II FSK 2053/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia NSA Stefan Babiarz, Sędzia WSA (del.) Alicja Polańska (sprawozdawca), Protokolant Piotr Stępień, po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej G. S.A. z siedzibą w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 1030/17 w sprawie ze skargi G. S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 5 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od G. S.A. z siedzibą w K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 16 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 1030/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę G. S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 5 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Jako podstawę prawną orzeczenia sąd pierwszej instancji wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.". Z wyroku sądu pierwszej instancji wynika, że zaskarżonym postanowieniem - wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.); dalej: "k.p.a." oraz art. 17 § 1 i art. 18, art. 23 § 1, § 4 pkt. 1 i art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599 ze zm.); dalej: "u.p.e.a." - organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia 26 maja 2017 r. o oddaleniu jako bezzasadnej skargi na czynności egzekucyjne dokonane zawiadomieniami z 21 i 22 grudnia 2016 r. Wskazano także w uzasadnieniu wyroku, że 21 grudnia 2016 r. organ egzekucyjny wystawił przeciwko spółce tytuły wykonawcze obejmujące między innymi odsetki za zwłokę z tytułu zaniżenia zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń, luty, maj, lipiec, sierpień 2011 r. w łącznej kwocie 12 125 zł. Tego samego dnia organ egzekucyjny, będący równocześnie wierzycielem, nadał klauzule o skierowaniu tych tytułów wykonawczych do egzekucji. Odpisy tytułów wykonawczych wraz z zawiadomieniami zajęcia środków pieniężnych na rachunkach bankowych doręczono spółce w jej siedzibie 22 grudnia 2016 r. Natomiast, 21 grudnia 2016 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pełnomocnictwo do reprezentowania spółki przed organami obu instancji w ewentualnym postępowaniu egzekucyjnym związanym z wydaniem postanowienia z dnia 28 listopada 2016 r. nr [...] (o nadaniu decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności - przyp. sądu). Spółka wniosła skargi na powyższe czynności egzekucyjne, które postanowieniem z dnia z 26 maja 2017 r. organ egzekucyjny oddalił jako bezzasadne. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka podniosła zarzuty naruszenia: - art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., gdyż obowiązek stanowiący podstawę wydania tytułów wykonawczych - wskutek czego zostały wystawione zawiadomienia o zajęciu wierzytelności na rachunkach bankowych - został uchylony, w związku z czym obowiązek w nim określony wygasł; - art. 59 § 1 pkt 7 u.p.e.a., gdyż został zastosowany niedopuszczalny środek egzekucyjny, który jednocześnie w stosunku do wartości zobowiązania był skrajnie niewspółmierny; - art. 59 § 1 pkt 10 u.p.e.a., gdyż nastąpił błąd co do osoby zobowiązanej do odbioru tytułu wykonawczego i tym samym zawiadomienia, gdyż spółka 15 grudnia 2016 r. ustanowiła pełnomocnika, w związku z czym zawiadomienie powinno zostać doręczone pełnomocnikowi; - art. 80 § 1 u.p.e.a. poprzez przesłanie zawiadomień o zajęciu bezpośrednio do centrali jednego z banków, nie zaś do jej oddziału; - art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędne zastosowanie. W wyniku rozpoznania zażalenia organ odwoławczy stwierdził, że wystawione tytuły wykonawcze posiadały wszystkie niezbędne elementy, zajęcie rachunków bankowych było zgodne z przepisami prawa, zaś wystosowanie zajęcia do trzech banków zwiększyło szanse skuteczności zajęcia i jest jednym z najmniej dolegliwych środków egzekucyjnych, natomiast spółka w żadnym z pism nie wskazała alternatywnego sposobu skutecznego zaspokojenia wierzyciela. Nadto, według organu, zarzut dotyczący uchylenia decyzji stanowiącej podstawę do wszczęcia egzekucji nie może stanowić przedmiotu rozpoznania w postępowaniu ze skargi na czynność egzekucyjną. W skardze do sądu pierwszej instancji na postanowienie organu odwoławczego ponowione zostały zarzuty i argumentacja na ich poparcie zawarte w zażaleniu. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżanego postanowienia i jednocześnie uznanie postępowania egzekucyjnego za bezprzedmiotowe oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Sąd pierwszej instancji uzasadniając wyrok oddalający skargę, wskazał, że przedmiotem skargi wnoszonej na podstawie art. 54 u.p.e.a. mogą być jedynie czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora, ewentualnie przewlekłość postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu tym nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia. Odnosząc się do zarzutów skarżącej związanych z zajęciem praw majątkowych stanowiących wierzytelność z rachunków bankowych u dłużnika zajętej wierzytelności, sąd stwierdził, że organ egzekucyjny podjął próbę zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego skarżącej przez przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, która została dokonana z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o tym zajęciu. Dokonując zajęcia prawa majątkowego, stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem, organ działał zgodnie z obowiązującymi przepisami u.p.e.a. Przepisy te nie uzależniają możliwości dokonania zajęcia rachunku bankowego od wiedzy organu co do faktu jego prowadzenia przez bank. Dopiero po dokonaniu zajęcia, dłużnik zajętej wierzytelności, którym w tym przypadku jest bank, składa oświadczenie, czy uznaje zajęcie. Za nieuprawniony sąd uznał zarzut nieprawidłowego wysłania zawiadomienia przez organ egzekucyjny do centrali banku zamiast do oddziału, gdyż centrala banku jest bankiem, o którym mowa w art. 80 § 1 u.p.e.a. także wtedy, gdy rachunek zobowiązanego prowadzi oddział banku. Oceniając prawidłowość zawiadomienia, sąd wskazał, że wolą ustawodawcy jest taka konstrukcja zawiadomienia, która umożliwia identyfikację dłużnika zajętej wierzytelności, zobowiązanego, wierzyciela oraz dochodzonych należności, jak również tytułów wykonawczych, a zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego cel ten spełniło. Sąd nie uznał argumentacji dotyczącej częściowego wyeliminowania decyzji stanowiącej tytuł egzekucyjny oraz zasadności nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji stanowiącej tytuł egzekucyjny, wskazując, że mógł badać jedynie legalność zaskarżonego aktu, a tym w sprawie było postanowienie o nieuwzględnieniu skargi na czynności egzekucyjne. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, wniosła skargę kasacyjną od wyroku sądu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 54 § 1 u.p.e.a. poprzez uznanie przez sąd, że w przedmiotowym postępowaniu nie orzeka się o zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia, mimo że na etapie sprawy ze skargi na czynności egzekucyjne doszło do uchylenia w części decyzji stanowiącej podstawę dla tego postępowania egzekucyjnego i tym samym, dokonanych przez organ czynności egzekucyjnych, zatem nie doszło do konkurencyjności środków służących ochronie praw zobowiązanego, gdyż na etapie postępowania związanego z wniesieniem zarzutów w zakresie prowadzonej egzekucji funkcjonowała w obrocie prawnym niezmieniona decyzja wymiarowa; - art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 54 § 1 u.p.e.a. w związku z art 239b § 1 Ordynacji podatkowej poprzez nieuwzględnienie przez sąd skargi i utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia, mimo że w sprawie doszło do naruszenia prawa poprzez prowadzenie egzekucji, gdyż rygor natychmiastowej wykonalności decyzji wymiarowej został nadany w sposób nieuprawniony i dodatkowo powinien być uchylony w wyniku częściowego uchylenia przez organ odwoławczy decyzji stanowiącej podstawę dla przedmiotowego postępowania egzekucyjnego i tym samym, dokonanych przez organ czynności egzekucyjnych; - art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w związku z art. 80 § 1, art. 81, art. 67 § 2 pkt 5 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie przez sąd skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, mimo że w sprawie doszło do naruszenia prawa, które doprowadziło do błędnych wniosków, że organ egzekucyjny - dokonując zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem - działał zgodnie z przepisami u.p.e.a., w szczególności z uwagi na podanie w zawiadomieniach nieprawidłowej kwoty dochodzonej należności za styczeń 2011 r.; - art. 145 § 1 lit c p.p.s.a. w związku art 7 § 2 u.p.e.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie przez sąd skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia i nieodniesienie się przez sąd do zarzutu spółki, że zastosowany środek egzekucyjny powinien być kwalifikowany jako zbyt uciążliwy i dolegliwy; - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niezamieszczenie przez sąd w uzasadnieniu wyroku wyjaśnienia rozstrzygnięcia w sprawie nieuwzględnienia podniesionego w skardze zarzutu dotyczącego tego, że zawiadomienia o dokonaniu czynności egzekucyjnej nie doręczono ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi, lecz bezpośrednio stronie, co narusza art. 32, art. 40 § 2 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej zarzuty zostały uszczegółowione. Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji; zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami; rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie i rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania, w tym zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. Organ zwrócił uwagę na subsydiarny charakter skargi wnoszonej na podstawie art. 54 u.p.e.a. i błędne założenie skarżącej, że w kontekście skargi na czynności egzekucyjne należy badać sprawę kompleksowo. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw kasacyjnych. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarga do sądu administracyjnego na postanowienie organu rozstrzygającego w sprawie skargi na czynność egzekucyjną zakreśla granice rozpoznania sprawy, wyznaczone przez jej przedmiot, wynikający z treści zaskarżonego orzeczenia. Sprawa oznacza sprawę w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy - zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. - oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej, niż ta, w której wniesiono skargę. Innymi słowy, sąd nie może wkraczać w sprawę nową, w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim orzeczeń administracyjnych. Przedmiot sprawy dotyczy skargi na czynności egzekucyjne uregulowanej w art. 54 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora (...). Ten przedmiot postępowania wyznaczał zatem zakres i przedmiot kontroli sądu pierwszej instancji. Do tych też kwestii odniósł się ten sąd w zaskarżonym skargą kasacyjną wyroku, wyjaśniając, że skarga na czynność egzekucyjną znajduje oparcie w art. 54 u.p.e.a., przez co sprawa może zostać rozpatrzona tylko w tym zakresie. Tytułem wstępu należy także wyjaśnić, że procedura ustanowiona w u.p.e.a., co do zasady, nie służy ustaleniu bądź określeniu obowiązków zobowiązanego, a przymusowemu wykonaniu tych obowiązków w drodze egzekucji. Postępowanie egzekucyjne jest szczególnym typem postępowania administracyjnego, mającego własne instytucje procesowe i środki zaskarżenia. Spór w rozpatrywanej sprawie w istocie sprowadza się do oceny charakteru przedmiotowego środka prawnego i zakresu, w jakim poruszać się powinien organ egzekucyjny w badaniu skargi złożonej w trybie 54 § 1 u.p.e.a. W przepisie art. 1a pkt 2 u.p.e.a. zdefiniowano czynności egzekucyjne jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Zatem, na te właśnie działania przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Przy czym, chodzi tu nie tylko o działania jako czynności faktyczne, wykonawcze organu egzekucyjnego i egzekutora, ale i czynności egzekucyjne, które mają charakter aktów prawnych i od których nie przysługuje inny środek ochrony niż zażalenie, czy zarzuty. Z orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika jednoznacznie, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego. Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty, na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w omawianym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, których legalną definicję zamieszczoną w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. powołano wyżej. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zatem zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. W postępowaniu skargowym, prowadzonym na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a., kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyroki NSA z dnia: 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt II FSK 1370/17; 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; 2 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 778/13; 24 października 2014 r. sygn. akt II GSK 1377/13). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora, na podstawie przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia, służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Przybysz P.M., Postępowanie egzekucyjne w administracji. Komentarz, Wolters Kluwer 2015 r., wyd. VII, komentarz do art. 54). Uwzględniając powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uprawnione jest stanowisko organu nadzoru wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i zaaprobowane przez sąd pierwszej instancji, że nie było w rozpoznawanej sprawie możliwe, aby organ analizował w postępowaniu zainicjowanym skargą na czynność egzekucyjną kwestię dopuszczalności egzekucji administracyjnej, a tym bardziej kwestię zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego w związku z uchyleniem w części decyzji wymiarowej stanowiącej podstawę wystawienia tytułów wykonawczych jak również badanie legalności nadania tej decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności. Są to - jak wyżej wyjaśniono - kwestie podlegające ocenie legalności w innych trybach, gdyż na te czynności przysługują inne niekonkurencyjne środki zaskarżania, tj. zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej oraz zażalenie na postanowienie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Nadto, w dalszym etapie, czynności te podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, którą skarżąca zainicjowała wnosząc nie tylko skargi sądowoadministracyjne do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach (sygn. akt I SA/Gl 678/17i I SA/Gl 519/17), ale także skargi kasacyjne od wyroków wydanych w tych sprawach przez ten sąd. Nadto, Naczelny Sąd Administracyjny w dniu dzisiejszym rozpoznał skargi kasacyjne skarżącej od wskazanych wyroków sądu pierwszej instancji (sprawy o sygn. akt II FSK 33/18 i II FSK 1628/18). Zatem, podnoszone zarzuty i wskazywane przez skarżącą ww. kwestie nie mogły być podstawą wniesienia skargi na czynność egzekucyjną, o której mowa w art. 54 u.p.e.a., więc nie podlegają także - jak prawidłowo wyjaśnił to sąd pierwszej instancji - kontroli legalności przed sądem pierwszej instancji w tym postępowaniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jako nieuprawniony należało ocenić zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 80 § 1, art. 81 i art. 67 § 2 pkt 5 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie przez sąd skargi i utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, mimo że w sprawie doszło do naruszenia prawa, które doprowadziło do błędnych wniosków, że organ egzekucyjny - dokonując zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem - działał zgodnie z przepisami u.p.e.a., w szczególności z uwagi na podanie w zawiadomieniach nieprawidłowej kwoty dochodzonej należności za styczeń 2011 r. (pkt 1. tiret trzecie), bowiem skarżąca nie wskazała jaki istotny wpływ to uchybienie mogło mieć na wynik sprawy, a przepis art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - na podstawie którego oparto skargę kasacyjną - wymaga wykazania takiego wpływu. W szczególności, skarżąca nie wskazała, aby kwota dochodzonej należności za styczeń 2011 r. została wyegzekwowana w wysokości wyższej niż wynikająca ze zmienionej w części decyzji wymiarowej w zakresie tego okresu rozliczeniowego. Nadto, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługiwały także na uwzględnienie zarzuty (ujęte w pkt 1. tiret czwarte i piąte) obejmujące naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. wskutek nieodniesienia się przez sąd pierwszej instancji do zarzutów skargi w przedmiocie zastosowania zbyt uciążliwego i dolegliwego środka egzekucyjnego oraz wskutek doręczenia zawiadomienia o dokonaniu czynności egzekucyjnej skarżącej, zamiast ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Wbrew tym zarzutom, w uzasadnieniu wyroku in fine sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że te kwestie nie podlegały ocenie w tej sprawie, natomiast zostały poddane kontroli legalności we właściwych postępowaniach przed organami administracji publicznej oraz w postępowaniach sądowoadministracyjnych we wskazanych już sprawach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o sygn. akt I SA/Gl 678/17 i I SA/Gl 519/17 (a w postępowaniu kasacyjnym w sprawach Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II FSK 33/18 i II FSK 1628/18). Niezależnie od tego, w skardze kasacyjnej skarżąca ponownie nie wskazała, jaki te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego wymaga art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Przedstawiona argumentacja przesądza także w konsekwencji o niezasadności zarzutu skargi kasacyjnej co do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., skoro sąd pierwszej instancji nie stwierdził naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Z tych wszystkich względów - na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.); dalej: "p.p.s.a." - Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a i w zw. ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Wszystkie ww. orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.