I SA/Kr 1073/10

Sygn. akt I SA/Kr 1073/10 | | P O S T A N O W I E N I E Dnia 17 września 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Długosz – Ślusarczyk, Sędziowie: WSA Ewa Michna (spr.), WSA Maria Zawadzka, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2010r., sprawy ze skargi Izby Rzemieślniczej oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości w Tarnowie, na uchwałę Rady Miejskiej w Tarnowie, z dnia 14 stycznia 2010r. Nr XLIV/598/2010, w przedmiocie określenia trybu udzielania i rozliczania dotacji, zakresu i trybu kontroli wykorzystania dotacji udzielonej dla, publicznych i niepublicznych przedszkoli, postanowił: - s k a r g ę o d r z u c i ć - Uchwałą nr XLIV/598/2010 z dnia 14 stycznia 2010 roku w sprawie trybu udzielania i rozliczania dotacji, zakresu i trybu kontroli wykorzystania dotacji udzielonej dla publicznych i niepublicznych przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i palcówek oświatowych prowadzonych przez osoby prawne lub fizyczne na terenie Gminy Miasta Tarnowa oraz terminu i sposobu rozliczania dotacji Rada Miejska w Tarnowie w § 8 ust. 3 postanowiła, że w rozliczeniu dotacji, przyznanej na podstawie powołanej uchwały należy wskazać między innymi kompletny wykaz dokumentów księgowych obrazujących wydatki objęte dotacją. Ponadto na podstawie ust. 5 § 8 wzór rozliczenia określa załącznik nr 3. W części III wspomnianego załącznika zaś przewidziano rubryki, gdzie wpisać należało z uwzględnieniem podanych tam kategorii rodzaj wydatków związanych z działalnością dotowanej szkoły lub placówki, m.in. pokrytych z udzielonej dotacji, a także dane dokumentów (nazwę, numer, datę, pozycję księgową), dotyczących tych wydatków. Skargą z dnia z dnia 25 maja 2010 roku (po uprzednim wezwaniu o usunięcie naruszenia prawa i otrzymaniu negatywnej odpowiedzi) Izba Rzemieślnicza oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości w Tarnowie wniosła o stwierdzenie nieważności § 8 uchwały Rady Miasta Tarnowa nr XLIV/598/2010 oraz zasądzenie kosztów według norm przepisanych. Skarga została sporządzona i podpisana przez adwokata K. W. Do skargi zostało dołączone pisemne pełnomocnictwo podpisane przez Dyrektora Izby Rzemieślniczej oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości w Tarnowie F. U. Wezwaniem z dnia 30 czerwca 2010r. adwokat K. W., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 29 czerwca 2010r., została wezwana do usunięcia w terminie 7 dni od daty doręczenia pisma, braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej na dzień wniesienia skargi, z pouczeniem, że nieusunięcie braków formalnych spowoduje odrzucenie skargi na zasadzie art.58§ 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.). Wezwanie zostało doręczone przez pocztę dnia 8 lipca 2010r. (pocztowe zwrotne potwierdzenie odbioru – k:16). Pismem z dnia 15 lipca 2010r. przesłane zostały :kopia wypisu z KRS strony skarżącej i kopia postanowienia Sądu Rejonowego [...]z dnia 25 listopada 2009r. dotyczącego kwestii związanych z reprezentacją strony skarżącej. Na rozprawie w dniu 17 września 2010r. pełnomocnik strony skarżącej wyjaśniała, że ze statutu strony skarżącej wynika, że Dyrektor Izby Rzemieślnicza oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości w Tarnowie jest uprawniony do jednoosobowej reprezentacji strony; przyznała jednak, że na wezwanie Sądu został przesłany jedynie odpis z KRS. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie jej braków formalnych. Zgodnie z art. 46 § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "p.p.s.a." - do pisma sądowego należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Zgodnie natomiast z art.57 §1 tejże ustawy skarga powinna bowiem czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. W przypadku gdy stroną skarżącą jest osoba prawna, zgodnie z utrwalonymi poglądami judykatury (por. wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2009r. sygn. akt I GSK 147/08) pełnomocnictwo podpisane musi być przez osoby pełniące funkcje organów zgodnie z przepisami regulującymi sposób reprezentacji lub przez inne osoby upoważnione do reprezentowania takich osób - na co wskazuje art. 28 § 1 p.p.s.a. W art. 29 powołanej ustawy procesowej ustawodawca wskazał przy tym jednoznacznie, że organ albo inna osoba upoważniona do reprezentacji ma obowiązek wykazać przy pierwszej czynności swoje umocowanie - dokumentem. Tym samym złożenie pełnomocnictwa - bez wykazania dokumentem, że udzieliła go osoba umocowana do reprezentowania strony - nie wypełnia warunków formalnych umożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu. W powołanym wyżej wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wywodził, że nie rodzi sporów w piśmiennictwie i orzecznictwie, że stosownym dokumentem do wykazania osób upoważnionych do reprezentowania spółek prawa handlowego ( a więc i innych podmiotów wpisanych do rejestru przedsiębiorców, jak to miało miejsce w rozstrzyganej sprawie) jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego. Akceptowana jest też praktyka określania w wezwaniu o usunięcie braków formalnych, rodzaju dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby do reprezentowania osoby prawnej, którego autentyczność i zgodność z prawdą nie powinna budzić wątpliwości. (np. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FSK 581/05). Racjonalne jest bowiem założenie, że wykazywanie umocowania innymi dokumentami urzędowymi lub prywatnymi mogłoby powodować konieczność prowadzenia daleko idących czynności sądu celem zbadania autentyczności dokumentu i prawidłowości oraz aktualności zawartych w nim danych. Tymczasem dane wpisane do Rejestru zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 17, poz. 209 ze zm.) korzystają z domniemania prawdziwości; na mocy art. 23 ust. 1 i 2 powołanej ustawy przed dokonaniem wpisu to sąd rejestrowy w zakresie swych kompetencji bada, czy dołączone do wniosku dokumenty są zgodne pod względem formy i treści z przepisami prawa jak i czy zgłoszone dane są zgodne z rzeczywistym stanem. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy to należy zauważyć, że z przedłożonego pełnego odpisu z KRS strony skarżącej na dzień 12 stycznia 2010r. wynikało, że do reprezentowania uprawnieni są Przewodniczący Rady względnie Zastępca i Dyrektor Izby. W ocenie Sądu tego typu wpis oznaczał, że albo stronę skarżącą reprezentuje jednoosobowo Przewodniczący Rady (byłby to oznaczony w KRS jako "Prezes" Rady – C. S.), albo łącznie (z uwagi na użycie spójnika "i" ) Zastępca i Dyrektor Izby. Tak więc z KRS nie wynikało, aby Dyrektor Izby (czyli F. U.), który podpisał pełnomocnictwo, uprawniony był do jednoosobowej reprezentacji. Uprawnienie do jednoosobowej reprezentacji strony skarżącej przez Dyrektora Izby nie wynika również z dołączonej kserokopii postanowienia Sądu Rejonowego [...] z dnia 25 listopada 2009r. Postanowieniem tym Sąd Rejonowy wykreślił część członków Rady jako nieuprawnionych do reprezentacji wskazując, że zgodnie z §27 ust.1 i 2 statutu strony skarżącej działalnością Izby kieruje bezpośrednio Dyrektor, a na zewnątrz Izbę reprezentuje przewodniczący Rady Izby i Dyrektor lub osoby przez nie upoważnione. Tak więc i w tym przypadku, zdaniem Sądu, wynika, że do reprezentowania na zewnątrz (a takim rodzajem reprezentacji jest udzielenie pełnomocnictwa procesowego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego) strony skarżącej nie był uprawniony jednoosobowo Dyrektor Izby. Nadto należy wspomnieć, że w terminie 7 –dniowym (upływającym dnia 15 lipca 2010r.) zakreślonym ww. wezwaniem (doręczonym 8 lipca 2010r.) o uzupełnienie braków formalnych skargi nie przedłożono statutu strony skarżącej, co pozwoliłoby na ewentualne rozstrzygnięcie czy w statucie tym Dyrektor Izby uprawniony był do jednoosobowej reprezentacji strony skarżącej. Mając powyższe na uwadze Sąd skargę odrzucił na zasadzie ww. art.58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi, że Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.