I SA/Kr 1343/13

|Sygn. akt I SA/Kr 1343/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2014 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr.), Protokolant: st. ref. Justyna Owczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2014 r., sprawy ze skargi W. Ś. i A. Ś., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, z dnia 18 czerwca 2013 r. Nr [...], w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r., - skargę oddala - Wójt Gminy K. decyzją z dnia 13.02.2013 r. Nr [...] ustalił W.Ś. i A. Ś. łączne zobowiązanie pieniężne w podatku rolnym oraz od nieruchomości za okres 1.01.2013 do 31.12.2013r. w kwocie 12.790,00 zł. Odwołanie od powyższej decyzji złożyli W.Ś. i A.Ś., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej powierzchni użytkowej w pozostałych budynkach oraz rzekomo istniejących zaległości, w szczególności odsetek za zwłokę. Podatnicy kwestionując wysokość podatku, zarzucili, iż zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą prawną nieważności, ponieważ: - właścicielem budynku, którego powierzchnia została wykazana w decyzji jest spółka z o.o. działająca pod firmą B. z siedzibą w W., w związku, z czym zaskarżona decyzja jest prawnie bezprzedmiotowa w stosunku do skarżących; - w stosunku do skarżących nie mogą być naliczane żadne odsetki ani stwierdzona jakakolwiek zaległość z uwagi na fakt, iż decyzja została doręczona dopiero w dniu 8 marca 2013 r.; zaskarżona decyzja o wymiarze podatku od nieruchomości została doręczona z naruszeniem ustawowego terminu - w związku, z czym jest w stosunku do nich bezskuteczna i nie wywołuje skutków prawnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 czerwca 2013r. nr [...], na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2 i pkt 5, art 6 ust. 1 pkt 2 i ust. 2, art. 6a ust 6, art. 6c ust. 1, art. 13b ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym, art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z § 68 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz uchwały Rady Gminy Kościelisko Nr XX/161/12 z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości oraz uchwały Rady Gminy Kościelisko Nr X/83/ll z dnia 10 listopada 2011 r. w sprawie określenia wzorów formularzy do podatku od nieruchomości, podatku rolnego i leśnego, utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy wskazał, iż wymiaru łącznego zobowiązania pieniężnego na rok 2013 organ pierwszej instancji dokonał prawidłowo. Zgodnie z przedłożoną informacją z rejestru gruntów dla jednostki rejestrowej G. 2739, obręb ewidencyjny K. z dnia 26.12.2011 roku W. i A. Ś. są właścicielami działek o numerach [...], [...], [...],[...] i [...] o łącznej powierzchni 0,4187 ha, z których powierzchnia 0,3020 ha stanowi tereny budowlane, zaś powierzchnia pozostała tj. 0,1167 ha została oznaczona jako łąki (ŁIV i ŁVI). Organ podatkowy ustalając wymiar podatków od gruntów, stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - dokonuje tego na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków prowadzonej dla danej miejscowości, co daje powyższej ewidencji prawo pierwszeństwa przed innymi dokumentami jak i ewidencjami. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok NSA z dnia 11.04.1995 r., sygn. akt SA/Wr 1703/94). Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok WSA z dnia 27.01.2010 r., sygn. akt I SA/Lu 684/09, z dnia 21.01.2010 r. sygn. akt III SA/Po363/09 i z dnia 13.01.2010 r. sygn. akt II FSK1243/08). Dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący zarówno, co do wielkości gruntów danego podatnika, jak i sposobu ich kwalifikacji. Ponadto zastosowano właściwe stawki i przeliczniki zgodnie z powołaną w osnowie decyzji uchwałą Rady Gminy K. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wskazał, iż bezsporny jest fakt posiadania przez W. i A. Ś. gruntów podlegających opodatkowaniu za rok 2013 r. oraz wybudowaniu na tym gruncie i użytkowania przez "B" sp. z o.o. z siedzibą w W. wolnostojącego budynku pensjonatowego z infrastrukturą techniczną stosownie do załączonej w aktach sprawy decyzji nr 132/09 w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego z dnia 30.04.2009r. znak: [...] wydanej przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w Z. Z treści załączonego aktu notarialnego Rep. A [...] z dnia 22.11.2010 r. wynika również jednoznacznie, iż B. sp. z. o. o. przenosi na strony prawo własności działek ewidencyjnych o łącznej powierzchni 0,4187 ha, co znalazło odzwierciedlenie w przedłożonym zawiadomieniu o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 13.12.2011r. sporządzonym przez Starostę T. Wolnostojący budynek pensjonatowy z infrastrukturą techniczną wykonany na działkach nr [...], [...], [...], [...] i [...] w sensie prawno-podatkowym stanowi własność właścicieli gruntów, na których został wybudowany, bowiem część składowa gruntu nie może stanowić przedmiotu odrębnej własności. Nie można, więc przenieść obowiązku podatkowego w podatku od nieruchomości na spółkę B., która wybudowała ten budynek, gdyż w roku 2013 grunt, na którym jest posadowiony budynek stanowił własność odwołujących. Podejmując powyższe rozstrzygnięcie Kolegium wzięło również pod uwagę załączoną w aktach sprawy kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w Z. z dnia 19.01.2011 r. sygn. [...] oddalającego wniosek o wpis hipoteki przymusowej w księdze wieczystej nr [...] na zabezpieczenie wierzytelności przysługujących Gminie K. z tytułu nieuiszczenia przez spółkę B. zobowiązań podatkowych od nieruchomości, bowiem w dziale II księgi wieczystej nr [...] nie figuruje spółka B., lecz jako właściciele na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej właśnie W. i A. Ś. na podstawie umowy przeniesienia własności z dnia 22.11.2010 r. Rep. [...] r. Za chybiony należy również uznać zarzut, iż w stosunku do odwołujących nie mogą być naliczane żadne odsetki, ani stwierdzona jakakolwiek zaległość z uwagi na fakt, iż decyzja została doręczona dopiero w dniu 8 marca 2013 r. oraz, iż zaskarżona decyzja o wymiarze podatku od nieruchomości została doręczona z naruszeniem ustawowego terminu. W pouczeniu wydanej decyzji zawarto, iż zgodnie z treścią art. 47 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli niniejsza decyzja nie zostanie doręczona, co najmniej na 14 dni przed terminem płatności pierwszej raty podatku, termin płatności podatku wynosi 14 dni od dnia jej doręczenia. Decyzje wydane w dniu 13.02.2013 r. zostały doręczone skarżącym w dniu 8.03.2013 r. (daty widniejące na zwrotnych potwierdzeniach odbioru). Doręczenie decyzji jest uzależnione m.in. od działania placówek pocztowych operatora publicznego, a często też stron postępowania, którym zależałoby na opóźnieniu odbioru przesyłki, nie zaś od organu administracji. Tak więc powiązanie terminu wydania decyzji z chwilą jej doręczenia stronie byłoby uzależnieniem jego upływu z terminem przyszłym i bardzo niepewnym, co jest niemożliwe do akceptowania (por. wyrok NSA z dnia 21.04.2009 sygn. akt II OSK 574/08). Skutkiem doręczenia decyzji wydanej w dniu 13.02.2013 r. dopiero w dniu 8.03.2013 r. była jedynie zmiana terminu płatności I raty podatku stosownie do w/w cytowanego art. 47 § 2 Ordynacji podatkowej. Skargę na powyższą decyzję wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie W. Ś. i A. Ś., zarzucając brak podstaw faktycznych i prawnych do obciążenia podatkiem w wysokości ujętej decyzją z uwagi na to, że skarżący nie są właścicielami budynków, a także rażące naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów poprzez oparcie się przez organy jedynie na danych zawartych w ewidencji gruntów, z pominięciem treści księgi wieczystej oraz umowy zawartej w formie aktu notarialnego. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a – c" p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga jest bezzasadna i podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżona decyzja nie jest obarczone wadami zarzuconymi w skardze, ani innymi naruszeniami prawa mogącymi skutkować uchyleniem decyzji. Wedle treści art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem z jednoznacznego brzmienia powołanej ustawy wynika , że podstawą zastosowania i wymiaru rzeczonych podatków jest stan prawny i faktyczny gruntów i budynków, wynikający z ewidencji (zob. wyrok NSA z dnia 18 maja 1994 r., III SA 1685/93, POP 1999, nr 2, s.163). Z powyższego z kolei wynika, że organy podatkowe, ustalając podatki, nie są uprawnione do dokonywania odmiennych ustaleń, niż te wynikające z ewidencji gruntów. Nie mogą również dokonywać zmian w tym operacie ewidencyjnym (zob. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1993 r., III SA 747/93, ONSA 1994, nr 4, poz. 163). Skoro więc z urzędowego rejestru gruntów wynika, że skarżący są we władaniu konkretnych działek to organy podatkowe zobowiązane były do uwzględnienia tych zapisów przy wymiarze podatku. Z kolei z własnością działek wiąże się posiadanie budynków, które są częściami składowymi nieruchomości gruntowych. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniu administracyjnym, w tym i postępowaniu podatkowym. Jeżeli więc skarżący kwestionują zawarte tam dane, najpierw powinni wystąpić o ich korektę, w trybie przewidzianym w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Następnie, w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji mogą wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (zob. wyrok NSA z dnia 12 stycznia 1994 r., III SA 911/94, OSS 1994, nr 4-5, s. 164). Także w sytuacji, gdy skarżący kwestionują kompletność danych zawartych w ewidencji, nie mogą domagać się od organu podatkowego samodzielnego wprowadzenia zmian w zakresie danych ewidencyjnych gruntów i budynków. Za prawidłowe ich prowadzenie, w tym za aktualizację odpowiedzialne jest bowiem właściwe starostwo powiatowe. Tym samym nie sposób podzielić pretensji skarżących adresowanych do organów podatkowych, jakoby ich czynności były dotknięte rażącym naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Organy te bowiem związane są danymi zawartymi w ewidencji. Wobec tego również zarzut skarżących dotyczący braku podstaw faktycznych i prawnych do obciążenia podatkiem w wysokości ujętej decyzją jest niezasadny. Nadto skarżący w toku postępowania administracyjnego nie przedstawili żadnych konkretnych dowodów podważających ustalenia organów, a z przeprowadzonych przez organ I instancji ustaleń wynikało, iż dane zawarte w księdze wieczystej jak i umowie zawartej w formie aktu notarialnego z dnia 22.11.2010r. (k. 9 akt adm.) w żaden sposób nie są sprzeczne z danymi zawartymi w ewidencji, które stały się podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Nieuprawniony jest zarzut, iż w stosunku do odwołujących nie mogą być naliczane żadne odsetki ani stwierdzona jakakolwiek zaległość z uwagi na fakt, iż decyzja została doręczona dopiero w dniu 8 marca 2013 r. oraz, że zaskarżona decyzja o wymiarze podatku od nieruchomości została doręczona z naruszeniem ustawowego terminu, albowiem, jak słusznie argumentuje Kolegium - powiązanie terminu wydania decyzji z chwilą jej doręczenia stronie byłoby determinowaniem jego upływu terminem przyszłym i bardzo niepewnym, co jest niemożliwe do akceptowania. Skutkiem doręczenia decyzji wydanej w dniu 13.02.2013 r. dopiero w dniu 8.03.2013 r. była jedynie zmiana terminu płatności I raty podatku stosownie do w/w cytowanego art. 47 § 2 Ordynacji podatkowej. Mając powyższe na względzie sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy o p.p.s.a.