1999 r. dwumiesięcznika "T. D.". Podkreślono przy tym, że decyzja dotycząca podatku dochodowego w której przyjęto, że wydatek na usługę reklamową w czasopiśmie "T. D." nr 1 z 1999 roku nie został poniesiony w celu osiągnięcia przychodu i nie stanowi on kosztu uzyskania przychodów, jest wadliwa i została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Rozważania Izby Skarbowej na temat dat złożenia zamówienia przez H. Wydawnictwo w Zakładach G. w odniesieniu do daty powstania Spółki nie mają związku z kwestią uznania poniesionego przez stronę skarżącą wydatku za koszt uzyskania przychodu. Zarzucono także uchybienie przepisom art. 122, art. 187 oraz art. 210 § 4 ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe ustalenie (wyjaśnienie) stanu faktycznego, skutkujące odmową uznania kwestionowanych wydatków za koszty uzyskania przychodów, arbitralność oceny materiału dowodowego sprzeczną z zasadą swobodnej oceny dowodów, a także wynikający z powyższych uchybień - brak uzasadnienia faktycznego zaskarżonych decyzji. Wskazano przy tym, że organ podatkowy drugiej instancji nie przeanalizował w sposób wystarczający całego materiału dowodowego i nie podjął niezbędnych działań w celu obiektywnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Swobodna ocena dowodów nie może być oceną dowolną, a przez to krzywdzącą dla podatnika. W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślono, że Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...].2001 r., dotyczącą określenia w stosunku do H. Spółki z o.o. w K. zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r., nie uznał wydatków udokumentowanych w/w fakturą za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stanowisko to zostało potwierdzone ostateczną decyzją tutejszej Izby Skarbowej z dnia 24 października 2001 r. Organ podatkowy wydając decyzję "w sprawie określenia wysokości podatku od towarów i usług jest związany ostateczną decyzją dotyczącą zobowiązania w podatku dochodowym, choćby decyzja ta nie miała cech prawomocności. Fakt, że na decyzję ostateczną przysługuje skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zwalnia organów podatkowych z obowiązku jej stosowania. Wyjaśniono przy tym, iż podniesione przez stronę skarżącą zarzuty dotyczące zaliczenia spornego wydatku na reklamę do kosztów uzyskania przychodu i zostały już ocenione w ramach decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga jest nieuzasadniona. Wyrażona w art. 19 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym generalna zasada w myśl której podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, znajduje ograniczenie w przypadkach wyszczególnionych w art. 25 powołanej wyżej ustawy. Zgodnie z ust 1 pkt 3 tego artykułu obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się do nabywanych przez podatnika towarów i usług, którymi rozporządzono w sposób nie pozwalający na zaliczenie poniesionych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym. Przepis ten posługuje się tą kategorią jako pojęciem zapożyczonym, wyraźnie definiując, że chodzi tu o pojęcie zaczerpnięte z przepisów o podatku dochodowym. W związku z tym należy je określać według przepisów ustawowych dotyczących podatku dochodowego, stosowanych wobec danego podatnika podatku od towarów i usług. W tych warunkach szczególnie mocno przestrzegać należy tych zasad porządku prawnego, które nakazują traktować jako obowiązek prawny respektowanie uregulowań wynikających z decyzji ostatecznych. Służy to jasności i stabilności porządku wynikającego z rozstrzygnięć indywidualnych. Z tych przyczyn niedopuszczalne jest dążenie, aby w sprawie dotyczącej wymiaru podatku od towarów i usług dokonać odmiennej oceny tego co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodu. Zatem w sytuacji, gdy zagadnienie kosztów zostało już przesądzone w sposób ostateczny w odniesieniu do podatku dochodowego, stanowi to wiążące ustalenie w zakresie zastosowania powołanego wyżej przepisu i zakwestionowania prawa do obniżenia podatku od towarów i usług o podatek naliczony, związany z poniesieniem wydatków nie stanowiących kosztów. ( podobny pogląd wyrażono w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 1999 r. wydanym w sprawie sygn. akt III SA 87/99 Baza Danych LEX nr 42009, oraz z dnia 24 sierpnia 1999 r. wydanym w sprawie sygn. akt I SA/Ka 19/98 Baza Danych LEX nr 42395 ). W omawianej sprawie Inspektor Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...].2001 r. określił "H." spółce z o.o. w K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 1999 r. w kwocie [...] zł, wysokość zaległości podatkowej w tym podatku w kwocie [...] zł [...] gr., oraz wysokość odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej w kwocie [...] zł [...] gr. Stwierdzono bowiem, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodu, miedzy innymi o kwotę [...] zł obejmująca koszty reklamy zamieszczonej w nr 1/1999 czasopisma "T. D.". Zarówno bowiem umowa ze "H. Wydawnictwo" Spółką z o.o. w K., której przedmiotem było wykupienie minimum 40 stron formatu A4 na łamach czasopisma "T. D.", jak również pismo z prośbą o rezerwację rozkładówek w tym miesięczniku noszą datę późniejszą niż faktura potwierdzająca wydrukowanie tego numeru czasopisma. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Izby Skarbowej z dnia 24 października 2001 r. Organ drugiej instancji podzielił w całości stanowisko Inspektora Kontroli Skarbowej, a ponadto podkreślił, iż w treści reklamy nie ma żadnych informacji, które wskazywały by, że sprzedaż zamieszczonych w czasopiśmie projektów architektonicznych prowadzi spółka "H.". Co więcej, zgodnie z zawartą tam informacją dla potencjalnych klientów, należność za zamówione projekty z poszczególnych numerów czasopisma należy wpłacać na konto wydawcy tzn. spółki "H. Wydawnictwo". Na wyżej wymienioną decyzja Izby Skarbowej z dnia 24 października 2001 r. została złożona skarga, która została jednak oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2004 r. wydanym w sprawie I SA/Kr 2610/01, który uprawomocnił się. W związku z powyższym, w świetle wyżej przedstawionych wywodów, w sprawie dotyczącej wymiaru podatku od towarów i usług nie można było dokonać odmiennej oceny tego co jest, a co nie jest kosztem uzyskania przychodu, tym bardziej iż zgodnie z art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawomocny wyrok ma powagę rzeczy osądzonej co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozpoznając sprawę oparto się na art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U Nr 153 poz. 1271 z późniejszymi zmianami) stanowiącym, że sprawy w których skargi zostały wniesione do naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.