I SA/Kr 1069/15

|Sygn. akt I SA/Kr 1069/15 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 kwietnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek (spr.), WSA Wiesław Kuśnierz, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2016 r., sprawy ze skarg T.Sp. z o.o. w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2015 r. nr [...],[...],[...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określających podatek od środków transportowych za lata 2009, 2010, 2011 - skargi oddala - Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 23 lutego 2015r. o numerach: [...], [...], [...] odmówiło T. T. sp. z o.o. z siedzibą w K. stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 25 kwietnia 2014r. nr [...] oraz z dnia 28 kwietnia 2014r. nr [...], nr [...] określających spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za: - 2009r. w kwocie 2.608,00 zł, - 2010r. w kwocie 10.418,00 zł, - 2011r. w kwocie 9.372,00 zł. Przebieg postępowania podatkowego poprzedzającego wydanie przedmiotowych decyzji przedstawia się następująco. Wnioskami z dnia 6 października 2014r. spółka T. T., wniosła o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięć Prezydenta Miasta K. z dnia 25 kwietnia 2014r. oraz 28 kwietnia 2014r. Zdaniem spółki, ww. decyzje są obarczone wadą opisaną w art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Spółka zaznaczyła, że, Prezydent Miasta K. w dniu 3 grudnia 2013r. decyzjami o numerach; [...], [...], [...] określił T.-T. sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe od środków transportowych kolejno za 2009r., 2010r., 2011r. a zatem rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta K. z dnia 25 kwietnia 2014r. i 28 kwietnia 2014r. - jako kolejne w tej samej sprawie - należy wyeliminować z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie ich nieważności. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w/w decyzje z dnia 23 lutego 2015r. wskazując, że nie dopatrzyło się żadnej wadliwości decyzji Prezydenta Miasta K., o której mowa w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Od powyższych decyzji spółka wniosła odwołania, zarzucając decyzjom Kolegium naruszenie art. 247 § 1 pkt 4 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej i art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej oraz art. 9 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną wykładnię, co miało wpływ na wynik spraw. W szczególności wskazano, że w przypadku podatku od środków transportowych sprawą podatkową jest określenie tego podatku za rok kalendarzowy. Każda decyzja dotycząca tego samego podatnika tego samego podatku za ten sam okres rozliczeniowy powoduje stan powagi rzeczy osądzonej. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonych rozstrzygnięć i stwierdzenie nieważności wnioskowanych decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołań oraz zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach spraw, decyzjami z dnia 30 marca 2015r. nr [...], nr [...], nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone decyzje. W uzasadnieniu decyzji Kolegium przytoczyło na wstępie przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej zawarte art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, oraz wskazało, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji podatkowej stanowi wyjątek od ogólnej zasady stabilności decyzji i może znaleźć zastosowanie jedynie w przypadku, gdy decyzję obciąża w sposób niewątpliwy przynajmniej jedna z wad wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazano również, że w postępowaniu nieważnościowym (postępowaniu nadzwyczajnym) właściwy organ nie uzupełnia dowodów w sprawie. Oceny legalności decyzji ostatecznej dokonuje przy uwzględnieniu tylko i wyłącznie materiału zgromadzonego w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Kolegium wskazało, że tożsamość spraw pojawia się wówczas, gdy występują w nich te same podmioty, taki sam jest przedmiot spraw, jest w nich identyczny stan prawny oraz taki sam stan faktyczny, w którym są te same fakty mające znaczenie prawotwórcze. Brak identyczności stanu prawnego sprawy czy zmiana choćby jednego z jego elementów sprawia, że nie istnieje stan res iudicata. Wobec tego zauważenia wymaga, że decyzje Prezydenta Miasta K. z dnia 25 kwietnia 2014r. i z dnia 28 kwietnia 2014r. dotyczą opodatkowania spółki podatkiem od środków transportowych za 2009r., za 2010r. od naczepy ciężarowej marki F. o nr rejestracyjnym [...], ciągnika samochodowego marki R. (M. [...]) o nr rejestracyjnym [...] (poprzedni nr rejestracyjny [...]), naczepy ciężarowej marki T. o nr rejestracyjnym [...], samochodu ciężarowego marki M. o nr rejestracyjnym [...], przyczepy ciężarowej marki K. o nr rejestracyjnym [...], ciągnika samochodowego marki R. o nr rejestracyjnym [...], naczepy ciężarowej marki S. o nr rejestracyjnym [...] i ciągnika samochodowego marki R. ([...]) o nr rejestracyjnym [...], a za 2011r. od naczepy ciężarowej marki F. o nr rejestracyjnym [...], ciągnika samochodowego marki R. o nr rejestracyjnym [...] (poprzedni nr rejestracyjny [...]), naczepy ciężarowej marki T. o nr rejestracyjnym [...], samochodu ciężarowego marki M. o nr rejestracyjnym [...] i przyczepy ciężarowej marki K. o nr rejestracyjnym [...]. Tymczasem rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta K. z dnia 3 grudnia 2013r. odnoszą się do podatku od środków transportowych należnego od spółki za 2009r., 2010r., 2011r. od samochodu ciężarowego marki T. o nr rejestracyjnym [...]. Zatem choć wymienionymi decyzjami określono T. T. sp. z o.o. podatek od środków transportowych za ten sam okres, to jednak w poszczególnych decyzjach wymierzono podatek od różnych pojazdów. O tożsamości spraw i powadze rzeczy osądzonej nie może więc być mowy. Kolegium zaznacza nadto, że do opodatkowania ww. środków transportowych zostały zastosowane właściwe stawki podatkowe z uchwały w sprawie określenia stawek podatku od środków transportowych z 2007r. i 2009r. Ponadto organ odwoławczy powołał się na dotychczasowe orzecznictwo sądowe i wskazał, że niniejszych sprawach nie ma także oczywistości naruszenia prawa, z uwagi na fakt, iż cechą rażącego naruszenia prawa jest to, iż treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, nie chodzi o ewentualne błędy w wykładni prawa, ale o jego przekroczenie w sposób jasny i niedwuznaczny. Kolegium wskazało również, że decyzje objęte wnioskiem o stwierdzenie nieważności dotyczą tylko części pojazdów znajdujących się we własności spółki w 2009r., 2010r., 2011r. Nadto w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych i Ordynacji podatkowej, brak jest przepisu, który nakazywałby, aby wójt, burmistrz czy prezydent miasta dokonywał wymiaru podatku od wszystkich posiadanych przez podatnika środków transportowych w jednej decyzji. Z tego też względu oraz z uwagi na konstrukcję podatku od środków transportowych, który jest podatkiem majątkowym od posiadania rzeczy, nie ma znaczenia dla rzeczywistej wielkości obciążenia podatkowego - jakie z tytułu podatku od środków transportowych poniesie podatnik za dany rok podatkowy - to, czy organ podatkowy obejmie wymiarem wszystkie posiadane przez stronę środki transportowe w jednej decyzji, czy określenie wysokości ww. podatku nastąpi odrębnymi decyzjami co do poszczególnych pojazdów. Wydanie jednej decyzji co do wszystkich środków transportowych danego podatnika powinno być traktowane jako działanie modelowe, lecz nie zawsze możliwe do zrealizowania. Toteż, w ocenie organu drugiej instancji Prezydent Miasta K., określając spółce dwiema decyzjami wysokość podatku od środków transportowych za 2009r., 2010r., 2011r. nie naruszył rażąco prawa. Na gruncie niniejszych spraw nie doszło bowiem do prostej, jednoznacznej sprzeczności pomiędzy brzmieniem przepisu (przepisów) a treścią decyzji. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że skoro Prezydent Miasta K. nie opodatkował decyzjami z dnia 3 grudnia 2013r. wszystkich środków transportowych spółki, to był uprawniony do wydania kolejnych decyzji określających wysokość zobowiązania podatkowego od jeszcze nieobjętych ww. podatkiem pojazdów. Z pewnością nie naruszył w ten sposób zasady res iudicata. W skargach wniesionych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie spółka zarzuciła naruszenie art. 247 § 1 pkt 4 w związku z art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej i art. 21 § 1 pkt 2 i § 3 Ordynacji podatkowej oraz art. 9 ust. 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną wykładnię, co miało wpływ na wynik spraw, wnosząc tym samy o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarg spółka zwróciła uwagę na regulacje ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, w szczególności na treść art. 9 ust. 6 oraz art. 11 z których wynika, że zakres obowiązku podatkowego jest ustalany samodzielnie przez podatnika za okres rozliczeniowy, uwzględniający zdarzenia mające wpływ na ustalenie wysokości podatku. W konsekwencji w przypadku podatku od środków transportowych organy podatkowe nie są władne wydać decyzję ustalającą wysokość podatku, mogą jednak dokonać tzw. wymiaru kontrolnego na podstawie ogólne normy kompetencyjnej, określonej w art. 21 Ordynacji podatkowej. W ocenie spółki najistotniejsza norma mająca wpływ na ocenę legalności decyzji wynika z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej – otóż z przepisu tego wynika prawo organów do określenia podatku, ale dopiero po konkretyzacji zobowiązania podatkowego, a więc zakończenia okresu rozliczeniowego właściwego dla danego podatku, w przypadkach w których zobowiązanie to zostało z różnych przyczyn wadliwie określone przez podatnika w deklaracji. Z przepisu tego wynika także, że zobowiązanie podatkowe może zostać określone w całości, a nie w jego poszczególnych częściach, a więc winno odzwierciedlać wszystkie zdarzenia mające wpływ na wysokość podatku w okresie rozliczeniowym objętym właściwością organu podatkowego, a nie tylko niektóre elementy mające wpływ na wysokość podatku. Zdaniem spółki za sprawę podatkową w przypadku wymiaru konkretnego podatku od środków transportowych należy uznać określenie zobowiązania podatkowego za rok kalendarzowy od wszystkich środków transportu z uwzględnieniem okresu w którym powstał i ustał obowiązek podatkowy. W przypadku podatków o otwartych stanach faktycznych, do których należy zaliczyć podatek od środków transportowych, nie można wydać decyzji dotyczącej jednego zdarzenia mieszczącego się w definicji przedmiotu podatku, lecz decyzja musi dotyczyć sumy takich zdarzeń w okresie rozliczeniowym. Jak wskazała spółka, organ nie może określić podatku o otwartym stanie faktycznym, już po jego zakończeniu w odniesieniu tylko do części elementów wchodzących w skład obowiązku podatkowego. Określając zobowiązanie podatkowe - o ile organ uzna za właściwe skorzystanie z normy kompetencyjnej wyrażonej w art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej - organ rozstrzyga o całej sprawie podatkowej, czyli określa podatek za cały okres rozliczeniowy z uwzględnieniem całości stanów faktycznych kreujących zakres obowiązku podatkowego. Każda kolejna decyzja dotycząca tego samego podatku za ten sam okres jest decyzją nieważną, bowiem wydaną w sprawie zakończonej już decyzją ostateczną dotyczącą tego samego przedmiotu podatku, a więc podatku od środków transportowych za określony okres rozliczeniowy którym jest rok podatkowy. Inaczej mówiąc, organ nie może wydać kilku decyzji podatkowych za ten sam okres rozliczeniowy podatku, uznając, że każda z nich dotyczy jedynie rozliczenia części przedmiotu podatku. W konsekwencji skarżąca spółka stwierdziła, że błędne jest stanowisko, zgodnie z którym organ podatkowy może wydać kilka decyzji określających podatek od środków transportowych za ten sam rok podatkowy, z argumentacją, że każda z nich dotyczy innych zdarzeń podlegających opodatkowaniu. W odpowiedziach na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 111 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1069/15, I SA/Kr 1070/15, I SA/Kr 1071/15 połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je pod sygn. akt I SA/Kr 1069/15. Powyższy przepis stanowi, że sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W rozpoznawanych sprawach skargi ze względu na osobę skarżącego oraz stan faktyczny i istotę spornych zagadnień pozostawały ze sobą w związku w rozumieniu ww. przepisu. Uzasadnione było więc połączenie wszystkich postępowań sądowych, wszczętych odrębnymi skargami, do łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd co do zasady rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, że sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszych sprawach Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skargi nie zasługują na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszych sprawach sprowadzała się do przesądzenia, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zasadne odmownie załatwiło wnioski skarżącej spółki o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 25 kwietnia 2014r. określającej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za 2009r. oraz decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 28 kwietnia 2014r. określających spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za 2010r. i 2011r. oparte na przesłance wskazanej w art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Stosownie do powyższego przepisu organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Według skarżącej spółki organ podatkowy wcześniej wydał decyzje ostateczne z dnia 3 grudnia 2013r., którymi określił już spółce zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych za 2009r., 2010r., 2011r. wobec powyższego wydając kolejne decyzje w tych samych sprawach podatkowych naruszył zasadę res iudicata. Według organu rozpatrującego wnioski skarżącej spółki brak było uzasadnionych podstaw do uwzględnienia wniosków, albowiem decyzje Prezydenta Miasta K. z dnia 3 grudnia 2013r. jakkolwiek dotyczyły tych samych lat podatkowych, to jednakże różniły się przedmiotem opodatkowania. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszych sprawach stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego należy uznać za prawidłowe. Przede wszystkim w kontekście postawionych w skargach zarzutów - opartych na naruszeniu zasady res iudicata - podnieść trzeba, że tożsamość sprawy zachodzi w przypadku, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 2000r., sygn. akt I SA/Ka 1458/99, oraz wyrok z dnia 20 stycznia 1999r., sygn. akt III SA 6434/97). W dacie doręczenia stronie decyzji wchodzi ona do obrotu prawnego, jako akt administracyjny załatwiający konkretną sprawę indywidualnego podmiotu. Od daty doręczenia jakakolwiek zmiana decyzji pod względem treści lub formy może nastąpić tylko na zasadach i w trybie przewidzianym przepisami postępowania podatkowego. Doręczenie powoduje utrwalenie treści i formy załatwienia sprawy, organ podatkowy nie może wycofać się z zajętego w decyzji stanowiska co do załatwienia sprawy czynnościami pozaprocesowymi, lecz może to nastąpić tylko w ramach przepisów procesowych (por. wyrok NSA z dnia 19 października 2005r., sygn. akt I FSK 132/05). Z tym samym przedmiotem będziemy mieli do czynienia, gdy sprawa będzie dotyczyła tego samego zobowiązania podatkowego za ten sam okres rozliczeniowy. Nie zachodzi tożsamość sprawy, jeżeli w grę nie wchodzi ten sam tytuł podatkowy, mimo, że sprawa dotyczy tego samego okresu rozliczeniowego - tak jak w niniejszych sprawach, gdzie skarżąca spółka powołuje się na rozstrzygnięcia organów za lata podatkowe 2009, 2010 i 2011, które jednak dotyczyły innego przedmiotu opodatkowania. W art. 8 pkt 1-7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844 ze zm., powoływanej dalej jako "u.p.o.l.") zostały wymienione środki transportowe, podlegające opodatkowaniu. Każdy z tych środków transportowych jest odrębnym przedmiotem opodatkowania. Każdy z tych przedmiotów opodatkowania (wraz ze stroną podmiotową opodatkowania) konstytuuje odrębne zobowiązanie w podatku od środków transportowych. Zobowiązanie w podatku od środków transportowych nie jest oparte na konstrukcji łącznego zobowiązania. W opinii Sądu podatnik, do którego należy kilka środków transportowych, podlegających opodatkowaniu, jest uprawniony zrealizować obowiązek z art. 9 ust. 6 pkt 1 u.p.o.l. w jednej deklaracji obejmującej wszystkie przedmioty opodatkowania, jak też przez złożenie odrębnej deklaracji dla każdego środka transportowego, odrębnego przedmiotu opodatkowania. W każdej z tych sytuacji podatnik wykonuje obowiązek z art. 9 ust. 6 pkt 1 u.p.o.l. W konsekwencji organ podatkowy jest uprawniony wydać jedną decyzję, która obejmie wszystkie środki transportowe, przedmioty opodatkowania danego podatnika (kiedy warunki z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej dotyczą wszystkich przedmiotów opodatkowania objętych decyzją). Alternatywnie jest uprawniony również wydać odrębne decyzje, obejmujące poszczególne środki transportowe, przedmioty opodatkowania danego podatnika (kiedy warunki z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej dotyczą każdego przedmiotu opodatkowania objętego odrębną decyzją). W tym stanie prawnym oraz w ustalonym i niekwestionowanym stanie faktycznym, w sytuacji, w której organ podatkowy wydał decyzje określające zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych (w niniejszych sprawach za 2009r., 2010r. i 2011r., które dotyczyły wyłącznie należącego do spółki samochodu ciężarowego marki T. o nr rejestracyjnym [...]), tenże organ uprawniony był do wydania kolejnych decyzji także dotyczących tych samych lat podatkowych, lecz obejmujących inne środki transportowe tj. za 2009r. i 2010r.; naczepę ciężarową marki F. o nr rejestracyjnym [...], ciągnik samochodowy marki R. ([...]) o nr rejestracyjnym [...], poprzedni nr rejestracyjny [...], naczepę ciężarową marki T. o nr rejestracyjnym [...], samochód ciężarowy marki M. o nr rejestracyjnym [...], przyczepę ciężarową marki K. o nr rejestracyjnym [...], ciągnik samochodowy marki R. o nr rejestracyjnym [...], naczepę ciężarową marki S. o nr rejestracyjnym [...] i ciągnik samochodowy marki R. ([...]) o nr rejestracyjnym [...], a za 2011r. naczepę ciężarową marki F. o nr rejestracyjnym [...], ciągnik samochodowy marki R. o nr rejestracyjnym [...] (poprzedni nr rejestracyjny [...]), naczepę ciężarową marki T. o nr rejestracyjnym [...], samochód ciężarowy marki M. o nr rejestracyjnym [...] i przyczepę ciężarową marki K. o nr rejestracyjnym [...]. Organ podatkowy decyzjami wydanymi na podstawie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej mógł zasadnie objąć określeniem zobowiązania podatkowego dotyczącego niezadeklarowanych oraz nieobjętych wcześniejszymi decyzjami środki transportowe skarżącej spółki. Zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Podzielając argumentację zawartą w zaskarżonych decyzjach wskazać dodatkowo należy, że przedmiotem obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych a więc przedmiotem samoobliczenia podatku i składanych deklaracji podatkowych, o którym mowa w art. 9 ust. 6 u.p.o.l. są przedmioty opodatkowania, o których mowa w art. 8 ust. 7 u.p.o.l. Z przepisów tych nie wynika, że wszystkie te przedmioty opodatkowania, odrębne i niezależne od siebie, bezwzględnie muszą być zadeklarowane w jednej deklaracji podatkowej, a w przypadku ich niezadeklarowania muszą być objęte jedną decyzją określającą zobowiązanie podatkowe za dany rok podatkowy. W podatku od środków transportowych pomimo, że jest rozliczny w okresie rocznym, to jednak inaczej niż na przykład w podatkach dochodowych czy podatku od towarów i usług, opodatkowane są przedmioty opodatkowania, a nie wynik ich związku i rozliczenia w danym okresie podatkowym. W tym kontekście nie może ulegać wątpliwości, że niekwestionowane merytorycznie w rozpoznawanych sprawach opodatkowanie środków transportowych należących do spółki nie miało jakiegokolwiek wpływu na opodatkowanie innego środka transportowego wcześniejszymi decyzjami ostatecznymi. W konsekwencji, wydanie w trybie art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej decyzji w przedmiocie podatku od środków transportowych, które nie były objęte wcześniejszymi decyzjami, nie może być uznane za naruszające zasadę res iudicata, tym samym zasadnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 25 kwietnia 2014r. określającej skarżącej spółce wysokość podatku od środków transportowych za 2009r. oraz decyzji z dnia 28 kwietnia 2014r. określających wysokość podatku od środków transportowych za 2010r. i 2011r. W sytuacji, gdy za dopuszczalne w świetle art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 9 ust. 6 u.p.o.l. uznane zostało wydanie dwóch lub więcej decyzji określających zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych, brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzut naruszenia art. 207 § 2 Ordynacji podatkowej. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.