I SA/Kr 1240/16

|Sygn. akt I SA/Kr 1240/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek, Sędziowie: WSA Grażyna Firek (spr.), WSA Piotr Głowacki, Protokolant: st.sekr.sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w dniu 13 grudnia 2016 r., sprawy ze skargi G.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie wyłączenia spod egzekucji - skargę oddala - Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia 29 czerwca 2016 r., znak [...], wydanym na podstawie art. 17 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599) w zw. z art. 123 oraz art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie wyłączenia spod egzekucji wszczęte wnioskiem G.G. z dnia 13 maja 2016 r. do czasu rozstrzygnięcia sporu kompetencyjnego w zakresie organu właściwego do rozpatrzenia wniosku. W uzasadnieniu wskazano, że G.G. zwrócił się do Dyrektora Izby Celnej o wyłączenie spod egzekucji zajętych nieruchomości – automatów do gier. Zajęcia dokonał Dyrektor Izby Celnej jako organ rekwizycyjny na wniosek organu egzekucyjnego – Dyrektora Izby Celnej. Wniosek został przekazany do organu egzekucyjnego; Dyrektor Izby Celnej wniosek zwrócił, uznając się za organ niewłaściwy. Z uwagi na odmienne stanowisko Dyrektor Izby Celnej wystąpił do organu nadzoru dla organu egzekucyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego. G.G. wniósł w terminie zażalenie na powyższe postanowienie. Zarzucił naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez jego bezpodstawne zastosowanie, polegające na zawieszeniu postępowania, mimo iż spór kompetencyjny wskazany jako podstawa zawieszenia nie ma charakteru materialnoprawnego. Domagał się uchylenia w całości zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem znak [...], wydanym dnia 30 sierpnia 2016 r. na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ wskazał, że pod pojęciem zagadnienia wstępnego, uzasadniającego zawieszenie postępowania rozumie się sytuację, w której wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie uwarunkowane jest rozstrzygnięciem zagadnienia prawnego, które ze względu na jego przedmiot należy do kompetencji innego organu administracji publicznej niż ten, przed którym toczy się postępowanie główne albo do kompetencji sądu. Zależność ta ma charakter bezpośredni z uwagi na uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego w niniejszej sprawie stanowi zagadnienie wstępne, do chwili jego przesądzenia nie można bowiem wydać orzeczenia merytorycznego w sprawie. Natomiast ewentualne wydanie postanowienia przez organ niewłaściwy skutkowałoby jego nieważnością. G.G. wniósł w terminie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Powtórzył w niej zarzuty, podniesione wcześniej w zażaleniu, wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, postanowienia organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity : Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W orzecznictwie przyjmuje się, że zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. mogą być wyłącznie kwestie prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej. Chodzi przy tym o kwestie, których rozstrzygnięcie nie mieści się w kompetencjach organu prowadzącego postępowanie administracyjne w danej sprawie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 924/12, Lex Omega nr 129142). Są to zatem sytuacje, w których wydanie orzeczenia merytorycznego w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed właściwym organem, uwarunkowane jest uprzednim rozstrzygnięciem wstępnego zagadnienia prawnego, którego organ nie może rozstrzygnąć w ramach własnych kompetencji (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 maja 2012 r., sygn. akt II SA/Kr 167/12, Lex Omega nr 1697077). Zagadnienie wstępne w rozumieniu powołanego przepisu najczęściej wiąże się z rozstrzygnięciem kwestii materialnoprawnej. Niemniej nie można wykluczyć sytuacji, w której zagadnieniem wstępnym będzie kwestia procesowa, rozstrzygana przez inny organ administracji publicznej niż ten, który sprawę prowadzi, a jej rozstrzygnięcie będzie warunkować dalsze prowadzenie sprawy. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie zapadło w takiej właśnie sytuacji. Niezbędne jest rozstrzygnięcie przez inny organ o tym, jaki organ administracji publicznej jest właściwy do załatwienia sprawy. Postępowanie administracyjne powinno się toczyć przed organem, do którego właściwości rzeczowej i miejscowej należy dana sprawa i tylko ten organ jest właściwy do rozstrzygania sprawy co do jej istoty. Wydanie aktu administracyjnego z naruszeniem przepisów o właściwości skutkuje jego nieważnością (w przypadku postanowień – art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 126 k.p.a.). W sytuacji sporu kompetencyjnego bez rozstrzygnięcia, który organ jest właściwy do orzekania prowadzenie postępowania nie jest zatem możliwe; rozpatrzenie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia jest zatem uzależnione od wcześniejszego wydania orzeczenia, kończącego spór o właściwość. Wobec tego zaskarżone postanowienie należało uznać za prawidłowe. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę oddalił, za podstawę biorąc art. 151 p.p.s.a.