I SA/Kr 1156/09

Sygn. akt I SA/Kr 1156/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 października 2009 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.), Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Protokolant: Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2009 r., sprawy ze skargi M. B., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 8 czerwca 2009 r. Nr [...], w przedmiocie określenia wysokości dochodu za 2002 r. oraz zobowiązania, w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r., - skargę oddala - I SA/Kr 1156/09 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 3 listopada 2006r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. określił Skarżącej M. B. wysokość osiągniętego dochodu za 2002r. w kwocie 14.402,40 zł. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ pierwszej instancji podał, iż w wyniku przeprowadzonej kontroli w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania stwierdzono zaniżenie przez Skarżącą podstawy opodatkowania, poprzez ujęcie w kosztach uzyskania przychodów kwoty 1.810,13 zł z tytułu zapłaconych odsetek od zaciągniętych kredytów na dofinansowanie bieżącej działalności, a dotyczącej pożyczki udzielonej firmie "A. ". Ustalono, że spółka cywilna /następnie jawna/ "B .", w której Skarżąca była wspólnikiem udzieliła firmie "A. ", na podstawie umowy zawartej w dniu 08 czerwca 2001r. pożyczki w kwocie 48.000,00 zł na okres od dnia 08.06.2001r. do 07.08.2001r. Zgodnie z umową pożyczkobiorca miał zapłacić odsetki od zaciągniętej pożyczki według wysokości odsetek zapłaconych przez pożyczkodawcę w B. SA. w okresach miesięcznych powiększonych o 0,2% miesięcznie, jednorazowo w dniu spłaty pożyczki na konto pożyczkodawcy. Pożyczkobiorca oświadczył, iż zwróci kwotę pożyczki najpóźniej w dniu 07.08.2001r. Aneksem nr 1 do umowy pożyczki z dnia 07.08.2001r. przedłużono okres spłaty do dnia 08.02.2002 r. Zgodnie z ustaleniami kontroli, według oświadczenia księgowego spółki środki pieniężne na udzieloną pożyczkę pochodziły z kredytu zaciągniętego przez spółkę w banku B. na dofinansowanie bieżącej działalności. Natomiast w piśmie z dnia 28.06.2006r. wspólnicy spółki zaprzeczyli temu oświadczeniu i wyjaśnili, iż środki pieniężne na udzieloną pożyczkę zostały wypłacone z rachunku bankowego. Zdaniem organu I instancji, środki pieniężne na przedmiotową pożyczkę pochodziły z kredytu, bowiem w sytuacji, gdy spółka zaciąga kredyty na dofinansowanie bieżącej działalności, to jest to jednoznaczne z brakiem środków pieniężnych pozwalających na jej normalne funkcjonowanie. Zatem oczywistym jest wypłacenie firmie "A. " pożyczki z rachunku bankowego, na który wpływają środki pieniężne z kredytów udzielonych spółce Kontrolujący ustalili, iż w tym czasie Spółka cywilna "B. " zaciągnęła kredyt: - w formie linii kredytowej w kwocie 240.000,00 zł (umowa z dnia 17.05.2001r. na okres od 17.05.2001r. do 16.05.2002r., kredyt na dofinansowanie bieżącej działalności) oraz - krótkoterminowy w rachunku otwartym w kwocie 260.000,00 zł (umowa z dnia 15.05.2001r. na okres od 15.05.2001r. do 14.05.2002r., kredyt na dofinansowanie bieżącej działalności). Łączna suma kredytów wyniosła 500.000,00 zł, a kwota zapłaconych odsetek 18.855,48 zł. Udzielona pożyczka w wysokości 48.000,00 zł - stanowi 9,60% kwoty kredytów. Stąd kwota odsetek dotyczących udzielonej pożyczki wyniosła : 18.855,48 zł x 9,60% = 1.810,13 zł i zdaniem organu podatkowego nie może być zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, gdyż nie ma związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Zgodnie bowiem z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. W świetle powyższego Skarżąca zaliczając wydatki do kosztów uzyskania przychodów musi wykazać związek poniesionego kosztu z prowadzoną działalnością gospodarczą. Jak wynika z ustaleń kontroli działalnością faktycznie prowadzoną przez Spółkę "B ." były: -sprzedaż hurtowa i detaliczna artykułów spożywczych, wyrobów tytoniowych, artykułów chemicznych; -usługi transportowe; -usługi najmu lokali, pojazdów. Sposób zadysponowania częścią kredytów, przeznaczonych na dofinansowanie działalności gospodarczej poprzez udzielenie pożyczki firmie "A. " nie ma, zdaniem organu I instancji związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i powoduje, iż odsetki od kredytów w części dotyczącej udzielonej pożyczki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, jak również otrzymane odsetki z tytułu udzielonej pożyczki nie stanowią przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej. Nadto w trakcie kontroli ustalono, iż przychody finansowe w kwocie 6.161,22 zł, zostały zaksięgowane na koncie "752 przychody z odsetek " ( w tym kwota 91,00 zł -zapłacone noty księgowe; kwota 6.070.22 zł - naliczone odsetki od umowy pożyczki, z dnia 08.06.2001r. zawartej pomiędzy " B. " - pożyczkodawcą a "A." pożyczkobiorcą). Naliczone odsetki w kwocie 6.070,22 zł, Spółka potraktowała jako przychody nie podlegające opodatkowaniu. Natomiast kwotę 91,00 zł stanowiącą równowartość zapłaconych odsetek ujęto w przychodach do opodatkowania. Zdaniem organu I instancji powyższa kwota nie powinna być ujmowana w przychodach podatkowych z działalności gospodarczej, ponieważ odsetki te stanowią odrębne źródło przychodów, tj. z kapitałów pieniężnych i opodatkowane są 20% zryczałtowanym podatkiem dochodowym. W myśl art. 10 ust. 1 pkt. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłami przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, w tym sprzedaż i zamiana praw majątkowych innych niż wymienione w pkt. 8 lit. a)-c). Natomiast zgodnie z brzmieniem art. 17 ust. 1 pkt. 1 - za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek. Dochodów (przychodów) uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z tytułu m.in. odsetek od pożyczek (z wyjątkiem gdy udzielanie pożyczek jest przedmiotem działalności gospodarczej) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł i pobiera się od nich podatek w formie ryczałtu w wysokości 20% powyższe reguluje przepis art. 30 ust. 1 pkt. 1 ustawy. Zryczałtowany podatek, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie pobiera się bez pomniejszania przychodu o koszty uzyskania (art. 30 ust. 3 ustawy). Zgodnie z art. 45 ust. 3 tejże ustawy przychodów, o których mowa wyżej nie obejmuje się zeznaniem podatkowym o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym. W związku z powyższym organ pierwszej instancji stwierdził, iż zawyżono przychody Spółki o kwotę 91,00 zł tj. o kwotę zapłaconych not odsetkowych zaksięgowanych w 2002 r. na koncie "752". W związku z powyższym organ I instancji dokonał korekty zarówno w zakresie przychodów jak i kosztów uzyskania przychodów. Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej wnosząc o jej uchylenie, zarzuciła naruszenie: 1) art. 122, 180 i 187 Ordynacji podatkowej poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i nie podjęcie wszystkich możliwych czynności, a w szczególności: - nie przeprowadzenie dowodu z analizy wykorzystania środków finansowych z uzyskanych przez spółkę kredytów w 2001 r., przy uwzględnieniu obciążeń kredytowych z lat poprzednich oraz zysków spółki z lat poprzednich, - nie uwzględnienie charakteru współpracy pomiędzy spółką cywilną "B. " a firmą "A.", 2) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie całego materiału dowodowego, a zwłaszcza treści odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego spółki jawnej w zakresie treści działu I rubryki 4 i 6 3) art. 187 w związku z art. 210 § 4 ordynacji podatkowej, poprzez: - nie podanie z jakich przyczyn nie uwzględniono faktu, że pożyczkę udzieliła spółka cywilna, przekształcona następnie w trybie art. 26 § 4 kodeksu spółek handlowych w spółkę jawną, jak również, że kredyty jakimi dysponowała w 2001r. spółka były tzw. kredytami odnawialnymi, - nie podanie na podstawie jakich dowodów ustalono, że środki na pożyczkę pochodziły z kredytów, 4) art. 122, art. 191, art. 192 Ordynacji podatkowej, poprzez ustalenie, że środki na pożyczkę dla firmy A. pochodziły z kredytów, jakimi w 2001 r. dysponowała spółka cywilna; 5) naruszenie ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2000r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), w szczególności: - art. 10 ust. 1 pkt. 3, 7 i 9 poprzez przyjęcie, że pożyczka udzielana w ramach prowadzonej działalności gospodarczej jest odrębnym źródłem przychodu, - art. 22 poprzez nie uwzględnienie całości odsetek od zaciągniętych przez spółkę kredytów w związku z prowadzą działalnością gospodarczą, - art. 30 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu odwołania działając na podstawie art.233 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa decyzją z dnia 6 lutego 2007r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ uznając, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie rzetelności prowadzonych ksiąg podatkowych w rozumieniu art. 193 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa i sporządzenia protokołu badania ksiąg odpowiadającego wymogom tego przepisu. W przedmiotowej sprawie organ I instancji nie dokonał badania ksiąg podatkowych w rozumieniu art. 193 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa i nie sporządził protokołu odpowiadającego wymogom określonym w tym przepisie. Równocześnie w treści uzasadnienia decyzji Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu I instancji co do merytorycznego rozstrzygnięcia, w zakresie ustalenia czy usługi w zakresie udzielania pożyczek mieszczą się w zakresie prowadzonej przez Spółkę "B. " działalności gospodarczej. Rozstrzygając, iż usługi udzielania pożyczek nie stanowią przedmiotu działalności Spółki wskazał, że zapłacone przez pożyczkobiorcę, firmę "A. " odsetki stanowią odrębne źródło przychodów jakim są kapitały pieniężne. Zatem w rozpatrywanej sprawie płatnik tj. firma "A. " winna pobrać zryczałtowany podatek w wys. 20 % kwoty zapłaconych odsetek. W dniu 16.02.2007r. organ I instancji sporządził protokół badania ksiąg rachunkowych, zgodnie z zaleceniami zawartymi w powyższej decyzji, którego odpis doręczył skarżącej w dniu 20.02.2007r. Decyzja z 6.02.2007r. została jednak zaskarżona skargą skierowaną do tut. Sądu. Wyrokiem z dnia 19.10 2007r. wydanym w sprawie I SA/Kr 391/07 WSA w Krakowie orzekł o uchyleniu decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż zastosowanie, jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej oznacza wyeliminowanie zaskarżonej odwołaniem decyzji organu pierwszej instancji z przyczyn formalnych (bowiem dla właściwego rozstrzygnięcia sprawy konieczne jest uprzednie przeprowadzenie postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części). Takie okoliczności wystąpiły w niniejszej sprawie. Dodatkowo jednak, organ odwoławczy w sposób wyraźny i jednoznaczny rozstrzygnął sprawę merytorycznie uznając, że Skarżąca zawyżyła koszty uzyskania przychodów z działalności gospodarczej. Takie rozstrzygnięcie zdaniem Sądu było niedopuszczalne. Nie można bowiem przesądzić merytorycznie sprawy, przy jednoczesnym uznaniu przez organ odwoławczy, że dotychczas zebrany materiał dowodowy jest niekompletny i niewystarczający do ostatecznego jej rozstrzygnięcia. W następstwie powyższego orzeczenia, decyzją z dnia 28.11.2008r uchylono decyzję organu I instancji na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej / bez merytorycznej oceny rozstrzygnięcia / i przekazano sprawę do ponownego rozstrzygnięcia. Ostatecznie decyzją z dnia 9.03.2009r. nr [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. ponownie określił M. B. dochód w wysokości 14.402,55 zł a także wysokość zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2002r. od przychodów z kapitałów pieniężnych w kwocie 4 zł. Uzasadnienie decyzji było tożsame z poprzednią decyzją pierwszo-instancyjną. Na tą decyzję skarżąca złożyła odwołanie o zarzutach i wnioskach identycznych jak poprzednio, dodatkowo kwestionując jedynie bezpodstawne uznanie ksiąg podatkowych spółki za nierzetelne. Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie decyzją z dnia 8.06.2009r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podzielając w całości ustalenia faktyczne i ich ocenę prawną. W skardze wniesionej na powyższą decyzję, M. B. wniosła o jej uchylenie z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania i podniosła zarzuty takie same, jak w opisanym wcześniej odwołaniu. Dodatkowo zarzuciła jedynie naruszenie art. 193 i 194 Ordynacji podatkowej poprzez ich błędne zastosowanie. W uzasadnieniu skargi M. B. wywodziła, iż mimo kilkakrotnego uchylania wydanych w sprawie rozliczenia za 2002r, decyzji /także przez sąd administracyjny/ organ nie ustosunkował się do jej zarzutów, powtarzając jedynie argumentację organu I instancji. W konsekwencji nie rozważono należycie okoliczności sprawy i bezpodstawnie przyjęto, iż środki na pożyczkę udzieloną firmie "A." pochodziły z kredytów bowiem skoro spółka korzystała z kredytów nie posiadała środków własnych. Tymczasem założenie to było nieprawdziwe a nadto organ nieprawidłowo i powierzchownie ocenił przedmiot działalności spółki. Powołała orzeczenia sądów administracyjnych, które miały uzasadniać postawione tezy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Sądy administracyjne dokonują kontroli legalności działań administracji publicznej zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) poprzez orzekanie w sprawach skarg na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.). Na podstawie art.134 p.p.s.a. w postępowaniu sądowo - administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które to związane są z materią zaskarżonej decyzji. Analizując akta postępowania podatkowego w kontekście zarzutów skargi oraz zgodności zaskarżonej decyzji z prawem Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów prawa materialnego czy naruszenia przepisów postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Rozpatrzenie zarzutów skarg należy rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem poprawnie ustalony stan faktyczny w oparciu o prawidłowo przeprowadzone i rozpatrzone dowody, a także w zgodzie z wymogami formalnymi daje dopiero podstawy do rozpatrzenia prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Za błędne należy - w pierwszej kolejności - uznać zarzuty naruszenia art.122 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy podatkowe w sposób dostateczny, a zarazem kompletny zebrały i rozpatrzyły dostępny im materiał dowodowy. Rozpatrzenie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego doprowadziło zaś do jednoznacznych i nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych i prawnych. Stanowisko organów podatkowych uznać należy za prawidłowe, gdyż nie wykroczyło także poza granice swobodnej oceny dowodów przysługującej tym organom na podstawie art.191 Ordynacji podatkowej. W rozpatrywanym przypadku odrzucenie twierdzeń skarżącej zostało logicznie i przekonywająco uzasadnione. Stanowisko zaś prezentowane przez skarżącą sprowadzało się jedynie do polemiki z ustaleniami organów podatkowych. Nie można wobec tego podzielić zarzutów naruszenia przepisu art.122, a w konsekwencji przyjąć, że doszło także do naruszenia przepisów art.187 i art.188 Ordynacji podatkowej. Podatniczka i jej pełnomocnik mieli zapewniony udział w postępowaniu poprzez zawiadamianie o wszystkich czynnościach podejmowanych w sprawie i umożliwienie wyrażania swego stanowiska na każdym etapie postępowania. Takie działanie nie może zostać przez Sąd uznane za naruszające zasadę zaufania podatnika do organu podatkowego. W uzasadnieniach decyzji organy podatkowe przytoczyły wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonały w całokształcie materiału dowodowego oceny, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocenę tą należy zatem uznać za zindywidualizowaną i w pełni opartą na poczynionych ustaleniach, w przeciwieństwie do hipotetycznych i mało wiarygodnych wywodów zawartych w odwołaniu oraz w uzasadnieniu skargi. Jako dowody zostały dopuszczone wszystkie dokumenty przedłożone przez stronę jak i zgromadzone z inicjatywy organu stosownie do zapisów art.180 i art.181 Ordynacji podatkowej. Zarzuty jakie podnosiła skarżąca nie znajdują oparcia w dokumentach znajdujących się w aktach podatkowych. Wskazując, że organ nie zbadał faktycznego przedmiotu działalności spółki, skarżąca nie podała na czym te braki w ustaleniach miałyby polegać, nie przedstawiła dowodów wskazujących, że w 2002 roku spółka udzielała licznych pożyczek innym jeszcze, indywidualnie wskazanym podmiotom. Zarzucając, że posiadała środki finansowe na udzielanie pożyczek, nie wyjaśnia z jakich powodów spółka brała stosunkowo wysokie kredyty na "dofinansowanie bieżącej działalności". Prawidłowo więc organ oparł swe ustalenia w zakresie źródeł pokrycia pożyczki udzielonej firmie "A." na spontanicznie i bez przygotowania złożonych wyjaśnieniach księgowego spółki "B.". Późniejsze wyjaśnienia skarżącej adekwatne były do wyniku postępowania podatkowego i dlatego ocenić je należy jako nakierowane na wywołanie określonych skutków w tym postępowaniu. Zdaniem Sądu, organ usunął wszelkie niedostatki postępowania po wyroku sądu i wytycznych organu odwoławczego, przeprowadził procedurę odrzucenia ksiąg podatkowych w koniecznym zakresie, czego odzwierciedleniem jest protokół z dnia 16 lutego 2007 r. a nadto dokonał stosownego rozważenia i oceny zebranego materiału dowodowego. Nie można też twierdzić, że nie odniósł się do zarzutów skarżącej wskazywanych w odwołaniu bowiem ocena tych zarzutów zawarta jest w tej części uzasadnienia w której omawia się ustalony stan faktyczny, wskazuje okoliczności, na podstawie których poczyniono te ustalenia i przedstawia się ich ocenę prawną. Reasumując, prowadzący postępowanie właściwie ocenili zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadniający przyjęcie, iż w rozliczeniu podatkowym skarżącej za 2002 rok wystąpiły nieprawidłowości uzasadniające rozstrzygnięcie sprawy w drodze decyzji organu podatkowego. W ocenie Sądu w sprawie nie zostały też naruszone przepisy prawa materialnego. Odnosząc się do oceny prawidłowości zastosowania wskazanych w zaskarżonych decyzjach przepisów stwierdzić należy, iż ich subsumcja do ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie budzi wątpliwości Sądu. Przepis art. 22 ust.1 zd. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz. U. 2000 r. nr 134 poz. 176 ze zm./ stanowi, że kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Jak wskazuje się w doktrynie i w orzecznictwie, problematyka kosztów uzyskania przychodów ma dla funkcjonowania każdego podmiotu objętego obowiązkiem podatkowym w podatku dochodowym fundamentalne znaczenie, bowiem stanowi jeden z dwóch podstawowych elementów mających wpływ na dochód stanowiący podstawę opodatkowania. Zaliczając wydatki do kosztów uzyskania przychodów podatnik winien wykazać związek poniesionego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Takiego związku w zakresie zakwestionowanych wydatków nie wykazano, a postępowanie prowadzone przez organ podatkowy doprowadziło do ustalenia, że faktycznym przedmiotem działalności spółki "B." była sprzedaż hurtowa i detaliczna różnych artykułów, usługi transportowe oraz najem lokali i pojazdów. Jak wcześniej wspomniano, skarżąca nie wykazała, że przedmiotem działalności spółki w 2002 r. były usługi finansowe polegające na udzielaniu pożyczek. W tej sytuacji za słuszne należy uznać stanowisko organów w zakresie wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów odsetek uiszczonych przez firmę "A." w wysokości odsetek należnych bankowi, bowiem w okolicznościach sprawy nie sposób przyjąć, by koszty te związane były z działalnością gospodarczą faktycznie prowadzoną przez spółkę w 2002r. Za prawidłowe uznaje też Sąd zaliczenie do przychodów z kapitałów kwoty 91 zł uzyskanej przez spółkę z tytułu zwiększonej o 0,2 % wartości odsetek bowiem rozstrzygnięcie to znajduje swe uzasadnienie w treści przepisów cytowanej wyżej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w szczególności art. 10 ust 1 pkt. 7 w zw. z art. 17 ust 1 pkt. 1 wskazujących, iż odrębnym źródłem przychodów są kapitały pieniężne i prawa majątkowe, a za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się odsetki od pożyczek. W ustalonym stanie faktycznym Sąd podziela stanowisko organów podatkowych, prowadzące do określenia skarżącej należnego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. w kwocie 4 zł. Wobec bezzasadności podniesionych zarzutów oraz braku podstaw do wyeliminowania zaskarżonych decyzji z obrotu prawnego w oparciu o przepis art. 134 p.p.s.a., zauważyć należy, że nie doszło do naruszenia wyrażonej w art.121 § 1 Ordynacji podatkowej zasady zaufania do organów podatkowych, jak i art.2 Konstytucji RP. Zasada demokratycznego państwa prawnego w praktyce oznacza, iż organy podatkowe przy stosowaniu prawa podatkowego powinny stosować zasadę równego podziału przywilejów, jak i obciążeń podatników zapisanych w ustawach podatkowych. Nie może być ona rozumiana jako prawo podatnika do zaliczania w ciężar kosztów podatkowych wydatków nie zaliczonych do tej kategorii przez art.22 ust.1 ustawy oraz do dowolnego kwalifikowania przychodów do określonych przez ustawę źródeł tych przychodów. Z tego względu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku.