I SA/Kr 1101/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Dąbek po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi kasacyjnej J. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2009 r., oddalającego skargę J. D. na postanowienie Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 maja 2009r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia oświadczenia postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 27 października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę J. D. na postanowienie Dyrektora Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 14 maja 2009 r. Skarżący występował z pełnomocnikiem, któremu w dniu 8 stycznia 2010 r. doręczono odpis wyroku wraz z uzasadnieniem. Następnie skarżący J. D. pismem z daty 4.02.2010 r. złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie "Odwołanie" od wyroku Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Krakowie z dnia 27 października 2009 r. Pismo to zostało przesłane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem poczty i zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w dniu 5 lutego 2010r. Wpłynęło ono do Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 8 lutego 2010r., który to Sąd w dniu 10 lutego 2010 r. (data stempla pocztowego) przekazał je Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do którego wpłynęło w dniu 15 lutego 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniesiona przez skarżącego skarga kasacyjna, tak należało bowiem zakwalifikować pismo zatytułowane jako "odwołanie", podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna. Jak wynika bowiem z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.), skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Wyjątkiem od tej zasady jest sporządzenie skargi kasacyjnej w pewnej kategorii spraw przez doradcę podatkowego bądź rzecznika patentowego. Inny wyjątek dotyczy określonej kategorii osób, które samodzielnie mogą wnosić skargę kasacyjną i są one enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu (sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych). Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, aby skarżący należał do kręgu tych osób. Z tego też powodu skarga kasacyjna jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu stosownie do treści art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Pogląd ten został już ugruntowany w orzecznictwie sądowym. W postanowieniu z dnia 28 stycznia 2004r. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sporządzenie skargi kasacyjnej przez stronę z naruszeniem art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a. jest brakiem kasacji, który uzasadnia jej odrzucenie (FSK 3/04, LEX nr 83280, M.Prawn. 2004/5/202, PP 2004/7/53). Z kolei w postanowieniu z dnia 30 lipca 2008r. (I OZ 555/08, LEX nr 494297) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej przez osobę pozbawioną zdolności postulacyjnej (art. 175 § 1 p.p.s.a.) jest brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. w zw. z art. 176 p.p.s.a. i powoduje odrzucenie skargi kasacyjnej na podstawie art. 178 p.p.s.a. Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w postanowieniu z dnia 24 maja 2007 r. (II OZ 464/07, LEX nr 360337) w którym stwierdził, że niezachowanie przymusu adwokacko – radcowskiego jest równoznaczne z brakiem, który nie podlega uzupełnieniu w trybie art. 49 p.p.s.a. W niniejszej sprawie istnieje również i inna podstawa odrzucenia skargi kasacyjnej. Zgodnie bowiem z art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia wraz z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie skarżący reprezentowany był przez radcę prawnego, któremu odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony w dniu 08 stycznia 2010 r. Termin zatem do złożenia skargi kasacyjnej upłynął w dniu 08 lutego 2010 r. Skarga kasacyjna została wysłana do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 05 lutego 2010 r. (data stempla pocztowego). Wpłynęła ona do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 08 lutego 2010 r. i została następnie wysłana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 10 lutego 2010 r. Jak z powyższego wynika terminem w jakim została złożona skarga kasacyjna jest dzień 10 lutego 2010 r., czyli dzień w którym pismo zostało wysłane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 83 § 3 cyt. ustawy oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Za dzień złożenia skargi kasacyjnej nie może być przy tym uznany dzień nadania jej przez skarżącego w urzędzie pocztowym w dniu 05 lutego 2010 r., albowiem przesyłka pocztowa została skierowana przez skarżącego do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który był sądem niewłaściwym do jej wniesienia. Jak bowiem wynika z cytowanego powyżej przepisu art. 177 § 1 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zostać wniesiona do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, czyli w niniejszej sprawie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Jeżeli natomiast skarga kasacyjna zostanie skierowana do sądu niewłaściwego, którym w niniejszej sprawie był Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, za termin do jej wniesienia należy uznać dzień wysłania pisma przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego. Znajduje to potwierdzenie między innymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2008r. (II FZ 196/08, LEX nr 493760), w którym zostało stwierdzone, że omyłkowe skierowanie skargi kasacyjnej bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie usprawiedliwia uchybienia terminu przewidzianego w art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu tego postanowienia znalazło się między innymi stwierdzenie, że jednoznaczne uregulowanie w wyżej wskazanym przepisie, że środek odwoławczy wnosi się w określonym terminie do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie nie pozwala na uznanie, że skarga kasacyjna kierowana bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego nawet w terminie, zamiast za pośrednictwem sądu pierwszej instancji, została wniesiona w terminie. Ponadto w uzasadnieniu tego orzeczenia zostało wskazane, że jeżeli skarga kasacyjna została wniesiona do Sądu odwoławczego, wywoła skutki prawne tylko wtedy, gdy Sąd ten przekaże ją właściwemu sądowi pierwszej instancji przed upływem trzydziestodniowego terminu przewidzianego w wyżej wskazanym przepisie. W przeciwnym wypadku podlega odrzuceniu, jako wniesiona po upływie terminu. Orzekający w sprawie Sąd podziela wywody prawne przedstawione w tym postanowieniu. Odnosząc je przy tym do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarga kasacyjna byłaby złożona w terminie, gdyby została wysłana przez Naczelny Sąd Administracyjny najpóźniej w dniu 08 lutego 2010 r. Skoro tak się nie stało, skarga została złożona po upływie terminu do jej wniesienia. Z uwagi zatem na fakt, że skarga kasacyjna jest niedopuszczalna z powodu braku zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego oraz uchybienia przez skarżącego ustawowemu terminowi do jej wniesienia, Sąd odrzucił skargę kasacyjną na zasadzie art. 178 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.