I SA/Kr 1162/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 lipca 2016 r. znak [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2013 r. i za marzec 2013 r. postanawia: oddalić wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. A.P. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 lipca 2016 r. znak: [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2013 r. i za marzec 2013 r. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 października 2016r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, od rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącej w dniu 17 października 2016 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżąca nie określiła wartości przedmiotu zaskarżenia. Wnioskiem datowanym na dzień 7 listopada 2016 r. A.P. zwróciła się do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Wyjaśniła, że wezwanie do podania wartości przedmiotu zaskarżenia zostało jej doręczone 17 października 2016 r. razem z odpowiedzią na skargę Dyrektora Izby Skarbowej. W odpowiedzi tej (na pierwszej stronie) była podana wartość przedmiotu sporu, dlatego też skarżąca uznała, że Sąd ma już wszystkie potrzebne informacje (zna wartość przedmiotu sporu) i nie ma potrzeby przesyłania pisma w tej sprawie. Jednocześnie skarżąca podała, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi za styczeń 2013 r. - 64 252,80 zł, za luty 2013 r. - 23.197,80 zł. Nadmieniła, że z uwagi na stopień skomplikowania formalności przez Sądem będzie wnioskować o przyznanie pomocy prawnej. Zaznaczyła, że znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Rozpoznając wniosek skarżącej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718; dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl art. 86 § 2 p.p.s.a. w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1 i 4 p.p.s.a). Ponadto zgodnie z art. 87 § 2 p.p.s.a. w piśmie zawierającym wniosek o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Wyjaśnić należy, że brak winy po stronie podmiotu dokonującego określonej czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. W ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przy ocenie, czy uchybienie terminu było zawinione należy brać pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Skoro art. 86 § 2 p.p.s.a. stanowi, że we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy po stronie zainteresowanego przywróceniem terminu, to należy uznać, że jakikolwiek stopień zawinienia strony w uchybieniu terminu (nawet lekkie niedbalstwo) powoduje niedopuszczalność jego przywrócenia. Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu jest więc dopuszczalne wyłącznie w przypadku zaistnienia obiektywnych, występujących bez woli strony, okoliczności, które mimo dołożenia przez stronę odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniły dokonanie czynności w terminie (postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 91/15, z dnia 17 lutego 2015 r. sygn. akt I OZ 104/15). Zdaniem Sądu okoliczności podniesione przez skarżącą w motywach wniosku nie dowodzą braku jej winy w uchybieniu terminu, a tym samym nie uzasadniają uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Jako okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu skarżąca wskazała na doręczenie jej wezwania do usunięcia braków formalnych skargi razem z odpowiedzią na skargę (w jednej kopercie). Ponieważ wartość przedmiotu sporu była podana na pierwszej stronie odpowiedzi na skargę, skarżąca uznała, że jest to wystarczające do dalszego procedowania sprawy. W świetle przedstawionych na wstępie rozważań, nie sposób dopatrzeć się braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. Stosownie do art. 231 p.p.s.a. w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne pobiera się wpis stosunkowy. Wpis stosunkowy zależy od wartości przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie natomiast z art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. W dniu 17 października 2016 r. skarżąca otrzymała przesyłkę z Sądu zawierającą dwa pisma tj. odpowiedź na skargę, oraz osobne wezwanie do podania - w terminie 7 dni od dnia doręczania wezwania - wartości przedmiotu zaskarżenia. Treść wezwania nie mogła budzić jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych dla jego adresata, którym była skarżącą a nie organ administracji. Wezwanie to pomimo upływu zakreślonego stronie ustawowego terminu pozostało jednak bez odpowiedzi. Zaznaczyć należy, że nadanie wezwania do uzupełniania braków formalnych skargi razem z odpowiedzią na skargę podyktowane było jedynie względami praktycznymi i nie może w żaden sposób stanowić o braku winy skarżącej w uchybieniu terminu. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd stwierdził brak podstaw do przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.