I SA/Kr 1282/07

Sygn. akt I SA/Kr 1282/07 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 stycznia 2008r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: NSA Józef Gach, Asesor: WSA Maja Chodacka (spr), Asesor: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2008r., sprawy ze skargi G. B., na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, - skargę oddala - Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2007r. Skarżący G.B. zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego o udzielenie interpretacji o zakresie i sposobie zastosowania prawa podatkowego, a to ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz.176 ze zm.). Przedstawiając stan faktyczny sprawy i własne stanowisko w sprawie Skarżący podał, iż Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia[...] sygn. akt [...]zasądził na rzecz małżonki Skarżącego począwszy od 1 lipca 2005r. alimenty w podwyższonej kwocie, w miejsce alimentów orzeczonych na podstawie ugody zawartej w Sądzie Rejonowym (ugoda z dnia., w sprawie sygn. akt[...]). Skarżący wskazał - przywołując orzecznictwo sądowe - iż świadczenia wypłacane na rzecz żony (w trakcie trwania małżeństwa, kiedy nie jest orzeczona separacja, istnieje wspólność majątkowa małżeńska, wspólnie rozliczane są podatki) nie są tożsame ze świadczeniami alimentacyjnymi. Zgodnie z treścią przywołanego wyżej orzeczenia sądu i zgodnie z treścią art. 27 ustawy z dnia 25 lutego 1964r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz.59 ze zm.) na małżonkach ciąży obowiązek świadczenia pomocy materialnej i wzajemnego wspierania celem zapewnienia jednakowej stopy życiowej obojga małżonków. W związku z tym świadczenia płacone przez Skarżącego na rzecz żony zgodnie z kodeksem rodzinnym i opiekuńczym nie stanowią dla niej przychodów z innych źródeł, a jedynie są świadczeniami realizowanymi w ramach rodziny wynikającymi z obowiązku zaspokajania potrzeb rodziny w ramach tego samego źródła przychodu. Z przepisów ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy wynika, że świadczenia alimentacyjne przysługują konkretnej osobie, pod warunkiem, że znajduje się ona w niedostatku (z wyjątkiem alimentów ciążących na rodzicach względem dzieci). Natomiast obowiązek przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny, o którym mowa w art. 27 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego ciąży na każdym z małżonków do czasu rozwiązania małżeństwa, a zakres tego obowiązku jest szerszy od obowiązku alimentacyjnego, gdyż wynika z założenia, iż członkowie rodziny powinni mieć możliwość zaspokajania swoich potrzeb w równym stopniu. Przepis ten nie nakłada nowego obowiązku, a jedynie potwierdza i konkretyzuje obowiązek wynikający z art. 27 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, co jest związane z umożliwieniem przymusowego wyegzekwowania (za pośrednictwem komornika) świadczeń na rzecz rodziny. Wprowadzenie tego rozróżnienia ma - zdaniem Skarżącego - istotne znaczenie dla właściwej kwalifikacji podatkowej świadczeń przekazywanych w ramach rodziny. W roku 2005 świadczenia alimentacyjne zgodnie z brzmieniem art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych zaliczane były do przychodów z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy (z wyjątkiem alimentów na rzecz dzieci). W związku z powyższym Skarżący podniósł, iż w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych świadczenia na rzecz rodziny nie zostały zaliczone wprost do żadnego ze źródeł przychodów, zatem te świadczenia nie podlegają opodatkowaniu. Z uwagi na przedstawiony stan faktyczny sprawy Skarżący zwrócił się z pytaniem, czy za 2005r. kwoty zasądzone od męża na rzecz małżonki na zaspokojenie potrzeb rodziny podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? Postanowieniem z dnia[...] nr [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, iż przedstawione we wniosku stanowisko nie jest prawidłowe. W uzasadnieniu postanowienia, stanowiącego w istocie pisemną interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, organ podatkowy przywołał treść art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art.21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Przy czym, przychody inne niż określone w art. 12 -14 i 17 są kwalifikowane do art. 10 ust.1 pkt 9, w związku z art.20 ust.1 powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na podstawie powołanego art. 10 ust.1 pkt 9 ustawy, źródłami przychodów są inne źródła. W myśl art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust.1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, z wyjątkiem alimentów na rzecz dzieci, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nie należące do przychodów określonych w art. 12 -14 i 17 oraz przychody nie znajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach Zatem, dochód uzyskany z wymienionych źródeł od 2001r. podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych u osoby otrzymującej i nie podlega odliczeniu u osoby przekazującej świadczenie, w związku z wykreśleniem pkt 1 w art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 9 listopada 2000 (Dz. U. Nr 104, poz.1104). W myśl art. 27 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, który przez swój związek założyli. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o wychowanie dzieci i na pracy we wspólnym gospodarstwie domowym. Na podstawie art. 28 § 1 i § 2 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, jeżeli jeden z małżonków pozostających we wspólnym pożyciu nie spełnia ciążącego na nim obowiązku przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny, sąd może nakazać, ażeby wynagrodzenie za pracę albo inne należności przypadające temu małżonkowi były w całości lub w części wypłacane do rąk drugiego małżonka. Nakaz, o którym mowa w paragrafie poprzedzającym, zachowuje moc mimo ustania po jego wydaniu wspólnego pożycia małżonków. Należy zauważyć, iż w powołanej ustawie Kodeks rodzinny i opiekuńczy obowiązek alimentacyjny został uregulowany odrębnie niż wynikający z postanowień art. 27 i 28 tej ustawy, obowiązek zaspokajania potrzeb rodziny. W konsekwencji, świadczenia alimentacyjnego nie można utożsamiać ze świadczeniem wynikającym z postanowień art. 28 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. A to oznacza, iż świadczenie na zaspokojenie potrzeb rodziny - choć wprost nie zostało przez ustawodawcę wymienione w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku - jest przychodem podatnika z tego źródła. Żaden przepis ustawy, jak również przepisy Ordynacji podatkowej, nie wyłączają bowiem z opodatkowania przedmiotowych należności. Przy czym z uwagi na specyfikację świadczeń, o których mowa w art. 28 w związku z art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, należy przyjąć, iż opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wyłącznie te świadczenia, które wypłacane są na ręce drugiego małżonka po zupełnym ustaniu pożycia małżonków, tj. w razie zerwania wszelkich więzów łączących małżonków (duchowych, gospodarczych i fizycznych). Jak stwierdza organ zapadłe w sprawie Skarżącego orzeczenie sądowe wskazuje, że Skarżący wypłacał żonie alimenty (wyrok z dnia[...]. sygn. akt [...] zasądzający od Skarżącego na rzecz małżonki alimenty w kwocie 200,00 zł miesięcznie, a począwszy od 1 lipca 2005r. alimenty w podwyższonej kwocie). Zatem dochód uzyskany z wymienionego źródła w 2005r. podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych u osoby otrzymującej i nie podlegał odliczeniu u osoby przekazującej świadczenie. Z rozstrzygnięciem tym Skarżący nie zgodził się i złożył zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji, w którym zarzucił że Naczelnik Urzędu Skarbowego w sposób dobrowolny i jednostronny interpretuje świadczenia w ramach rodziny, określone prawomocnym wyrokiem Sądu, jako alimenty stanowiące koszt uzyskania przychodu. Jedynie interpretacja Sądu może wykazać czy świadczenia płacone przez Skarżącego, a określane przez organ podatkowy jednoznacznie jako alimenty są świadczeniami czy alimentami. Skarżący podkreślił, że pozostaje w związku małżeńskim z A. B., a płacone na jej rzecz świadczenia, z założenia Sądu mają być przeznaczane na opłacanie czynszu za mieszkanie, w którym mieszka rodzina Skarżącego i w którym to mieszkaniu Skarżący jest zameldowany i łącznie z żoną jest najemcą tego mieszkania. Wkraczanie w wewnętrzne rozliczenia integralnej rodziny i udowadnianie co jest kosztem uzyskania przychodu a co nie jest narusza w tym przypadku wszelkie normy etyczne i bije bezpośrednio w finanse rodziny Skarżącego, której jest jedynym żywicielem. Skarżący podkreślił, że jako jedyny żywiciel rodziny utrzymuje zarówno dzieci, jak i niepracującą żonę. W świetle przytoczonych we wniosku o interpretację prawa podatkowego faktów i przykładów decyzji innych izb i urzędów skarbowych oraz mając na uwadze fakt, że Sąd w uzasadnieniu wyroku powołuje się na przywołany przez Skarżącego art. 27 ustawy kodeks rodzinny i opiekuńczy, mówiący wyraźnie o wzajemnych obowiązkach małżonków Skarżący uważa, że postanowienie organu I instancji jest niewłaściwe i godzące w finanse rodziny Skarżącego. Jedynie bardzo roszczeniowa postawa żony Skarżącego spowodowała, że część świadczeń ponoszonych przez Skarżącego na utrzymanie rodziny otrzymuje ona w postaci ustalonej przez wyrok sądowy. Skarżący uważa, że urząd skarbowy mógłby wypowiadać się na ten temat jedynie po wystąpieniu do Sądu o interpretację prawną w jakiej formie te świadczenia są wypłacane. Według Skarżącego niedopuszczalne jest rozstrzygnięcie wydawane na podstawie swobodnej interpretacji treści zawartych w uzasadnieniu wyroku nie popartej interpretacją Sądu na potrzeby urzędu skarbowego. Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia[...] nr [...]odmówił zmiany postanowienia organu pierwszej instancji uznając, iż zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielając stanowisko organu pierwszej instancji szczegółowo przytoczył treść przepisów prawa powołanych także w postanowieniu organu I instancji i wskazał, iż w aktach sprawy znajduje się wyrok Sądu Rejonowego z dnia [...]sygn. akt [...]zasądzający od Skarżącego alimenty na rzecz małoletniej córki A.B. w kwocie 500,00 zł miesięcznie oraz na rzecz żony A.B. w wysokości 1.200,00 zł miesięcznie - łącznie na utrzymanie rodziny 1.700,00 zł miesięcznie. W opinii Dyrektora Izby Skarbowej z wyroku tego bezspornie wynika, iż zasądzone na rzecz żony i córki Skarżącego kwoty stanowią alimenty, które stanowią przychód z innych źródeł, z wyjątkiem alimentów na rzecz dzieci. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził nadto, iż argument Skarżącego - że w związku z tym, iż przez cały czas pozostaje z żoną w związku małżeńskim, w którym brak jest rozdzielności majątkowej, rozliczając się wspólnie z żoną, alimenty otrzymywane od Skarżącego nie powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, ponieważ stanowią już opodatkowaną część wynagrodzenia Skarżącego - nie zasługuje na uwzględnienie. Wolą ustawodawcy było opodatkowanie wszelkiego rodzaju alimentów, z wyjątkiem alimentów na rzecz dzieci. Gdyby ustawodawca zamierzał wyłączyć z opodatkowania alimenty wypłacone drugiemu małżonkowi z dochodów wchodzących w skład wspólności małżeńskiej majątkowej przewidziałby to w ustawie podatkowej. W związku z powyższym osoba pozostająca nadal w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej, uzyskująca dochód z tytułu alimentów od męża posiada źródło przychodu podlegające opodatkowaniu i jest obowiązana wykazać go w zeznaniu rocznym i zapłacić z tego tytułu należny podatek. Art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie określa alimenty jako źródło przychodu, a więc podlegające opodatkowaniu. Wyłączeniu od generalnej zasady opodatkowania alimentów podlegały w 2005r. wyłącznie alimenty na rzecz dzieci. Przy czym należy zauważyć, iż kwota alimentów opodatkowana jest tylko raz u osoby ją otrzymującej, bowiem tylko dla tej osoby alimenty stanowią źródło przychodu. Natomiast dla osoby realizującej obowiązek alimentacyjny płacone alimenty są obciążeniem, zaś źródłem przychodu otrzymywane wynagrodzenie za pracę. W skardze złożonej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Skarżący podtrzymując zarzuty przedstawione w zażaleniu na postanowienie organu I instancji wskazał, iż został naruszony jego interes prawny poprzez swobodną i jednostronną interpretację stanu prawnego przez organ do tego nieuprawniony. Skarżący podkreślił, iż organ podatkowy nie ma uprawnień do definitywnego decydowania, czy świadczenia są alimentami i jednocześnie źródłem przychodu podlegającym opodatkowaniu, czy też świadczeniami na rzecz rodziny i w ramach rodziny, a więc niebędącymi źródłem przychodów. Tymczasem Dyrektor Izby Skarbowej całkowicie pominął uzasadnienie Skarżącego, nie odnosząc się do niego i uznając, że świadczenia są alimentami. Całe uzasadnienie decyzji opiera się na założeniu, że są to alimenty. Dodatkowo w uzasadnieniu organ przedstawia sytuację rodzinną Skarżącego. Skarżący uważa , że jedynie Sąd może taką sytuację określać, czemu dał wyraz wnioskując o wystąpienie o interpretację wyroku sądu w sprawie świadczeń na rzecz żony. Jedynie Sąd poprzez przeprowadzone postępowanie, mając rozeznaną sytuację rodzinną może decydować i interpretować czy kwoty świadczone na rzecz małżonki są alimentami, czy też kwotami świadczonymi w ramach rodziny. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Dokonując kontroli zaskarżonego orzeczenia pod względem jego zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza, iż sprawa będąca przedmiotem skargi dotyczy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego, a zatem rozstrzygnięcie należy oprzeć na przedstawionym przez Skarżącego stanie faktycznym sprawy zgodnie z treścią art. 14a § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Zatem zastosowanie znajduje tu art. 14a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa (w brzmieniu obowiązującym w dacie złożenia wniosku), zgodnie z którym: stosownie do swojej właściwości naczelnik urzędu skarbowego, naczelnik urzędu celnego lub wójt, burmistrz (prezydent miasta), starosta albo marszałek województwa na pisemny wniosek podatnika, płatnika lub inkasenta mają obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w ich indywidualnych sprawach, w których nie toczy się postępowanie podatkowe lub kontrola podatkowa albo postępowanie przed sądem administracyjnym. Zgodnie z § 2 wniosek, o którym mowa w § 1, składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Składając wniosek, podatnik, płatnik lub inkasent jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Interpretacja, o której mowa w § 1, zawiera ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa ( §3). Powyższe przepisy w sposób jednoznaczny określają zarówno wymogi dla wniosków składanych przez uprawnione podmioty, jak też sposób działania narzucony organom podatkowym. Działanie organów podatkowych nie polega bowiem na swobodnym rozważaniu hipotetycznych sytuacji, lecz na ścisłej subsumpcji przedstawionego stanu faktycznego i właściwych przepisów. Ordynacja podatkowa zobowiązuje wnioskodawcę do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie - we wniosku o interpretację co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Przedstawionym stanem faktycznym organ podatkowy jest związany i jego rozstrzygnięcie odnosi się tylko do tego stanu. Słownik języka polskiego (Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1996) definiuje pojęcie "faktyczny" jako: "zgodny z faktami, oparty na faktach, będący faktem, rzeczywisty, realny, istotny". Wprawdzie przepis nie wyklucza też wydania rozstrzygnięcia o kwestiach, które mogą zaistnieć w przyszłości, lecz takie ujęcie narzuca na podatnika obowiązek opisania dokładnie stanu faktycznego (poszczególne elementy stanu faktycznego są spójne) który wystąpił lub wystąpi. Organ podatkowy nie jest uprawniony ani zobowiązany do badania czy przedstawione we wniosku zdarzenia już zaistniały lub mogą zaistnieć, powinien udzielić stosownej interpretacji opierając się na złożonym wniosku. Interpretacja ta będzie wiążąca, jeżeli przedstawiony w niej stan faktyczny się ziścił lub ziści i nie ulegnie zmianie stan prawny. Wniosek o interpretacje powinien dotyczyć konkretnego podmiotu i konkretnego zdarzenia prawnego, które podmiot ten swoim zachowaniem przed wystąpieniem z wnioskiem już wywołał. Udzielona przez organ podatkowy interpretacja odnosi się do prawnopodatkowych skutków zdarzenia. Podmiot uprawniony jest zobowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego sprawy, a więc zgodnego z rzeczywistością, oraz własnego stanowiska w sprawie z przytoczeniem przepisów prawa obowiązujących w tym stanie faktycznym. Przedstawienie powyższego ma na celu wykazanie, iż w niniejszej sprawie Skarżący występując z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego przedstawiony stan faktyczny oparł w dużej mierze na wyroku wydanym przez Sąd Rejonowy z dnia [...]. Z sentencji tego wyroku wynika, że Sąd zasądził od Skarżącego alimenty na rzecz małoletniej córki oraz na rzecz żony Skarżącego. W sprawie będącej przedmiotem skargi spór sprowadza się do rozstrzygnięcia co do charakteru świadczeń zasądzonych prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego, a zarzuty skargi dotyczą tego, że organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania wykładni orzeczeń sądowych. Skarżący uważa nadto, że urząd skarbowy mógłby wypowiadać się na ten temat jedynie po wystąpieniu do Sądu o interpretację prawną w jakiej formie świadczenia zasądzone wyrokiem są wypłacane. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko Skarżącego, iż organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania wykładni orzeczeń sądów powszechnych, są - zgodnie z ustawowymi kompetencjami - uprawnione do interpretacji przepisów prawa podatkowego. Jednakże, wbrew stanowisku Skarżącego, w związku z tym, że organy nie prowadziły w niniejszej sprawie postępowania podatkowego, a udzielały pisemnej interpretacji o zakresie i sposobie zastosowania prawa podatkowego nie miały one w tym trybie obowiązku występować do sądu powszechnego o wykładnię wyroku. Nie miały także obowiązku wzywać Skarżącego o przedłożenie takiej wykładni wyroku. Organ podatkowy działając bowiem na podstawie art. 14a ustawy Ordynacja podatkowa nie był zobowiązany do gromadzenia dowodów i rozstrzygania zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 180 -200 Ordynacji podatkowej. Innymi słowy w tym trybie organy udzielają interpretacji odnosząc się ściśle do stanu faktycznego sprawy przedstawionego przez wnioskodawcę i nie są zobligowane do zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a także do oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ podatkowy powinien był zastosować w przedstawionym przez wnioskodawcę stanie faktycznym właściwe przepisy prawa i dokonać oceny stanowiska przedstawionego przez wnioskodawcę. Rolą wnioskodawcy było wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego sprawy i przedstawienie własnego stanowiska w sprawie. Na podstawie art. 352 ustawy z dnia z dnia 17 listopada 1964 r. kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43 poz. 296 ze zm.) - dalej k.p.c. sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. Przepis ten uprawnia sąd do dokonania w każdym czasie, na wniosek strony (lub z urzędu) autentycznej wykładni wyroku. Nadto zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Dokonana w trybie art. 352 k.p.c. wykładnia orzeczenia stanowi integralną część orzeczenia, którego dotyczy. Wykładnia taka ma moc wiążącą w stosunku nie tylko do stron i sądu, który wydał orzeczenie i dokonał jego wykładni, lecz także wiąże inne sądy i inne organy państwowe, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 365 § 1 k.p.c.). Po jej dokonaniu nie można pojmować treści orzeczenia w sposób sprzeczny z dokonaną w tym trybie wykładnią. Wykładnia wyroku dokonana przez sąd powszechny na podstawie art. 352 k.p.c. w niniejszej sprawie byłaby o tyle istotna, że w rzeczywistości w stanie faktycznym sprawy rozróżnienie świadczeń alimentacyjnych od świadczeń na zaspokajanie potrzeb rodziny przewidzianych w przepisach kodeksu rodzinnego i opiekuńczego może mieć wpływ na rozstrzygnięcie w zakresie skutków podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych, dotyczących źródeł przychodów (za rok 2005). Stąd wykładnia sądu dotycząca orzeczenia z dnia[...]., a nie treść orzeczeń i interpretacji wydanych w innym stanie faktycznym sprawy, na które powoływał się Skarżący ma znaczenie w niniejszym stanie faktycznym sprawy. Zatem uzyskanie przez Skarżącego stosownej wykładni wyroku dokonanej przez organ sądowy do tego uprawniony spowoduje, że Skarżący będzie mógł ponownie złożyć wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji o zakresie i sposobie zastosowania prawa podatkowego. Wówczas stan faktyczny sprawy będzie inny od przedstawionego we wniosku złożonym w niniejszej sprawie, bowiem opierał się on będzie także na udzielonej przez sąd w konkretnej sprawie wykładni wyroku, zatem organy podatkowe będą zobligowane do udzielenia pisemnej interpretacji o zakresie i sposobie zastosowania prawa podatkowego. W świetle powyższego w zaistniałym stanie faktycznym sprawy Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę oddalił na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).