I SA/Kr 1190/16

|Sygn. akt I SA/Kr 1190/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2016 r., sprawy ze skargi G. sp. z o.o. sp. k. w K., na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa M, z dnia 28 września 2016 r. Nr [...], w przedmiocie nieuwzględnienia protestu, , I. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób, naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny,, II. przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Zarząd Województwa, M.,, III. zasądza od Województwa M. na rzecz strony skarżącej koszty, postępowania w kwocie 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych)., Instytucja Organizująca Konkurs tj. Urząd Marszałkowski Województwa M., pismem z dnia 3 sierpnia 2016 r., znak sprawy: [...] poinformowała wnioskującą spółkę tj. G Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w K o negatywnym wyniku oceny formalnej projektu pn. " [...] " (numer wniosku: [...] ), złożonego w ramach konkursu nr [...] Powodem takiego rozstrzygnięcia było ustalenie przez organ, iż wnioskodawca w części E wniosku o dofinansowanie projektu pn. Pomoc publiczna uzyskana i planowana do uzyskania dla potrzeb realizacji projektu wskazuje, iż ubiega się o regionalną pomoc inwestycyjną, a projekt wpisuje się w definicję inwestycji początkowej poprzez spełnienie warunku dywersyfikacji produkcji przedsiębiorstwa poprzez wprowadzenie nowych produktów dotąd niewytwarzanych. Jednocześnie w części E.4 wniosku wprost powołano się na rozporządzenie Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu, wskazując jednoznacznie, iż nieruchomość będąca przedmiotem projektu tj. Dwór Z. nie jest aktywem przedsiębiorstwa, a firma nie dysponuje żadnymi aktywami, w projekcie nie będą wiec występować ponownie wykorzystywane aktywa. Wnioskodawca wskazuje także, iż nie spełnia innych warunków wynikających z w/w. definicji inwestycji początkowej (założenie nowego przedsiębiorstwa, zwiększenie zdolności produkcyjnej istniejącego zakładu, zasadnicza zmiana dotycząca procesu produkcyjnego istniejącego zakładu, nabycie aktywów należących do zakładu, który został zamknięty lub zostałby zamknięty, gdyby zakup nie nastąpił, przy czym aktywa nabywane są przez inwestora niezwiązanego ze sprzedawcą i wyklucza się samo nabycie akcji lub udziałów przedsiębiorstwa) oraz potwierdza ten fakt w treści złożonych załączników. Wobec tego organ stwierdził, iż realizacja projektu polegać będzie na inwestycji w nieruchomość, która nie stanowi aktywów przedsiębiorcy, nie nastąpi więc inwestycja we własne aktywa przedsiębiorstwa, co za tym idzie projekt nie spełni definicji inwestycji początkowej przez dywersyfikację produkcji zakładu poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie i nie jest możliwe udzielenie wnioskodawcy regionalnej pomocy inwestycyjnej na gruncie w/w. rozporządzenia (art. 2 pkt 49 oraz art. 14 pkt 7 - w przypadku pomocy przyznanej na dywersyfikację istniejącego zakładu koszty kwalifikowalne muszą przekraczać o co najmniej 200% wartość księgową ponownie wykorzystywanych aktywów, odnotowaną w roku obrotowym poprzedzającym rozpoczęcie prac). Wnioskodawca nie zgadzając z tym rozstrzygnięciem złożył protest, zarzucając błędną interpretację w zakresie pojęcia inwestycji początkowej z art. 2 pkt 49 w/w rozporządzenia, wskazując iż może ona polegać na powiększeniu danego aktywa lub stworzeniu nowego aktywa. Inwestycja wnioskodawcy polegać będzie na inwestycji w obce środki trwałe (nakłady na obcy środek trwały – grunt, budynek, park), a w efekcie wytworzy nowe aktywa (zwiększy się wartość firmy wnioskodawcy podaną w poszczególnych latach realizacji 2016-19). Podkreślono także konieczność pro- unijnej wykładni przepisów poprzez uwzględnianie celów konkretnych rozwiązań prawnych, a nie tylko ich literalnego brzmienia. Konstrukcja wskazana we wniosku oznacza, iż definicja inwestycji początkowej jest rozwinięciem stosowanej w perspektywie finansowej na lata 2007-2013 definicji nowej inwestycji, tożsamy przepis, na którym oparli się oceniający przedstawiając negatywną ocenę formalną projektu obowiązywał w całej perspektywie, a zgodnie z wiedzą wnioskodawcy istnieje bardzo dużo projektów, które polegały na inwestycji w obcy środek trwały oraz uzyskały dofinansowanie. Wnioskodawca wskazał na nakaz równego traktowania wszystkich beneficjentów oraz podnosił, że nie można rozpatrzyć niniejszej sprawy w oderwaniu od treści i celu przepisów pochodzących od prawodawcy unijnego, jak i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wskazano przy tym na przepisy prawa krajowego, w tym co do podatku dochodowego od osób prawnych zawarte w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, gdzie nakłady poczynione na cudzą rzecz, którą dany podmiot włada na podstawie określonego tytułu prawnego kwalifikuje się jako inwestycje w obce środki trwałe podlegające amortyzacji niezależnie od przewidywanego okresu używania, zatem i dzierżawca jest uprawniony do amortyzacji nakładów inwestycyjnych, jako inwestycji w obcym środku trwałym. Urząd Marszałkowski Województwa M. pismem z dnia 28 września 2016r. nr [...], w oparciu o art. 53 - 59 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, zapisów Podręcznika Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa M. na lata 2014-2020 - wersja nr 2, stanowiącego załącznik do Uchwały Nr 1226/16 Zarządu Województwa M. z dnia 9 sierpnia 2016 r. oraz Regulaminu konkursu nr [...], 6 Oś Priorytetowa - Dziedzictwo regionalne, Działanie 6.1. - Rozwój dziedzictwa kulturowego i naturalnego Poddziałanie 6.1.1 Ochrona i opieka nad zabytkami - projekty większej skali, stanowiącego załącznik nr 1 do Uchwały Nr 272/16 Zarządu Województwa M. z dnia 1 marca 2016 r., protestu nie uwzględnił. W uzasadnieniu wskazano, iż inwestycja w obce środki trwałe nie wpisuje się swoim zakresem w definicję inwestycji początkowej. Poniesienie nakładów na aktywa rzeczowe poprzez inwestycje w obce środki trwałe oraz uzyskanie "wartości dodanej" dzięki zrealizowanej inwestycji, która to stanie się aktywem wnioskodawcy jest sprzeczne z przepisami rozporządzenia nr [...]. Spełnienie warunku dywersyfikacji produkcji zakładu poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy dany przedsiębiorca dysponuje własnymi aktywami, a dana inwestycja odnosi się do własnych aktywów przedsiębiorstwa. W zakresie pozostałych zarzutów podkreślono, iż z przedłożonych do wniosku dokumentów nie wynika, czy wnioskodawca, jako spółka komandytowa jest zobowiązany do stosowania przepisów ustawy o rachunkowości. Wytyczne Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 definiując pojęcie środków trwałych odwołują się do ustawy o rachunkowości. Odwołania te wskazują, że interpretując pojęcia z zakresu rachunkowości, niezależnie od tego czy dany podmiot jest zobowiązany do stosowania tych przepisów, Instytucja Zarządzająca nadaje tym pojęciom znaczenie uregulowane w przepisach prawa. Wnioskodawca oświadczył, iż dzierżawiona nieruchomość nie stanowi jego aktywów. Jakkolwiek nie można stwierdzić, w jakim rozumieniu używa wnioskodawca pojęcia "aktywa", tj. czy w rozumieniu ustawy o rachunkowości, to jednak nie można odmówić sensu temu oświadczeniu - wnioskodawca wskazuje, że nie posiada aktywów trwałych obejmujących, grunty, budynki, zakład, urządzenia i wyposażenie, przynajmniej w rozumieniu art. 2 pkt 29 Rozporządzenia 651/2014. Skoro wnioskodawca nie dokonuje inwestycji w swoje aktywa (dysponuje nieruchomością na podstawie umowy dzierżawy z dn. 24 września 2015 r., ale jak oświadcza nie wchodzi ona w aktywa jego przedsiębiorstwa), to tym samym nie spełnia przesłanki inwestycji początkowej określonej w art. 2 pkt 49 Rozporządzenia 651/2014. Z kolei wtórny problem stanowi spełnienie przesłanki z art. 14 pkt 7 Rozporządzenia 651/2014, skoro nie spełniono przesłanki dotyczącej pomocy przyznanej na inwestycję początkową. G.Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając naruszenie: - art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 poprzez brak obiektywnej oceny wniosku polegające na błędnym przyjęciu, że nie spełniono kryterium nr 6 "Pomoc publiczna"; - art. 14 w zw. z art. 2 pkt. 49 lit. "a" Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że projekt opisany we wniosku nie spełnia kategorii inwestycji początkowej; - art. 2 pkt. 49 lit. "a" w zw. z art. 2 pkt. 29 w zw. z art. 14 ust. 7 Rozporządzenia nr 651/2014 poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż: a) dokonanie inwestycji w obcy środek trwały (poniesienie nakładów na/w obce aktywa rzeczowe), niebędący aktywem skarżącego, jest niezgodne z definicją inwestycji początkowej w rozumieniu w/w. rozporządzenia, a tym samym nie mieści się w zakresie tej definicji; b) jednym z warunków spełnienia przesłanki kategorii inwestycji początkowej - w rozumieniu Rozporządzenia Komisji (UE) 651/2014 jest dokonanie/realizacja projektu(inwestycji) wyłącznie w odniesieniu do aktywów należących do wnioskodawcy (skarżącego), a tym samym warunek ten nie jest spełniony w przypadku inwestycji w obce środki trwałe; c) uzyskanie "wartości dodanej" wskutek inwestycji w obcy środek trwały (poniesienie nakładów na/w obce aktywa rzeczowe), niebędący aktywem skarżącego, która następnie stanie się aktywem wnioskodawcy (Skarżącego) jest sprzeczne z przepisami Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014; d) warunek dywersyfikacji produkcji zakładu poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie - w rozumieniu przepisów Rozporządzenia Komisji (UE) - spełniony jest wyłącznie w sytuacji, gdy dany przedsiębiorca dysponuje własnymi aktywami, a dana inwestycja odnosi się do własnych aktywów przedsiębiorstwa; - zasady dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości (Traktatu o Unii Europejskiej, art. 2 i 157 ust. 2 Traktat o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej), polegającej na nierównym traktowaniu wnioskodawcy (skarżącego) względem innych podmiotów w podobnej sytuacji poprzez uznanie, iż jego projekt nie spełnia definicji "inwestycji początkowej w rozumieniu art. 2 pkt. 49 lit. "a" Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 w sytuacji, gdy - zgodnie z wiedzą skarżącej - wiele innych podobnych projektów, które uzyskały dofinansowanie w ramach programów realizowanych przez organ polegało na inwestycji w obcy środek trwały, a w ramach procesu oceny uzyskały one pozytywną ocenę (w tym w zakresie kryterium pomocy publicznej); - art. 44 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 w zw. z § 9 Regulaminu Pracy Komisji Oceny Projektów w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014-2020 dla trybu konkursowego zamkniętego, stanowiącego załącznik nr 5 do Regulaminu konkursu nr [...] poprzez naruszenie w/w. przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynika postępowania, polegające na niepowołaniu dodatkowego eksperta (ewentualnie nie zlecenia opinii zgodnie z przepisami ustawy Prawo zamówień publicznych w przypadku braku takiego eksperta w wykazie kandydatów na ekspertów RPO WM) do przedstawienia opinii w zakresie oceny, czy projekt skarżącego spełnia kryterium "Pomoc publiczna", warunek "inwestycji początkowej" w rozumieniu art. 2 pkt. 49 lit. "a" Rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014, które to zaniechanie spowodowało, iż nie doszło do pełnej i rzetelnej oceny wniosku skarżącego; a także - brak przejrzystości i prawidłowości rozpoznania protestu, polegającą na powieleniu argumentów Komisji Organizującej Konkurs, a tym samym naruszenie art. 57 ustawy z 11.07.2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowej w perspektywie finansowej 2014-2020. W uzasadnieniu zarzutów przywołano i rozwinięto argumenty przedstawione w proteście. W oparciu o powyższe strona skarżąca wnosiła o stwierdzenie, że ocena projektu przez organ została dokonana w sposób naruszający prawo, naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Na podstawie art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Takimi przepisami szczególnymi są m.in. przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. z 2014r., poz. 1146 ze zm., dalej: u.z.r.p.), które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy o p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 w/w. ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Wedle art. 61 ust. 1 powołanej ustawy, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy o p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1 b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3). Powyższa regulacja oznacza, że kontroli sądów administracyjnych poddana jest ocena projektów zgłaszanych przez wnioskodawców ubiegających się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych, dokonywana przez instytucję zarządzającą programami operacyjnymi (pośredniczącą lub wdrażającą) w realizacji takich programów, po wyczerpaniu środków odwoławczych. Przystępując do rozpoznania skargi należy wskazać, że procedura odwoławcza w sprawie została wyczerpana. Skarżąca po otrzymaniu negatywnej oceny swojego projektu wniosła protest w terminie przewidzianym ustawą. Protest ten został rozstrzygnięty poprzez jego nieuwzględnienie przez Instytucję Zarządzającą Programami Operacyjnymi Urzędu Marszałkowskiego Województwa M., a strona skarżąca w ustawowym terminie 14 dni złożył skargę do WSA w Krakowie. Kontrolując zgodność z prawem dokonanej przez właściwą instytucję oceny wniosku o dofinansowanie sąd administracyjny bierze pod uwagę zasady dokonywania tej oceny, wynikające z obowiązujących przepisów prawa oraz z przyjętych na ich podstawie w ramach poszczególnych programów operacyjnych procedur wyłaniania projektów. Rozważając zasadność skargi w tym aspekcie należy mieć na względzie, że w ustawie o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności wskazano, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (art. 37 ust. 1 u.z.r.p.). Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego (ust. 2). Przepis ten statuuje zasady ogólne wyłaniania projektów do dofinansowania, to jest przejrzystość, rzetelność, bezstronność wyboru projektów oraz równość wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zasady te mają charakter normatywny. Naruszenie którejkolwiek z tych zasad stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Przepis ten ustanawia również ogólną regułę, w myśl której projekty podlegają ocenie wyłącznie w zakresie ustanowionych w danym systemie realizacji i zgodnych z przepisem art. 125 ust. 3 lit. "a" rozporządzenia ogólnego kryteriów wyboru projektów, które zapewniają, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów, są niedyskryminacyjne, przejrzyste i uwzględniają ogólne zasady ustanowione w art. 7 i 8. Z kolei wedle treści art. 54 ust. 2 u.z.r.p. protest jest wnoszony w formie pisemnej i zawiera między innymi wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem( p.4) oraz wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem (p.5). Z powołanym przepisem koresponduje art. 57 u.z.r.p. nakładający na właściwą instytucję powinność rozpatrzenia protestu poprzez weryfikację prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5. Nakreślony wyżej stan prawny skonfrontowany z faktografią rozpoznawanej sprawy przemawia za konstatacją, że ocena projektu dokonana przez Zarząd Województwa została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na dokonanie oceny, co skutkuje koniecznością przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez tą instytucję, stosownie do art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Istota stanowiska instytucji rozpatrującej protest sprowadza się do twierdzenia, że inwestycja w obce środki trwałe nie wpisuje się swoim zakresem w definicję inwestycji początkowej, poniesienie nakładów na aktywa rzeczowe poprzez inwestycje w obce środki trwałe oraz uzyskanie "wartości dodanej" dzięki zrealizowanej inwestycji, która to stanie się aktywem wnioskodawcy jest sprzeczne z przepisami rozporządzenia nr [...], a spełnienie warunku dywersyfikacji produkcji zakładu poprzez wprowadzenie produktów uprzednio nieprodukowanych w zakładzie możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy dany przedsiębiorca dysponuje własnymi aktywami, a dana inwestycja odnosi się do własnych aktywów przedsiębiorstwa. Tymczasem skarżąca przedstawiła zarówno we wniosku o dofinansowanie, jak i w proteście szereg istotnych i szczegółowo uzasadnionych argumentów przemawiających jej zdaniem za spełnieniem kryteriów wyboru projektu. W szczególności wywodziła, że funkcjonujące w obiegu prawnym przepisy prawa tak krajowego, jak i europejskiego nie eliminują możliwości przyjęcia, że inwestycja początkowa z art. 2 pkt 49 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu może polegać także na powiększeniu danego aktywa lub stworzeniu nowego. Inwestycja wnioskodawcy polegać będzie na inwestycji w obce środki trwałe (nakłady na obcy środek trwały – grunt, budynek, park), a w efekcie wytworzy nowe aktywa (zwiększy się wartość firmy wnioskodawcy podana w poszczególnych latach realizacji 2016-19). Podkreślono także konieczność pro-unijnej wykładni przepisów poprzez uwzględnianie celów konkretnych rozwiązań prawnych, a nie tylko ich literalnego brzmienia. Definicja inwestycji początkowej jest rozwinięciem stosowanej w perspektywie finansowej na lata 2007-2013 definicji nowej inwestycji, tożsamy przepis, na którym oparli się oceniający przedstawiając negatywną ocenę formalną projektu obowiązywał w całej perspektywie, a zgodnie z wiedzą wnioskodawcy istnieje bardzo dużo projektów, które polegały na inwestycji w obcy środek trwały i uzyskały dofinansowanie. Skarżąca wskazywała na nakaz równego traktowania wszystkich beneficjentów oraz podnosiła, że nie można rozpatrzyć niniejszej sprawy w oderwaniu od treści i celu przepisów pochodzących od prawodawcy unijnego, jak i orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Wskazano przy tym na przepisy prawa krajowego, w tym dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych zawarte w ustawie z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, gdzie przyjęto, że nakłady poczynione na cudzą rzecz, którą dany podmiot włada na podstawie określonego tytułu prawnego kwalifikuje się, jako inwestycje w obce środki trwałe podlegające amortyzacji niezależnie od przewidywanego okresu używania, zatem i dzierżawca jest uprawniony do amortyzacji nakładów inwestycyjnych, jako inwestycji w obcym środku trwałym. Skarżąca podkreślała ponadto, że wprawdzie Dwór Z. zlokalizowany na G. nie jest aktywem przedsiębiorstwa, a firma nie dysponuje żadnymi aktywami, w projekcie więc nie będą występować ponownie wykorzystane aktywa, jednakowoż twierdzenia te należy rozumieć w określonym kontekście w odniesieniu do definicji inwestycji początkowej. W rozumieniu tej definicji wnioskodawca na dzień składania wniosku nie dysponował żadnymi aktywami w rozumieniu ustawy o rachunkowości; nie oznacza to jednak, że inwestycja nie będzie polegała na poniesieniu nakładów na aktywa rzeczowe – będzie to miało miejsce na zasadzie inwestycji w obce środki trwałe. Ponadto w złożonych do wniosku o dofinansowanie załącznikach znalazły się informacje dotyczące wartości aktywów firmy w następstwie realizacji projektu jednoznacznie przemawiające za powstaniem nowych aktywów, które spełniać będą wszystkie wymagane warunki. Przedstawione zarzuty i przywołana na ich poparcie argumentacja nie zostały prawidłowo rozpatrzone przez instytucję zarządzającą; poddając stanowisko organu analizie przez pryzmat uzasadnienia rozstrzygnięcia w przedmiocie nie uwzględnienia protestu nie sposób nie dostrzec, co zresztą skarżąca akcentuje, że organ nie przedstawił argumentacji pozwalającej na merytoryczną weryfikację dokonanej oceny. Organ nie odniósł się wszak w istocie merytorycznie do zarzutów strony wnioskującej, a wyrażone w rozstrzygnięciu protestu stanowisko nosi znamiona arbitralności. Sprowadza się ono, co zasadnie zarzuca skarżąca, do przywołania i powielenia poglądów przedstawionych w negatywnej ocenie projektu z 3.08.2016r. Nie sposób bowiem przyjąć, aby instytucja zarządzająca uczyniła zadość powinności rozpatrzenia protestu poprzez weryfikację prawidłowości oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 u.z.r.p. w następstwie dowolnej, nieumotywowanej merytorycznie, nie zawierającej odniesienia do przywoływanych przez skarżącą przepisów prawa i orzecznictwa interpretacji, iż niezgodne z definicją inwestycji początkowej jest dokonanie inwestycji w obcych środkach trwałych, nie będących aktywem przedsiębiorstwa. Nie sposób także zaakceptować odniesienia się do zawartego w proteście stanowiska w zakresie definicji inwestycji początkowej, jako rozwinięcia stosowanej w perspektywie finansowej na lata 2007-2013 definicji nowej inwestycji, poprzez uznanie go za bezprzedmiotowy z racji indywidualnej weryfikacji oceny konkretnego projektu. Instytucja zarządzająca nie odniosła się także dostatecznie wnikliwie do twierdzeń wnioskującej, że firma nie dysponuje żadnymi aktywami i konieczności ich rozumienia w określonym kontekście, gdyż nie oznacza to, że inwestycja nie będzie polegała na poniesieniu nakładów na aktywa rzeczowe, a co będzie miało miejsce na zasadzie inwestycji w obce środki trwałe. Ponadto w złożonych do wniosku o dofinansowanie załącznikach znalazły się informacje dotyczące wartości aktywów firmy w następstwie realizacji projektu przemawiające za powstaniem nowych aktywów, a które to informacje nie zostały poddane ocenie. Organ nie odniósł się także do okoliczności, iż w ramach prognozy finansowej uwzględnione zostały wyłącznie dane dotyczące opisanej we wniosku inwestycji, co oznaczać miało, że w wyniku jej realizacji nastąpi stworzenie nowych aktywów, które spełniać będą wszystkie wymagane warunki. Nie odniósł się także do przywołanej przez skarżącą analogii w zakresie projektu budowy na wydzierżawionym gruncie budynku, rozpoczęcia w nim działalności i związanej z taka inwestycją "wartością dodaną" w odniesieniu do wytworzenia przez wnioskującą "nowych aktywów", gdyż zwiększy się wartość jej firmy w poszczególnych latach realizacji 2016-19. Skarżąca w proteście przywołała zapisy zawarte w Podręczniku Kwalifikowania wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa M. na lata 2014-2020, Wytyczne Programowe Instytucji Zarządzającej, a także (wyżej już powoływane) rozporządzenie Komisji nr 651/2014 z 17 czerwca 2014r. i Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE. W oparciu o nie przedstawiła interpretację pojęcia inwestycji w obce środki trwałe akcentując, że działanie takie wpisuje się w zakres pojęcia inwestycji początkowej. Argumentację tą wzmocniła poprzez odniesienie swej sytuacji do przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wskazując, że inwestycja w obcym środku trwałym stanowi środek trwały podlegający amortyzacji i konkludując, że dzierżawca jest uprawniony do amortyzacji nakładów inwestycyjnych, jako inwestycji w obcym środku trwałym. Twierdzenia te poparła wskazując na poglądy orzecznictwa i stanowisko Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta. Odwołała się także do wiodącego celu determinującego kryterium nowej inwestycji odnosząc go do sytuacji przedsiębiorstwa nie posiadającego aktywów, a które w wyniku realizacji projektu aktywa te stworzy. Oceniając powyższe argumenty organ ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że nie kwestionując wykładni przepisów podatkowych zwraca uwagę, iż inwestycja w obcy środek trwały nie spełnia przesłanki uznania jej za zgodną z definicją inwestycji początkowej. Wobec powyższego uprawnione jest stanowisko, iż instytucja rozpatrująca protest, dokonując weryfikacji oceny projektu zgłoszonego przez wnioskodawcę ubiegającego się o dofinansowanie w ramach systemu realizacji regionalnych programów operacyjnych naruszyła normy proceduralne zawarte w art. 37 ust. 1 oraz art. 57 ustawy z dnia 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020. Organ zobowiązany jest do rozpatrzenia protestu i weryfikacji oceny wniosku o dofinansowanie zgodnie z wszelkimi regułami proceduralnymi, w tym z regułami wynikającymi z powołanych wyżej przepisów. Poddane sadowej kontroli rozstrzygnięcie narusza zasadę rzetelności, która związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz powinnością wszechstronnego uzasadnieniem wyboru. Uzasadnienie to nie może sprowadzać się do powielenia stanowiska zawartego w negatywnej ocenie projektu z 3.08.2016r. Stwierdzić też należy, na co zwracał już uwagę tut. Sąd w uzasadnieniu wyroku z 21 lipca 2016r., sygn. akt I SA/Kr 404/16, iż formułowanie przez ekspertów jednolicie i identycznie brzmiących ocen, tam gdzie nie jest to ocena "zero-jedynkowa" może podważać zaufanie uczestników konkursów do rzetelności i wielotorowości tak wyartykułowanej oceny projektów. Chociaż więc taki sposób formułowania ocen ekspertów nie może być z założenia uznany za wadliwy to jednak należy postulować jego indywidualizację i nieposługiwanie się formułą "kopiuj - wklej". Wskazane uchybienia powodują, że interpretacja zasad dokonywania wyboru projektu nie może zostać uznana za prawidłową, a weryfikacja oceny wniosku nie została dokonana w sposób rzetelny. Działanie instytucji zarządzającej narusza tym samym zasadę rzetelności wyboru i weryfikacji projektu w aspekcie proceduralnym. Sąd uznał, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. Dlatego też skargę należało uwzględnić. Wobec stwierdzonego na obecnym etapie sprawy naruszenia norm proceduralnych i konieczności ponownej weryfikacji oceny wniosku z poszanowaniem wskazanych wyżej reguł proceduralnych przedwczesne są rozważania dotyczące naruszenia wskazywanych w skardze przepisów o charakterze materialnoprawnym Rozpatrując sprawę ponownie instytucja zarządzająca będzie miała na uwadze wyrażone w niniejszym uzasadnieniu wskazania i dokona weryfikacji oceny wniosku z ich uwzględnieniem, to jest odnosząc się wyczerpująco do przedstawionej w nim argumentacji. Wobec powyższego, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a u.z.r.p. orzeczono jak w sentencji wyroku, a o kosztach postępowania na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy o p.p.s.a.