I SA/Kr 112/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.B.S. na interpretację Ministra Finansów z dnia 22 października 2014 r. [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę. W dniu 22 października 2014 r. Minister Finansów - działający za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej, wydał na wniosek Sądu Rejonowego w K, interpretację przepisów prawa podatkowego nr [...] dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania sumy przyznanej przez sąd tytułem skargi za przewlekłość postępowania. W dniu 11 grudnia 2014 r. skargę na powyższą interpretację wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J.B.S. (dalej "skarżący"). W odpowiedzi, organ interpretacyjny wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na brak legitymacji procesowej skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 14 b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Specyficzny charakter interpretacji indywidualnych polega na tym, że stanowią one odpowiedź na złożony wniosek. Indywidualne interpretacje podatkowe nie są rozstrzygnięciami władczymi ani też aktami stosowania prawa ponieważ opierają się na opisie stanu faktycznego podanym we wniosku. Organ nie może samodzielnie weryfikować czy rzeczywiście opis stanu faktycznego odpowiada rzeczywistym okolicznościom sprawy. Samo wydanie interpretacji nie wywołuje żadnych, bezpośrednich skutków w sferze praw i obowiązków wnioskodawcy ani też osób trzecich. Interpretacja nie zobowiązuje więc adresata do zastosowania się do zaprezentowanej w niej wykładni prawa. Daje jedynie ochronę prawną, w sytuacji gdy wnioskodawca postąpi zgodnie otrzymaną wykładnią przepisów podatkowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 czerwca 2012 r., I FPS 4/12, wszystkie orzeczenia na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). "Zainteresowanym", jak ustawa nazywa stronę podatkowego postępowania interpretacyjnego, jest tylko ten, kto zwraca się o wydanie interpretacji w jego indywidualnej sprawie. W przypadku gdy zainteresowanym tj. składającym wniosek jest płatnik podatku (zobowiązany do obliczenia i pobrania podatku) to stroną postępowania interpretacyjnego jest również tylko płatnik, a nie podatnik, od którego taki podatek ma być pobrany. Z kolei postępowanie sądowoadministracyjne może być wszczęte wyłącznie przez podmiot, który dysponuje tzw. legitymacją skargową, tj. legitymacją do uruchomienia postępowania sądowoadministracyjnego. W myśl art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej określanej jako p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brał udział w postępowaniu administracyjnym. Sąd administracyjny, do którego skarga wpłynęła, bada z urzędu istnienie ww. legitymacji skargowej w rozumieniu ww. art. 50 § 1 p.p.s.a. Innymi słowy, sąd sprawdza, czy osoba, która złożyła skargę, zgodnie z przepisami może zaskarżyć dany akt (czynność) do sądu. W przypadku braku legitymacji skargowej - gdy skargę wnosi podmiot który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny jest zobowiązany skargę odrzucić na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. z powodu braku interesu prawnego do wniesienia skargi, (por. postanowienie NSA z dnia 24 listopada 2011 r., II OSK 2376/11, por. T. Woś [w]: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo - administracyjne, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 129). Podstawę procesowej legitymacji strony (tj. podstawę prawa do wniesienia skargi) musi wiec stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego – taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego. Przymiotu strony nie ma więc osoba, która swój udział w postępowaniu opiera na potrzebie ochrony lub zaspokojenia interesu faktycznego (por. postanowienie NSA z dnia 22 listopada 1012 r., I OSK 2719/12). W rozpoznawanej sprawie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidulanej wystąpił do Ministra Finansów Sąd Rejonowy w K. i to on był podmiotem zainteresowanym w sprawie. Jak już Sąd uzasadniał powyżej, żaden przepis prawa materialnego nie traktuje podatnika jako strony postepowania interpretacyjnego wszczętego wnioskiem płatnika podatku. Skarżący nie posiada zatem legitymacji procesowej uprawniającej go do zaskarżenia interpretacji indywidualnej wydanej na wniosek innego podmiotu. Skoro skarżący nie był stroną w postępowaniu zakończonym wydaniem pisemnej interpretacji z dnia 22 października 2014 r. [...] to nie ma on również legitymacji procesowej by ją zaskarżyć do sądu administracyjnego. Powyższe uzasadnia ocenę nieistnienia, wymaganego przez art. 50 § 1 p.p.s.a. interesu prawnego do zaskarżenia interpretacji do sądu administracyjnego, co powoduje konieczność odrzucenia skargi, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.