I SA/Kr 1278/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Inga Gołowska WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Protokolant Specjalista Małgorzata Kruszec po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2020 r. sprawy ze skargi B. Spółka Europejska Oddział w Polsce na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie, poprzedzające je postanowienie organu I instancji, postanowienie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z dnia 30 maja 2019r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie z dnia 19 marca 2019r., II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie [...]zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych). Naczelnik M. Urzędu Skarbowego jako organ egzekucyjny prowadził egzekucję na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez wierzyciela - Prezesa Urzędu (Prezes URE) nr [...]. Tytuł wykonawczy został doręczony zobowiązanemu - [...] [...] w Polsce wraz zawiadomieniami o zajęciu rachunków bankowych w [...] oraz w [...] w dniu [...].12.2018r. W dniu [...].12.2018r. rachunek bankowy w[...] w W [...] został obciążony kwotą, 449.365,33 zł, która w całości pokryła dochodzoną należność wraz z odsetkami za zwłokę, kosztami upomnienia oraz kosztami egzekucyjnymi. Zobowiązany, reprezentowany przez pełnomocnika pismem z dnia [...].10.2018r. zgłosił zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego w postaci: nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 upea. Uzasadniając zgłoszone zarzuty, zobowiązany wskazał, że powołana w treści tytułu wykonawczego decyzja Prezesa URE z dnia [...].08.2018 r. nr [...], będąca podstawą prawną obowiązku podlegającego wykonaniu "nie jest decyzją wykonalną ". Zobowiązany od ww. decyzji z zachowaniem ustawowego terminu złożył odwołanie, a przy tym decyzji tej nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem zobowiązanego wystawienie tytułu wykonawczego (a następnie wszczęcie egzekucji) na podstawie "niewykonalnej" decyzji skutkuje brakiem wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Uzasadniając zarzut nieistnienia obowiązku, zobowiązany wskazał, że wierzyciel nieprawidłowo naliczył wysokość odsetek - zawyżając wysokość dochodzonego obowiązku. W ocenie zobowiązanego, wierzyciel nie wydal decyzji określającej, w terminie [...] miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, dlatego też okoliczność ta powinna być uwzględniona przy ustalaniu wysokości odsetek. Z treści tytułu wykonawczego nie wynika, aby wierzyciel uwzględnił przerwę w naliczaniu odsetek, bowiem zostały one naliczone od dnia ...].04.2013r. do dnia [...]11.2018r. Zobowiązany w zarzutach podniósł również zarzut z art. 33 § 1 pkt 10 upea., czyli niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 upea. Uzasadniając ten zarzut zobowiązany podniósł, że wierzyciel wskazał, jako datę od której nalicza się odsetki dzień [...].04.2013 r. - tymczasem był to dzień ustawowo wolny od pracy. Zgodnie natomiast z obowiązującymi przepisami, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Wypełniając dyspozycję zawartą w art 34 § 1 upea. organ egzekucyjny pismem z dnia [...].12.2018r. zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułu wykonawczego i przesianie do organu egzekucyjnego postanowienia w tej sprawie, z chwilą gdy zostanie stwierdzone, że jest one ostateczne. W dniu [...] 03.2019r., do organu egzekucyjnego wpłynęło postanowienie wierzyciela z dnia [...] .03.2019r. Nr [...] odmawiające uznania zgłoszonych zarzutów. Wierzyciel pismem z dnia [...].05.2019r. poinformował organ egzekucyjny, że postanowienie to nie jest ostateczne, bowiem został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu [...].07.2019r., do organu egzekucyjnego wpłynęło ostateczne postanowienie wierzyciela z dnia [...].05.2019r. Nr [...] Postanowieniem tym, wierzyciel podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, wyrażone postanowieniem z dnia [...].03.2019 r. odmówił uznania zgłoszonych zarzutów. Dysponując ostatecznym postanowieniem w sprawie stanowiska wierzyciela organ egzekucyjny wydał w dniu [...[.06.2018r. postanowienie nr [...] uznające za bezzasadny zarzut nieistnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogu określonego w art. 27 upea. Nie zgadzając się z wydanym postanowieniem w sprawie zarzutów, zobowiązany pismem z dnia [...].07.2019r., złożył zażalenie będące przedmiotem niniejszego postępowania. W zażaleniu zobowiązany zarzucił brak "wykonalności" decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, dołączając do zażalenia (na poparcie swoich twierdzeń) kopię postanowienia Sądu Okręgowego w W. XVII Wydział - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 12.06.2019r. Sygn akt XVII Arno 13/19, w którym Sąd zawarł stanowisko, że decyzja ta nie podlega wykonaniu, z uwagi na złożone od niej odwołanie. W dniu [...].09.2019r. do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. wpłynął oryginał w/w postanowienia Sądu Okręgowego w W.. Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z powyższego dokumentu na okoliczności wskazane w zażaleniu. W zażaleniu zobowiązany zakwestionował istnienie obowiązku w zakresie odsetek za zwłokę od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu I instancji. Zobowiązany wskazał, że w tytule wykonawczym odsetki zostały błędnie naliczone od dnia [...].04.2013r. do dnia [...] 11.2018r. W zażaleniu zobowiązany zarzucił przewlekłe postępowanie wierzyciela, które skutkowało opóźnieniem w wydaniu decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. W zażaleniu zobowiązany powołał się również na zarzut niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów z art. 27 upea. W tytule wykonawczym wierzyciel wskazał jako datę od której nalicza się odsetki za zwłokę - dzień [...].04.2013r. Tymczasem dzień ten był dniem ustawowo wolnym od pracy. Zobowiązany stwierdził, że w zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny stwierdził, że w sprawie nie ma zastosowania art. 12 § 5 ustawy z dnia 29.08.1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019r. poz. 900). Skoro tak, to organ powinien przeanalizować przepisy, które miały w sprawie zastosowanie i na tej podstawie ocenić czy podniesiony przez stronę zarzut był uzasadniony. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z [...] września 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu postanowienia powołał się na art. 34 § 1 upea który nakłada na organ egzekucyjny obowiązek rozpatrzenia zarzutów wskazanych w art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. W niniejszej sprawie, organ egzekucyjny wydał postanowienie odmawiające uwzględnienia zarzutów po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w przedmiocie stanowiska wierzyciela. W uzasadnieniu zarówno postanowienia wierzyciela jak i zaskarżonego postanowienia organu I instancji szczegółowo wskazano powody, dla których zarzuty zobowiązanego są nieuzasadnione. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podczas prowadzonego postępowania poddał ocenie nie tylko postanowienie organu pierwszej instancji, ale również stanowisko wierzyciela przedstawione w postanowieniu, pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów upea. Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku wierzyciel w ostatecznym stanowisku powołał się na przepis art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 10.04.1997r. Prawo energetyczne (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 755 ze zm.), zgodnie z którym do postępowania przed Prezesem URE stosuje się przepisy kpa., za wyjątkiem trybu odwoławczego (art. 127-144 kpa.). W myśl art. 30 ust. 2 i 3 Prawa energetycznego od decyzji Prezesa URE służy odwołanie do sądu powszechnego, przed którym postępowanie toczy się według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (Kpc) o postępowaniu z zakresu regulacji energetyki. Postępowanie przed Prezesem URE w zakresie administracyjnego toku instancji ma więc charakter jednoinstancyjny, a wniesienie odwołania od decyzji do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów nie pociąga za sobą skutku wstrzymania wykonania decyzji, o którym mowa w art. 130 § 2 Kpa., gdyż przepis ten dotyczy wyłącznie odwołań wnoszonych w administracyjnym toku instancji. Wobec powyższego zgodnie z art. 47952 Kpc wstrzymać wykonanie decyzji mógł tylko Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, na wniosek strony, która wniosła odwołanie. Wierzyciel, swoje stanowisko w sprawie wykonalności decyzji oparł również na orzecznictwie sądowoadmnistracyjnym (przywołane zostało m.in. orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8.03.2018 r. - sygn. akt III SA/Po 74/18, w którym wprost wskazano, że art. 47952 kp.c. stosuje się do wszystkich decyzji, a nie tylko do tych, którym został nadany rygor natychmiastowej wykonalności w trybie art. 108 § 1 kpa., bowiem żaden przepis nie kreuje takiego ograniczenia). Ponadto Prezes URE wskazał, że decyzją z dnia [...].08.2018r. zobowiązany został pouczony, że zgodnie z art. 16 Kpa nie przysługuje od niej odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w związku z czym jest ona ostateczna. Wskazano także, że zgodnie z § 6 ust. 4 w zw. z ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5.05.1998r. w sprawie wysokości i sposobu pobierania przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki corocznych opłat wnoszonych przez przedsiębiorstwa energetyczne, którym została udzielona koncesja (Dz. U. z 1998 r. Nr 60, poz. 387 ze zm.) oraz art. 47 § 1 Ordynacji podatkowej, przedsiębiorstwo energetyczne powinno wnieść obliczoną przez Prezesa URE kwotę opłaty koncesyjnej wraz z odsetkami za zwłokę niezwłocznie, tj. nie później niż w terminie 14 dni od dnia doręczenia przedmiotowej decyzji oraz że w razie nieuiszczenia opłaty koncesyjnej w powyższym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Odnosząc się do zarzutu zarzut nieistnienia obowiązku zakresie odsetek określonych w treści tytułu wykonawczego (art. 33 § 1 pkt 1 upea.). organ uznał , że jest on bezzasadny albowiem termin do wydania decyzji został przekroczony z przyczyn niezależnych od organu. Na rozstrzygnięcie to została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której zarzucono naruszenie: -art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."), przez przyjęcie za bezpodstawnym twierdzeniem Wierzyciela, iż istnieje obowiązek zapłaty w zakresie odsetek w wysokości wskazanej w tytule wykonawczym a w konsekwencji uznanie wniesionego przez Zobowiązanego zarzutu za nieuzasadniony, -art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., przez przyjęcie za bezpodstawnym twierdzeniem Wierzyciela, iż decyzja, stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego jest decyzją wykonalną, pomimo wniesienia od niej odwołania, a konsekwencji błędnego uznania istnienia wymagalności obowiązku i uznaniu wniesionego przez Zobowiązanego zarzutu za nieuzasadniony, -art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 34 § 1 i 4 u.p.e.a. przez zaniechanie weryfikacji prawidłowości stanowiska Wierzyciela i uznanie zgłoszonych zarzutów za nieuzasadnione. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono , że "pojęcia wykonalności decyzji nie należy utożsamiać z jej ostatecznością. Normodawca posługuje się zarówno pojęciem decyzji wykonalnej, jak i decyzji ostatecznej, ale nie zamiennie, jak chciałby tego kasator. Art. 130 K.p.a. wprowadza zasadę niewykonalności (niewykonywania) decyzji przed upływem terminu do wniesienia odwołania, po wtóre, zasadę bezwzględnej suspensywności odwołania, czyli wstrzymania z mocy prawa wykonania decyzji, ad której wniesiono odwołanie w terminie. Te zasady nie mają zastosowania wyłącznie gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (art. 108 K.p.a.), czy też jeżeli decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy." (por. wyrok NSA z dnia 12.01.2017 r., sygn. akt IGSK 1341/15). Skoro Zobowiązany wniósł odwołanie od decyzji Prezesa URE z zachowaniem ustawowego terminu (sprawa toczy się przed Sądem Okręgowym w Warszawie, XVII Wydziałem Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, sygn. akt XVII AmE 118/19), doszło do wstrzymania wykonania tejże decyzji. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż odwołanie zgodnie z art. 30 ustawy prawo energetyczne wniesione zostało do sądu powszechnego, albowiem ustawodawca w art. 130 k.p.a. uzależnił wstrzymanie wykonania decyzji od terminowego wniesienia odwołania (bez dodatkowych warunków i zastrzeżeń, nie różnicując podmiotów, do których odwołanie ma zostać wniesione). Zasadność zarzutu Zobowiązanego potwierdza prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego w Warszawie, XVII Wydział - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 12 czerwca 2019 r., sygn. akt XVII Arno 13/19 W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., – zwaną dalej "p.p.s.a."). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia pod względem jego zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2018 r. poz. 2107 ) Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie zaś art. 34 § 1 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Podkreślenia wymaga, że skarżącej nie przysługiwała możliwość zaskarżenia postanowienia wierzyciela do sądu administracyjnego. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Niemniej jednak ochrona praw zobowiązanego zapewniona jest przez możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego rozstrzygnięć wydanych w sprawie głównej, tj. postanowienia organu egzekucyjnego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów (por. R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.Komentarz.CH BECK, W-wa 2015, s. 61). W konsekwencji dochodzi do sytuacji, w której organ egzekucyjny jest związany stanowiskiem wierzyciela, natomiast sąd administracyjny nie jest nim związany i postanowienie to kontroluje. Przyznać zatem należy, iż zawężenie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych poprzez wykluczenie możliwości sądowej kontroli m.in. postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, nie pozbawia strony możliwości skutecznej obrony jej praw, lecz możliwość uzyskania tej obrony przenosi na późniejszy etap postępowania. Incydentalny charakter postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela zadecydował o uznaniu zasadności kontroli tego rodzaju aktu w drodze zaskarżenia do sądu administracyjnego postanowień organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów. Strona swoje uprawnienie może realizować poprzez wniesienie skargi na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, jako rozstrzygnięcia wydanego w sprawie głównej. Stanowisko takie jest konsekwentnie prezentowane przez Naczelny Sąd Administracyjny, m.in. w postanowieniach: z [... kwietnia 2016 r., [...] z [...] grudnia 2016 r., [...] z [...] stycznia 2017 r., [...] z [...] stycznia 2017 r., [...] (dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podsumowując, w razie wniesienia skargi na postanowienie organu egzekucyjnego, sąd administracyjny poddaje kontroli zarówno stanowisko wierzyciela jak i odwołujące się do tego stanowiska postanowienie organu egzekucyjnego. Podstawowym zarzutem skargi jest brak wymagalności obowiązku egzekwowanego na podstawie tytułu wykonawczego. Powołane przez Skarżącą podstawy formalnie mieszczą się w katalogu przyczyn wymienionych taksatywnie w art. 33 u.p.e.a., które mogą być podstawą zarzutów. Zarzut braku wykonalności obowiązku jest zarzutem merytorycznym wymienionym w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., który stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Brak wymagalności obowiązku z innego powodu dotyczy sytuacji gdy egzekwowane są obowiązki wynikające z reguły decyzji nieostatecznej, której nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności. Dyrektor Izby słusznie przyjął, iż stanowisko wierzyciela w zakresie wymagalności egzekwowanego obowiązku, wyrażone w ostatecznym postanowieniu Prezesa Urzędu [...] z [...] marca 2017 r., jest w niniejszej sprawie wiążące dla organu egzekucyjnego. Obowiązkiem organu egzekucyjnego jest respektowanie woli wierzyciela w zakresie zajętego wobec zarzutów stanowiska i podjęcie, na jego żądanie, wykonywania czynności egzekucyjnych. Po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów organ egzekucyjny nie może dokonywać w tym zakresie własnych ustaleń, gdyż sprawa ta była już przedmiotem odrębnego postępowania, w którym rozstrzygnięto podnoszone w zarzutach kwestie zasadnicze dla bytu postępowania egzekucyjnego i w którym Skarżąca uczestniczyła oraz służyło jej prawo składania środków odwoławczych. Sąd również podziela stanowisko wierzyciela, że decyzja Prezesa Urzędu [...] dalej: Prezes "URE", określająca wysokość koncesji , o której mowa w art. 34 ust 1 ustawy z 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 220), dalej: "p.e.", jest decyzją ostateczną w rozumieniu art. 16 § 1 k.p.a., bowiem nie służy od niej odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 30 ust. 1 p.e. do postępowania przed Prezesem URE stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 30 ust. 2 i 3 p.e. od decyzji Prezesa URE służy odwołanie do sądu powszechnego, przed którym postępowanie toczy się według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu z zakresu regulacji energetyki. Postępowanie przed Prezesem URE w zakresie administracyjnego toku instancyjnego ma więc charakter jednoinstancyjny. Niemniej jednak nie można się zgodzić , że z organem, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art. 130 k.pa. a to z uwagi na treść art. 30 ust. 3 p.e. Przepis ten nie wyłącza bowiem stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących trybu odwoławczego a jedynie nakazuje toczyć postępowanie w sprawie odwołania od decyzji Prezesa URE według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego o postępowaniu w sprawach z zakresu regulacji energetyki. Przepis art. 130 nie reguluje natomiast samego postepowania odwoławczego a jedynie skutki tego postepowania na wykonalność decyzji administracyjnej. Wyłączenie stosowania przepisów art. 130 Kpa powodowałoby natomiast powstanie luki prawnej w zakresie regulacji wykonalności decyzji administracyjnej albowiem w żadnym innym miejscu kwestia wykonalności decyzji nie jest regulowana. Zwrócić bowiem należy uwagę, że powszechnie przyjmuje się, że przepisy co prawda wiążą wykonalność decyzji z jej ostatecznością ale w powiązaniu z art. 130 Kpa. W myśl art. 130 § 1 Kpa. przed upływem terminu do wniesienia odwołania decyzja nie podlega wykonaniu. Wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji – zgodnie z § 2 wspomnianego artykułu. Odwołanie przysługuje adresatowi decyzji wydanej przez organ I instancji. Strona ma na złożenie odwołania [...] dni od daty doręczenia jej decyzji. W praktyce decyzje nieostateczne – a więc wydane przez organy I instancji – nie mogą zostać wykonane już po ich wydaniu. Wykonaniu podlegają za to decyzje organu I instancji, w stosunku do której nie zostało wystosowane odwołanie. Decyzją ostateczną a jednocześnie wykonalną, jest też decyzja wydana przez organ II instancji jako wynik odwołania od orzeczenia wcześniejszego. Natomiast dalsze przepisy art. 130, wyraźnie wyłączają stosowanie art. 130 § 1 i 2 w przypadkach, gdy decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności (§ 3 pkt 1) i gdy decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy prawa (§ 3 pkt 2). W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że zakaz wykonywania decyzji przed upływem terminu wniesienia odwołania dotyczy organu administracji publicznej, nie zaś strony (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie, 1962, s. 203; Z. Janowicz, Komentarz, 1995, s. 314, w nawiązaniu do stanowiska J. Pokrzywnickiego, Komentarz, 1948, s. 230, który przekonująco stwierdził, że: "Zakaz wykonania decyzji przed upływem terminu odwołania został stworzony wyłącznie w interesie strony i ogranicza władzę, a nie stronę"). Wszystkie te gwarancje zostały stworzone po to aby chronić interes strony w sytuacji, gdy nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu pierwszoinstancyjnego i zamierza podważać ustalenia wynikające z jego decyzji, bądź przyznając mu rację nie zamierza korzystać ze środka odwoławczego . Wykonanie decyzji nieostatecznej w trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania bądź później, po skorzystaniu z tego środka, mogłoby podważyć sens jego uruchomienia przez spowodowanie stanu faktycznego albo prawnego, którego nie dałoby się już odwrócić lub sytuacji stwarzającej konieczność zaspokojenia roszczeń odszkodowawczych (zob. przykładowo B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks..., s. 697; R. Sawuła, Wstrzymanie..., s. 113–114) Jednocześnie zauważyć należy, że decyzja podlega natychmiastowemu wykonaniu z mocy ustawy, jeżeli przepis ustawy wyraźnie tak stanowi. Brak jest natomiast konkretnego przepisu, który wskazywałby, że każda decyzja ostateczna nawet tak specyficzna i wyjątkowa jak ta wydana w trybie art. 34 § 1 p.e. w zw. z art. 30 ust 2 p.e. podlega natychmiastowemu wykonaniu nawet w sytuacji, gdy skutecznie wniesiono od niej odwołanie w trybie art. 30 ust 2 p.e. Zgodzić się należy ze skarżącą, iż bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż odwołanie zgodnie z art. 30 ustawy prawo energetyczne wniesione zostało do sądu powszechnego, albowiem ustawodawca w art. 130 k.p.a. uzależnił wstrzymanie wykonania decyzji od terminowego wniesienia odwołania (bez dodatkowych warunków i zastrzeżeń, nie różnicując podmiotów, do których odwołanie ma zostać wniesione). Tym bardziej brak jest również uzasadnienia prawnego aby w sytuacji wydania decyzji w trybie ustawy prawo o energetyce, strona została pozbawiona podstawowych uprawnień w zakresie wykonalności decyzji, tylko dlatego, że przysługuje jej inny tryb odwoławczy. Nie znajduje to zresztą potwierdzenia w ustawie o energetyce. W ustawie o energetyce przewidziano bowiem sytuacje gdzie ustawodawca wprost dopuścił dla wskazanych decyzji tryb natychmiastowej wykonalności. – art. 38c ust 2 art. 9h ust 3h p.e. Mając na uwadze zasadę racjonalnego ustawodawcy oznaczałoby to, że pozostałe decyzje wydane w trybie ustawy o energetyce nie są natychmiast wykonalne. Mało tego w art. 9h ust 3h p.e. stwierdzono, że decyzja, o której mowa w ust. 3e, podlega natychmiastowemu wykonaniu a wniesienie odwołania nie wstrzymuje wykonania decyzji. Ustawodawca opierając się na ww. zasadzie a contrario przyjmuje zatem, że w pozostałych sytuacjach regulowanych ustawą, odwołanie wstrzymuje wykonanie decyzji. Inne rozumienie tego przepisu oznaczałoby naruszenie zakazu dokonywania wykładni per non est. W świetle przytoczonej zasady nie dopuszczalna jest taka interpretacja przepisów prawa, która prowadzi do wniosku, że ich pewne fragmenty okazują się zbędne, a więc niezawierające żadnej treści normatywnej [por. uchwała NSA z 17 stycznia 2011 r., II FPS 2/10]. Omawiana reguła w innym ujęciu nakazuje każdej z decyzji prawodawcy przypisywać racjonalny sens [por. B. Brzeziński, Wykładnia i stosowanie prawa podatkowego. Węzłowe problemy, Lex 2013, dostęp w bazie danych Lex Omega – dokument nr 167963]. W świetle tych wywodów zgodzić się należy z postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie, XVII Wydział - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...].06.2019r. [...] w którym Sąd zawarł stanowisko, że decyzja Prezes "URE nie podlega wykonaniu, z uwagi na złożone od niej odwołanie. Postanowienie to jest prawomocne i niewątpliwie wiążę organy w sprawie. Z uwagi na fakt przyznania racji stronie skarżącej odnośnie braku wykonalności decyzji będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego Sąd uznał za niecelowe odnoszenie się do drugiego zarzutu dotyczycącego nieistnienia obowiązku w zakresie odsetek. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Sąd, działając na podstawie art. 135 P.p.s.a. uchylił także poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego oraz postanowienie Wierzyciela uznając, że jest to niezbędne dla niniejszego postępowania. W postepowaniu ponownym organ odwoławczy zastosuje się do zaleceń i oceny prawnej Sądu. O kosztach postepowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., zasadzając od organu odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 597 zł z tytułu uiszczonego wpisu sądowego. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Na zasądzoną od organu kwotę 597 zł. na rzecz skarżącej składa się wynagrodzenie pełnomocnika w osobie radcy prawnego ( 480 zł, ) kwota wpisu ( 100 zł ) i opłata skarbowa 1od pełnomocnictwa (17 zł. )