I SA/Kr 1078/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek WSA Urszula Zięba (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2020r. sprawy ze skarg M. B. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] czerwca 2019r. nr [...] [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne, odmowy umorzenia postępowania, odmowy uchylenia zajęcia wierzytelności skargi oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniami z dnia [..]. czerwca 2019r. I. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2018r., nr [...] orzekające o: 1. oddaleniu skargi M. B. na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, tj. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego[...] z dnia [...] października 2018r., nr [...] oraz w [...] z dnia [...] października 2018r., nr [...], z powodu braku podstaw do zakwestionowania zaskarżonych czynności egzekucyjnych; 2. odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego: nr [...] z dnia [...] października 2018r.; 3. odmowie uchylenia zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w[...] z dnia [...] października 2018r., nr[...] oraz w [...]. z dnia [...] października 2018r., nr [...]. II. nr [...] utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2018r., nr [...] orzekające o: 1. oddaleniu skargi M. B. na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego, tj. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] z dnia [...] października 2018r., nr [...] oraz w [...]. z dnia [...] października 2018r., nr [...], z powodu braku podstaw do zakwestionowania zaskarżonych czynności egzekucyjnych; 2. odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych: nr W-[...] z dnia [...] września 2008r. Nr [...] z dnia [...] marca 2010r.; 3. odmowie uchylenia zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] z dnia 22 października 2018r., nr [...] oraz w [...] z dnia [...] października 2018r., nr [...] Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym. Prezydent Miasta K. ww. postanowieniami z dnia [...] grudnia 2018r. orzekł, jak wskazano powyżej. W uzasadnieniach powołał się na przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2018r., poz. 1314 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") i wskazał, że w realiach rozpatrywanych przypadków, organ egzekucyjny zastosował środek przewidziany w ww. ustawie, tj. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego ww. bankach. W tym celu w dniu [...] października 2018r. oraz w dniu [...] października 2018r., organ egzekucyjny doręczył B. oraz P., zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego o numerach odpowiednio: [...] [...] i [...] [...] przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej. Ponadto organ egzekucyjny, powiadomił zobowiązanego o dokonaniu czynności egzekucyjnych, doręczając w dniu [...] listopada 2018r., zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] wraz z tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] października 2018r. Nadto doręczając w dniu [...] października 2018r. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] Organ egzekucyjny wskazał również, że tytuły wykonawcze nr [...] z dnia [...] września 2008r. Oraz [...] z dnia [...] marca 2010r. zostały doręczone zobowiązanemu już w 2011r., a więc zostało skutecznie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Organ egzekucyjny wskazał, iż rozpoznając skargę M. B. na czynności egzekucyjne, przeprowadzone w ramach postępowania egzekucyjnego oddalił skargę, jako bezzasadną, z uwagi na to, że zastosowano przewidziany w ustawie środek egzekucyjny, dotyczący należności pieniężnych, tj. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. W dalszej części uzasadnienia odnośnie wniosku zobowiązanego dotyczącego umorzenia postępowania egzekucyjnego, organ powołując się na treść art. 59 § 1 u.p.e.a. stwierdził, iż w przedmiotowych sprawach nie występują przesłanki obligujące organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią obowiązku, wynikającego z prawomocnej decyzji organu podatkowego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji tej M. B. złożył odwołanie do SKO w K., które decyzją nr [...], utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W dniu [...] października 2018r. został wystawiony tytuł wykonawczy, obejmujący podatek od środków transportowych za 2013r., celem przymusowego ściągnięcia ww. należności. Nadto w odniesieniu do kolejnej sprawy, organ wskazał, że egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z prawomocnych decyzji organu podatkowego nr [...] z dnia [...] września 2008r. Oraz [...] z dnia [...] września 2009r. A zatem, nie stwierdzono nieistnienia obowiązku, a ponadto nie zachodził błąd, co do osoby zobowiązanego, jak również niemożliwość prowadzenia egzekucji ze względu na osobę zobowiązanego. Odnosząc się natomiast do wniosku zobowiązanego o uchylenie czynności egzekucyjnych tj. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, organ wskazał, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Powołano się na treść art. 54 § 5a, art. 60 § 1 u.p.e.a. i uznano, że w przedmiotowych sprawach, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie została spełniona. Na zakończenie organ wskazał, że w postępowaniu egzekucyjnym nie mógł odnieść się merytorycznie do podnoszonych przez zobowiązanego, kwestii dotyczących toczącego się postępowania restrukturyzacyjnego. Na powyższe postanowienia organu I instancji ww. złożył zażalenia, w których domagał się jak najszybszego wycofania tytułów wykonawczych i zajętych wierzytelności z rachunku oszczędnościowego i wkładu oszczędnościowego. Jego zdaniem, zastosowany środek egzekucyjny był podstawą do naruszania prawa obywatela i wprowadza ograniczenia, a nawet był szkodliwy dla postępowania restrukturyzacyjnego, jakie toczy się w tym kierunku, aby podjął działalność w zakresie transportu drogowego. Po przeprowadzeniu postępowania zażaleniowego, SKO w K. wydało postanowienia z dnia [...]czerwca 2019r., o których mowa na wstępie. W uzasadnieniach powołano się m.in. na treść art. 54 § 1, § 5, p 5a u.p.e.a., wskazano na orzecznictwo i poglądy doktryny w zakresie określonym w tych przepisach. Następnie organ II instancji, zważając na ww. regulacje podniósł, że jak wynika z materiału dowodowego, w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego, w oparciu o tytuł wykonawczy nr [...] z dnia [...] października 2018r., obejmujący należność z tytułu podatku od środków transportowych, określoną prawomocną decyzją organu podatkowego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2018r., skarga na czynności egzekucyjne nie zasługiwała na uwzględnienie. Brak było również przesłanek zawartych w art. 59 § 1 u.p.e.a. do umorzenia postępowania egzekucyjnego, co skutkuje odmową uchylenia zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. W odniesieniu do kolejnej sprawy, organ II instancji wskazał, że w ramach prowadzonego wobec zobowiązanego, postępowania egzekucyjnego, w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...] z dnia [...]września 2008r. Oraz [...] z dnia [...] marca 2010r., obejmujące należność z tytułu podatku od środków transportowych, określoną prawomocnymi decyzjami organu podatkowego nr [...] z dnia [...] września 2008r. Oraz [...] z dnia 17 września 2009r., skarga na czynności egzekucyjne nie zasługiwała na uwzględnienie. W świetle powyższego, SKO w K. utrzymało w mocy postanowienia organu I instancji, uznając je za prawidłowe. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonych postanowień, gdyż w jego ocenie, w postępowaniu występuje bezczynność i przewlekłość postępowania w sprawie wycofania naruszonego prawa w toczących się postępowaniach administracyjnych. Ww. wskazał na toczące się postępowanie restrukturyzacyjne, prowadzone na podstawie ustawy z dnia 19 listopada 1999r. Prawo o działalności gospodarczej w celu usunięcia wszystkich niezgodności z prawem. Skarżący podniósł, że po zakończeniu postępowania restrukturyzacyjnego, podejmie pracę na swoim, zgodnie z przepisami prawa, wożąc płody rolne od rolników za granicę, pomagając społeczeństwu; pomagając państwu, płacąc podatki; pomagając sobie, zarabiając na życie i utrzymanie rodziny. Następnie skarżący wskazał na sposób postępowania przez organ, po otrzymaniu jego skarg. W dalszej części skarg, skarżący podniósł, że od dłuższego czasu walczy z handlem nieruchomościami, układami, różnymi nadużyciami prawa, na które ma dowody, niszczeniem rodziny, czym powinna zająć się prokuratura. W odpowiedziach na skargi organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawach. W zakresie zarzutów skarg, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonych postanowień. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skarg. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 marca 2020r. sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1078/19 i I SA/Kr 1079/19, połączył je do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Kr 1078/19. Ze względu bowiem na występującego w nich tego samego skarżącego, jak i tożsamy stan faktyczny, pozostawały one ze sobą w związku, który uzasadniał zastosowanie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, w tym także te niepodniesione w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd podejmuje także środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Jednocześnie zaznaczyć trzeba, iż korzystając z uprawnienia, które przyznaje sądowi administracyjnemu art. 119 pkt 3 p.p.s.a. w związku z art. 120 p.p.s.a., dopuszczający możliwość rozpoznania w postępowaniu uproszczonym skargi, której przedmiotem jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, Sąd procedował w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Dokonując kontroli legalności zaskarżonych postanowień w granicach kompetencji, przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie wyżej wymienionych przepisów, Sąd uznał, że nie zawierają one wad, powodujących konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego. W konsekwencji skargi M. B. nie są zasadne. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie są postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2019r., nr [...] oraz nr [...] którymi utrzymano w mocy postanowienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 2018r., nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 2018r., nr [...] w przedmiocie szczegółowo określonym w pierwszej części niniejszego uzasadnienia. Sąd w badanej sprawie oceni przede wszystkim prawidłowość dokonanej przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnej tj. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego [...]. Podstawę prawną zaskarżonych postanowień stanowią, m.in. przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2018r., poz. 1314 ze zm., dalej: "u.p.e.a."). Skargę na czynność egzekucyjną normuje art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego. Skargę na czynności egzekucyjne, o której mowa w § 1, wnosi się w terminie 14 dni od dnia zawiadomienia zobowiązanego o czynności egzekucyjnej, o ile przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej (art. 54 § 4 u.p.e.a.). W myśl art. 54 § 5 u.p.e.a. w sprawie skarg, o których mowa w § 1 i 2, postanowienie wydaje organ egzekucyjny. Na postanowienie o oddaleniu skargi przysługuje zażalenie. W przypadku uwzględnienia skargi na czynności egzekucyjne organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną lub usuwa stwierdzone wady czynności (art. 54 § 5a u.p.e.a.). Wniesienie skargi, o której mowa w § 1, nie wstrzymuje postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny lub organ nadzoru może jednak, w drodze postanowienia, wstrzymać w uzasadnionych przypadkach prowadzenie postępowania egzekucyjnego (art. 54 § 6 u.p.e.a.). Odnosząc się do powyższych regulacji, wskazać należy, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 kwietnia 2015r., sygn. akt II FSK 778/13; z 18 sierpnia 2015r., sygn. akt II FSK 1688/13; z 24 października 2014r., sygn. akt II GSK 1377/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2015r., sygn. akt III SA/Wa 3396/14 - wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu, dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skarga w tym trybie, przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne, podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Również Sąd w ramach kontroli postanowienia organu zażaleniowego, nie może badać takich okoliczności, które mogą być przedmiotem innych postępowań. W postępowaniu skargowym, w oparciu o treść art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się bowiem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. Sąd jeszcze raz podkreśla, że istotą skargi na czynność egzekucyjną jest kontrola poprawności jej dokonania na gruncie przepisów, normujących tryb postępowania przy zastosowaniu konkretnego środka egzekucyjnego. Dlatego też, w tym trybie nie podlegają rozpatrzeniu takie okoliczności, które mogą być podstawą wniesienia zarzutów w oparciu o art. 33 § 1 u.p.e.a. Mając na uwadze charakter postępowania w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a., należy zaskarżone czynności egzekucyjne zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego [...], dokonane zawiadomieniami, odpowiednio z dnia [...] października 2018r. oraz z dnia [...] października 2018r. – ocenić, jako zgodne z przepisami prawa oraz prawidłowo dokonane. W tym miejscu wskazać również trzeba, że na podstawie art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego. Mając na uwadze powyższe, wskazać trzeba, że na gruncie kontrolowanej sprawy, czynności egzekucyjne zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego [...], miało miejsce zawiadomieniami z dnia 16 października 2018r. oraz z dnia [...]października 2018r. Wówczas organ egzekucyjny doręczył B.., zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego o numerach odpowiednio: [...] przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej oraz wezwał ww. banki, aby nie dokonywały wypłat z rachunku bankowego, lecz niezwłocznie po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, przekazały zajętą kwotę, organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanych należności. Nie można tracić z pola widzenia, że organ egzekucyjny, powiadomił także skarżącego o dokonaniu czynności egzekucyjnych, doręczając mu w dniu [...] listopada 2018r., zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] wraz z tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] października 2018r. Nadto organ egzekucyjny, powiadomił skarżącego o dokonaniu czynności egzekucyjnych, doręczając mu w dniu 24 października 2018r. zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...]. Organ egzekucyjny wskazał również, że tytuły wykonawcze nr [...] z dnia 29 września 2008r. Oraz [...] z dnia [...] marca 2010r. zostały doręczone zobowiązanemu już w 2011r., a więc zostało skutecznie wszczęte postępowanie egzekucyjne. Powyższe okoliczności faktyczne sprawy świadczą o tym, że zawiadomienia o zajęciu wierzytelności zostały sporządzone zgodnie z wymogami określonymi w art. 67 § 1 u.p.e.a. i zawierały wszystkie niezbędne elementy wymienione w § 2 tego artykułu. Zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego, organ egzekucyjny przesłał zarówno do banku, jak i do zobowiązanego. Zatem czynności egzekucyjne zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, na które wskazywano powyżej. W konsekwencji, z powodu braku podstaw do zakwestionowania zaskarżonych czynności egzekucyjnych – prawidłowe jest rozstrzygnięcie organów obu instancji, które oddaliły skargę na te czynności. Na aprobatę Sądu zasługuje także stanowisko organów obu instancji w zakresie wniosku skarżącego dotyczącego umorzenia postępowania egzekucyjnego. Ustosunkowując się do tej kwestii, organy słusznie powołały się na treść art. 59 § 1 u.p.e.a., wskazując na przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego. Zgodzić należy się z organami, że w kontrolowanej sprawie, nie występują przesłanki obligujące organ egzekucyjny do umorzenia postępowania. Jak wynika z okoliczności faktycznych sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1078/19 egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią obowiązku, wynikającego z prawomocnej decyzji organu podatkowego nr [...] z dnia [...]sierpnia 2018r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Od decyzji tej M. B. złożył odwołanie do SKO w K, które decyzją nr [...] utrzymało w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. W dniu [...] października 2018r. został wystawiony tytuł wykonawczy, obejmujący podatek od środków transportowych za 2013r., celem przymusowego ściągnięcia ww. należności. Z kolei, jak wynika z okoliczności faktycznych sprawy o sygn. I SA/Kr 1079/19 egzekwowany obowiązek został określony zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z prawomocnych decyzji organu podatkowego nr [...] z dnia [...] września 2008r. Oraz [...] z dnia [...] września 2009r. W konsekwencji zasadnie uznały organy obu instancji, że w badanych sprawach nie stwierdzono nieistnienia obowiązku, a ponadto nie zachodzi błąd, co do osoby zobowiązanego, jak również niemożliwość prowadzenia egzekucji ze względu na osobę zobowiązanego. Dodatkowo wskazać trzeba, że organy przeanalizowały sprawę także pod kątem uchylenia czynności egzekucyjnych. W tym zakresie podać należy, że zgodnie z treścią art. 54 § 5a u.p.e.a., organ egzekucyjny uchyla zakwestionowaną czynność egzekucyjną w przypadku uwzględnienia skargi na czynność egzekucyjną, a jak stanowi art. 60 § 1 u.p.e.a. umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10 powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Prawidłowo oceniły organy obu instancji, że w kontrolowanych sprawach, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie została spełniona. W konsekwencji nie było podstaw do uchylenia zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w [...] W świetle powyższego uznać należy, że organy, wbrew zarzutom skarg, prawidłowo zastosowały przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z przepisami ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Biorąc pod uwagę argumentację skarg, Sąd zauważa na marginesie, że w postępowaniu egzekucyjnym, organy nie miały podstaw, aby odnosić się merytorycznie do podnoszonych przez skarżącego, kwestii dotyczących toczącego się postępowania restrukturyzacyjnego. Reasumując uznać należy, że w badanych sprawach nie doszło do naruszenia przepisów, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia organu I i II instancji. Organy podjęły bowiem wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponowały materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik spraw. Postępowanie w przedmiotowej sprawie było, w opinii Sądu, prowadzone w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, z zachowaniem obowiązujących zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Wszystkie argumenty skarżącego zostały rozpatrzone na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a treść, wydanych postanowień organów, zarówno I, jak i II instancji, wyjaśnia stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się one przy rozstrzyganiu sprawy. Wydane w sprawie postanowienia zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a ich uzasadnienia spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na postawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skarg.