I SA/Kr 132/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Inga Gołowska Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Waldemar Michaldo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. O. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia 1 grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną skargę oddala. W dniu 13 września 2021 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. wydał zawiadomienie nr [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego B. O. w [...]. W treści zawiadomienia wskazano, że postępowanie egzekucyjne toczy się na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wystawionego przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w Warszawie. Zawiadomienie zostało doręczone B. O. w dniu 17 września 2021 r. Pismem z dnia 20 września 2021 r. B. O. wniosła skargę na czynność egzekucyjną dotyczącą zajęcia jej rachunku bankowego zarzucając, że została dokonana z naruszeniem przepisów ustawy (art. 54 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) i domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu skargi B. O. zarzuciła, że organ egzekucyjny nie doręczył jej żadnych dokumentów w tym tytułu wykonawczego obejmującego wierzytelność na rzecz Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w Warszawie. B. O. zarzuciła również, że zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego nie zawierało wszystkich elementów wymienionych w przepisach, a zatem nastąpiło niezgodnie z przepisami ustawy. Postanowieniem z dnia 12 października 2021 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. oddalił powyższą skargę B. O. na czynność egzekucyjną. W ocenie organu zaskarżona czynność była prawidłowa. Organ egzekucyjny zastosował bowiem środek egzekucyjny przewidziany w art. 1a pkt 12 lit. a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a zajęcie zostało dokonane w formie określonej właściwymi przepisami prawa. O dokonaniu czynności prawidłowo zawiadomiono zobowiązanego, zaś samo zawiadomienie o zajęciu egzekucyjnym zostało sporządzone według wzoru stanowiącego załącznik nr 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Odpowiednio zastosowano również art. 67 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wskazujący niezbędne elementy zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności. Organ nie zgodził się też z zarzutem B. O., że nie doręczono jej żadnych dokumentów, gdyż z analizy akt sprawy wynika, że tytuł wykonawczy został jej doręczony w dniu 20 listopada 2015 r. Poza tym w dniu 31 marca 2016 r. B. O. uregulowała należne koszty egzekucyjne w kwocie 61 zł. W zażaleniu na powyższe postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. B. O. wniosła o jego zmianę i uwzględnienie jej skargi z dnia 20 września 2021 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu zażalenia B. O. ponownie podniosła, że organ egzekucyjny nie doręczył jej żadnych dokumentów, w tym tytułu wykonawczego, oraz że zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego nie zawierało wszystkich wymienionych w ustawie elementów. Zaprzeczyła przy tym twierdzeniom Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., że tytuł wykonawczy miała otrzymać w dniu 20 listopada 2015 r. i że uregulowała koszty w kwocie 61 zł. Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2021 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia 12 października 2021 r. nr [...] W uzasadnieniu swojego postanowienia organ II instancji powołał się na treść art. 54 § 1 i § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i uznał, że zaskarżona czynność została przez organ egzekucyjny przeprowadzona prawidłowo, gdyż obowiązujące przepisy dotyczące zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego (art. 80 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) nie zostały w toku prowadzonego postępowania naruszone. Organ stwierdził, że zawiadomienie o zajęciu zostało sporządzone na prawidłowym formularzu. Oznaczono w nim strony postępowania oraz wskazano organ egzekucyjny, podano numery tytułów wykonawczych, określono wysokość dochodzonej należności, a także zawarto pouczenia dla zobowiązanej i banku. Zawiadomienie o dokonanym zajęciu organ egzekucyjny prawidłowo doręczył zobowiązanej oraz dłużnikowi zajętej wierzytelności. Zatem wymogi formalne określone dla zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zostały, zdaniem organu II instancji, spełnione. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podkreślił przy tym, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne - stanowiącym fragment postępowania egzekucyjnego - ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. W postępowaniu tym nie orzeka się ani o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia, poza zaskarżoną czynnością. Rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne co do zasady nie ma wpływu na możliwość prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a uwzględnienie skargi wywiera skutki jedynie w zakresie czynności, na którą ją wniesiono. Odnosząc się do twierdzeń B. O., że nie doręczono jej tytułu wykonawczego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wyjaśnił, że tytuł wykonawczy organ egzekucyjny doręczył zobowiązanej w dniu 20 listopada 2015 r. Natomiast w dniu 31 marca 2016 r. na rachunek organu egzekucyjnego wpłacono kwotę 61 zł, która została zaliczona na poczet kosztów egzekucyjnych. Podsumowując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. stwierdził, iż organ egzekucyjny dokonał czynności zajęcia rachunku bankowego prawidłowo, a w związku z tym oddalenie przez ten organ skargi wniesionej przez zobowiązaną pismem z dnia 20 września 2021 r. było zasadne. Nie zgadzając się z powyższym postanowieniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. B. O. pismem z dnia 22 grudnia 2021 r. wniosła na nie skargę, domagając się jego zmiany i uwzględnienia jej skargi na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M., ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła niezgodność z prawem, a w szczególności błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego postanowienia polegający na ustaleniu, że tytuł wykonawczy został jej doręczony 20 listopada 2015 r., a w dniu 31 marca 2016 r. miała wpłacić kwotę 61 zł, która została zaliczona na poczet kosztów egzekucyjnych. Ponadto skarżąca podniosła, że roszczenie uległo przedawnieniu. W uzasadnieniu skargi B. O. powtórzyła swoje wcześniejsze argumenty, tj., że organ egzekucyjny nie doręczył jej żadnych dokumentów, w tym tytułu wykonawczego obejmującego wierzytelność na rzecz Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w W., oraz że zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego nastąpiło niezgodnie z przepisami, gdyż nie zawierało wszystkich elementów wymienionych w ustawie. Ponadto skarżąca jeszcze raz zaprzeczyła by miała otrzymać tytuł wykonawczy w dniu 20 listopada 2015 r. oraz by uregulowała koszty w kwocie 61 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, skargę złożoną w niniejszej sprawie rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W następnej kolejności stwierdzić należy, że w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 p.p.s.a., stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Oznacza to zatem, że w przypadku zaistnienia takiej konieczności, uchylone może zostać nie tylko orzeczenie organu wydane w postępowaniu odwoławczym, które zostało zaskarżonego do wojewódzkiego sądu administracyjnego, ale i orzeczenie wydane na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna, i jako tak nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Podstawę prawną zaskarżonych postanowień stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., zwanej dalej u.p.e.a.), a w szczególności jej art. 54 § 1, zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Podstawą skargi jest: 1) dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy; 2) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Należy wyjaśnić, że dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może polegać na zastosowaniu niedopuszczalnego środka egzekucyjnego. Środek egzekucyjny jest niedopuszczalny, jeżeli nie został przewidziany w ustawie, a ponadto jeżeli wprawdzie został przewidziany w ustawie, ale do egzekucji obowiązków innego rodzaju. Niedopuszczalne jest również stosowanie środków egzekucyjnych wobec osoby niepodlegającej jurysdykcji polskich organów administracyjnych, zwłaszcza korzystających z immunitetu dyplomatycznego lub konsularnego. Dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy może też polegać na zastosowaniu dopuszczalnego środka egzekucyjnego, ale w sposób naruszający ustawę (tak P. M. Przybysz (w:) Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2021, art. 54). Stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy (art. 7 § 3 u.p.e.a.). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że postępowanie wszczęte skargą na czynności egzekucyjne stanowi jedynie fragment postępowania egzekucyjnego i nie prowadzi do kontroli całego postępowania egzekucyjnego. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kontrola jest ograniczona do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych, którymi zgodnie z treścią art. 1a pkt 2 u.p.e.a. są wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się, że skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze wykonawczym i tylko takie, które nie mogą być zaskarżone innym środkiem prawnym przewidzianym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (zarzuty, zażalenie, wyłączenie spod egzekucji). Przewidziany w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. dopuszcza się badanie jedynie tych czynności, które przynależą organowi egzekucyjnemu, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt III FSK 3044/21 oraz wyrok WSA w Białymstoku z dnia 15 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Bk 487/21; dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA) pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. prawidłowo uznał, że działanie organu egzekucyjnego było zgodne z prawem. W niniejszej sprawie organ egzekucyjny, mając na celu doprowadzenie do wykonania przez skarżącą obowiązku o charakterze pieniężnym, wystosował w dniu 13 września 2021 r. do Banku [...] zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego nr [...] Organ ten podjął zatem działanie zmierzające do zastosowania środka egzekucyjnego przewidzianego w ustawie, tj. w art. 1a pkt 12 lit. a tiret czwarty u.p.e.a., tj. egzekucję z rachunku bankowego. Sposób dokonania czynności zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, a równocześnie prawidłowość jej przeprowadzenia, należy rozpatrywać na podstawie regulacji zawartych w przepisie art. 80 u.p.e.a. Zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Organ egzekucyjny jednocześnie wzywa bank, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz niezwłocznie: 1) po upływie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu na pokrycie egzekwowanej należności pieniężnej, odsetek z tytułu niezapłacenia jej w terminie, kosztów upomnienia i kosztów egzekucyjnych; 2) nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zajęciu zawiadomił organ egzekucyjny o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty, w tym również o nieprowadzeniu rachunku bankowego zobowiązanego; 3) po powstaniu wierzytelności, jeżeli jej wysokość przekracza kwotę wolną od egzekucji, a zajęta kwota nie wystarcza na zaspokojenie egzekwowanych należności pieniężnych, zawiadomił o zbiegu egzekucji. W myśl art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1 i obejmuje również środki pieniężne: 1) których nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia; 2) które zostały wpłacone na inny rachunek, otwarty po dokonaniu zajęcia. Z kolei zgodnie z § 3 tego artykułu, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. W art. 67 § 2 u.p.e.a. ustawodawca określił jakie elementy powinno zawierać zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego: 1) oznaczenie zobowiązanego, wierzyciela i organu egzekucyjnego; 2) oznaczenie dłużnika zajętej wierzytelności; 3) określenie stosowanego środka egzekucyjnego; 4) numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia, a w przypadku jednolitego tytułu wykonawczego lub zagranicznego tytułu wykonawczego - również wskazanie jego rodzaju; 5) kwotę należności, okres, za który należność została ustalona lub określona, termin płatności należności, rodzaj i stopę odsetek z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz kwotę odsetek naliczonych do dnia wystawienia zawiadomienia; 6) kwotę kosztów egzekucyjnych: a) opłaty manipulacyjnej, b) opłaty za czynności egzekucyjne, c) wydatków egzekucyjnych, d) opłaty egzekucyjnej, e) powstałych w postępowaniu egzekucyjnym umorzonym z przyczyny określonej w art. 59 § 2 w przypadku, o którym mowa w art. 64ca § 2; 7) wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia; 8) pouczenie zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia; 9) datę wystawienia zawiadomienia, podpis z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisk pieczęci organu egzekucyjnego. Przy czym w myśl art. 67 § 2a u.p.e.a. jeżeli zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego doręcza się dłużnikowi zajętej wierzytelności przy wykorzystaniu systemu teleinformatycznego albo z użyciem środków komunikacji elektronicznej: 1) w zawiadomieniu o zajęciu nie umieszcza się podpisu z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego podpisującego oraz odcisku pieczęci organu egzekucyjnego; 2) zawiadomienie o zajęciu zawiera PESEL, NIP lub REGON zobowiązanego albo jego numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, albo numer w innym rejestrze lub ewidencji, o ile są znane organowi egzekucyjnemu. W myśl art. 67 § 2d u.p.e.a. zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego zawiera również rodzaj należności pieniężnej, jeżeli należność: 1) jest zobowiązaniem podatkowym; 2) może być dochodzona z rachunku VAT, o którym mowa w art. 62a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe. Na podstawie zawartej w art. 67 § 6 u.p.e.a. delegacji ustawowej Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej wydał w dniu 1 grudnia 2020 r. rozporządzenie w sprawie wzoru dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 26), do którego załącznik nr 3 stanowił wzór zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. W ocenie Sądu, analiza treści zawiadomienia z dnia 13 września 2021 r. o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego prowadzi do wniosku, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy wymagane przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w szczególności te określone w art. 67 § 2 tej ustawy. Oznaczono w nim bowiem zobowiązanego (B. O.), wierzyciela (Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny w Warszawie), organ egzekucyjny (Naczelnik Urzędu Skarbowego w M.), dłużnika zajętej wierzytelności (Bank [...]); określono stosowany środek egzekucyjny (zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego); podano datę wystawienia zawiadomienia (13 września 2021 r.), numer tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę zajęcia ([...]), kwotę należności (3.500 zł), okres, za który należność została ustalona (1 stycznia – 31 grudnia 2015 r.), a także rodzaj odsetek i kwotę kosztów egzekucyjnych. W treści zawiadomienia zawarto też wezwanie dłużnika zajętej wierzytelności do realizacji zajęcia lub powiadomienia organu egzekucyjnego o przeszkodzie w realizacji zajęcia oraz stosowne pouczenia zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności o skutkach zajęcia. Natomiast skarżąca ani w treści skargi z dnia 20 września 2021 r. ani w zażaleniu na postanowienie organu I instancji ani też w skardze do sądu administracyjnego nie podała, których to, jej zdaniem, elementów nie zawierało przedmiotowe zawiadomienie. Tym samym podniesiony w skardze zarzut wydania ww. zawiadomienia niezgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji należy uznać za niezasadny. Odnosząc się z kolei do zarzutu przedawnienia wskazać należy, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić jedynie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych. Skarga z art. 54 ustawy egzekucyjnej nie zastępuje innych środków procesowych, które przysługują zobowiązanemu na prowadzone postępowanie egzekucyjne (wyrok WSA w Poznaniu z dnia 13 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Po 570/19, wyrok NSA z dnia 13 listopada 2019 r. sygn. akt II FSK 2053/18). Zarzut przedawnienia podniesiony być może za pośrednictwem innych środków zaskarżenia, uregulowanych w ustawie egzekucyjnej. Tym samym kwestia przedawnienia należności objętej tytułem wykonawczym nr [...] wystawionym w dniu 21 października 2015 r. nie mogła być przedmiotem analizy w postępowaniu skargowym z art. 54 § 1 u.p.e.a. Podobnie wykracza poza granice sprawy administracyjnej wyznaczone przez konstrukcję skargi na czynność egzekucyjną z art. 54 u.p.e.a., podnoszona przez skarżącą polemika, w której kwestionuje ona ustalenia organu co do porycia przez nią w dniu 31 marca 2016 r. kosztów egzekucyjnych w kwocie 61 zł. Powyższy kwestia jest irrelewantna dla oceny prawidłowości zajęcia przez organ egzekucyjny przedmiotowego rachunku bankowego skarżącej. Na marginesie należy jedynie wskazać, iż organ II instancji wyjaśnił skarżącej, iż w dniu 31 marca 2016 r. na rachunek organu egzekucyjnego wpłacono kwotę 61 zł, która została zaliczona na poczet kosztów egzekucyjnych. Nie ma też racji skarżąca twierdząc, że organ nie doręczył jej ww. tytułu wykonawczego z dnia 21 października 2015 r. W aktach administracyjnych na k. 1 znajduje się bowiem zwrotne potwierdzenie odbioru, z którego wynika, że tytuł wykonawczy został doręczony skarżącej w dniu 20 listopada 2015 r. Podsumowując, Sąd stwierdza, że tryb dokonanego zajęcia był prawidłowy i zgodny z obowiązującym w tym zakresie stanem prawnym, a zarzuty podnoszone przez skarżącą, nie zasługują na uwzględnienie. Rozpoznając niniejszą sprawę nie dopatrzono się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie zaskarżonego postanowienia (art. 134 p.p.s.a.). W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.