I SA/Kr 1098/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2019 r. sprawy ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 25 lipca 2018 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie [...]zł ([...] złotych) T. P. w 2010 r. prowadził działalność gospodarczą pod nazwą Z. w zakresie rozbiórki i burzenia obiektów budowlanych oraz robót budowlanych związanych ze wznoszeniem budynków mieszkalnych i niemieszkalnych, oraz usług najmu lokalu położonego w N. przy ul. [...]. T. P. wraz z małżonką A. P. złożyli wspólne zeznanie podatkowe PIT-36 w dniu 29 kwietnia 2011.r. W toku kontroli ustalono, iż T. P. w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2010 r. zaewidencjonował faktury VAT dokumentujące wydatki za usługi budowlane, które nie zostały wykonane przez ich wystawcę tj. firmę S. w N.1. W zakresie ewidencjonowania przychodów ustalono, iż T. P. nie wykazał całej wartości robót budowlanych wykonanych na rzecz L.,N., czym zaniżył przychód. Protokół kontroli doręczono Stronie w dniu 15 maja 2015 r. W dniu 17 marca 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. wszczął wobec Pana T. P kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczeń podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2009 - 2010. W toku kontroli ustalono, iż Pan T. P. w podatkowej księdze przychodów i rozchodów za 2010 r. zaewidencjonował faktury VAT dokumentujące wydatki za usługi budowlane, które nie zostały wykonane przez ich wystawcę tj. firmę S., N.1, M., NIP [...]. W zakresie ewidencjonowania przychodów ustalono, iż Pan T. P. nie wykazał całej wartości robót budowlanych wykonanych na rzecz L. ul., [...] N., czym zaniżył przychód. Protokół kontroli doręczono Stronie w dniu 15 maja 2015 r. W dniu 29 czerwca 2015 r. Podatnicy złożyli korektę zeznania, w którym pan T. P. nie uwzględnił wszystkich zakwestionowanych przez organ nieprawidłowości, a jedynie częściowo zwiększył przychód związany z brakiem faktur dla firmy L. Postanowieniem z dnia 28 lipca 2015 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N. wszczął wobec pana T. P. postępowanie podatkowe w sprawie prawidłowego rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. W oparciu o dowody zebrane w toku postępowania podatkowego, jak i kontroli podatkowej organ I instancji ustalił, iż Strona zaniżyła kwotę przychodu o kwotę 27.972,95 zł z tytułu robót wykonanych na rzecz firmy L. oraz zawyżyła koszty uzyskania przychodu o 519.400,00 zł poprzez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodu kwot wynikających z faktur wystawionych przez firmę S. Naczelnik Urzędu Skarbowego w N.1 decyzją nr [...] z dnia 14 listopada 2016 r. określił Państwu A. i T. P zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w wysokości 143.510,00 zł. Decyzja została doręczona tylko Pełnomocnikowi Pana T. P. W dniu l grudnia 2016 r. A. P. i T. P. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego w dniu 26 maja 2017 r. wydał decyzję znak [...], którą uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi z uwagi na wady postępowania podatkowego prowadzonego przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego skoro Państwo A. i T. P. za 2010 rok złożyli wspólne zeznanie podatkowe, zatem należało wszcząć, a następnie prowadzić postępowanie podatkowe z obojgiem małżonków. Tymczasem organ I instancji wszczął i prowadził postępowanie tylko w stosunku do T. P. W toku ponownie prowadzonego postępowania organ I instancji skorygował opisane wady postępowania. Postanowieniem [...] z dnia 12 lipca 2017 r. wszczął wobec A. P. z postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2010. Postanowienie zostało odebrane osobiście przez Stronę w dniu 14 lipca 2017 r. Od tej pory postępowanie podatkowe było prowadzone wobec obojga małżonków. Następnie w dniu 26 lipca 2017 r. organ I instancji skierował do A. P. postanowienie o dopuszczeniu dowodów w postaci dokumentów zebranych w prowadzonym postępowaniu podatkowym wobec T. P. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia 25 lipca 2018 r. nr [...] po przeanalizowaniu zgromadzonego materiału dowodowego oraz zarzutów Stron sformułowanych w odwołaniach utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje W niniejszej sprawie dotyczącej zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 rok termin przedawnienia podatkowego upływał 31 grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wskazał, że jak potwierdzają akta sprawy, bieg terminu przedmiotowych zobowiązań został zawieszony z dniem 23 listopada 2016 r. w związku z postępowaniem karnym skarbowym wszczętym w przedmiocie powstania uszczuplenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r., które do chwili obecnej nie zostało zakończone. Treść postanowienia ogłoszono T. P. w dniu 16 grudnia 2016 r. Jak wynika z akt sprawy pismem nr [...] do [...] do [...] z dnia 28 listopada 2016 r. (data odbioru pisma 13 grudnia 2016 r.) T. P. został zawiadomiony o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70c Ordynacji podatkowej. Pierwszą kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ocena rzetelności faktur wystawionych przez firmę S., których wartość została zaliczona przez Stronę do kosztów uzyskania przychodu. Wszystkie faktury zostały wystawione ręcznie i na każdej z nich w polu "podpis wystawcy faktury" widnieje pieczątka firmy "S." i podpis A. W. Z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że A. W. rozpoczął prowadzenie działalności gospodarczej w dniu 04.11.1991 r., natomiast od dnia 24.01.2011 r. zawiesił działalność gospodarczą. Ponadto postanowieniem Sądu Rejonowego w N.1 z dnia 04.07.2011 r. sygn. akt [...], Sąd orzekł wobec A. W. zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek oraz pełnienia funkcji członka rady nadzorczej, reprezentanta lub pełnomocnika w spółce handlowej, przedsiębiorstwie państwowym, spółdzielni, fundacji lub stowarzyszeniu na okres 10 lat i z tym też dniem został wykreślony z rejestru podatników VAT. Z analizy przesłanych przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej prawomocnych decyzji wymiarowych dotyczących A. W. wynikają następujące fakty: -w zebranym materiale dowodowym za lata 2009-2010 dot. "S." wskazano, iż w dokumentacji tego podmiotu nie występują kopie faktur wystawione na rzecz firmy T. P, - w kontrolowanym okresie tj. w latach 2009-2010 A. W. nie prowadził działalności gospodarczej, a jedyną sferą jego aktywności było wprowadzanie do obrotu faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji, - A. W. nie prowadził żadnych ksiąg podatkowych, w tym ewidencji dla celów podatku od towarów i usług, nie posiadał żadnych środków trwałych, wyposażenia, narzędzi, nie zatrudniał pracowników na umowę o pracę, ani też nie zawierał umów cywilnoprawnych, nie przedstawił żadnej dokumentacji świadczącej o zatrudnianiu pracowników, -w dniu 28.02.2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wydał decyzje nr [...] i nr [...], w których określił kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. l ustawy o podatku od towarów i usług obejmującej podatek VAT wykazany w fakturach wystawionych przez A. W. w 2009 i 2010 roku, a które udało się pozyskać w toku postępowania podatkowego, w 2009 i w 2010 r. tych faktur było 35 sztuk, w 2009 r. na wartość netto 1.916.321,33 zł, podatek VAT 395.640,67 zł, natomiast w 2010 r. na wartość netto 4.051.342,63 zł, podatek VAT 823.405,37 zł. Z ww. decyzji Dyrektora UKS wynika, że kwoty te dotyczą faktur wystawionych na rzecz innych podmiotów. Kontrolujący nie mieli bowiem wiedzy o fakturach wystawionych dla T. P. ( W., będąc kontrolowanym przez UKS nie przedłożył kontrolującym kopii tych faktur). Rzekome płatności za faktury dokonywane były przede wszystkim gotówką, brak dowodów potwierdzających tę okoliczność. Na okoliczność przedstawienia skali, na jaką A. W. wystawił w 2010r. faktury organ I instancji sporządził na stronie 7 decyzji porównanie faktur znajdujących się w ewidencjach A. W. oraz tych posiadanych przez T. P. Z analizy powyższego zestawienia wynika, że większość faktur wystawionych przez A. W. na rzecz T. P została zdublowana, tzn. wystawiona, również na rzecz innych podmiotów gospodarczych, z tym że różnią się one między sobą datą wystawienia i kwotą netto. Zatem w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nielogiczne byłoby założenie, że faktury wystawione na rzecz T. P. potwierdzają rzeczywiście wykonane usługi, a pozostałe faktury wystawione na rzecz innych podmiotów są puste, nie potwierdzają faktycznych transakcji. Dodatkowo W. zataił istnienie faktur wystawionych dla T. P. a przed organem kontroli skarbowej, co tym bardziej potwierdza, że nie obrazują one rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W celu ustalenia faktycznych okoliczności współpracy Strony z firmą S. organ w dniu 20 marca 2015 r. przesłuchał T. P. Podatnik wskazał między innymi, że: - nie spisywał umów na wykonanie prac budowlanych z firmą "S.", -nie był w stanie podać dokładnej ilości pracowników A. W., twierdząc, że ilość pracowników wysyłana była w ramach potrzeb, -prace do wykonanie zlecał A. W. telefonicznie; -A. W. przyjeżdżał na poszczególne budowy, oglądał, je i ustalał szczegółowy zakres i wartość wykonanych robót, - A. W. przywoził faktury VAT osobiście do jego domu, za płatność faktur otrzymywał gotówkę, - prace nie budziły zastrzeżeń u właściciela obiektu, na których świadczył usługi podwykonawstwa, jak również jego bezpośredniego zleceniodawcy. T. P. został przesłuchany również w dniu 22 listopada 2017 r. Podatnik podkreślił, że nie zawierał umów pisemnych z A. W., gdyż żadne przepisy nie wymagają takiej formy dla skuteczności ustnie zawartych umów. Organ I instancji nie dał wiary zeznaniom Strony z dnia 20 marca 2015 r. w zakresie wykonania usług podwykonawczych przez firmę S. Uzasadniając swoje stanowisko stwierdził, że zeznania te są sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym. Przede wszystkim zastrzeżenia budzi fakt, że protokoły odbioru robót, dotyczące lat 2009 - 2013 zostały przedłożone dopiero po zakończeniu kontroli podatkowej. Pierwsza tura w grudniu 2015 r. obejmowała protokoły spisywane w inwestorami, ze wskazaniem firmy S. jako podwykonawcy (ale bez podpisu A. W.) oraz zapisami o gwarancjach udzielanych przez firmę T. P. Drugą turę protokołów odbioru robót Podatnik przedłożył w październiku 2016 r. po rzekomym odnalezieniu u księgowej. Porównując wszystkie te protokoły odbioru robót, należy stwierdzić, że sporządzono je tym samym charakterem pisma, na innych niż poprzednio formularzach, wszystkie zawierają odcisk pieczęci S., podpis A. W. i zapis o odpowiedzialności firmy S. W protokołach nie wskazano inwestorów. Ponadto Strona zarzuca, iż organ I instancji odmówił wiarygodności przedłożonych dowodów i wnosi o przyjęcie dowodu w postaci protokołów odbioru robót w sytuacji braku pisemnych umów z podwykonawcą. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej po analizie zgromadzonego materiału dowodowego zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, iż nie jest prawdopodobne, aby w jednej firmie funkcjonowały równolegle dwa formularze tego samego dokumentu i były one stosowane w niezmienionej formie przez okres 5 lat. Ponadto sam fakt przedłożenia protokołów odbioru robót i to dopiero po zakończeniu kontroli nie przesądza o faktycznym wykonaniu usług przez firmę S., w sytuacji, gdy inne okoliczności wykazane w materiale dowodowym zaprzeczają rzeczywistej realizacji usług przez podwykonawcę. A. W. przesłuchano w charakterze świadka w dniu 6 grudnia 2017r. Świadek na większość pytań odpowiadał "nie wiem" "nie pamiętam". Świadek nie potrafił wskazać żadnych pracowników, żadnych nazwisk brygadzistów lub majstrów, którzy kierować mieli wysyłanymi przez firmę S. pracownikami na poszczególne roboty. Nie pamiętał, czy był obecny na budowach ze swoimi pracownikami. Nie wiedział, czy jego pracownicy byli stali, jak często się zmieniali. A. W. stwierdził, że nie posiada jakiejkolwiek dokumentacji swojej firmy, nie pamięta kto prowadził księgowość w jego firmie. Nie pamiętał, co składało się na wartość faktur wystawionych na rzecz T. P, czy kwoty te obejmowały samą robociznę, czy też robociznę z materiałem. Nie wiedział, czy sporządzane były protokoły odbioru prac wykonanych przez jego firmę, gdyż nie posiadał żadnej dokumentacji. Nie pamiętał czy otrzymał od T. P jakieś kosztorysy, opisy robót. Nie wiedział, czy ustalał kwestię odpowiedzialności podwykonawczej i gwarancje za wykonane usługi. Nie wiedział nawet, czy były spisywane umowy na wykonanie prac budowlanych. Organ zauważył, że A. W. został przesłuchany jako podejrzany w Komendzie Miejskiej Policji w K.1 w dniu 14 grudnia 2016 r. (znak sprawy [...]). Zeznał wówczas, że z uwagi na problemy finansowe zgodził się na propozycję T. P wystawiania "faktur kosztowych", za co miał otrzymywać od 800,00 zł do 1.000,00 zł. A. W. zeznał również, że zawsze przyjeżdżał do domu T. P, druki pustych faktur miał ze sobą, P. wskazywał, na jaką kwotę ma wystawić faktury (brutto i netto), zawsze wystawiał je ręcznie. Pieniądze za wystawienie powyższych faktur P. miał od razu wypłacać mu gotówką. W protokole tym A. W. zeznał jednocześnie, że zawsze wpisywał ogólnie nazwę usługi jako "roboty budowlane". Zeznał, że faktury w odniesieniu, do których zostały przedstawione mu zarzuty są jedynymi, jakie wystawiał dla T. P. i nikomu innemu nie wystawiał takich faktur. W. przyznał, iż roboty były wykonane zgodnie z wystawionymi przez niego fakturami". Jest to jedyny fragment przemawiający na korzyść Podatnika Ponadto organy uzyskały prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w N.1 Wydział [...] z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt [...], skazującego A. W. za przestępstwa skarbowe z art. 62 § 2 kks w związku z fakturami wystawionymi dla T. P. w latach 2011-2013. W akcie oskarżenia, Prokurator Prokuratury Rejonowej w N.1 stwierdza natomiast , że przeprowadzona przez Urząd Skarbowy kontrola ujawniła, że w okresie od 14.01.2011 r. do 31.12.2013 r. A. W., wykorzystując posiadane pieczęcie firmowe wystawił poświadczające nieprawdę dokumenty faktur VAT na różne kwoty, z których treści wynikało, że firma S. wykonała roboty remontowo budowlane na rzecz firmy Z. w N. W dokumencie tym odniesiono się co prawda do okresu od 14.01.2011 r. do 31.12.2013 r. jednak z poczynionych ustaleń procesowych jednoznacznie wynika, że w rzeczywistości w objętym niniejszą decyzją okresie firma S. nie wykonała już żadnych usług na zlecenie T. P. Przesłuchani w charakterze świadków pracownicy firmy, a także kooperanci potwierdzili fakt wcześniejszej współpracy (do roku 2010) ww. firm, jednak nie brali udziału w realizacji prac wyszczególnionych w fakturach. Dokumenty te zostały następnie wykorzystane przez T. P, który posłużył się nimi w rozliczeniach podatkowych swojej firmy z Urzędem Skarbowym. Pełnomocnik podnosił, że w wyroku tym nie został podany rok 2010, który jest przedmiotem niniejszego postępowania. Odnosząc się do powyższej kwestii Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził, że organy podatkowe ustaliły, że A. W. nie prowadził działalności gospodarczej (według ustaleń organów podatkowych od 2009 roku, według zeznań A. W. od początku 2011 roku), a jedyną sferą jego aktywności było wprowadzanie do obrotu faktur niedokumentujących rzeczywistych transakcji. A. W. nie prowadził żadnych ksiąg podatkowych, w tym ewidencji dla celów podatku od towarów i usług, nie posiadał żadnych środków trwałych, wyposażenia, narzędzi, nie zatrudniał pracowników na umowę o pracę, ani też nie zawierał umów cywilnoprawnych, nie przedstawił żadnej dokumentacji świadczącej o zatrudnianiu pracowników. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w dniu 28 lutego 2012 r. wydał decyzje nr w których określił u W. kwoty podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. l ustawy o podatku od towarów i usług obejmującej podatek VAT wykazany w fakturach wystawionych przez niego w 2009 i 2010 roku. Decyzje te są prawomocne podobnie jak decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w N.1 za lata 2011-2013. Strona wskazuje, że A. W. nie podjął obrony swojego interesu prawnego w trakcie toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego, przyjmując w tym zakresie postawę bierną. T. P. zwraca również uwagę na niski wymiar kary wymierzony u W., co zdaniem Strony stanowiło efekt ugodowego nastawienia. Z akt prawy wynika , że postępowaniu przygotowawczym powołano biegłego lekarza sądowego, który w wydanej opinii orzekł, że A. W. nie jest upośledzony umysłowo, jak też nie cierpi na psychozę. Powołani w sprawie biegli lekarze psychiatrzy orzekli, że A. W. w czasie popełniania opisanych wyżej czynów był zdrowy psychicznie. Ponadto organ I instancji podjął wiele innych działań w celu ustalenia okoliczności prowadzenia prac budowlanych przez T. P. we współpracy z A. W. Skierował wezwania do kontrahentów Podatnika w celu uzyskania informacji czego dotyczyły i gdzie były wykonane prace wyszczególnione we wskazanych przez organ fakturach, czy prace te wykonywali pracownicy T. P., czy też inni podwykonawcy, a jeśli tak to jacy, jaki był czas trwania prac, kto kupował materiały, narzędzia i sprzęt budowlany dotyczący ww. prac, czy były sporządzane protokoły odbioru robót, a jeśli tak przez kogo były sporządzane, kto był obecny przy ich sporządzaniu, w jaki sposób dokonywano rozliczenia i płatności za wykonane prace budowlane, jak uregulowano kwestie gwarancyjne. Jednocześnie organ zwrócił się o przesłanie umów zawartych pomiędzy stronami oraz ewentualnie kosztorysów na te prace, sporządzonych protokołów odbioru robót. Ponadto organ: -przesłuchał pracowników zatrudnionych w firmie T. P (J. B., A. B., Z. W., M. K., A. K., J. S.), - przesłuchał inwestorów (S. L., R. Ż.), -odebrał pisemne wyjaśnienie dotyczące prowadzonych inwestycji od kontrahentów ( K. L., firmy "O." sp. z o.o., firmy "Z.") - porównał warunki współpracy firmy P. z innymi podwykonawcami (firmą U., firmą S.), - pozyskał protokoły kontroli Państwowej Inspekcji Pracy na budowie L. Organ I instancji zgromadzone dowody przeanalizował i ocenił. Wskazał, którym dowodom dał wiarę, a które zeznania budzą wątpliwości. Pracownicy T. P mówią wprawdzie o ludziach z okolic N.1 , ale niektórzy nie znają nawet firmy S. Jedynie J. B. potwierdził kontakt z pracownikami W. Organ odwoławczy nie negował, że firma T. P. korzystając z innych niż S. podwykonawców, także rozliczała się z nimi gotówkowo, a brak pisemnych umów był normą. Jednak w tych przypadkach inaczej przebiegała współpraca i forma jej dokumentacji niż w przypadku firmy A. W. T. P. przedłożył do akt sprawy kserokopię zawiadomienia z dnia 28 maja 2015 r. o możliwości popełnienia przestępstwa przez A. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą P. z siedzibą w M., z polegającego na: wprowadzeniu w błąd, co do faktu, iż posiada on odpowiednie uprawnienia do prowadzenia działalności gospodarczej i jest zarejestrowanym przedsiębiorcą oraz niezapłaceniu do Urzędu Skarbowego podatku VAT należnego z faktur wystawionych na firmę T. P., Postępowanie z zawiadomienia T. P. zostało umorzone wobec braku dostatecznych danych uzasadniających popełnienie przestępstwa. Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy stwierdził, iż słusznie uznał organ I instancji, że poprzez zgłoszenie zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa przez Pana A. W. na swoją szkodę, T. P. próbował świadomie uzyskać potwierdzenie braku winy w swoich działaniach. Zawarte w ww. zawiadomieniu stwierdzenie, że świadomość istnienia zakazu prowadzenia działalności gospodarczej przez A. W. nie pozwoliłaby na nawiązanie z nim (czy kontynuowanie) współpracy z obawy o konsekwencje w zakresie odpowiedzialności za jakość i bezpieczeństwo prac jest sprzeczne z treścią zeznań Pana T. P z dnia 20 marca 2015 r., gdzie stwierdził, że ma zaufanie do Pana W., a wieloletnia satysfakcjonująca współpraca powodowała, że jego zdaniem nie była konieczna umowa pisemna na wykonanie robót. Składając zawiadomienie do prokuratury w czasie trwającej kontroli podatkowej P. wyraźnie przyznał, że w trakcie "współpracy" z A. W. nigdzie go nie weryfikował. Gdyby to zrobił, uzyskałby informacje o zakazie prowadzenia działalności. Kolejnym zagadnieniem spornym jest wartość przychodów T. P. w kontekście współpracy z firmą L. P. B. pismem z dnia 16 stycznia 2015 r. poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w N. , że T. P. wykonywał dla niego usługi budowlane w latach 2009 - 2010. Chociaż zapłacił za wykonane usługi łącznie około 160.000,00 zł T. P. wystawił tylko jedną fakturę nr [...] z dnia 21 listopada 2009 r. na kwotę netto 14.170,00 zł podatek VAT 3.117,40 zł. Jak podaje P. B. część należności została wypłacona gotówką, część zastała zapłacona w formie przelewów bankowych, a część rozliczona barterem tj. P. otrzymał towar w postaci pilarki i drobnego sprzętu budowlanego wraz z wystawioną przez P. B. fakturą VAT. Jako dowód dołączył kserokopię trzech przelewów bankowych oraz zestawienie płatności dla T. P. P. B. przedstawił również kserokopie pokwitowania odbioru przez P. w dniu 16 listopada 2009 r. gotówki w kwocie 18.900,00 zł, a na odwrocie tej kartki P. B. sporządził zestawienie płatności dla T. P. Z tego wykazu wynika, że P. B. dokonał na rzecz T. P od stycznia do września w 2010 r. płatności w kwocie 34.127,00 zł. T. P. w trakcie przesłuchania w dniu 11 marca 2015 r. zeznał, że wiatach 2009-2010 świadczył usługi budowlane na rzecz firmy "L.". W ramach tych usług pomagał odbudować budynek położony w N. wykonywał stropy i konstrukcję dachową. Na tę okoliczność wystawił jedną fakturę VAT. Jak stwierdził T. P. "wydawało mi się, że wszystkie usługi budowlane wykonane dla firmy B. zostały zafakturowane". Poinformował również, że "usługę wykonywał dla P. B. po koleżeńsku i były to pokryte koszty pracownicze. Przesłuchany w charakterze świadka w dniu 16 marca 2015 r. P. B. zeznał, że w latach 2009 - 2010 świadczone były na jego rzecz usługi budowlane przez Z., które polegały na rozbiórce i odbudowie budynku położonego w N. Budynek ten został rozebrany od środka. Odbudowa polegała na wykonaniu piwnicy, parteru, pierwszego i drugiego piętra oraz poddasza. Było to wykonanie stanu surowego. Ponadto robiono elewację zewnętrzną, ocieplenie budynku i stropów. Prace wykonywane były z materiałów P. B., T. P. świadczył tylko usługę. W dniu 29 czerwca 2015 r. małżonkowie P. z złożyli korektę zeznania PIT-36 za 2010 r., w której T. P. wykazał przychody z działalności gospodarczej w kwocie 811.287,81 zł, czyli o kwotę 19.436,56 zł wyższą od przychodów wykazanych w zeznaniu poprzednim (co stanowi w ujęciu brutto zwiększenie o kwotę 23.712,60 zł), co miało stanowić wartość niezafakturowanych w 2010 r. robót na rzecz firmy "L." Organ I instancji po analizie dokumentacji budowlanej wynikającej z materiałów przekazanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. stwierdził, iż zakres prac do wykonania w 2010 r. był bardzo szeroki i kosztowny, stąd dał wiarę zapiskom P. B. o dokonywaniu gotówkowych wpłat zaliczek przez inwestora za dalsze fragmenty prac w 2010 r. Organ wskazał, że łączna kwota wpłat otrzymanych przez T. P w 2010 r. od P. B. wyniosła 34.127,00 zł (brutto), co stanowi kwotę .netto 27.972,95 zł i o taką wartość podwyższył kwotę przychodu za rok 2010. W związku z tym, że zakres robót był szeroki, wartość wynagrodzenia nie została sprecyzowana, a rzekome wpłaty gotówkowe nie zostały potwierdzone dla ustalenia wartości przychodu z tytułu robót budowlanych zrealizowanych w 2010r. Organ odwoławczy przyjął pozostające poza sporem przelewy bankowe dokonane przez P. B. na rzecz rachunku T. P. Są to wpłaty na łączną kwotę 32.000,00 zł. Jest to wartość brutto, która po odliczeniu podatku VAT stanowi kwotę netto 26.230,00 zł. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się T. P. składając skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w której zarzucono naruszenie przepisów prawa proceduralnego, które miało wpływ na rozstrzygnięcie, tj.: 1) Naruszenie art. 194 § 1 w zw. z § 3 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez uznanie za udowodnione okoliczności wynikających z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w N.1 z dnia 28 grudnia 2015 r., znak [...], bez jednoczesnego wzięcia pod uwagę sformułowanego przez Stronę przeciwdowodu w postaci wyjaśnień i okoliczności podnoszonych w trakcie postępowania podatkowego, a także z pominięciem sprzeczności treści ww. decyzji z innymi elementami zebranego w sprawie materiału dowodowego. 2) Naruszenie art. 207 § 1 i 2 w zw. z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji określającej kwotę zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych i błędne wskazanie w tejże decyzji, że Strona w okresie objętym postępowaniem kontrolnym zaniżyła wartość podatku do zapłaty, podczas gdy w rzeczywistości Podatnik nie zaniżył wartości ww. podatku, w związku z czym doszacowanie wartości należności podatkowej należało uznać za bezzasadne. 3) Naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej, poprzez dokonywanie przez Organ oceny zebranego materiału dowodowego w sposób mający potwierdzić przyjętą przez Organ I instancji tezę o wadliwości rozliczeń podatkowych Strony skarżącej, podczas gdy z całokształtu materiału dowodowego wynika, iż Podatnik swoimi działaniami nie naruszył przepisów prawa podatkowego. 4) Naruszenie art. 187 § i w zw. z art. 229 Ordynacji podatkowej poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż w toczącym się przeciwko Stronie Skarżącej postępowaniu Organ I instancji zebrał cały materiał dowodowy, oraz zaniechanie przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie łub zlecenia przeprowadzenia tego postępowania Organowi I instancji. 5) Naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez działanie Organu, polegające na dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego w sposób dowolny, uznaniu odkreślonych w decyzji Organu I instancji okoliczności za udowodnione w oparciu jedynie o część zebranego materiału dowodowego, przy jednoczesnym pominięciu istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a także odmowę przyznania wiarygodności przemawiającym na korzyść podatnika elementom materiału dowodowego, co stoi w sprzeczności z kontekstem wynikającym z całości materiału dowodowego. 6) Naruszenie art. 124 w zw. z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez niewyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się Organ odwoławczy wydając decyzję oraz nieustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i okoliczności podniesionych przez Stronę w odwołaniu od decyzji Organu I instancji. 7) Naruszenie art. 193 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez zaaprobowanie stanowiska Organu I instancji, że zapisy zawarte w księdze przychodów i rozchodów Podatnika za rok 2011 prowadzone były nierzetelnie w zakresie ponoszonych przez Podatnika kosztów uzyskania przychodu. 8) Naruszenie art. 121 § 1 w zw. z art. 123 § 1 w zw. z art. 124 Ordynacji podatkowej, poprzez niedopatrzenie się uchybienia w działaniu Organu I instancji, polegającego na uniemożliwieniu stronie postępowania – A. P. - czynnego udziału w postępowaniu dowodowym. Podniesiono również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj.: 9) Naruszenie art. 14 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 w zw. z art. 23 w zw. z art. 45 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w związku z błędnym iż Podatnik zaniżył w podatkowej księdze przychodów i rozchodów przychód o kwotę 26.230,00 zł z tytułu niewykazania w zeznaniu przychodu z robót budowlanych wykonanych na rzecz L., oraz zawyżył koszty uzyskania przychodów za 2010 rok o kwotę 519.400,00 zł, wynikającą z faktur VAT wystawionych przez. A. W., które rzekomo dokumentują nie wykonane w rzeczywistości przez tę firmę usługi budowlane; 10) Naruszenie art. 11 ust, 1 w zw. z art. 14 ust. 1 w zw. z ust. 1c ustawy o PIT w zw. z art. 2 w zw. z art. 32 w zw. z art. 84 w zw. z art. 217 Konstytucji RP, poprzez bezzasadne, ponowne zaliczenie do wysokości przychodu osiągniętego przez Podatników w roku 2010 kwoty 4 287,40 zł, która to wartość przychodu została przez T. P. osiągnięta w roku 2009 i prawidłowo opodatkowana w ramach deklaracji podatkowej za 2009 rok. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, ujęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 w/w ustawy). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszych sprawach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych względów niż te , które były w niej podnoszone. Stało się tak przez wzgląd na upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego co zobowiązania podatkowego za 2010r. Okoliczność ta nie była podnoszona w skardze, ani nie artykułowano jej podczas rozprawy. Jak jednak wynika z art. 134§1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dlatego właśnie wzięto pod uwagę kwestię ustania stosunku podatkowoprawnego na skutek upływu czasu. Jak wiadomo, istotą przedawnienia zobowiązania podatkowego - inaczej niż konsekwencją przedawnienia zobowiązania cywilnoprawnego - jest ustanie powinności objętej umarzającym oddziaływaniem czasu. Tym samym, w efekcie przedawnienia powinność podatkowa nie przeradza się w zobowiązanie naturalne, natomiast przestaje ona istnieć. W ten sposób, ustawodawca w sposób konsekwentny realizuje efekt budowy pokoju prawnego, osiąganego w następstwie przedawnienia. Strony stosunku podatkowoprawnego motywowane są bowiem do sprawnego dochodzenia swoich racji, a umarzający efekt upływu czasu (następujący z mocy prawa), wyklucza oddziaływanie na podmiot, którego powinność ulega przedawnieniu, nakierowane na niepodnoszenie przez niego zarzutu przedawnienia. Normatywnym odzwierciedleniem takiego rozumienia przedawnienia w prawie podatkowym jest zaś treść art. 70§1 O.p. w zw. z art. 59§1 pkt 9 O.p. Sensem przedawnienia zobowiązania podatkowego, ponad wszelką wątpliwość jest kształtowanie sprawiedliwego opodatkowania. Współcześnie, jego wyznacznikiem jest zaś dostosowanie obciążenia podatkowego do zdolności płatniczej podatnika, która może ewoluować w czasie. W konsekwencji, wymiar i pobór podatku powinny następować w chronologicznej zbieżności z momentem, w którym podmiot obowiązany z tytułu podatku urzeczywistnił zachowanie i uzyskał przysporzenie będące przedmiotem opodatkowania w konkretnej daninie publicznej. Tylko wtedy pewne jest bowiem to, że państwo lub jednostka samorządu terytorialnego, poprzez instytucję podatku partycypują w korzyściach uzyskiwanych przez podatnika. Jeżeli natomiast zapłata podatku miałaby przypaść na punkt czasu odległy od chwili realizacji zakresu przedmiotowego podatku, istnieje ryzyko, że w tej dacie podatnik nie legitymowałby się już zdolnością do zapłaty daniny publicznej, istniejącą w przeszłości – wtedy, gdy powstało zobowiązanie podatkowe i przypadał termin płatności podatku. Dlatego właśnie przedawnienie, będąc instrumentem budowy pokoju prawnego w relacjach pomiędzy stronami stosunku podatkowoprawnego zapewnia sprawiedliwe opodatkowanie, uwzględniające charakterystyczny dla demokratycznego państwa prawnego, wymóg honorowania indywidualnej zdolności podatnika do poniesienia ciężaru podatkowego. Na gruncie prawa podatkowego instytucję przedawnienia zobowiązania podatkowego reguluje przepis art. 70 O.p. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, chyba, że zachodzą okoliczności mające wpływ na jego przedłużenie. W art. 70 § 2-6 O.p. określono z kolei przypadki, których wystąpienie skutkuje przedłużeniem terminu przedawnienia – przerwanie, czy zawieszenie biegu terminu przedawnienia. I tak, w myśl art. 70 § 6 pkt 1 O.p., bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Istotnym warunkiem dla przyjęcia skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia jest wymóg skutecznego doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w art. 70c O.p. Stosownie do tego przepisu, organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Obowiązek zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego został wprowadzony ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy i ustawy - Prawo celne (Dz.U. z 2013 r. poz. 1149), która weszła w życie z dniem 15 października 2013 r. Powyższa zmiana legislacyjna stanowiła konsekwencję wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, mocą którego uznano, że przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu określonego w art. 70 § 1 O.p. - jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez niego prawa, wynikającą z art. 2 Konstytucji RP. Wykładnia wspomnianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wskazuje na trzy istotne kwestie. Po pierwsze: zawieszenie biegu terminu przedawnienia następuje z dniem wszczęcia postępowania o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe w sprawie (ad rem), a nie przeciwko osobie (ad personam), po drugie: dla osiągnięcia skutku zawieszenia z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nie wystarczy wszczęcie postępowania w sprawie o podejrzenie popełnienia jakiegokolwiek przestępstwa lub wykroczenia skarbowego, lecz zarzut ten powinien dotyczyć tego zobowiązania podatkowego, którego bieg z art. 70 § 1 O.p. ma zostać zawieszony, po trzecie zaś: z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. To właśnie zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez niego prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy w sprawie jego zobowiązania podatkowego, pomimo upływu 5-letniego terminu, mogą być skutecznie prowadzone czynności procesowe. Z kolei w uchwale składu 7 sędziów z dnia 18 czerwca 2018 r., sygn. akt I FPS 1/18 (wszystkie orzeczenia sadów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy. W ten sposób podatnik uzyskuje bowiem wiedzę, że według organu podatkowego, jego zobowiązanie podatkowe nie ulegnie przedawnieniu z powodu przyczyny tkwiącej w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., czyli właśnie ze względu na wszczęcie postępowania dotyczącego podejrzenia popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego związanego z niewykonaniem tego zobowiązania. Natomiast kluczowa dla rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie jest kolejna uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie 7 sędziów z 18 marca 2019 r., sygn. akt I FPS 3/18 dotyczącą skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c O.p. Uchwała ta dotyczy adresata, któremu należy doręczyć zawiadomienie, o którym mowa w art. 70c O.p. W sentencji tej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że: "1. Dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej". Jak wskazał w uzasadnieniu Sąd, nie ulega wątpliwości, że "jeśli podatnik prawidłowo ustanowił pełnomocnika i zawiadomił o tym w odpowiednim czasie organ podatkowy, to - w przypadku zaistnienia wymogu poinformowania o wskazanej przyczynie zawieszenia biegu terminu przedawnienia - stosowne pismo organ ten doręcza pełnomocnikowi, zgodnie z art. 145 § 2 O.p. (...) Przepis art. 145 § 2 O.p. nie dopuszcza żadnych wyjątków i zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy podatkowe prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie. Pominięcie pełnomocnika w toku czynności postępowania podatkowego uniemożliwia stronie ochronę jej praw i interesów oraz otrzymania ochrony prawnej, jaką powinna uzyskać w demokratycznym państwie prawa." Zatem, "skoro prawidłowo ustanowionemu pełnomocnikowi podatnika nie doręczono zawiadomienia o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego reprezentowanego przez niego podatnika, nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., gdyż pominięcie w zakresie doręczenia tego pisma ustanowionego w sprawie pełnomocnika oznacza, że pismo to nie weszło do obrotu prawnego w sposób wymagany przepisami prawa - art. 145 § 2 O.p. w zw. z art. 212 O.p." W tym miejscu przywołać należy treść art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm., dalej P.p.s.a.), zgodnie z którym, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby, albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Na mocy tego przepisu, stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Ze względu na ogólną moc wiążąca uchwał, są one wiążące we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis. Sąd orzekający w sprawie, w której pojawia się zagadnienie prawne rozstrzygnięte już w uchwale, bez zgłoszenia wniosku o podjęcie tak zwanej "uchwały przełamującej", nie może wyrazić innego poglądu niż ten sformułowany w uchwale przez Naczelnego Sądu Administracyjnego. W świetle zatem powyższego, kluczową kwestią dla ustalenia, czy zobowiązanie podatkowe, które jest przedmiotem rozpoznawanej sprawy, wygasło na skutek przedawnienia, bądź też nadal istnieje, jest stwierdzenie prawidłowości przeprowadzenia czynności zawiadomienia w trybie art. 70c O.p., zarówno w aspekcie jego treści, jak i spełnienia wymogów formalnych w zakresie doręczenia. W sprawie bezsporne jest, że zawiadomienie z 28 listopada 2016 r. sporządzone na podstawie art. 70c O.p. o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego od osób fizycznych m.in. za 2010 r. zostało doręczone podatnikowi, a nie jego pełnomocnikowi w dniu 13 grudnia 2016 r. Skarżący na tym etapie postępowania podatkowego był reprezentowany przez pełnomocnika – doradcę podatkowego A. R. na podstawie pełnomocnictwa z dnia 27 sierpnia 2015r. Prawidłowość reprezentacji potwierdza decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z 14 listopada 2016 r. nr [...] adresowana i doręczona na ręce pełnomocnika. Również z późniejszych pism procesowych jednoznacznie wynika, że T. P. w okresie doręczenia zawiadomienie z 28 listopada 2016 r. był reprezentowany przez pełnomocnika. Z uwagi na uwzględnienie najdalej idącej kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego bezprzedmiotowe okazały się pozostałe zarzuty skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 i 4 i P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 7.417 zł, obejmującą koszty zastępstwa procesowego (5.400 zł), określone w § 2 pkt 6 w z zw. z § 14 ust pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265) oraz uiszczony wpis sądowy (2.000 zł) i opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17zł.)