I SA/Kr 1117/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas (spr.) Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędzia: WSA Urszula Zięba Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 lipca 2020 r. sprawy ze skarg T. K. Sp. z o.o. w likwidacji z/s w K. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lipca 2019 r. Nr [...], [...], [...], [...] w przedmiocie podatku od środków transportowych za lata 2014, 2015, 2017, 2018 - skargi oddala - U Z A S A D N E N I E Decyzjami z dnia [...] lipca 2019 r Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania T. K. Spółki z o o w K. , utrzymało w mocy decyzje Prezydenta Miasta K. z dnia 20 marca 2019 r. którymi orzekając po wznowieniu postępowania, uchylono ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 9 czerwca 2014 r. określającą wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2014 na kwotę 3816 zł i określono spółce T. K. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2014 na kwotę 2700 zł, Kolejną decyzją uchylono ostateczną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 16 czerwca 2016 r. określającą wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2015 na kwotę 3816 zł i określono spółce T. K. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za rok 2014 na kwotę 2700 zł, Ponadto innymi decyzjami z dnia 18 lipca 2019 r utrzymano w mocy decyzje Prezydenta Miasta K. z dnia 21 marca 2019 r którymi określono dla T. K. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. wysokość zobowiązania w podatku od środków transportowych za lata 2017 i 2018 na kwotę 2952 zł, oraz 3120 zł. Za lata 2014 i 2015 określono spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych należnego od pojazdów o nr rej. [...], [...] Przesłanki wznowienia dotyczyły pojazdu o nr rej [...] bowiem jak wynika z zaświadczenia z dnia 23 lutego 2017 r. nr [...], pojazd ten został wycofany z ruchu. Wobec powyższego organ I instancji uznał, że w sprawie ujawniono nowe okoliczności i wznowiono z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych za lata 2014 i 2015 i ustalono, że pojazd marki Avia o nr rej. [...] był zarejestrowany na spółkę T. K. Sp. z o.o. i według rejestru został wycofany z ruchu w dniu 17 grudnia 1990 r. Wobec powyższego organ I instancji uznał, że zobowiązanie podatkowe w podatku od środków transportowych od pojazdu o nr rej. KRE500G wygasło z dniem 31.12.1990 r. W konsekwencji w latach 2014 i 2015 na Podatniku nie ciążyło zobowiązanie podatkowego od ww. pojazdu i brak jest podstaw do określania jego wysokości. Z kolei w przypadku pojazdu marki Jelcz o nr rej. [...] organ I instancji wyjaśnił, że zobowiązanie podatkowe nadal istnieje. Dotyczy to także lat 2017 i 2018. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że w dniu 19 października 2018 r. Spółka złożyła wniosek o wyrejestrowanie pojazdu marki Jelcz o nr rej. [...] Do wniosku dołączono oświadczenie informujące, że przedmiotowy pojazd został zbyty na podstawie umowy ustnej w 1996 roku. Ponadto Podatnik oświadczył, że Spółka T. K. Sp. z o. o. w likwidacji nie posiada dowodu potwierdzającego zbycia pojazdu [...] w formie pisemnej. Dysponuje jedynie kopią rachunku ( wewnętrznego dokumentu księgowego) nr [...], wg którego T. K. Sp. z o. o. w likwidacji zbyła 27.12.1996 r. osobie fizycznej pojazd [...] za kwotę 5000 zł. Na kopii rachunku brak danych i podpisu osoby kupującej, nie może być on zatem uznany za umowę kupna sprzedaży. Wręcz przeciwnie, wobec braku podstawowych danych organ nie dał wiary, że transakcja kupna-sprzedaży została zawarta na podstawie przedłożonego rachunku. Organ I instancji wskazał także, że wniosek o wyrejestrowanie pojazdu nie stanowi wystąpienia o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego i nie stoi na przeszkodzie w wydaniu decyzji podatkowej. Obowiązek podatkowy zgodnie z ustawą o podatkach lokalnych wygasa z końcem miesiąca, w którym środek transportowy zostanie wyrejestrowany. Pojazd nie został wyrejestrowany, zatem w świetle przepisów prawa spółka T.-K. sp. z o.o. pozostaje jego właścicielem i ciąży na niej obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Mając powyższe na uwadze organ I instancji stwierdził, iż T. K. Sp. z o.o. w likwidacji była w latach 2014, 2015, 2017 i 2018 właścicielem pojazdu marki Jelcz o nr rej. [...] Spółka T. K. Sp. z o.o. nie udowodniła skutecznie transakcji kupna sprzedaży pojazdu [...], a przedstawiony rachunek nr [...] nie jest dowodem potwierdzającym przeniesienia prawa własności pojazdu [...] Jedyną formą wygaśnięcia obowiązku podatkowego jest w tej sytuacji wyrejestrowanie pojazdu. W odwołaniu T. K. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w K. zarzuciła błąd ustalenia stanu faktycznego polegający na nieprawidłowym przyjęciu, iż Spółka do chwili obecnej jest właścicielem pojazdu Jelcz [...] nr rej. [...] , zobowiązanym do uiszczenia podatku, pomimo, iż Spółka zbyła Pojazd w dniu 27 grudnia 1996 r. na co przedstawiła dowody, a w konsekwencji do niewłaściwego zastosowania art. 9 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a także błąd ustalenia stanu faktycznego polegający na nieuprawnionym określeniu przez UMK parametrów Pojazdu, w szczególności dopuszczalnej masy całkowitej, pomimo braku dowodu rejestracyjnego pojazdu lub karty pojazdu, a w konsekwencji poprzez wymierzenie kwoty podatku w niewłaściwej wysokości. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mających wpływ m wynik sprawy, a mianowicie art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 187 § 1 O.p. w związku z art. 191 o.p. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego z pism załączonych przez Spółkę w ślad za pismem z dnia 9 stycznia 2019 r., a także naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 121 § 1 o.p. poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób podważający zaufanie podatników wobec organów podatkowych, ponieważ UMK zaniechał czynności wyjaśniających i nie podjął wymaganych przepisami Ordynacji podatkowej rozstrzygnięć procesowych, a ograniczył się do wszczęcia postępowania i wydania decyzji wymiarowych. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie Spółce wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, gdyż przed oczekiwaniem na odpowiedź Spółki na pismo z dnia 20 grudnia 2018 r. UMK wydał zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonych decyzji, utrzymujących w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze przedstawiło okolicznościami, z którymi ustawodawca wiąże powstanie obowiązku podatkowego od środków transportowych jest rejestracja oraz nabycie zarejestrowanego środka transportowego, a także ponowne dopuszczenie do ruchu środka transportowego po upływie okresu, na jaki została wydana decyzja o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu. Za prawidłowe uznano ustalenia organu I instancji. Podkreślono, że w piśmie z dnia 20 sierpnia 2018 r. UMK - Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców potwierdził, iż pojazd marki Jelcz [...] nr rejestracyjnym [...] i numerze nadwozia [...] jest zarejestrowany na Spółkę T. Sp. z o.o. z siedzibą w K., jak też wskazał, że nie zgłoszono zbycia przedmiotowego pojazdu i nie składano wniosku o czasowe wycofanie z ruchu. Podkreślono, że w postępowaniu wszczętym na wniosek Spółki z dnia 19 października 2018 r. w sprawie wyrejestrowania z ruchu pojazdu marki Jelcz o nr rej. [...] Spółka przedłożyła jedynie oświadczenie informujące, że przedmiotowy pojazd został zbyty na podstawie umowy ustnej w 1996 roku i Spółka nie posiada dowodu potwierdzającego zbycia pojazdu [...] w formie pisemnej. Na dołączonej do wniosku kopii rachunku nr [...], brak jest danych i podpisu osoby kupującej. Zwrócono przy tym uwagę, że powyższe postępowanie zostało zakończone decyzją z dnia 12 kwietnia 2019 r. znak [...] o odmowie wyrejestrowania pojazdu marki Jelcz o nr rej. [...], ze względu na brak dokumentów potwierdzających zaistnienie jednej z przesłanek wyrejestrowania określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym. W tak ustalonym stanie faktycznym decyzje organu I instancji uznano za prawidłową, obowiązek podatkowy zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych wygasa bowiem z końcem miesiąca, w którym środek transportowy zostanie wyrejestrowany. Pojazd marki Jelcz o nr rej. [...] nie został wyrejestrowany, zatem w świetle przepisów prawa Spółka T.-K. sp. z o.o. z siedzibą w K. pozostaje jego właścicielem i ciąży na niej obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych. Zdaniem Kolegium okoliczność, iż przedmiotowy pojazd nie został ujęty przez Podatnika w ewidencji środków trwałych nie wskazuje w sposób niebudzący wątpliwości, iż pojazd ten został zbyty przez Spółkę. W świetle powyższego stwierdzić należy, że T. K. Sp. z o.o. w likwidacji jest nadal właścicielem pojazdu marki Jelcz o nr rej. [...] Spółka nie udowodniła skutecznie transakcji kupna sprzedaży pojazdu [...], a przedstawionej kopii rachunku nr [...] nie można uznać za dowód potwierdzający przeniesienie prawa własności pojazdu [...] Kolegium zweryfikowało również wysokość podatku ustaloną przez organ I instancji. Określając przedmiotowy podatek uwzględniono dane pojazdu takie jak: Numer rejestracyjny: [...], Rodzaj pojazdu: CIĄGNIK SAMOCHODOWY, Marka: JELCZ, Typ: C 417E, DMC: 15200, DMC zespołu pojazdów: 40000, Liczba osi: 2, Rodzaj zawieszenia: INN, Liczba miejsc siedzących: , Rok produkcji: 1989, Instalacja gazowa : brak danych, Katakzator: , Norma EURO: , Data nabycia: 1989-06-27, Data zbycia: brak danych, Data pierwszej rejestracji: 1989-06-27, Data wyrejestrowania: brak danych, Data czasowego wycofania z ruchu: brak danych, Data ponownego dopuszczenia: brak danych, Numery rejestracyjne pojazdu i okresy ich obowiązywania: [...] (1989.06.27). Parametry techniczne ww. pojazdu ustalono na podstawie komputerowej bazy danych organu rejestrującego, które znajdują potwierdzenie w katalogu marek i typów pojazdów Wydawnictwa Instytutu Transportu Samochodowego w Warszawie z 1998 r. Podkreślono, że na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 grudnia 2000 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 4, poz. 37) w przypadku noworejestrowanych (po 26 marca 2001 r.) ciągników siodłowych organ rejestrujący wpisuje DMC zespołu pojazdów w dowodzie rejestracyjnym ciągnika siodłowego w adnotacjach urzędowych. Natomiast w przypadku ciągników siodłowych, których dowody rejestracyjne były wydawane przed wyżej podaną datą lub posiadają dowody rejestracyjne wydane według starych wzorów, organ rejestrujący nie miał obowiązku wpisywania DMC zespołu pojazdów. Odnosząc się parametrów środków transportowych istotnych z punktu widzenia prawidłowego opodatkowania przyjęto zgodnie w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 27 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022) w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony. Stosownie do art. 8 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają m. in. ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równiej lub wyższej niż 12 ton. Prawidłowo zastosowano zatem stawki podatku właściwe dla ciągników siodłowych lub balastowych przystosowanych do używania łącznie z naczepą i przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów powyżej 36 t i mniejszej niż 40 t . Za bezpodstawny uznano zarzut naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej , gdyż dochowano terminu wskazanego w tym przepisie. W skargach T. K. Spółka z o o w likwidacji z siedzibą w K. zarzuciła błąd ustalenia stanu faktycznego, polegający na: nieprawidłowym przyjęciu, iż Spółka do chwili obecnej jest właścicielem pojazdu, zobowiązanym do uiszczenia podatku - pomimo, iż Spółka zbyła pojazd w dniu 27 grudnia 1996 roku na co przedstawiła dowody - a w konsekwencji do niewłaściwego zastosowania art. 9 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych a także nieuprawnionym określeniu przez UMK parametrów pojazdu, w szczególności dopuszczalnej masy całkowitej, pomimo braku dowodu rejestracyjnego pojazdu lub karty pojazdu, a w konsekwencji poprzez wymierzenie kwoty podatku w niewłaściwej wysokości, Ponadto postawiła zarzut naruszenia przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 194 § 3 i art. 210 § 4 o.p. - poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i brak dopuszczenia jako dowód w sprawie wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a także poprzez brak zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. w związku z art. 187 § 1 o.p. w związku z art. 191 o.p. -poprzez nie przeprowadzenie postępowania dowodowego z pism załączonych przez Spółkę w ślad za pismem z dnia 09 stycznia 2019 roku pomimo pisemnego wezwania Spółki do przedłożenia dokumentów oraz pomimo przedłużenia terminu do rozpoznania sprawy do dnia 25 stycznia 2019 roku, art. 121 § 1 o.p. - poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób podważający zaufanie podatników wobec organów podatkowych, ponieważ UMK zaniechał czynności wyjaśniających i nie podjął wymaganych przepisami Ordynacji podatkowej rozstrzygnięć procesowych, a ograniczył się do wszczęcia postępowania i wydania decyzji wymiarowych, art. 200 o.p. - poprzez uniemożliwienie Spółce wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, gdyż przed oczekiwaniem na odpowiedź Spółki na pismo z dnia 20 grudnia 2018 roku (wezwanie do wypowiedzenia się co do materiału dowodowego zebranego w sprawie) UMK wydał zaskarżoną decyzję, zamiast umożliwić Skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów, art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z pkt 2 lit. a oraz w zw. z art. 208 § 1 o.p. - poprzez utrzymanie w mocy Decyzji UMK, podczas gdy wobec sytuacji, w której Skarżąca nie jest właścicielem Pojazdu, należało uchylić tę decyzję i umorzyć postępowanie w sprawie. Ponadto postawiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1, ust. 3 oraz ust. 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych - poprzez błędną wykładnie tych przepisów sprowadzającą się do wniosku o istnieniu obowiązku podatkowego w zakresie podatku od środków transportowych wyłącznie na podstawie wpisów w ewidencji pojazdów oraz polegającą na nieprawidłowym przyjęciu, iż Skarżąca do chwili obecnej jest właścicielem spornego pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Wskazana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom podatkowym można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem decyzja będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. Przedmiot sporu sprowadza się do oceny, w związku z podniesionymi w skardze zarzutami, czy organy podatkowe słusznie obciążyły podatnika zobowiązaniem w podatku od środków transportowych jako właściciela pojazdu marki Jelcz o nr rej. KVA3745 mając na uwadze złożone przez podatnika oświadczenie o zbyciu powyższego pojazdu na podstawie ustnej umowy. Zgodnie z art. 8 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają: 1) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton, 2) samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton, 3) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów od 3,5 tony i poniżej 12 ton, 4) ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równej lub wyższej niż 12 ton, 5) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą od 7 ton i poniżej 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego, 6) przyczepy i naczepy, które łącznie z pojazdem silnikowym posiadają dopuszczalną masę całkowitą równą lub wyższą niż 12 ton, z wyjątkiem związanych wyłącznie z działalnością rolniczą prowadzoną przez podatnika podatku rolnego, 7) autobusy. Podatnikami podatku od środków transportowych są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami środków transportowych, o których mowa w art. 8 (art. 9 ust. 1 zd. 1 ustawy). Obowiązek podatkowy w podatku od środków transportowych powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został zarejestrowany, a w przypadku nabycia środka transportowego zarejestrowanego, od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek transportowy został nabyty (art. 9 ust. 4 ustawy). W przypadku zmiany właściciela środka transportowego zarejestrowanego, obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie własności (art. 9 ust. 3 ustawy). Przytoczone wyżej regulacje prawne nie budzą zastrzeżeń, brak również w rozpatrywanej sprawie kwestii spornych, odnoszących się do wykładni tychże unormowań. Nie budzi wątpliwości, że samochód ciężarowy marki Jelcz o nr rej. [...] podlegał opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych. Zatem obowiązkiem podatkowym w zakresie tego podatku objęte były (i są nadal) m.in. osoby prawne – właściciele środków transportowych wyszczególnionych w art. 8 ustawy. Wskazany przepis art. 8 ustawy jest przepisem prawa materialnego określającym przedmiot opodatkowania w podatku od środków transportowych i w żaden sposób przepis ten nie uzależnia – jak żąda skarżący – opodatkowania środka transportu od jego stanu technicznego, czy też faktu jego demontażu na części. Obowiązek ten wygasa na skutek zaistnienia następujących okoliczności: a) zbycia pojazdu (stosownie do art. 9 ust. 3 ustawy, w przypadku zmiany właściciela zarejestrowanego środka transportowego obowiązek podatkowy ciąży na poprzednim właścicielu jedynie do końca miesiąca, w którym nastąpiło przeniesienie prawa własności), b) wyrejestrowania pojazdu (z końcem miesiąca, w którym środek transportowy został wyrejestrowany lub wydana została decyzja organu rejestrującego o czasowym wycofaniu tego pojazdu z ruchu – art. 9 ust. 5 ustawy). W rozpoznawanej sprawie żadna z powyższych przesłanek nie została spełniona. Strona skarżąca wystąpiła co prawda z wnioskiem o wyrejestrowanie spornego pojazdu, niemniej jednak wniosek ten nie został uwzględniony. Decyzją z dnia 12 kwietnia 2019 r odmówiono bowiem jego wyrejestrowania, ze względu na brak dokumentów potwierdzających zaistnienie przesłanek wyrejestrowania określonych w ustawie Prawo o ruchu drogowym. Ponieważ zatem sporny pojazd dalej jest zarejestrowany, to na stronie skarżącej jako jego właścicielu ciąży nadal obowiązek podatkowy w zakresie podatku od środków transportowych (art. 9 ust. 1 ustawy). Sąd w pełni podziela stanowiska zajęte przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia z dnia 21 grudnia 2011 r.: - sygn. akt II FSK 1161/10 – "podatku od środków transportowych nie może płacić ten, kto nie jest właścicielem pojazdu. Jednak jeśli podatnik nie ma wiarygodnego dokumentu poświadczającego sprzedaż pojazdu, będzie uznany przez organy podatkowe za jego właściciela i tym samym będzie zobowiązany do zapłaty tego podatku", - sygn. akt II FSK 1587/10 – "nieużywanie pojazdu nie stanowi podstawy do wygaśnięcia obowiązku podatkowego w podatku od środków transportowych w świetle art. 9 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych". W konkluzji należy podzielić stanowisko organów podatkowych, że na skarżącym jako właścicielu samochodu ciężarowego o masie przekraczającej 3,5 tony spoczywał obowiązek zapłaty podatku od środków transportowych za rok 2011 (art. 8 punkt 1 i art. 9 ust. 1 i 4 ustawy), a skoro zaniechał obowiązkowi przewidzianemu w art. 9 ust. 6 ustawy i nie złożył deklaracji na podatek od środków transportowych na dany rok podatkowy, uprawnieniem organu było wydanie decyzji, w której określono wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 i § 3 Ordynacji podatkowej). Bezpodstawny jest także zarzut wadliwego określenia wysokości podatku. Z uwagi na brak dowodu rejestracyjnego parametry techniczne ww. pojazdu prawidłowo ustalono na podstawie komputerowej bazy danych organu rejestrującego, które znajdują potwierdzenie w katalogu marek i typów pojazdów Wydawnictwa Instytutu Transportu Samochodowego w Warszawie z 1998 r. Prawidłowo odwołano się także do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 27 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022) w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia, uznając że dopuszczalna masa całkowita pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. może wynosić 42 tony. Odnosząc te dane do treści art. 8 ust. 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają m. in. ciągniki siodłowe i balastowe przystosowane do używania łącznie z naczepą lub przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów równiej lub wyższej niż 12 ton, prawidłowo zastosowano zatem stawki podatku właściwe dla ciągników siodłowych lub balastowych przystosowanych do używania łącznie z naczepą i przyczepą o dopuszczalnej masie całkowitej zespołu pojazdów powyżej 36 t i mniejszej niż 40 t . W związku z powyższym bezpodstawne są podniesione w skardze zarzuty dotyczące prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Z treści akt administracyjnych wynika, że bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 200 Ordynacji podatkowej. Stronie został bowiem wyznaczony siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Skarżący nie wykazał także w jaki sposób ewentualne naruszenie tego przepisu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. Łącząc sprawy do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oparto się na treści art. 111 § 1 ppsa bowiem sprawy te pozostawały ze sobą w związku opartym nie tylko na analogicznych stanach faktycznych ale tez na tożsamej podstawie prawnej.