I SA/Kr 1300/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 12 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. Ś. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. Ś. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 rok postanawia: - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 maja 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej D. Ś. jako Prezesa Zarządu za zaległości podatkowe "G" Sp. z o.o. z siedzibą w B. z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2007 rok wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego, pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie przez Dyrektora Izby Skarbowej wykonania zaskarżonej decyzji. W przypadku natomiast odmowy wstrzymania wykonania decyzji przez organ, pełnomocnik zwrócił się do WSA w Krakowie o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na uzasadnienie wniosku podano, że w przypadku braku zastosowania art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", powstanie możliwość przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego nie tylko z majątku skarżącego, ale także z majątku wspólnego należącego łącznie do skarżącego i jego małżonki. Z tego tytułu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia im szkody, a także spowodowania trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Pełnomocnik wskazał także, że wadliwość zaskarżonej decyzji, w szczególności wydanie jej pomimo istnienia majątku Spółki, który pozwala na zaspokojenie jej zaległości podatkowych, powoduje, że niezasadne jest korzystanie ze szczególnej instytucji przewidzianej w art. 107 i następne ustawy Ordynacja podatkowa, mającej charakter wyjątkowy. Szczególne znaczenie w tym zakresie mają trudności w wyegzekwowaniu – w przypadku uchylenia przez WSA w Krakowie – praw przysługujących skarżącemu w związku z brakiem podstaw do pociągnięcia go do odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki, a także ewentualnie jego małżonki. Z uwagi na okoliczności faktyczne niniejszego postępowania, w tym w szczególności skutki prawne jakie może pociągnąć wykonanie niniejszej decyzji dla sfery praw skarżącego i jego małżonki zasadnym pozostaje wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 14 sierpnia 2014 r. pełnomocnik skarżącego zwróciła się do WSA w Krakowie o rozpoznanie wniosku o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że postanowieniem z dnia 29 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na zasadzie art. 61§2 pkt 1 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61§1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61§5 p.p.s.a.). Art. 61§6 p.p.s.a. stanowi natomiast, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Na wstępie Sąd podkreśla, że rozpoznając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd nie dokonuje oceny zawartości skargi (postanowienie NSA z dnia 9 lipca 2004 r., FZ 163/04, niepubl.). Rozstrzygnięcie sądu w tym zakresie niweczyłoby bowiem kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, LEX nr 302251). Podnoszone zatem przez pełnomocnika skarżącego okoliczności dotyczące wadliwości zaskarżonej decyzji, na etapie rozpoznawania wniosku o udzielnie ochrony tymczasowej nie podlegają ocenie Sądu. Przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest bowiem tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki określone w ww. przepisie spoczywa na wnioskodawcy. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający ogólnikowy wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na stwierdzenie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w danej sprawie zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie podziela prezentowane w orzecznictwie stanowisko wskazujące, że strona jest zobligowana do wnikliwego przedstawienia argumentów i materiałów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, LEX nr 489786). Wnioskodawca jest zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne (por. postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008r., sygn. akt II OZ 131/08, niepubl.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że nie wystąpiły przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Pełnomocnik skarżącego ograniczył się bowiem do wskazania, że rozpoczęcie egzekucji z majątku osobistego skarżącego, czy też majątku wspólnego skarżącego i jego małżonki spowoduje zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia im z tego tytułu szkody, a także spowodowania trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Twierdzenie to nie zostało jednak szczegółowo uzasadnione, poparte wyliczeniami czy konkretną dokumentacją obrazującą aktualną sytuację finansową wnioskodawcy i ewentualne następstwa wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa ponadto, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Obowiązek o charakterze pieniężnym, a takiego dotyczy niniejsza sprawa, ma z natury odwracalny charakter. Oznacza to, że w razie jego zrealizowania, a następnie uwzględnienia skargi, objęta zaskarżoną decyzją kwota pieniężna będzie podlegała zwrotowi. Podsumowując Sąd jeszcze raz zauważa, że ogólnikowe uzasadnienie wniosku uniemożliwia ocenę, czy wskazane w art. 61§3 p.p.s.a. przesłanki zachodzą w sprawie. Skarżący nie wykazał bowiem na czym miałoby polegać wyrządzenie skarżącemu znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wykazano bezpośredniego związku pomiędzy wykonaniem zaskarżonej decyzji, a zaistnieniem konsekwencji określonych w powyższym przepisie. W związku z tym braki argumentacji wniosku uznane zostały przez Sąd za brak wykazania przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Sąd podkreśla, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie jest zobowiązany do samodzielnego prowadzenia postępowania dowodowego w celu wykazania istnienia przesłanek określonych w art. 61 §3 p.p.s.a. Wobec powyższego, działając na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.