I SA/Kr 1319/09

Sygn. akt I SA/Kr 1319/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 czerwca 2012 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędzia: WSA Beata Cieloch, Sędzia: WSA Urszula Zięba, Protokolant: Aleksandra Osipowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r., sprawy ze skargi A.A., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 27 lipca 2009 r. Nr [...], w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za 2006r. i 2007r. - skargę oddala - Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia 27 lipca 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 67a § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: O.p.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 22 listopada 2007 r. w przedmiocie odmowy umorzenia A. A. (dalej: skarżącemu) zaległości podatkowych z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2006 i 2007. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następujących okolicznościach. Decyzją z dnia 28 lutego 2007 r. Nr [...]Prezydent Miasta odmówił skarżącemu A.A. udzielenia ulgi podatkowej w formie umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2006. Na skutek wniesionego odwołania, decyzją z dnia 11 czerwca 2007 r., Nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia 22 listopada 2007 r., Nr[...]., Prezydent Miasta odmówił skarżącemu A. A. udzielenia ulgi podatkowej w postaci umorzenia zaległości podatkowej z tytułu podatku od nieruchomości za rok 2006 w kwocie 170 zł oraz za rok 2007 w kwocie 169,23 zł albowiem w chwili rozstrzygnięcia niezapłacone zobowiązanie podatkowe za 2007 r. uzyskało status zaległości. Na uzasadnienie decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że na skarżącym ciążył obowiązek podatkowy z tytułu podatku od nieruchomości, położonej przy ul. Ż. [...] w K., której był współwłaścicielem. Skarżący wniósł o umorzenie zaległości podatkowych z tego tytułu. Organ podatkowy badając zarówno ważny interes społeczny, jak i ważny interes podatnika, jako przesłanki zastosowania umorzenia zaległości podatkowych, nie znalazł podstaw do zastosowania tej ulgi podatkowej. Organ podatkowy ustalił sytuację majątkową i rodzinną skarżącego. Uznano, że skarżący nawet przy niewielkim zasiłku MOPS z którego się utrzymuje, byłby w stanie zapłacić przedmiotowe zaległości, chociażby w systemie ratalnym dostosowanych do swoich możliwości finansowych. Organ wziął pod uwagę, że kwoty zaległości są stosunkowo niewielkie, a skarżący był w stanie uregulować w ratach należność za leczenie stomatologiczne w kwocie 330 zł. Ponadto dodano, że uprzednio umorzono już skarżącemu zaległości podatkowe za lata 2002 - 2005, celem umożliwienia mu bieżącego regulowania należności w stosunku do gminy, jednakże ten nie wyraził woli uregulowania którejkolwiek z rat ustalonych decyzjami w sprawie podatku od nieruchomości. Organ zauważył, że skarżący został pozbawiony dostaw prądu i gazu jednakże zdjęcie licznika energii nastąpiło na jego prośbę. Ustalając sytuację materialną skarżącego organ podatkowy nie stwierdził zdarzeń nadzwyczajnych związanych z zagrożeniem egzystencji podatnika. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie, kwestionując ją w całości. Skarżący podniósł, że jest w stałym leczeniu i nie może zapewnić sobie źródeł utrzymania. Dodał też, że korzysta z darmowych obiadów u Braci Albertów. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 kwietnia 2008 r., Nr [...] utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w całości. Decyzja organu odwoławczego została następnie uchylona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2008 r., sygn. akt I SA/Kr 859/08. W wyroku tym stwierdzono, że organ odwoławczy argumentował w uzasadnieniu inne stanowisko niż zawarte w rozstrzygnięciu. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 27 lipca 2009 r. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia 22 listopada 2007 r. Organ odwoławczy streścił dotychczasowy przebieg postępowania oraz przytoczył brzmienie przepisów Ordynacji podatkowej zastosowanych w niniejszej sprawie. Organ zauważył, że skarżący nie jest nigdzie zatrudniony, nie jest również zarejestrowany jako bezrobotny, a ponadto otrzymuje zasiłek stały w wysokości 444zł na miesiąc. Ustalenia organu wskazują, że skarżący nie posiada zaległości w opłatach za media i inne stałe wydatki związane z mieszkaniem. Jak podał organ, najprawdopodobniej skarżący wynajmuje garaże przynależące do domu przy ul. Ż., wobec czego posiada dodatkowe źródło dochodu. Skarżący posiada także majątek nabyty w drodze dziedziczenia, obejmujący 1/2 części nieruchomości położonej w K. o pow. 3 a 67 m2 zabudowaną budynkiem przeznaczonym do rozbiórki, 1/4 części nieruchomości położonej w K. obejmującej działkę o pow. 3 a 43 m2 zabudowaną budynkiem mieszkalnym o pow. 127,08 m2, a także 1/4 części nieruchomości położonej w B. o pow. 18 a. W ocenie organu drugiej instancji powyższe okoliczności uniemożliwiają zastosowanie ulgi, o którą wnosił skarżący. Organ dostrzegając trudną sytuację zdrowotną i finansową skarżącego podkreślił, że jest on właścicielem nieruchomości zlokalizowanych albo w centrum K. albo w [...] miejscowości, także atrakcyjnej gospodarczo. Skarżący posiada więc obiektywną możliwość polepszenia swojej sytuacji materialnej np. czerpiąc pożytki z ww. nieruchomości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przypomniało również, że skarżący korzystał z umorzenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości w latach 2002-2005, jednak korzystanie z ww. ulg nie może stać się regułą. Wskazano również, że wartość zaległości nie jest sumą, której spłata zagroziłaby egzystencji skarżącego, uniemożliwiając mu zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb życiowych. W dniu 21 sierpnia 2012 r., skarżący A. A. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na ww. decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżący wskazał, że nie godzi się z treścią uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz wskazał, że posługiwanie się i korzystanie z fałszywych dowodów może realizować znamiona typów czynów zabronionych. W odpowiedzi na skargę z dnia 8 września 2009 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko dotychczas prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrola sądowoadministracyjna przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria doprowadziła Sąd do przekonania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, co z kolei uzasadniło oddalenie skargi. Organy podatkowe przeprowadziły bowiem prawidłową wykładnię przepisów prawa i w konsekwencji należycie wyjaśniły okoliczności faktyczne mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonały prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, Sąd w zasadzie przyjął za prawidłowy stan faktyczny ustalony przez organ podatkowy. Nieprawidłowo jedynie organ przyjął wielkość posiadanych przez skarżącego składników majątkowych. Dane odnośnie wielkości części z tych składników, znajdują się również w aktach sądowych. Wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych, skarżący dołączył bowiem między innymi akt notarialny z dnia 15 września 1993 r. (k: 168-169). Wynika z niego, że udział w nieruchomości położonej przy ul. Ż. [...] nabyła matka skarżącego w wysokości ½ części oraz skarżący i jego siostra E. K. po ¼ części. Ponieważ matka skarżącego zmarła, zaś jedynymi jej spadkobiercami był skarżący oraz jego siostra to oznacza tym samym, że skarżący jest współwłaścicielem tej nieruchomości w ½ a nie w ¼, jak przyjęły to organy podatkowe. Uchybienie to nie ma przy tym wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż odmowa zastosowania ulgi została należycie uzasadniona przy przyjęciu, że skarżący jest właścicielem majątku o wartości niższej. Tym bardziej zatem, stwierdzenie organu podatkowego pozostaje aktualne przy przyjęciu, że wartość majątku jest większa. Sąd stwierdzając, że wartość majątku była większa, aniżeli ustalona przez organ podatkowy, nie był jednocześnie zobligowany do przeprowadzania na tę okoliczność postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., gdyż dane te wynikają bezpośrednio z akt sądowych, na podstawie których orzeka Sąd rozpatrujący skargę. Ponadto sąd administracyjny nie może prowadzić postępowania dowodowego zmierzającego do uzupełnienia stanu faktycznego wcześniej ustalonego przez organ podatkowy. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji stanowił art. 67a § 1 pkt 3 O.p. oparty na tzw. uznaniu administracyjnym. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu organy podatkowe, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, mogą umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Rozpatrując wniosek podatnika o przyznanie jednej z wyżej opisanych ulg, organ podatkowy jest zobowiązany do dokonania oceny dwóch przesłanek, a mianowicie: "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". Przesłanki te mają zostać rozważone biorąc pod uwagę całokształt występujących w sprawie okoliczności faktycznych. W razie stwierdzenia, że jedna, bądź obydwie przesłanki występują, przepis ten uprawnia, a nie obliguje do pozytywnego załatwienia wniosku strony. Decyzje organów podatkowych w tym przedmiocie są bowiem wydawane w ramach tzw. "uznania administracyjnego". Znamiennym dla tego typu postępowań jest to, iż kognicja sądu nie wkracza bezpośrednio w zakres owego uznania. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji obejmuje więc zasadniczo samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, a rozstrzygnięcie wyłącznie w zakresie oceny, czy nie przekroczono granic "uznania administracyjnego", pozwalającego organowi na wybór konsekwencji prawnych powstania sytuacji, do której odnosi się dyspozycja normy prawnej. Kontrola legalności decyzji wydanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się zatem do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem. Postępowanie to powinno być przy tym przeprowadzone z zachowaniem przepisów procedury, zarówno przepisów szczegółowych, jak i zasad ogólnych, w tym zbadania wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia i ich oceny w świetle ustawowych przesłanek umorzenia oraz powinności ujęcia tej oceny w uzasadnieniu decyzji nie zaś istnienia materialnoprawnego uprawnienia podatnika do skorzystania z ulgi. Rzeczą sądu jest kontrola poprawności przeprowadzonego w tym zakresie postępowania, w szczególności, czy połączenie decyzji o charakterze uznaniowym z pojęciami stanowiącymi zwroty niedookreślone, będącymi podstawą jej wydania jest zgodne z prawem. Sąd badając tego typu decyzje może zatem również prowadzić badanie w kierunku ustalenia, czy organy podatkowe nie przekroczyły przyznanych im granic "uznania administracyjnego". W razie przekroczenia tych granic, sąd jest również władny do uchylenia zaskarżonych decyzji. O istnieniu "ważnego interesu podatnika", jak podnosi się w literaturze przedmiotu, nie decyduje jego subiektywne przekonanie o tym, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym "ważny interes podatnika" definiuje się m.in. jako sytuację, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków doszło do znacznego obniżenia zdolności płatniczych dłużnika, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że podatnik nie jest w stanie uregulować należności podatkowych. Przykładowo wymienia się tu utratę możliwości zarobkowania, utratę losową majątku (por. np. wyrok NSA z 22 kwietnia 1999 r., sygn. akt SA/Sz 850/98). Pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można jednak ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, a w tym względzie również wydatków ponoszonych w związku z ochroną zdrowia własnego lub członków najbliższej rodziny (koszty leczenia). W związku z tym w postępowaniu podatkowym wszczętym wnioskiem podatnika o przyznanie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych szczególny nacisk winien być położony na analizę sytuacji rodzinnej podatnika (zob. wyrok NSA z dnia 10 marca 2009 r., sygn. akt I FSK 31/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Definiując kolejną przesłankę zastosowania ulgi podatkowej, tj. istnienia "interesu publicznego", należy wskazać, iż przez pojęcie to doktryna rozumie dyrektywę postępowania, nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania aparatu państwowego, itp. Zasadą pozostać musi płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej reguły (por. B. Dauter [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 522 i n. tezy 14,15 i 18 do 20 i powołane tam orzecznictwo). Należy mieć przy tym na uwadze, że ulgi w spłacie należności stanowią – choć dopuszczone przez ustawodawcę i niezbędne z punktu widzenia kompletności systemu podatkowego – to jednak odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 3 listopada 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 443/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tej więc przyczyny równie wyjątkowy charakter muszą mieć okoliczności uzasadniające umorzenie zaległości podatkowych, skutkujące wygaśnięciem zobowiązania podatkowego, co oznacza w istocie rezygnację Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego z należnych im wpływów. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że istotą postępowania w zakresie ulg jest możliwość swobodnego wyboru przez organ podatkowy rozstrzygnięcia (w granicach tak zwanego uznania administracyjnego), po uprzednim wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy w kontekście zaistnienia przesłanek umożliwiających ich zastosowanie. Skutkiem czego dokonywana przez sąd kontrola pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego ogranicza się, jak zostało to już wcześniej podane, do zbadania, czy organ podatkowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie regułami oraz czy nie zostały przekroczone granice swobodnego uznania. Zatem w sytuacji, gdy organ podatkowy przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sposób prawidłowy i nie przekroczył granic przyznanego mu swobodnego uznania, Sąd nie może uchylić podjętego przez ten organ rozstrzygnięcia nawet wówczas, gdy stwierdzi istnienie przesłanek umorzeniowych, o jakich mowa w Ordynacji podatkowej (zob. wyrok NSA z dnia 22 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1098/09, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie organ podatkowy dokonał prawidłowego (z zastrzeżeniem, o którym wcześniej była mowa) ustalenia sytuacji materialnej skarżącego, jak również należycie uzasadnił, że w jego przypadku nie zachodzą przesłanki pozwalające na zastosowanie ulgi podatkowej. Zaskarżona decyzja zasadnie wskazuje, iż skarżący dysponuje majątkiem przewyższającym znacznie wysokość zobowiązania podatkowego, o którego umorzenie wnosił. Biorąc pod uwagę, że skarżący jest współwłaścicielem dwóch nieruchomości zlokalizowanych w K. o pow. 3 a 67 m2 oraz o pow. 3 a 43 m2, jak również współwłaścicielem nieruchomości (działki budowlanej) położonej w B. należy stwierdzić, że skarżący w żadnym wypadku nie może być uznany za osobę ubogą. Już dysponowanie tak znacznym (w odniesieniu do wysokości zaległości podatkowej) majątkiem wystarczyłoby do uznania, że po stronie skarżącego brak jest ważnego indywidualnego, lecz obiektywnego interesu uzasadniającego zastosowanie ulgi. Rację ma także organ odwoławczy twierdząc, że skarżący nietrudno może pozyskać środki finansowe (z uwagi na atrakcyjną lokalizację jego nieruchomości), które realnie poprawią jego zdolność płatniczą. Skarżący może bowiem przeznaczyć te nieruchomości na wynajem, dzierżawę czy ich (choćby częściową) sprzedaż. Nieruchomości mogą stanowić także zabezpieczenie zobowiązań finansowych (np. kredytu). Ponadto posiadanie udziałów w tych nieruchomościach pozwoli organowi podatkowego wszcząć w stosunku do nich postępowanie egzekucyjne. Biorąc pod uwagę, iż są to aż trzy nieruchomości, przeprowadzenie postępowania egzekucyjnego w odniesieniu do jednej z nich nie narazi skarżącego na zagrożenie braku zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych. Sąd podziela także inne spostrzeżenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Organ ten zauważa, że skarżący jest w stanie wygospodarować środki na pokrycie kosztów leczenia stomatologicznego w ratach 100 zł i 230 zł, co oznacza, że jest zdolny do pokrycia swoich zobowiązań w systemie ratalnym. Należy przy tym pamiętać, że zaległości podatkowe, o których umorzenie toczyła się sprawa, wynoszą 170 zł i 169,23 zł. Organ odwoławczy słusznie wskazywał, że uregulowanie ww. należności przez osobę o wykazanym wyżej majątku nie wpłynie w sposób odczuwalny na jego sytuację bytową, w szczególności nie zagrozi egzystencji skarżącego ani nie uniemożliwi zaspokojenia jego potrzeb bytowych. Nic nie stoi przy tym na przeszkodzie, aby skarżący zbył jeden ze składników swojego majątku nieruchomego. W praktyce obrotu nieruchomościami znane są przypadki, gdy potencjalny inwestor, najczęściej deweloper, nabywa udział w nieruchomości i sam podejmuje czynności zmierzające do zniesienia współwłasności. W szczególności, gdy nieruchomość znajduje się w atrakcyjnej lokalizacji, jak ma to miejsce w przypadku nieruchomości skarżącego. Sam skarżący nie wykazał przy tym, aby próbował podjęcia jakichkolwiek czynności zmierzających do zbycia swoich składników majątku, w celu spłaty obciążających go zobowiązań. Ponadto prawidłowo Kolegium stwierdziło, że skarżący ma możliwość wynajmowania garażu znajdującego się w posiadanej przez niego nieruchomości, której jest wyłącznym posiadaczem. Jak wynika bowiem z jego twierdzeń, drugi współwłaściciel, czyli jego siostra, przebywa za granicą i nie interesuje się przedmiotową nieruchomością. W takim przypadku skarżący jako współwłaściciel ma uprawnienia do samodzielnego posiadania całego przedmiotu współwłasności. Ewentualne wynajęcie garażu będzie oczywiście rodzić ewentualne żądania drugiego współwłaściciela co do rozliczeń z tytułu osiągniętych pożytków. Nie zmienia to jednak faktu, że w chwili obecnej skarżący może takie pożytki osiągać. Biorąc przy tym pod uwagę powszechnie znany fakt braku miejsc postojowych, czy też garaży, skarżący nie powinien mieć problemu z wynajęciem garażu, zaś miesięczne dochody z tego tytułu z całą pewnością znacznie przekroczyłyby wysokość zaległości podatkowej o umorzenie której skarżący wnosi. Właściwie organy podatkowe stwierdziły, że skarżącemu udzielane już były ulgi w zapłacie podatku poprzez umorzenie i w związku z tym skarżący nie może czynić z tej instytucji stałej formy unikania zapłaty podatku. Tymczasem działanie skarżącego sprowadza się do tego, aby w ogóle nie płacić podatku. Skarżący chciałby zatem należeć do kręgu osób wyjątkowo uprzywilejowanych, które poprzez wykorzystywanie możliwości umorzenia podatku, będą generalnie zwolnione z opodatkowania. Zachowania takiego nie można jednak w ocenie Sądu zaakceptować. Nie można również pominąć odczuć społecznych w przypadku udzielenia skarżącemu wnioskowanej ulgi. Doszłoby w takim przypadku do sytuacji, w której osoba dysponująca znacznym majątkiem uzyskuje ulgę podatkową i majątek ten zachowuje, choć uzyskanie takiego majątku pozostaje poza realnymi możliwościami zdecydowanej większości społeczeństwa. Działanie takie naruszałoby zasady sprawiedliwości społecznej i w żaden sposób nie prowadziłoby do realizacji zasady "interesu społecznego". W ocenie Sądu, organ podatkowy, w oparciu o poprawnie zebrany materiał dowodowy prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki z art. 67a § 1 pkt 3 O.p.. Organ podatkowy ocenił bowiem sytuację materialną i zdrowotną skarżącego, uznając, że nie jest ona łatwa (z uwagi na wysokość osiąganych miesięcznie stałych dochodów), ale równocześnie przyjął, że nie może ona stanowić sama w sobie przesłanki do zastosowania ulgi podatkowej, jaką jest umorzenie zaległości podatkowej oraz umorzenie odsetek od zaległości podatkowej. Trafnie zatem sformułowano wnioski, które mieszczą się w granicach swobodnej oceny dowodów o jakiej mowa w art. 191 O.p., realizując przez to w sposób poprawny zasady wynikające z art. 122 i art. 187 § 1 w zw. z art. 233 § 2 O.p. Powyższe doprowadziło Sąd do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 67a § 1 pkt 3 O.p. ani przepisów regulujących sposób prowadzenia postępowania podatkowego. Z tych przyczyn, na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.