I SA/Kr 1084/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.) WSA Stanisław Grzeszek Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia uchyla zaskarżone postanowienie Urząd Miasta Z. (naczelnik właściwego wydziału) pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r., [...] udzielił odpowiedzi na kilka pism A. F.. Jednostka pomocnicza Burmistrza Miasta Z. omówiła w swoim piśmie sposób ustalania podatku od nieruchomości, obowiązek składania informacji o nieruchomościach, w tym o zmianie okoliczności, końcowo zaś stwierdziła, że zarzut ustalenia podatku od nieruchomości jest bezzasadny, ponieważ dane zawarte w decyzji są zgodne z posiadanymi przez urząd dokumentami, a podatnik nie posiada nadpłat z tytułu podatku od nieruchomości. A. F. wniósł od powyższego pisma środek prawny, który określił jako zażalenie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 30 lipca 2018 r., [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia, w podstawie prawnej wskazując art. 134 w zw. z art. 127 k.p.a. Organ odwoławczy uznał, że w przedmiocie odpowiedzi na wnioski A. F. nie została wydana decyzja ani postanowienie. Pismo nie zawiera elementów decyzji administracyjnej, o jakich mowa w art. 107 § 1 k.p.a., gdyż nie ma w nim sformułowanego rozstrzygnięcia, powołanej podstawy prawnej oraz oznaczenia osoby, działającej z upoważnienia organu. Naczelnik wydziału urzędu miasta skoncentrował się jedynie na udzieleniu odpowiedzi na żądania i postulaty wnioskodawcy. Odpowiedź nastąpiła zatem w formie czynności materialno-technicznej, nie spełniającej wymogów decyzji. A. F. wniósł w terminie skargę na powyższe postanowienie, zarzucając że rozstrzygnięcie jest niezgodne z prawem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity : Dz. U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W myśl art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a. i analogiczną regulacją art. 207 § 1 O.p., organ administracji publicznej/organ podatkowy załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. Stosownie do art. 107 § 1 k.p.a. decyzja zawiera: 1) oznaczenie organu administracji publicznej; 2) datę wydania; 3) oznaczenie strony lub stron; 4) powołanie podstawy prawnej; 5) rozstrzygnięcie; 6) uzasadnienie faktyczne i prawne; 7) pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; 8) podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego - kwalifikowany podpis elektroniczny; 9) w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy. W Ordynacji podatkowej znajduje się przepis o zbliżonym brzmieniu, przy czym podstawowe elementy decyzji uregulowano w nim w sposób identyczny, jak w k.p.a. (art. 210 § 1 O.p.). Art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 210 § 1 O.p. wskazują nie tylko na wymagane elementy, które każda decyzja organu administracji, w tym organu podatkowego musi zawierać, ale także pozwalają na ustalenie, jakie minimalne elementy musi posiadać pismo, wydane przez organ administracji, aby mogło być uznane za decyzję. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że treść, a nie forma, przesądza o tym, czy dany akt jest decyzją administracyjną. Jeżeli więc określona sprawa podlega załatwieniu w drodze decyzji, to za decyzję należy uznać pismo organu rozstrzygającego tę sprawę, zawierające co najmniej oznaczenie tego organu, oznaczenie adresata aktu, rozstrzygnięcie w sprawie oraz podpis upoważnionego pracownika organu (zob. orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 2017 r., I OSK 335/16; z dnia 22 lipca 2014 r., II GSK 1683/14; z dnia 21 lipca 2011 r., II OSK 1225/10). Pismo z dnia 24 kwietnia 2019 r., [...] zawiera wskazanie organu poprzez określenie jednostki pomocniczej Burmistrza Miasta Z., jaką jest właściwy wydział urzędu miasta. Oznaczenie nie jest zatem poprawne, niemniej nie budzi wątpliwości, z jakiego organu pismo pochodzi. Bez wątpienia omawiane pismo wskazuje adresata. Pismo z dnia 24 kwietnia 2019 r. zawiera również rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej (podatkowej). Organ je wydający wypowiedział się bowiem w sposób władczy, wiążący o prawach indywidualnego podmiotu, rozstrzygając, że po stronie skarżącego nie powstała nadpłata w podatku od nieruchomości. W świetle art. 72 i n. O.p. nie budzi wątpliwości, że o powstaniu bądź nie nadpłaty organ podatkowy rozstrzyga w drodze decyzji. Trudno uznać też, że pismo nie zostało podpisane przez osobę, upoważnioną do wydania decyzji. Z pieczątki wynika, że podpisała je naczelnik Wydziału Podatków i Opłat. Nie posłużyła się co prawda pieczęcią, informującą o upoważnieniu do wydawania decyzji w imieniu burmistrza, niemniej należy zakładać, że osoba kierująca wydziałem właściwym w sprawach podatków i opłat takie upoważnienie posiada. Z uwagi na powyższe należy uznać, że sporne pismo posiada minimum składników, które czynią z niego decyzję organu podatkowego w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości. Zaskarżone postanowienie, które powinno być wydane na podstawie przepisów art. 220 § 1 i art. 228 § 1 pkt 1 O.p., a nie wskazanych w nim norm k.p.a., zapadło z naruszeniem przepisów postępowania. Skoro organ pierwszej instancji wydał decyzję podatkową, brak jej drugorzędnych elementów nie upoważniał organu odwoławczego do uznania jej za zwykłe pismo i czynność materialnotechniczną, wobec czego nie było też podstawy do stwierdzenie niedopuszczalności wniesionego środka prawnego. Gdyby Kolegium prawidłowo zakwalifikowało wydany przez organ pierwszej instancji akt jako decyzję podatkową, postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia nie mogłoby zapaść. Rozpatrując sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze przyjmie, że z dnia 24 kwietnia 2019 r., [...] jest decyzją podatkową, pismo zatytułowane "zażalenie" uzna za odwołanie od tej decyzji i przyjmie, że co do zasady jest ono dopuszczalne. W braku innych przeszkód organ drugiej instancji rozpatrzy odwołanie, kontrolując przede wszystkim, czy brak części elementów decyzji, wymaganych z uwagi na treść art. 210 § 1 O.p. nie przesądza o konieczności wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie, biorąc za podstawę art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.